Á náttúrutónleikunum í gær var góð stemning. Leist ekkert á rokið þegar ég kom á staðinn, um fjögurleytið, en snemma dró úr vindi og ég kom líka klæddur viðbúinn kulda þegar liði á daginn.
Vinir mínir frá Saving Iceland höfðu komið fyrr (ég svaf á mínu græna eftir næturvakt föstudagsnóttina) og sett upp tjald og komið með kassa af bæklingum fyrir áhugasama. Þá var komið upp eitt langtjald fyrir umhverfis- og náttúruverndarhópa eins og Landvernd og Framtíðarlandið og lífræna verslun og Fair Trade búðina.
Lífræna kaffihúsið Hljómalind var þarna líka til hliðar en skyndilega ákváðu þau að færa sig um set og fara fram fyrir. Þá áttaði ég mig á því að allir hóparnir sem voru að kynna sitt efni, málstað tónleikanna, voru bakvið sviðið. Framan við sviðið, til hliðar og aftan við svæði tónleikagesta, var tjald að selja kók og snakk og lítið borð með sykurfrauði. Kókfáninn reis hátt margfaldur og rauður.
Við í Saving Iceland færðum okkur með Hljómalind og settum upp borð, kynntum starfsemina, dreifðum nýja bæklingnum okkar ætluðum fyrir ferðamenn og seldum boli með áletruninni "Ég er fúll náttúruverndarskæruliði" sitthvort á íslensku og ensku.
Þessir heimagerðu bolir ruku út, sérstaklega ferðafólki fannst þetta skemmtilegur minjagripur og skildu sneiðina þar sem haft hefur verið eftir Björk að nýja heimasíðan sem hún og fleiri standa að sé ekki fyrir neina "fúla náttúruverndarskæruliða". Sumir í Saving Iceland taka þetta beint til sín og glotta í kampinn.
Við ræddum einnig við mikið af fólki og sumir úr hópnum gengu um með dreifirit og spjölluðu við tónleikagesti.
Tónleikarnir voru í heildina hin besta skemmtun, góður andi á svæðinu og fólk brosmilt. Sumir bölvuðu hljóminum á svæðinu en aldrei verða haldnir tónleikar þar sem ekki koma til spekúlantar og finna að hljómburði.
Það sem hinsvegar sló mig á afar neikvæðan hátt var að ekkert af því þjóðþekkta fólki sem kallaði til þessara tónleika hafði nokkurn hlut að segja um verndun íslenskrar náttúru. Ekki eitt einasta aukatekið orð.
Þau stóðu sig með prýði á sviðinu, sem skemmtikraftar, en létu eins og þau hefðu ekkert að segja um þá gífurlegu eyðileggingu sem er að eiga sér stað til þess að viðhalda þenslu ofþanins efnahagskerfisins.
Það finnst mér afar sérstakt.
Þarna var varpað á stóran skjá fallegum myndum af íslenskum náttúrusvæðum þegar eyðilögðum og í hættu með innskotum um mengunaráhrif og ýmsar fleiri staðreyndir um áhrif stóriðju á land, vistkerfi og samfélag.
Það var gott en ekki afar áhrifaríkt. Ekki miðað við hvað hægt hefði verið að gera.
Ég hef farið á baráttutónleika friðarsinna þar sem inn á milli skemmtikrafta komu fram postular og ræðumenn og hvöttu mannskapinn til dáða.
Eru náttúruverndarar feimnir við eigin pólitík? Hrædd um að verða leiðindapúkar? Fýlupúkar kannski? Var það þessvegna sem áróðursborðunum var ætlaður staður bakatil, óhreinu börnin?
Eða var þetta bara skipulagsóhapp? Vona það frekar.
En afhverju töluðu ekki Björk og Sigurrós frá hjartanu um þessi mál? Veit að þau flytja tónlist sína frá hjartanu en þau hefðu getað minnt fólk á tilefni tónleikanna.
Ruslið var hrikalegt þegar tónleikagestir fór heim. Ruslatunnur yfirfullar.
Afhverju blakti fáni kóka-kóla hærra en fáni náttúruverndar? Erum við svo firrt orðin að ruslframleiðsla kóka-kóla er orðin umhverfisvæn? Hvaða kröfu hefur kóka-kóla á að taka þátt í tónleikum til náttúruverndar?
Ég skemmti mér vel en aðallega leið mér vel í hjartanu eftirá vegna þess að ég var hluti af þeim hóp sem gerði sitt besta til að minna á að stjórnvöld á Íslandi og víðar eru í samvinnu við stóriðjufyrirtæki og orkufyrirtæki að eyðileggja mörg falleg svæði blessaðs landsins í þeirri von að hægt sé að viðhalda neyslu- og þanstigi efnahagskerfisins.
P.S.
Konan mín var heldur ekki sátt við það skipulagsslys að koma ekki salernum fyrir á svæðinu. Karlar migu í runnana en konur þurftu hálftíma biðröð að skautahöll og sundhöll.
skráð klukkan 15:52
Er það ekki á skjön við hugsjónina að flokka sjálfa hreyfinguna í hópa?
Það finnst mér persónulega en einhvernveginn hefur það þróast þannig innan anarkistahreyfingarinnar gegnum síðustu tvö hundruð árin að skapast hafa hópar innan hennar sem kenna sig við mismunandi áherslur.
Jafnvel hafa skapast dogmatískir hópar utan um ákveðnar kenningar innan anarkistahreyfingarinnar sem hnýta í aðra hópa. Ótrúlegur fjandi stundum en ég held að þannig ástand skapist einvörðungu af egóisma eða sjálfshyggju sem um leið getur komið í veg fyrir að viðkomandi geti nokkuð skemmtilegt eða skapandi gert með öðru fólki.
Áherslurnar í flokkadráttum eru þá helstar þessar: Einstaklingshyggja, félagshyggja, heimspekileg áhersla eða aðgerðamiðuð áhersla.
En í raun getur anarkisti verið þetta alltsaman því hann eða hún hugsar útfrá einstaklingnum þegar hann eða hún metur eigið frelsi í samfélaginu. Síðan útfrá félagshyggjunni þegar hann eða hún er að skipuleggja með öðrum á t.d. vinnustað. Sá sem vill leggja í aðgerðir frekar en vangaveltur er um leið meðvitaður um heimspekina bak við aðgerðir sínar. Anarkisti hlýtur alltaf að skilja þetta alltsaman (þó okkur gangi misvel að koma orðum að þessu :)) og vera þetta alltsaman.
Á pólitískum skala má líka skilgreina anarkismann þannig að í honum finni maður félagshyggju sósíalista/vinstri manna og frelsiskröfu frjálshyggjumanna en anarkistinn neitar bæði því að til að hafa gott félagskerfi þurfi sterka ríkisstjórn (eins og kannski einhver vinstri-grænn myndi halda fram) og um leið afneitar anarkistinn ábyrgðarleysi frjálshyggjumannsins sem telur samfélagið ekki koma einstaklingum eða fyrirtækjum við (nema á markaðsgrundvelli).
Til að einfalda málið og útskýra það fyrir fólki sem hefur aldrei velt þessu fyrir sér hef ég lýst því þannig í mínum fyrirlestrum að; við lifum við tvennskonar valdapýramída í okkar samfélagi- annan í stjórnsýslunni þar sem 12 manna ríkisstjórn trónir efst, neðan við eru sveitarstjórnir og neðst eru almenningur í hlutverki kjósenda. Hinn er efnahagskerfið þar sem bankarnir og stærstu fyrirtækin eru efst, þar undir minni fyrirtæki og neðst er almenningur í hlutverki neytenda.
Markmið anarkista er þá að finna leiðir til að fletja þessa valdapýramída út.
Finna leiðir til að þess að skapa samfélág skipulagt án yfirvalds.
--
Annars held ég ekki að nokkur maður byrji á því að kynna sér mismunandi áherslur innan anarkistahreyfingarinnar og velji sér einhverja stefnu til að fylgja, eins og svo hryggilega margt ungt fólk gerir við stjórnmálaflokka.
Anarkisti eins og ég horfir á heiminn, sér að vandamálin eru mörg og mikil og greinilegt að vandamálin virðast tengjast misskiptingu valds og inngreyptri hugmyndafræðinni um hana.
Síðan fer anarkistinn að leita leiða til að skilja og skilgreina vandann og leita lausna við honum. Áttar sig síðan á því að hans hugmyndir hafa þegar nafn og heita anarkismi (stjórnvaldsleysi) eða tengjast þeirri hugmyndafræði á ýmsan hátt.
skráð klukkan 05:13
Lagði upp með flugrútunni til Keflavíkur klukkan hálfellefu að morgni fimmtudags. Fékk að hoppa út við Keili, þ.e. gömlu herstöðina. Smellti á mig bakpokanum með tjaldi, svefnpoka og matarbirgðum til rúmlega þriggja daga. Herti duglega að mittisbeltinu sem á að tryggja að þunginn sitji að mestu leyti á mjöðmunum en ekki herðunum, þá small í. Lítill bútur úr bandklemmunni brotnaði, mér brá því ég vissi að þetta gæti þýtt að alla gönguna yrði ég með bakpokann algerlega á herðunum. Þyrfti ég að snúa við og ná í annan bakpoka. Bölvaði og beit á jaxlinn. Tókst að tylla mittisbandinu þannig að það héldi nokkurnveginn og stikaði af stað í átt til sjávar.
Fylgdi veginum til Hafna. Undraðist hve stórt gamla herstöðvarsvæðið er en allar girðingar standa enn og tekið fram á skiltum að íbúanna sé gætt. Óð lúpínuna yfir flatt hraunið. Áttaði mig smám saman á því að ég vissi aldrei til þess að búið væri á Höfnum.
Tók fyrstu pásu eftir einn og hálfan tíma í fjörunni við Hafnir. Fékk mér skonsu og ostsneið, þurrkaða ávexti. Fylgi síðan fjörunni í átt að Reykjanesinu sjálfu. Nærri runninn á hausinn í grjótinu stígandi á rotnandi þara. Nær fall er fararheill. Stefndi á Reykjanestá fyrir kvöldið. Landakortið lofaði gönguleiðum sem ég fylgdi eftir getu. Vék þá frá fjörunni og inn á svartan sand og milli hraunbunga. Heilsaði fugli og hestum sem undruðust einmana ferðalanginn. Sá bólstra hitaveitunnar framundan og Reykjanesvita eftir nokkurra tíma göngu. Kaldur gjóstur kældi mig þægilega. Ekki var allt að marka hvað varðaði gönguleiðir svo ég óð hraunið.
Eitt af því sem ber að varast þegar lagt er í göngur um Reykjanes er vatnsleysi. Fár sem engar vatnsuppsprettur eða lækir eru á þessu svæði.
Ég vonaðist til að geta bætt á mig vatni fyrir kvöldið hjá vingjarnlegu starfsfólki hitaveitunnar. Frá henni eru enn fimmtán kílómetrar til Grindavíkur og klukkan sex að kvöldi fyrsta göngudags gat ég ekki gengið mikið lengra og vildi slá upp búðum við Reykjanestána. En engan mann var að sjá í eða við orkustöðina nema akandi túrista. Fékk því far með hollendingum til Grindavíkur. Fyllti vatnsflöskur á bílaþvottastöð og gekk í gegnum bæinn til austurs í leit að tjaldstæði. Vildi ekki tjalda inni bænum og vakna við jeppadrunur.
Tjaldaði dauðþreyttur í mosagrónu hrauni. Of þreyttur til að amast við öskureiðum kríunum en áttaði mig eftir á hversu mikið kríuvarp var í kringum tjaldið.
Leið skelfing útþynntum daginn eftir. Drakk vatn og te og leið betur. Líklega vökvaskortur sem dró úr mér máttinn.
Vafði inn og plástraði blöðrum settar tær. Hafði plástrað álagsbletti fyrirfram en ekki nógu vel.
Á suðurströnd Reykjanessins lofar kortið einum læk alla leið að Þorlákshöfn. Ég fyllti allar mínar flöskur, þrjá lítra í allt, hjá vingjarnlegum grindvíking sem sagði mér til um gönguleiðir. Síðan lagði ég upp, kominn af stað klukkan níu að morgni. Fylgdi malbikinu kringum Festarfjall, tók þar gamla veginn niður að Ísólfsskála og gekk þar út í Skollahraun. Inn í mitt hraunið er greiðfær slóði en hann endar við sjóinn einhversstaðar og þá tekur við hraunið eins og það kólnaði fyrir mörg hundruð eða þúsund árum. Skollahraunið var sæmilega fært inn að Selatanga. Ég vissi að framundan væri Ögmundarhraun og líklega engir slóðar þar í gegn en til hvers að fara í göngu og fylgja síðan bílvegum um landið?! Það heillaði engan veginn þannig að ég lét vaða í hraunið, sem reyndist ganga í bylgjum, var mulið og margbrotið, skreið undan fæti í hverju skrefi og ég þurfti stöðugt að endurmeta hvar illskást væri að komast áfram. Stundum gekk ég nær sjónum þar sem boðaföllin höfðu lumbrað á hrauninu gegnum aldirnar og þjappað því en annars í lægðum milli hraunkamba þar sem skriðið var minna. Þegar ég hrasaði kippti tuttugu kílóa bakpokinn í og ég hugsaði oft hvernig færi best á því fyrir björgunarsveitir að ná mér burt bryti ég þarna fótlegg.
Víða klöngraðist ég niður að sjó einungis til að sjá hvernig öldurótið hefur mótað landið. Hugsaði hversu dásamlegt það væri að sjá land sem væri ekkert nema urð og grjót. Það eru ekki mörg lönd í evrópu sem eru svona mikið urð og grjót og það er svo magnað.
Hugsaði einnig til þeirra sem ákveða hvað mest um nýtingu landsins til stóriðju. Ekkert þeirra sæi maður í minni aðstöðu þarna. Að dást að urð og grjóti.
Þegar ég nálgaðist Vestarilæk sem rennur fram af Krýsuvíkurbergi sá ég fyrst móta fyrir lægðinni sem hann hefur grafið ofan í landið og hugsaði með mér að þetta ævintýri mitt endaði hér og nú væri lækurinn uppþornaður. Mér létti því mikið þegar ég sá niður í lægðina, á leikandi lækinn og grænan grasbala, tilvalinn fyrir einsmannstjald.
Þá hafði ég gengið í níu tíma þann daginn.
Reglulega varð mér litið tilbaka. Sá í fjarska hvar strókar stóðu upp af Hitaveitu Reykjaness og barði mér á brjóst yfir fjarlægðinni sem ég hafði lagt af baki yfir úfið hraun.
Tjaldbúðirnar voru ljúfar. Hitaði lækjarvatn yfir prímus, eldaði og þreif mig. Las í bók og hlustaði á lækinn. Stöku lambær gaf mér auga annnars var ég einn. Heyrði reyndar mannamál um kvöldið en ekkert sem truflaði mig.
Svaf frameftir. Renndi upp þegar sólin náði tjaldinu og svaf lengur. Teygði úr mér í svefnpokanum og hugsaði sem svo að þetta gæti alveg orðið að lífsstíl.
Hitaði te og át flatkökur. Gekk fram á berg og horfði á mávana leika sér á uppstreyminu. Gleymdi mér í dágóða stund með hafið himinblátt framundan eins langt og augað eygði, sólin bakaði ennið og golan kældi. Hélt þarna kyrru fyrir vel fram yfir hádegi. Gekk síðan af stað meðfram bergröndinni.
Rakst á tvær aðrar manneskjur. Amríkana að ég held. Bauð góðan dag og mælti með veðrinu. Þau tóku undir.
Hálfan daginn fylgdi ég bergröndinni. Þurfti oft að staldra við vegna grípandi fegurðar bergsins, hvernig öldurnar léku við það í djúpinu og fuglinn heimaríkur.
Kom aftur að hraunöldum, í þetta sinn Krýsuvíkurhrauni og lagði í þær. Fann gamla rollugötu og fylgdi henni gegnum hraunið. Gekk alla leið inn í mitt Herdísarhraun sem hraunið er afar gróið, álfabyggð mikil og þögnin alger. Þá var komið laugardagskvöld.
Áttaði mig á því að síminn kveikti ekki á sér. Apparatið þolir ekki vatn. Áður en ég lagði upp voru lagðar niður fastar reglur um að ég hefði samband við kærustuna klukkan sex hvern dag svo hún vissi að ég væri á lífi og óbrotinn. Nú var tekið fyrir þann möguleika og um leið öryggisventil manns sem var einn á göngu í hrauni, vatnsbirgðir langt komnar og vinnudagur innan tveggja daga. Vissi að ég myndi þurfa allavega sólarhring til að jafna mig. Ákvað þetta þar með orðið gott og gekk í um klukkustund upp á veg.
Stöðvaði fyrsta bíl og fékk far að Þrengslavegi með vingjarlegu fólki sem talaði ítölsku, við tókum stutt stopp við Strandakirkju. Fékk þar far með afar vingjarnlegum og skemmtilega ræðnum, nýgiftum vestfirðing sem hafði búið í Reykjavík í eitt ár.
Gekk skakkur næsta dag.
Svaf vel. Sólbrenndur.
skráð klukkan 03:37
Við hjá Félagi um stafrænt frelsi á Íslandi viljum vekja athygli ykkar
á ráðstefnu okkar þann 5. júlí næstkomandi, þar sem málefni stafræns
frelsis verða rædd útfrá landlægum og alþjóðlegum sjónarmiðum.
Aðalfyrirlesararnir eru Eben Moglen frá Software Freedom Law Center
og John Perry Barlow frá Electronic Frontier Foundation.
Eben Moglen er prófessor í lögum og sögu laga við Columbia háskólann í
Bandaríkjunum og er stofnandi, aðalmálflutningsmaður og formaður
Software Freedom Law Center sem er ætlað að vernda og styðja við frelsi
hugbúnaðar. Moglen hefur unnið mjög náið með Free Software Foundation og
sat í stjórn stofnunarinnar frá árinu 2000 til ársins 2007. Moglen er
einn af lykilmönnunum í viðhaldi frjálsa hugbúnaðarleyfisins GNU General
Public License. Listi námskeiða sem hann kennir eða hefur kennt
inniheldur meðal annarra námskeiða lög í nútímasamfélagi, lög í
netsamfélagi, saga enskra laga og saga bandarískra laga.
John Perry Barlow er þekktur baráttumaður frelsis í netheimum. Árið 1990
stofnaði hann ásamt Mitch Kapor og John Gilmore samtökin Electronic
Frontier Foundation (EFF) og situr í stjórn samtakanna í dag. EFF eru
þekkt alþjóðleg samtök sem berjast fyrir málfrelsi í netheimum á
lagalegum og stjórnmálalegum grundvelli. Árið 1999 valdi FutureBanker
tímaritið Barlow sem "einn af 25 áhrifamestu aðilunum í
fjármálaþjónustu." Hann talar alþjóðlega fyrir ýmsum málefnum,
sérstaklega stafrænni hagfræði, í ræðu, riti og ráðgjöf.
Auk þeirra verða aðrir innlendir og erlendir fyrirlesarar með erindi
sem snerta stafrænt frelsi í íslensku þjóðlífi og önnur málefni sem
varða stafrænt frelsi á alþjóðavettvangi og í alþjóðlegu samstarfi.
Ráðstefnan verður öllum opin án aðgangseyris á meðan húsrúm leyfir.
Félag um stafrænt frelsi á Íslandi óskar eftir því að áhugasamir skrái
sig á http://www.fsfi.is/radstefna2008/ þannig að hægt sé að aðlaga
ráðstefnuna að fjölda gesta með fyrirvara og senda út tilkynningar
varðandi ráðstefnuna til áhugasamra gesta.
Dagskrá ráðstefnunnar er í meðfylgjandi viðhengi. Nánari upplýsingar er
að finna á vefsíðu FSFÍ http://www.fsfi.is
Við í stjórn FSFÍ vonumst til þess að sjá sem flesta!
- Stjórn FSFÍ
skráð klukkan 00:21
A documentary about a projected hydro-electric power-plant in Iceland to be built in 1999, to provide electricity for an aluminium smelter. Its construction would have meant the destruction of Eyjabakkar. But those preparations were the prelude to the now built dams at Karahnjukar, north of Vatnajokull, in the East of Iceland. The geothermal region Hagöngur west of Vatnajokull had already been destroyed in 1998 by damming for hydro-electric power.«
http://video.google.com/videoplay?docid=-6641103737354173076&q=kings+eyjabakkar&ei=3wRJSODFLIfcjALA9t3SDA
skráð klukkan 07:19
Ekkert Andspyrnubíó þessa vikuna... tökum okkur lítið frí en komum aftur
í næstu viku með nýja dagskrá fyrir næstu fjórar vikur:
- Myndina PickAxe - sem fjallar um árangursríkan
umhverfis-aktívisma í Bandaríkjunum
- Surplus: Terrorized into Being Consumers -
klukkutímalöng and-neyslumynd í MTV stíl
- What Would Jesus Buy? - þar sem Reverend Billy
og the Church Of Stop Shopping Gospel kórinn reyna
að bjarga bandaríkjunum frá neyslu-hjartastoppi
- og upplýsingakvöld fyrir komandi mótmælabúðir
umhverfishreyfingarinnar Saving Iceland.
Njótið glápslauss kvölds á morgun, sjáumst eftir viku!
Andspyrna
skráð klukkan 08:37
Fimmtudaginn n.k. 5. júní verða haldnir pönktónleikar í baksal Hljómalindar. Þar koma fram eftirfarandi:
SAKTMÓÐIGUR
DYS
SLEEPS LIKE AN ANGRY BEAR
BRILLO
Tónleikarnir hefjast klukkan 20.00
Aðgangur er 500 kr (nema fólk sé því blankara ... komið þá og talið við okkur í dyrunum eða komið með klinkið ykkar) þetta eru nebbilega ekki bara pönkarar að fagna eigin tilveru heldur til að hjálpa til við að borga leiguna af salnum og halda honum opnum fyrir svona uppákomur og einnig til að hjálpa Saving Iceland að verja klakann fyrir taumlausri græðgi orkufyrirtækjanna.
Andspyrna dreifing verður á staðnum með söluborð með lesefni, bankabolina frægu endurprentaða, og einhverja tónlist.
Notið tækifærið til að kynna ykkur eitt af stærstu róttæklingabókasöfnum í Evrópu; Andspyrnubókasafnið sem staðsett er í Hljómalind.
skráð klukkan 21:50
Félagi minn einn sat á Kaffi Sólon. Fólk sat skrafandi við hvert borð þegar inn kom maður sem félaginn kannaðist við sem geðfatlaðan einstakling sem er mikið á ráfi í miðbænum, feitlaginn miðaldra karlmaður sem stundum gerir skrýtna hluti á almannafæri, eins og að syngja inni í 10-11.
Feitlagni, geðfatlaði maðurinn kom inn á þéttsetinn Sólon og kallaði yfir salinn; "MÁ ÉG BIÐJA UM ÞÖGN HÉRNA!" og sagði þetta aftur og linnti ekki látum fyrr en allur salurinn þagði og horfði á hann.
Þá sagði hann: "Ég vildi bara láta ykkur vita að ég er óhemju einmana maður."
Það voru engin viðbrögð í salnum.
Hann aftur: "Ég vildi segja ykkur að ég er alveg afskaplega einmana maður."
Fólk í salnum sat sem fastast, þagði og margir horfðu í gaupnir sér.
Þá fór hann aftur út.
skráð klukkan 03:08
Andspyrna heldur áfram að dekra við róttæklinga landsins, jafnt sem aðra áhugasama og bíður uppá kvikmyndasýningar á hverjum Miðvikudegi í Maí. Sýningarnar fara fram á Kaffi Hljómalind kl. 20:00.
Miðvikudaginn, 14. Maí sýnum við myndina The Fourth World War
- Fjórða Heimsstyrjöldin - tekið úr ræðu Marcos þar sem hann kallaði stríðið gegn hnattvæðingu Fjórðu Heimsstyrjöldina - er ágrip yfir róttæka andspyrnu gegn alþjóða kapítalsisma. Í myndinni er blandað saman efni alls staðar að úr heiminum t.d. Palestínu, Mexíkó, Ítalíu, Argentínu og Kóreu.
Trailer hér.
Hefst kl. 20:00 og sjálfsögðu er frítt inn!
skráð klukkan 17:43
Dauðinn í vatninu
Þeir sögðu
að hún hefði löngu
verið búin að þessu
hvað veit ég
fór bara að sofa
þegar ég kom
heim eins og
alltaf eftir
þessar næturvaktir
og svaf fram eftir
degi
dreymdi fugla
eins og frelsið
væri æðsta hugsjón
svefnsins
brá eins og andskotanum
þegar ég fór að míga
og hún í baðkerinu
vatnið löngu kalt
svo kalt að
ég gat ekki hugsað
neitt hlýtt lengi lengi
veit ekki hvað henni
gekk til
sosum ekki
verið margmálug síðan
krabbinn tók
systur hennar
sat alltof lengi
hjá henni og tók
lyktina af dauðanum og
spritti með sér heim
allt svo andskoti hreint
að allt deyr sem kemur
þarna inn
sat á flísunum
góða stund
þó ég vissi hvað
rétt væri að gera
búin að sofa sitt
hvorum megin við
vegginn hvort eð er en
hún með vitin
undir dumbrauðu yfirborðinu
svo hvít og eitthvað svo
sokkin
í heitapottinum að striplast
og við grínuðumst með
hvernig brjóstin hennar
flutu
ilmandi að morgni á
góðu tímunum okkar
eins og þau drægju hana
niður núna
man þegar ég sökk
fór of hratt
út í djúpu
laugina og
sundkennarinn brjálaður
mamma brjáluð
ég bara feginn að anda og
skildi ekki
fyrr en seinna að þetta var
lífsgleðin að átta sig á
eigin mikilvægi
nú sökk ég
ótengt þyngdaraflinu
týndi skilningnum á þessu
mikilvægi fann
stóra holu myndast innan
í mér stærri en ég sjálfur
eins og sjálfið rúmaðist
ekki innan í mér grönnum
svo
fór
ég
og hringdi
skráð klukkan 20:55
Enn að horfa á
heiminn gegnum gler
óviss hvort ég er
varinn fyrir heiminum
eða á hinn veginn
reyndi að standa á haus
og horfa út
en heimurinn var áfram
á hvolfi
full lélegt efni
þetta ál til að
hægt sé að
hanga í gardínustönginni
gæti hefnt mín
fyrir misheppnað deit
í síðustu viku
og myrt heilan skólabíl
af börnum
útá einelti af hendi íþróttakennara
í 5. og 6. bekk
ætti maður kannski að
rölta niður á pósthús
með haglabyssuna
og salla niður
eitthvað af mannskapnum
geyma eitt skot fyrir
undirritaðan
helvítis ríkisstjórnin
hvað er maður ekki búinn
að borga þeim
vinnandi maðurinn
gæti vaðið um alþingi
með sveðju án þess
að vera álitinn klikkaður
yrði varla stoppaður
segi svo DV að konan
séð búin að ríða bróður
mínum árum saman og
kalli mig ónýtan
mig fjallhraustan
kæmist kannski
á ofbeldisnámskeið
eða eitthvað annað
út fyrir þetta
gler og
óljósan
tilgang
þess
skráð klukkan 22:36
Andspyrna stendur fyrir vikulegum kvikmyndasýningum, þar sem boðið er upp á róttækar kvikmyndir um grasrótarpólítík, aktívisma og andspyrnu. Sýningarnar fara fram á hverjum Miðvikudegi kl. 20:00 á Kaffi Hljómalind, Laugarvegi 23.
Núna á MIðvikudaginn, 30. Apríl sýnum við myndina All Power To The People
The Black Panther Party var róttækur baráttuhópur blökkumanna í Bandaríkjunum sem starfaði frá miðjum sjöunda áratugnum að upphafi þess áttunda. Eftir dauða Malcom X árið 1965 fannst Svörtu Pardusunum að réttindabarátta blökkumanna þyrfti að ná öðrum hæðum. Hópurinn kallaði eftir vopnaðri andspyrnu í þeim tilgangi að stuðla að auknum réttindum svartra. Pólítísk markmið hópsins áttu það til að missa athygli vegna herskárra aðgerða hans þar sem heimspeki og aðferðfræði hópsins varð róttækari þegar á leið.
Hefst kl. 20:00 og að sjálfsögðu er frítt inn.
skráð klukkan 11:03
Eltum vegakortið
inni í lágan birkiskóginn
settumst að
í húsi úr innfluttu timbri
birgð af mat
bókum
kvikmyndum
og vilja til að búa þarna
ein
fyrir vikuna
Forvitnisleiðir
ófærir drulluslóðar
í íslenska vorinu
sátt við sólina
í skjóli við norðargjóluna
himininn
sýndi skýjafar
og stjörnur
þegar dimmdi
Sást hvergi til manna
Stelkurinn hætti fljótlega
að vara við okkur
hrossagaukurinn merkti svæðið
í vorverkunum
hvergi nærri
nokkur maður
sem gat sagt okkur
til
skipað
eins og við ættum að hlýða
upplifðum
tímabundið
áhrifalaust
svæði
sem var okkar
Best kannski
að okkur fór
aldrei
að leiðast
félagsskapurinn
skráð klukkan 06:23
Fórum saman á tónleika um daginn
Morðingjarnir stoltir með útgáfu
Í Iðnó
Reykjavík! og Sudden Weather Change vermdu mannskapnum
Setti upp bóksöluborð í andyrinu
seldi eina
drukkið fólk kann ekki að lesa
Blindfullt partý á efri hæðinni álpaðist af og til niður
í hávaðann
skoðaði okkur eins og stofnun
horfði á ská
eins og feimin naut
við nývirki
Fórum heima áður en yfir lauk
hún þreytt í bakinu
ég á fætur fyrir sextán tíma vakt daginn eftir
Fengum okkur tebolla
sátum ósköp þreytt eitthvað í stofunni
"Erum við að verða of gömul fyrir pönktónleika?"
ég hafði staðið með steingervingaupplifun
eins og síðasti paunkarinn
sem gengur í málmsettum leðurjakka
hatað fulla pakkið sem
hrinti vinum sínum
í misskildri upplifun
af sex pistols fílingnum
"Nei, við erum þau sömu
pönkið er það sama
þau hin eru horfin
hættu að koma
þannig verðum við bara óvart elst"
stundum þreytt í bakinu
stundum viljandi ná fullum svefni þrátt fyrir spennandi tónleika
stundum hundleið á drukknu fólki
sem trúir svo innilega
að það sé með þetta á hreinu
skráð klukkan 06:03
Andspyrna stendur fyrir vikulegum kvikmyndasýningum, þar sem boðið er upp á róttækar kvikmyndir um grasrótarpólítík, aktívisma og andspyrnu. Sýningarnar fara fram á hverjum Miðvikudegi kl. 20:00 á Kaffi Hljómalind, Laugarvegi 23.
Núna á Miðvikudaginn, 16. Apríl sýnum við mynd um The Angry Brigade sem var hópur anarkista sem stóð fyrir röð sprenginga á Bretlandi á árunum 1970 - 1972. Meðal skotmarka hópsins voru bankar, sendiráð og heimili þingmanna. Meðal meðlima hópsins var Stuart Christie sem áður hafði verið handtekinn á Spáni fyrir að reyna að myrða Franco. Aðgerðum hópsins lauk með einum lengstu glæpa réttarhöldum (criminal trials) í sögu Englands.
Hefst kl. 20:00 og að sjálfsögðu er frítt inn.
_________________
skráð klukkan 18:45
Sé í fjölmiðlum að allavega einhverjir átta sig á því að umhverfisverndarsinnar og sendibílstjórar virðast ekki fá sömu meðferð hjá lögreglu, þegar þeir valda umferðartöfum, þrátt fyrir að rök lögreglu gegn aðferðinni séu þau sömu: Að aðgerðirnar loki öryggisleiðum sjúkra- og lögreglubíla.
Ég skal segja söguna aftur frá hendi Saving Iceland.
Þegar við stuttlega töfðum umferð á Snorrabraut hafði ég hlutverk milligönguaðila milli aktivista og lögreglu. Þannig vinnum við alltaf. Allir hafa ákveðin hlutverk. Ég fór fyrir göngunni þegar við lögðum upp frá Perlunni, um tuttugu trúðar (trúðaherinn er tilkominn vegna reynslu aktivista (þ.e. einstaklinga sem vilja hafa áhrif í sínu samfélagi) að vera of oft að taka þátt í mótmælum og aðgerðum sem voru svo grafalvarleg að þau voru hundleiðinleg), einn bíll sem dró kerru með hljóðkerfi og plötusnúðum og um tuttugu aðrir aktivistar. Stuðningsmenn og forvitið fólk dreif að á leiðinni.
Það var undarlega frelsandi tilfinning þegar við gengum inn á umferðargötuna, fólk sem var í umferðinni á móti, veifaði og lét vel að okkur. Ég heyrði ekki í umferðinni fyrir aftan okkur. Við vorum á um tíu kílómetra hraða.
Þegar við komum yfir brúna inn á Snorrabraut ók lögreglubíll að okkur á hinni akreininni, sneri við og ók meðfram byljandi dansgöngunni á móti umferð. Á móts við Njálsgötu ók lögreglubíllinn í veg fyrir gönguna og út stigu þrír lögregluþjónar. Ég gekk þegar til móts við þá, sumir kunnugleg andlit frá vinnu minni á slysadeildinni og eitt þeirra andlita sagði við mig: "Ekkert persónulegt Siggi en þetta gengur ekki lengur." Ég sagði strax við þann sem var æðstur á staðnum að ef við héldum áfram eins og planið væri og færum niður laugaveginn þá væri þessu lokið allir farnir heim eftir tuttugu mínútur. Hann þurfti að hugsa málið aðeins og hringja í yfirmann til að ræða þetta.
Síðan sagði hann að þetta mætti ekki því verið væri að brjóta lög með því aka með standandi mann á pallinum. Við mættum halda áfram ef við skyldum eftir bílinn. Dansinn dunaði allt í kring og græjurnar enn í botni, trúðarnir á útopnu í kringum mig og lögregluna. Ég ráðfærði mig við einn úr okkar hópi sem sagði mér að ekkert vera að gefa eftir. Ég fór aftur til ráðandi lögreglumanns og sagði honum að ég hefði ekkert vald yfir þessum hóp, sem var þá líklega orðinn tæplega hundrað manns, og lagði á það áherslu að aðstæðurnar leystust og gatan opnaðist undireins ef hópurinn héldi bara áfram og leystist síðan upp. Lögreglumaðurinn fór enn í símann við sinn yfirmann og sagði að við mættum halda áfram en þeir yrðu að handtaka bílstjórann því hann hefði brotið lögin og að bílinn færi heldur ekki lengra.
Ég neitaði engu beint en maldaði í móinn að við vildum ekki gefa hann eftir og trúðarnir þéttu hópinn í kringum bílinn meðan lögreglumönnum og sérsveitarmönnum fjölgaði í kringum okkur. Nú var örugglega liðinn hálftími síðan lögreglan stöðvaði gönguna og trúðarnir enn dansandi og græjunar í botni, almennt góð stemning, fólk enn að drífa að en lögreglan orðin pirraðri yfir að hafa ekki stjórn á aðstæðunum og ég maldandi í móinn sem milligöngumaður, vinnandi tíma, bendandi á að við vildum halda áfram, ég gæti ekki sagt hópnum fyrir verkum og um leið segjandi fólki í hópnum að við yrðum að forða bílstjóranum gegnum dansandi hópinn svo hann yrði ekki handtekinn.
Lögreglan skynjaði þetta og þokaði sér nær, sá næstráðandi hreytti í mig að "þeir voru búnir að reyna að vera líbó!" og ruddust inn í hópinn til að ná til bílstjórans, hrintu til trúðum og hverjum sem var fyrir. Skyndilega heyrði ég sársauköskur fólks úr þvögunni, sá snúið upp á hendur á dansandi fólki sem flæktist fyrir innrás lögreglunnar, sumir voru viljandi fyrir, aðrir (eins og Einar, en myndin af andliti hans í sársaukagrettu þar sem hann er keyrður upp á bílhúddið með hendina snúna aftur fyrir bak af sérsveitarmanni birtist í mogga og víðar) voru þarna aðvífandi og stóðu óvart fyrir.
Bílstjórinn og tvö önnur voru keyrði í götuna, járnuð, hné keyrð í bak og hnakka með um sex lögregluþjóna ofan á sér í dágóða stund eða þartil lögreglujeppi bakkaði að gegnum þvöguna og þeim var hent inn í jeppann, sumum lyft á handjárnunum. Á meðan var öskureitt fólk í kring að skammast og öskra yfir þessari hörkulegu árás. Ég stóð hjá og mér sjálfum féllust hendur. Mig langaði sjálfum ekki að vera fyrir fólki sem er þjálfað í að beita ofbeldi og hefur opinbera og félagslega samþykkt til að beita því.
Næstráðandinn hreytti síðan í mig; "við erum farnir" en einn sérsveitarmaðurinn braut rúðu göngubílsins bílstjóramegin með kylfu (og tilþrifum - við gerðum mikið grín að því seinna meir hvað hann virtist finna til sín við þetta) og tók lykilinn úr honum. Ég man ekki til þess að bíllinn hafi verið læstur. En bíleigandinn skaust heim og náði í varalykil.
Eftir stóð hópur af reiðu dansfólki sem hélt rakleitt niður að lögreglustöð og tók upp dansandi mótmælastöðu fyrir utan hana. Eitthvað dró úr orkunni þegar leið á daginn en hópur beið eftir að félögunum yrði sleppt. Sem var ekki fyrr en um nóttina.
Lögreglan stöðvað því umferð um Snorrabraut í um klukkustund meðan á stóð óákveðnu þrefi við göngufólk. Beitti síðan harkalegu ofbeldi til að ná fram því markmiði að handtaka bílstjórann ("því hann hafði brotið lögin") en gerði ekkert sérstakt annað til að fjarlægja hópinn og sat uppi með hann framan við lögreglustöðina fram á kvöld.
Mótmælendur á vegum Saving Iceland voru ekki beittir jafn mikilli hörku það sem eftir var sumars. Við höfðum á tilfinningunni að lamið hefði verið á puttana á einhverjum eftir þá fjölmiðlaumfjöllun sem þessi vinnubrögð lögreglunnar fengu.
Markmið með þessari aðgerð, að taka yfir götuna með músík og danspartýi, var einfaldlega að beita nýstárlegri aðferð til að minna á málstað umhverfisverndarsinna og stóriðjuandstæðinga. Íslenska aðferðin við mótmæli, þessi sem gert er ráð fyrir í stjórnarskrá - að menn skulu standa með skilti og mega hrópa slagorð- er hundleiðinleg og hefur aldrei haft nein áhrif á eitt eða neitt. Spyrjið bara herstöðvaandstæðinga. Spyrjið líka allt það fólk sem er búið að beita öllum mögulegum löglegum aðferðum til að vekja athygli á ranglæti þess að eyðileggja stóra hluta af einu síðasta náttúrusvæði evrópu, til að búa til orku fyrir stóriðju eingöngu, en hefur ekki náð neinum árangri.
Spyrjið síðan alla bílstjórana sem nú eru að beita ólöglegum aðgerðum, hversu lengi þeir eru búnir að reyna að fá þau sem setja þeim reglugerðir, að hlusta á þá. Það hefur ekki skilað neinu að vera kurteis við þau sem hafa of mikil völd. Vald spillir.
Við stöðvuðum heldur ekki nein virkjanaplön með því að dansa á Snorrabrautinni. En við vorum allavega að reyna. Við stimpluðum þessa mótmælaaðferð inn í hugi margra. Sýndum kannski fram á of mikið vald lögreglunnar um leið.
skráð klukkan 21:17
Hún eykst með aldrinum, tilfinningin um að ég vilji lifa lífi mínu án utanaðkomandi afskifta. Núorðið á ég meira "líf" til að verja finnst mér. Eigið heimili og sambúð.
Þessi tilfinning hefur alltaf birst í hugarheimi anarkistans sem vantraust og andúð á stofnunum og stórum samsteypufyrirtækjum, sérstaklega þeim sem auglýsa framleiðslu sína sem elskandi fyrir einstaklinginn (neytandann).
Núna skynja ég þessa andúð og þetta vantraust enn, enda hefur vald og áhrif stofnana og stórra fyrirtækja inni í tilveru einstaklinganna í samfélaginu, aukist síðan ég var unglingur. En ég finn líka fyrir því að ég vil að þessar stofnanir og þessi fyrirtæki hætti að láta eins og fífl til þess að ég geti farið að lifa mínu lífi án þess að þurfa að standa í að berjast við þær.
Ég á sérstaklega við orkufyrirtækin og álfyrirtækin sem koma fram af svo fullkomnu virðingarleysi gagnvart bæði samfélagi og náttúru að mér er ekki stætt á öðru en að bregðast við.
Ég væri alveg dásamlega mikið til í að standa áfram bara í því að útbreiða anarkistaspeki með bókaútgáfu og dreifingu og spila pönkið mitt auk þess að lifa daglega lífinu. En þessir bannsettu náttúruhatarar hegða sér svo illa að ég þarf að gera meira með öðru góðu fólki.
Þá verð ég stundum þreyttur og vil fá frið. Frið til að kyssa kærustuna og lesa bækur og labba á fjöll og firði. Kannski frið til að stúdera meira um hjúkrun eða læra nudd. Ég mun halda áfram að gefa út anarkistabækur auk þess að lifa en ég vildi bara óska þess að eitthvað kæmi til sem gæfi þessum náttúruhöturunum spark í tennurnar svo náttúruunnendur gætu farið að lifa lífinu eins og annað fólk.
skráð klukkan 04:58
Charles Bukowski setur fram skilgreiningu á persónulegum anarkisma:
enga leiðtoga, takk fyrir
upgötvaðu sjálfan þig og síðan skaltu enduruppgötva þig,
ekki synda í sama sleninu
uppgötvaðu sjálfan þig og síðan skaltu enduruppgötva þig
og
haltu þig frá greipum meðalmennskunnar
uppgötvaðu sjálfan þig og síðan skaltu enduruppgötva þig,
breyttu hljómi þínum og formi svo oft að þeir geta
aldrei
flokkað þig
lífgaðu upp á tilveru þína og
vertu sáttur við það sem er
en einungis á þeim forsendum sem þú hefur fundið upp
og fundið upp aftur
kenndu sjálfum þér.
og enduruppgötvaðu líf þitt vegna þess að þú verður að gera það;
þetta er þitt líf og
saga þess
og nútíð þess
tilheyra aðeins þér
sjálfum
Charles Bukowski
úr "Come on In, new poems"
skráð klukkan 11:44
Vil vekja athygli áhugasamra á að bókasafn Andspyrnu er nú flutt í Kaffi Hljómalind, við laugaveg 23. Þar er opið allan daginn, alla daga og fólk getur náð sér í anarkistarbækur og aðrar róttækar bókmenntir til að kynda hugann.
Nú nýverið bætti ég við nokkrum "anarchist fiction og ecofiction" - skáldsögum sem glíma við aðstæður róttækni, byltingar og umhverfisbaráttu.
skráð klukkan 01:55
Af hjukrun.is
Nú er ekki eins og maður hafi alltaf gengið um og fundist lífið vera uppfullt af tilgangi og merkingu. Það er bara eins og gengur að flestir dagar eru bjartir, aðrir gráleitir og einstöku dagar eru dimmir, jafnvel drungalegir. Ég var ekkert viss um hvað ég ætlaði mér að gera í lífinu, er það kannski ekki enn. En það er ekkert neikvætt heldur því minn skilningur á lífinu og tilverunni er ekki þannig að ég telji mig geta afgreitt það bara si svona hvað ég ætli mér að gera við líf mitt.
Eftir að hafa klárað stúdentspróf út á óljósa hugmynd um mögulegt framhaldsnám einhverntímann í framtíðinni, fór ég til Þýskalands í eitt ár á vegum samtakanna Alþjóðleg Ungmennaskipti. Þar tók ég þátt í uppsetningu leikrits í þrjá mánuði, aðstoðaði við húsbyggingar í styttri tíma, flæktist um nágrennið og las margar bækur áður en ég fór ég að vinna á dagheimili fyrir fjögurra til sex ára börn. Það var alveg nýtt fyrir mér. Sum barnanna voru miður sín þegar ég hætti og fór heim til Íslands. Það kom mér þægilega á óvart. Það að ég skyldi koma svona við líf einhverra án þess að um væri að ræða kærustu var líka nýtt fyrir mér.
Reynsla mín af vinnunni með börnin leiddi til þess að heima réði ég mig til starfa við aðhlynningu á elliheimili. Elliheimilið reyndist vera hjúkrunarheimili í þyngri kantinum. Mér var kennt að búa um rúm þannig að lakið brotnaði rétt á hornunum og handtökin við aðhlynninguna lærði ég af öðru ófaglærðu starfsfólki. Siðferðilega rétta framkomu við sjúklingana átti ég einhvernveginn að hafa lært annarsstaðar.
Skjólstæðingar mínir voru þakklátt fólk og létu mig vita af því þegar þeim líkaði vel hvernig ég sinnti þeim. Aftur varð ég fyrir því að ég var að snerta líf annara og það gaf hlýja tilfinningu innan brjósts. Nokkrum vikum síðar áttaði ég mig á því að ég sá fram á menntun og starf sem í mínum huga gaf atvinnumarkaðnum tilgang.
Ég trúi því að samfélag okkar geti gengið þannig að við getum öll verið nokkuð sátt við okkar hlut. Ég trúi því að við getum öll umgengist hvort annað af gagnkvæmri virðingu og þannig gert okkar líf og hvors annars betra. Ég trúi því líka að fólk almennt hafi til að bera nægilegan þroska til að umbera hvort annað, kosti og galla, og geti hjálpast að til að bæta heiminn. Því hvert fyrir sig erum við heill heimur og þegar við snertum heim hvors annars á jákvæðan hátt erum við að bæta við jákvæðum byggingareiningum í heiminn í heild sinni.
Hvort sem ég telst með því vera rómantískt fífl eða ekki þá er þetta hluti af þeim tilgangi sem ég finn í starfi mínu sem hjúkrunarfræðingur. Það er sama hvort að ég er að vinna á öldrunardeild eða gjörgæslu. Allsstaðar finn ég fyrir því að líf mitt og skjólstæðinga minna eru að snertast og það er góð tilfinning þegar vel gengur. Stundum verður nálægðin yfirþyrmandi, átökin of mikil og mig langar burt. Stundum kemst ég ekki burt heldur stend vaktina áfram þegar heim er komið, rýk á fætur oft um nóttina og ætla að fara að gefa lyf eða róa einhvern sem ég hef ekki getað skilið eftir í vinnunni. Það er bara eins og gengur. Starf sem ekki snertir við mér er ekki tíma míns virði. Lífið er of stutt til að vera ekki að gera hluti sem skipta máli.
skráð klukkan 01:49
Kranklifur og Kleinur 6. Apríl - Álver í Helguvík?
Saving Iceland hefur síðastliðna mánuði staðið fyrir opnum
fundum, sem við köllum Kranaklifur og Kleinur, fyrsta Sunnudag
í hverjum mánuði.
Á Sunnudaginn næsta, þann 6. Apríl, höfum við boðið aðilum frá
Sól á Suðurnesjum að koma og segja frá því sem er að gerast í
Helguvík þessa dagana. Hugmynd okkar var einnig að fá einhverja
niðustöðu út úr fundinum t.d. varðandi komandi aðgerðir gegn
framkvæmdunum.
Þar sem Helguvíkurmálið er allt frekar stórt í sniðum en íslenska
umhverfishreyfingin ekkert allt of stór finnst okkur að við ættum
að vinna saman í þessari baráttu. Við vonum því að þessi fundur
geti leitt af sér frekara samstarf íslenskra umhverfishreyfinga.
Fundurinn fer fram á Kaffi Hljómalind, Laugavegi 23 og hefst kl.
19:30. Boðið verður upp á Kaffi og með því...
Vonumst til að sjá þig!
Kv, Saving Iceland.
skráð klukkan 07:24
Andspyrna stendur fyrir vikulegum kvikmyndasýningum, þar sem boðið er upp á róttækar kvikmyndir um grasrótarpólítík, aktívisma og andspyrnu. Sýningarnar fara fram á hverjum Miðvikudegi kl. 20:00 á Kaffi Hljómalind, Laugarvegi 23.
Miðvikudaginn 2. Apríl sýnum við myndina Terrorists: The Kids They Sentenced. Nokkrir einstaklingar á aldrinum 19 - 30 ára voru handteknir og dæmdir til fangelsisvistar eftir mótmæli í tengslum við ráðstefnu Evrópusambandsins í Gautaborg árið 2001. Lukas Moodyson talar við hin dæmdu um tilgang mótmælanna, handtökurnar, aðgerðir lögreglu, framtíðina og fleira?
Hefst kl. 20:00 og að sjálfsögðu er frítt inn.
---
Dagskráin í Apríl:
Miðvikudagurinn 9. Apríl - Narmada, A Valley Rises
Narmada áin í hjarta Indlands er heilög á Hindúa. Narmada dalurinn er híbýli og lifibrauð innfæddra sem lifa og starfa við árbakkann. Neðarlega í ánni er stórstífla við það að verða tilbúin, kostuð af World Bank. Í umræðunni um stífluna gleymist alltaf að nefna að stíflan mun eyðileggja yfir 100 ræktarlönd og heimili yfir 160 þúsund innfæddra. Myndin fylgir 200 kílómetra mótmælagöngu 6000 manns að stíflunni, sem farin var árið 1990.
Miðvikudagurinn 16. Apríl - The Angry Brigade
Angry Brigade var hópur anarkista sem stóð fyrir röð sprenginga á Bretlandi á árunum 1970 - 1972. Meðal skotmarka hópsins voru bankar, sendiráð og heimili þingmanna og einn meðlima hópsins var Stuart Christie sem áður hafði verið handtekinn á Spáni fyrir að reyna að myrða Franco. Aðgerðum hópsins lauk með lengstu glæpa réttarhöldum í sögu Englands.
Miðvikudagurinn 23. Apríl - Bolivia Is Not For Sale
Auðlindum Bólívísku þjóðarinnar var rænt af henni, en íbúar landsins halda virðingu sinni og halda áfram að berjast. Mótmæla-alda reis í Október 2003 sem varð til þess að forseti landsins hröklaðist úr embætti og bandaríska heimsveldinu var alvarlega ögrað. Baráttan gegn sölu bólívískra náttúruauðlinda til alþjóða stórfyrirtækja heldur áfram og er á sama tíma kjarkmikil árás á nýfrjálshyggjuna.
Miðvikudagurinn 30. Apríl - All Power To the People
The Black Panther Party var róttækur baráttuhópur blökkumanna í Bandaríkjunum sem starfaði frá miðjum sjöunda áratugnum að upphafi þess áttunda. Eftir dauða Malcom X árið 1965 fannst Svörtu Pardusunum að réttindabarátta blökkumanna þyrfti að ná öðrum hæðum. Hópurinn kallaði eftir vopnaðri andspyrnu í þeim tilgangi að stuðla að auknum réttindum svartra. Pólítísk markmið hópsins áttu það til að missa athygli vegna herskárra aðgerða hans þar sem heimspeki og aðferðfræði hópsins varð róttækari þegar á leið.
skráð klukkan 12:22
Kranaklifur og Kleinur - Kaffispjall Saving Iceland - Sunnudaginn 3ja febrúar kl. 19:30 á Kaffi Hljómlind, Laugarvegi 21.
Saving Iceland hreyfingin er hjúpuð dulúð, orðrómi og almennum annarleika. Sú mynd sem fjölmiðlar og bloggarar gefa af okkur er skökk. Þess vegna höfum við mánaðarlega gamaldags kaffispjall í Reykjavík, þar sem fólk getur komið og hitt sum okkar og rætt málin. Fólki sem hefur eitthvað við S.I. að athuga er sérlega velkomið að koma og spjalla!
Í þetta skiptið verður dagskrá kvöldsins opin og mun ráðast af því hverjir koma og hvað þeir vilja gera; horfa á kvikmyndir tengdar beinum aðgerðum, taka þátt í heimspekilegum umræðum eða hvað annað sem fólki dettur í hug. Við bjóðum upp á kaffi og með því.
Sjáumst,
Saving Iceland.
skráð klukkan 22:08
Andspyrnubolirnir með áletruninni BANKANUM ÞÍNUM ER SAMA UM ÞIG eru komnir úr endurpressun.
Fást í Ranimosk á Laugavegi.
Margir hafa spurt um þá eftir að fyrsta pressun kláraðist. Nú er s.s. hægt að nálgast þá aftur.
skráð klukkan 03:46
Miriam Rose flutti þetta erindi á umræðufundi um "grunngildi
samfélagsins" sem haldinn var í ReykjavíkurAkademíunni 20. nóvember sl.
------------------------------------------
Fyrir ykkur sem ekki þekkið mig: Ég heit Miriam Rose, og er
aðgerðarsinni og umhverfisfræðingur frá Bretlandi. Ég var beðin um að
tjá mig hér um reynslu mína af grunngildum íslensks samfélags, byggt á
viðtali sem ég var í við Kastljós í október, eftir að mér var hótað með
brottvísun úr landi vegna aðildar minnar að aðgerðum gegn stóriðjustefnu
ríkisstjórnar ykkar. Í bréfinu sem ég fékk, þar sem farið var fram að
mér yrði vísað úr landi, stóð að ég ætti á hættu að vera brottræk gerð
frá Íslandi í þrjú ár, enda væri hegðun mín ?ógnun við grunngildi
samfélagsins?.
Í áðurnefndu viðtali nefndi ég hversu lýsandi mér þætti þetta orðaval,
og bar fram spurninguna: Hver eru grunngildi íslensks samfélags? Svo
virðist sem málfrelsi, jafnrétti og mótmælaréttur teljist ekki þar til,
og hver er þá merking þessara orða? Þetta orðalag opinberaði mér
einfaldan sannleik um eðli ákvörðunarinnar. Ég hafði sett
spurningarmerki við rétt markaðarins og hagrænna gilda til þess að ráða
samfélaginu og náttúrunni, með fulltingi stóriðjustefnu
ríkisstjórnarinnar. Ásökunin gerði mér það dagljóst að þetta eru hin
einu sönnu ?grunngildi? íslensks samfélags, og það á kostnað mannlegs
frelsis, og þeir sem setja spurningarmerki við slík gildi eru ekki
velkomnir hér. Ætlun mín hér er að útskýra tilgátu mína frekar.
Ísland er land sem á sér stolta sögu og þar sem trúin á lýðræði og
mannréttindi er sterk. Utan frá virðist ríkja í landinu fágað lýðræði,
og friðleg og mannleg gildi vera höfð í hávegum. En hver eru þessi
grunngildi sem við erum svo stolt af að viðhalda í þessu háþróaða
samfélagi? Það sem jafnan er nefnt grunngildi samfélags, byggir á
tveimur stoðum ? grundvallarmannréttindum og undirstöðuatriðum
lýðræðislegra gilda. Ætlun mín er að skoða þessi gildi í kjölinn, og sjá
hvernig þau eru fram borin í íslensku samfélagi samtímans.
Þróuð lýðræðisríki virða, í orði kveðnu, framar öðrum
grundvallarmannréttindum: málfrelsi, jafnrétti, ferðafrelsi o.s.frv.
Réttindi þessi mótuðust í árhundruða baráttu gegn kúgandi ógnarstjórnum,
réttindi til jafnréttis og frelsis, og nú er þau að finna jafnt í
samþykktum Sameinuðu þjóðanna sem og stjórnarskrám ríkisstjórna, svo við
megum sofa rótt um nætur.
Byrjum á jafnréttinu, en það er kannski grundvöllur annarra gilda, allir
gera ráð fyrir því og það er ófrávíkjanlegur hluti orðræðu okkar um
kosti vestrænna lýðræðisþjóðfélaga. En hvernig er jafnréttið vaktað, og
hvernig er því framfylgt? Nú, ef við teljum okkur beitt ójafnrétti snúum
við okkur fyrst til réttarkerfisins, sem á að fylgjast með framkvæmd
slíkra réttinda og færa okkur réttlæti. Það er vel þekkt staðreynd að
geta okkar til góðs gengis í réttarsal krefst og byggir á fjárráðum:
góðir lögfræðingar, greiðsla málskostnaðar, frí frá vinnu o.s.frv. Því
er kerfið óréttlátt og gallað frá grunni.
Í annan stað ber ríkisstjórnum og fyrirtækjum skylda til þess að leggja
stund á og tryggja jafnrétti í stefnumálum sínum og aðgerðum. En hvað ef
það kostar gríðarlegan hagnað? Stórfyrirtækin og hið opinbera
efnahagslíf þrífst á láglaunafólki og vörum frá löndum þar sem
mannréttindi eru í besta falli vafasamt hugtak, svo að neytendur geti
fengið sínar ódýru, ?virðisauknu? vörur. Gildi, í þessum skilningi, eiga
einungis við hversu mikil áhrif þau hafa á peningaveskið, en ekki við
réttindi þeirra sem þræla við framleiðsluna.
Til að flækja málin enn frekar er sömuleiðis nauðsynlegt að fylgjast með
notkun þeirra hugtaka sem fylgja mannréttindaorðræðunni, en upprunaleg
merking þeirra er oft misnotuð og henni misþyrmt í réttarsölum.
Mannréttindadómstóll Evrópu hefur oftsinnis veitt fyrirtækjum sömu
mannréttindastöðu og einstaklingum. Hugmyndin er sú að ráðist maður að
fyrirtæki, sé maður að ráðast að hluthöfum þess og
grundvallarmannréttindum þeirra. (Sem dæmi: stöðvi maður ferð MacDonalds
vöruflutningabíls er maður að hamla ferðafrelsi hluthafanna). Jafnvel
þessir sáttmálar gegna nú því hlutverki að verja stórfyrirtækin og
höfuðstólsvöxtinn, en eru ekki málsvarar hins mállausa meirihluta, eins
og ætlunin var.
Töluverðar vísbendingar eru um það á Íslandi að útlendir verkamenn séu
beittir alvarlegu misrétti á Kárahnjúkavirkjun. Ólöglega innflutt
vinnuafl Impregilo var nánast réttlaust í íslensku samfélagi, og fréttir
af dauðsföllum á vinnusvæðinu hafa verið sagðar gróflega vanáætlaðar.
Þetta fólk naut ekki nokkurs réttlætis eða jafnréttis hér. Íslenska
ríkið hunsaði illa meðferð þeirra til þess að missa ekki af gróðanum sem
öflug fyrirtæki á borð við ALCOA höfðu lofað (og kannski einnig af ótta
við að reita til reiði fyrirtæki sem búa yfir jafn víðtæku tengslaneti).
Sjálf hef ég verið meðhöndluð af töluverðu ójafnrétti hér á landi. Nú í
sumar sem leið var mér stungið í fangelsi, eftir að mér hafði verið
tilkynnt að ég ætti að borga sekt fyrir að óhlýðnast lögreglunni. Ólíkt
því sem á að viðgangast var mér ekki gefinn neinn frestur til þess að
greiða sektina, né var mér leyft að áfrýja, heldur var ég þess í stað
send án frekari spursmála beint í fangelsi þar sem mér var haldið í
einangrun í 8 daga, vegna þess að ekki fannst pláss í kvennafangelsinu
fyrir mig. Í fangelsinu sögðu mér fangaverðirnir að þetta væri í hæsta
máta óvenjulegt, þar sem konum er jafnan veitt sakaruppgjöf nokkrum
sinnum áður en þeim er stungið inn á Íslandi, og því eru svo fáar konur
í fangelsum. Þeir voru afar undrandi á því að konu sem hafði verið kærð
í fyrsta sinn, og það ekki fyrir ofbeldisglæp, skyldi meðhöndluð á
þennan hátt. Svo virðist sem þessi ósanngjarna meðferð hafi verið
viljandi óblíð, og markmiðið að senda viðvörunarskilaboð til annarra
mótmælenda, um að þeir væru ekki velkomnir hér.
Snúum okkur nú að málfrelsinu. Annað en gengur og gerist í
einræðisríkjum og hjá kommunískum ógnarstjórnum, þar sem fjölmiðlum er
stjórnað með harðri hendi, montum við okkur af hinni frjálsu og óháðu
fjölmiðlun Vesturlanda. En hversu hlutlausir eru fjölmiðlar okkar í raun
og veru? Íslenskum fjölmiðlum er stjórnað af fáum einkafyrirtækjum og
litlum ríkisfjölmiðli, sem þiggur fé frá einkageiranum. Hvaða hagsmunum
þjóna þeir? Getur fjölmiðill í eigu fyrirtækis, eða sem þiggur fé frá
einkageiranum, raunverulega gagnrýnt sína eigin herra, eða þá sem
tengjast eigendunum, flutt sannferðugar fréttir af efnahagsbrotum
þeirra? Hvaða hagsmunum þjónaði það þegar lygarnar um að
aðgerðarsinnarnir í Saving Iceland þæðu laun fyrir störf sín voru birtar
á RÚV, og aldrei dregnar til baka þrátt fyrir að að þeim væri fundið í
gegnum opinberar boðleiðir?
Ég leyfi mér að spyrja eins og aðgerðarsinnar á Indlandi, sem ég hef
unnið með: Málfrelsi fyrir hvern? Og hvað má það kosta?
Í þriðja lagi, og þetta tengist sérstaklega minni eigin reynslu, hvað um
réttinn til samkomu eða réttinn til kröfugerðar? Þegar möguleikar okkar
til að tjá okkur í farvegi lýðræðissamfélagsins eða hinna frjálsu
fjölmiðla bregðast, eru þetta þau grundvallarmannréttindi sem gefa okkur
færi á að reyna lýðræðið sem við búum við, og þau
grundvallarmannréttindi og ?gildi sem við teljum okkur búa við. Í þessu
sambandi vil ég lesa úr ritgerð eftir rithöfundinn og
Booker-verðlaunahafann Arundhati Roy:
Eina leiðin til þess að raungera lýðræðið er að hefja ferli stöðugrar
spurnar, viðvarandi ögrunar, og látlausrar opinberrar umræðu milli
borgaranna og ríkisins. Slíkt samtal er gríðarlega ólíkt þeirri samræðu
sem á sér stað á milli stjórnmálaflokka. (Fjölmiðlar telja að það að
kynna skoðanir ólíkra stjórnmálaflokka sé ?réttlát? umfjöllun).
Það er mikilvægt að muna að frelsi okkar, líkt og það er, var okkur ekki
fengið af neinni ríkisstjórn, heldur náðum við því frá þeim með
erfiðismunum. Ef við notum það ekki, ef við reynum það ekki af og til,
visnar það upp. Ef við stöndum ekki vörð um það statt og stöðugt, verðum
við svipt því. Ef við krefjumst ekki sífellt meira, stöndum við uppi með
sífellt minna. (Roy, 2005)
Oftsinnis hefur íslenska ríkið sýnt fram á umburðarleysi sitt í garð
samkomufrelsisins, og í garð aðferða borgaralegrar óhlýðni sem
mótmælaforms. (Þrátt fyrir þá gríðarlegu aðdáun sem þessar aðferðir
njóta þegar við skilgreinum borgaraleg réttindi okkar og frelsi). Árið
2002 voru allir þeir einstaklingar sem grunaðir voru um aðild að Falun
Gong (sem eru fyllilega friðsamleg mannréttindasamtök) handteknir eða
þeim neitað um inngöngu í landið, að tillögu spilltrar ríkisstjórnar sem
velflest ríki heimsins líta niður á ? Kína.
Ég get sagt sögu af minni persónulegu reynslu, og segi oft, frá því
hvernig ég var meðhöndluð hér síðasta sumar. Eftir að ég var handtekin
og færð á lögreglustöðina á Eskifirði, varð ég afar þyrst í litlum,
funheitum klefanum. Þegar ég bankaði á hurðina og bað um vatnsglas (sem
ég á rétt á, samkvæmt stjórnarskránni) var svarið: ?Þú tapaðir réttindum
þínum þegar þú braust lögin!?, og mér var neitað um vatnið. Þetta atvik
undirstrikar, að mínu mati, þann hugsunarhátt sem liggur að baki því
hvers vegna þetta mótmælaform nýtur engrar virðingar, hvers vegna þeir
sem eiga að vernda mannréttindi fólks sýna þeim réttindum algert
virðingarleysi ? lögreglan.
Við þjáumst af þráhyggju í garð ?heilagleika? laganna, og sú þráhyggja
sviptir okkur réttinum til þess að rengja lögin, til þess að spyrja
okkur hvern þau eiga að vernda, og leyfa samfélaginu að breytast og vaxa
líkt og það hefur gert í um aldir alda, fyrir atbeina nákvæmlega þessara
aðferða.
Nú þegar við höfum skoðað nokkur hinna helstu mannréttinda skulum við
snúa okkur að grunngildum og stoðum lýðræðisins, sem Íslendingar eru
stoltir af, verandi sannlega fyrsta lýðræðisþjóð heimsins. Lýðræði
byggist á: þátttöku (fólksins í kerfinu), þjónustu (stjórnmálamenn eru
fulltrúar fólksins), og ábyrgð (á ákvörðunum, gagnvart alþýðu manna).
Með því að skoða þessi atriði ætla ég að setja fram þá tilgátu að
raunverulegu lýðræði hafi verið skipt út fyrir ?tálsýn um lýðræði?, sem
framreidd er af almannatengslasérfræðingum og spunalæknum, sem nú þjóna
mikilvægu hlutverki í starfsemi ríkisstjórna okkar.
Í raun treysta margar ríkisstjórnir (Íslands þar á meðal) á þessa tálsýn
til þess að tryggja að alþýðan haldist bærilega hljóðlát og áhugalaus,
og setji ekki spurningarmerki við hið svonefnda lýðræðisfyrirkomulag sem
hyglir stórfyrirtækjum og hagvexti á kostnað alls annars (umhverfisins,
borgaralegra réttinda, o.s.frv.). Í orðagjálfrinu hefur ?frjálsum
markaði? verið ruglað saman við frelsi fólksins, og það gefið í skyn að
opið efnahagskerfi jafngildi opnu samfélagi, á meðan það grímuklæðir hin
borgaralegu réttindi sem við höfum misst og lýðræði sem við höfum misst,
og þrammar hönd í hönd við skefjalausan efnahagsvöxtinn sem virðist eiga
að vera yfir gagnrýni hafin.
Skoðum fyrst þátttökuna. Hér er að finna grundvallargalla á lýðræðinu. Í
kosningunum árið 2003 kusu 33,7% Sjálfstæðisflokkinn, 31% kaus
Samfylkinguna, og 17% kusu Framsóknarflokkinn. Sjálfstæðisflokkur og
Framsóknarflokkur mynduðu samsteypustjórn í framhaldinu. Ekki einungis
kusu aðeins 34% sigurflokkinn, heldur hlaut flokkur sem naut aðeins 17%
fylgis gríðarlega mikið vald í ríkisstjórn. Þetta var samsteypustjórnin
sem neitaði ítrekað beiðnum um opna þjóðaratkvæðagreiðslu um
Kárahnjúkavirkjun.
Í öðru lagi skulum við athuga þjónustuna og ábyrgðina. Eftir kosningar
virðast ráðherrar hafa hreint borð til þess að framkvæma hvaðeina sem
þeir (og hagsmunaaðilarnir að baki þeirra) geta látið sér detta í hug án
þess að þurfa að svara fyrir það, og þeir virðast síður en svo starfa
sem þjónar þess fólks sem kom þeim í embætti. Árið 2003 gerðu Davíð
Oddsson, þá forsætisráðherra, og Halldór Ásgrímsson, þá
utanríkisráðherra, Ísland að aðila í stríðinu í Írak án þess að bera það
undir alþýðu manna, eða einu sinni ríkisstjórnina. Þessi ákvörðun var í
gríðarlegri andstöðu við vilja meirihluta landsmanna. Hún var ekki tekin
af þjónustulund, og auk þess var hún í andstöðu við lög þingsins og
stjórnarskránna, sem tiltekur að mál af þessu tagi þurfi að fara fyrir
utanríkisnefnd (sem það gerði ekki). Samkvæmt refsilöggjöfinni má hegna
hverjum þeim sem storkar hlutleysi Íslands eins og það er skilgreint í
stjórnarskránni með allt að 10 ára fangelsi. Var réttað yfir þeim fyrir
þennan glæp? Nei. Þjónustan og ábyrgðin brugðust hér, eins og svo oft
áður og eftir.
Enn er það svo að þegar réttarkerfinu og lýðræðinu hefur mistekist að
gera ríkisstjórnina ábyrga, eru mótmæli eina færa leiðin til réttlætis.
Árið 2006 þrömmuðu fimmtán þúsund manns í borgum og bæjum á Íslandi til
að mótmæla því að Kárahnjúkum yrði drekkt, án árangurs. Það er engin
furða að fólk finnist þessar mótmælaaðferðir máttleysislegar og snúi sér
að beinum aðgerðum og borgaralegri óhlýðni til þess að véfengja þær
ákvarðanir sem hafa verið teknar í þeirra nafni.
Einhverjir myndu jafnvel ganga svo langt að segja að fyrirtækin séu
máttugri en fólkið, og jafnvel máttugri en stjórnmálamenn, á Íslandi. Nú
þegar við gerum okkur grein fyrir því að peningar jafngilda mætti, er
ljóst að gríðarstórir einokunaraðilar á borð við ALCOA, Baug, Rio Tinto
og Kolkrabbann valda miklum mætti. Og hvernig eru þessi fyrirtæki gerð
ábyrg? DECODE, fyrirtækið sem á nær allt íslenskt erfðaefni, selur þær
upplýsingar öðrum fyrirtækjum fyrir 60 þúsund krónur stykkið, án leyfis
frá almenningi. Á sama tíma fær ALCOA raforku á mörgum sinnum lægra
verði en íslenskur almenningur, fyrir upphæð sem er svo smánarleg að
Landsvirkjun vill ekki einu sinni gefa hana upp.
Enn spyrjum við: Þjónusta við hvern? Og hvað má hún kosta? Lýðræði fyrir
hvern? Og hvað má það kosta?
Vestræn nútímaríki (eins og Ísland og Bretland) byggja á hljóðlátri og
vonlausri alþýðu, sem leyfir vafasamri lagasetningu að ná í gegn án þess
að æmta, enda erum við að flónum gerð með lýðræðis- og
frelsisorðræðunni. Ólíkt því sem gerist í harðsvíruðum einræðisríkjum
eða hrottalegum kommúnistaríkjum, erum við of efnuð og sátt til þess að
setja spurningarmerki við kerfið sem framleiðir auð okkar.
Hvað viðkemur yfirvaldi og samþykkt, finnst mér hin fræga
sálfræðitilraun Stanleys Milgram alltaf áhugaverð. Í þessari tilraun er
venjulegur einstaklingur beðinn um að taka þátt í gervi rannsókn, og
honum er gert að lesa upp spurningar fyrir annan þátttakanda (en hann er
í raun leikari) sem situr í næsta herbergi. Þegar hann svarar vitlaust á
sá fyrstnefndi að gefa þeim síðarnefnda raflost sem hækkar sífellt eftir
því sem fleiri spurningum er svarað vitlaust, þar til það nær upp á
rauða svæðið á mælinum (mjög hættulegt). Þátttakandinn getur heyrt ópin
í þeim sem svarar verða sífellt háværari og hræðilegri með hverju losti.
Í flestum tilfellum samþykkti þátttakandinn að gefa verulega kraftmikið
raflost og setti ekki spurningarmerki við vald hins hvítklædda
vísindamanns með möppuna í fanginu sem stjórnaði rannsókninni. Milgram
komst að þeirri niðurstöðu að hið skynjaða vald vísindamannsins græfi að
nokkru leyti undan persónulegum gildum þátttakandans.
Hann rannsakaði enn fremur hvernig hlýðni breyttist ef fiktað var í
breytum rannsóknarinnar. Hlýðnin var töluvert minni ef að: a)
Vísindamaðurinn var ekki í hvítum slopp eða hélt á möppu, b) Þriðji
aðili, leikari, kom inn og hóf að spyrja út í réttmæti rannsóknarinnar.
Ef við færum þetta yfir á lýðræðisþjóðfélagið og gildi samfélagsins,
sýnir fyrra tilvikið okkur mikilvægi þess að við skynjum lögmæti
yfirvaldsfígúra, og hversu nauðsynlegu hlutverki
almannatengslafulltrúinn gegnir í að tryggja að tálsýnin raskist ekki
svo að alþýðan haldist hljóðlát og sátt. Sjálfri þykir mér seinna
atriðið áhugaverðara, þar sem það sýnir okkur hversu miklu róti hin
ósátta rödd almennings getur valdið á tálsýn lýðræðisins. Það þarf bara
eina áhyggjurödd til þess að svipta grímunni af valdinu, sem leiðir til
þess að kerfinu er hafnað og persónuleg gildi eru endurreist. Það er
engin furða að ríkisstjórnir geri sitt allra besta til þess að kæfa
mótmæli við umdeildar áætlanir sínar.
Að síðustu, þegar ég hef spurt Íslendinga hvað þeir telja til grunngilda
samfélagsins, kemur sjálfstæðismálið aftur og aftur upp. Svo virðist sem
að ef frelsi er grunngildi Bandaríkjanna, þá er sjálfstæðið grunngildi
Íslendinga. Íslendingar njóta virðingar um víða veröld fyrir þær sakir
að hafa hafnað hugmyndinni um þjóðarher, um Evrópusambandið, um
alþjóðavæðingu fiskveiðiréttar. Hér er að finna raunverulega og
aðdáunarverða tilfinningu fyrir þörfinni til að vera sjálfum sér næg sem
eyríki, jafnvel þótt það kosti dýrmæta vináttu við stórlaxana í Evrópu
og víðar.
Þrátt fyrir þetta er að finna mikinn vilja hjá íslensku þjóðinni til að
samþykkja hugmyndina um að landið verði gert að neo-nýlendum fáeinna
álfyrirtækja, sem hrifsa til sín orkuna fyrir brot af því verði sem
almenningur greiðir, sem leggja þungar byrðar á axlir skattgreiðenda og
skapa efnahagsástand sem treystir að miklu leyti á fáein útlend
fyrirtæki. (ALCOA viðurkenndi á fundi í Brasilíu að á Íslandi greiði
þeir minna en helminginn af því verði sem þeir greiða fyrir orkuna þar).
Og samt er það svo að þegar útlenskir aðgerðasinnar slást í hópinn með
Íslendingum sem vilja mótmæla þessari brunaútsölu eru þeir hunsaðir og
við þá sagt: ?Þetta kemur ykkur ekki við.?
Þýðir alþjóðavæðingin að fólk geti ferðast um að vild?
Nei, ekki þegar um er að ræða Falun Gong, eða aðgerðasinna Saving
Iceland sem ítrekað var hótað brottvísun úr landi.
Þýðir hún jafna virðingu fyrir öllu mannslífi?
Ekki þegar um er að ræða lymskulega meðferð starfsmanna við
Kárahnjúkavirkjun.
Þýðir hún merkingarbæra alþjóðasáttmála um loftslagsmál,
kynþáttamismunun eða kjarnorkuvopn?
Nei, enn og aftur þýðir hún ekki það. Geir H. Haarde er í þessum orðum
töluðum að reyna að smokra sér út úr skuldbindingum Íslands samkvæmt
Kyoto sáttmálanum, sem fyrir eru vel rúmar.
Og ef þetta eru gildi Íslands, eru þau raunverulega gildi Íslendinga?
Eða einungis þeirra fáu sem sitja efst í ákvörðunarstiganum? Og ef þau
eru ekki gildi fólksins, hvernig ætlar fólkið að andmæla þeim? Hvernig
mun fólkið heimta á ný hin raunverulegu gildi samfélagsins, og
endurskilgreina þau? Þetta er sú spurning sem Ísland, og flestar þjóðir
heimsins, standa frammi fyrir. Í loftslagi þar sem markaðsguðinn er
næstum óskorað yfirvald, sem grundvöllur lífs okkar og gilda, verðum við
að taka ákvörðun um hvort það sé í raun og veru allt í lagi að gleypa
bláu pilluna og halla sér aftur í vel bólstraða tálsýnina, eða láta
okkur hafa rauðu pilluna, opna augun, og hefjast handa við að svipta
grímunni af yfirvaldinu, og enn á ný að þvinga réttindi okkar úr höndum
þess.
----------------------------------------------------------
Höfundur er jarðfræðingur.
Eiríkur Örn Norðdahl þýddi úr ensku.
skráð klukkan 14:28
Í samtímanum er trú á tækni jafn sterk og viðtæk og trúin á guð kristninnar var í evrópu miðalda. Bæði fyrirbæri hafa líka nokkuð svipuð karaktereinkenni:
-Fólk trúir án þess að rökstyðja trú sína: Þegar rætt er um möguleg vandamál í framtíðinni s.s. orkuskort, flóð eða náttúruhamfarir vegna hlýnunar er svarið það sama hjá flestum - það kemur ný tækni og þetta bjargast (guð mun bjarga okkur).
-Fólk trúir í blindni: Fólk notar flókin tæki (bíla, síma, tölvur svo fátt eitt sé nefnt) og treystir þeim án þess að skilja þau.
-Tæknin hefur sína fulltrúa á jörðu: Þar sem fólk almennt skilur ekki tæknina eru sérstakir fulltrúar hennar, sérfræðingar (rétt eins og páfar og prestar sem fulltrúar guðs meðal manna) sem tala tungumál hennar og túlka fyrir söfnuðinn ... eh almúgann.
-Tæknin hefur sín trúarrit sem þarf ákveðna þekkingu, orðaforða eða a.m.k. ákveðið innsæi til að lesa (Biblían var einungis til á latínu á miðöldum).
-Framfarir eru ekki taldar verða nema gegnum tækniframfarir (sem virkar þá eins og blessun kirkjunnar).
-Einstaklingar og hópar sem lýsa sig andvíga tæknihyggjunni eða vilja ræða aðrar leiðir eru í vægasta falli kallaðir kjánar en ekki síður úthrópaðir villutrúarmenn og andstæðingar framfara.
Líklega mætti taka þetta lengra en þetta eru helstu grundvallaratriðin.
Rétt eins og á miðöldum setur þetta sérfræðingana í þá aðstöðu að vera forréttindahópur og geta skarað eld að sinni köku. Almenningur getur ekki annað en reynt að fylgjast með og vonað það besta fyrir sig en flestir, a.m.k. á Íslandi virkja sig í sanntrúarhita og kaupa tæknina án þess að vita nokkuð um hvernig tækin virka eða hvaða áhrif þau raunverulega hafa.
skráð klukkan 07:22
"Presturinn horfði strangur á hann. Hroki væri dauðasynd!
Gauss kinkaði kolli.
Því skyldi hann aldrei gleyma, sagði prestur. Aldrei, alla sína ævi. Hversu greindur sem maður væri ætti maður að vera auðmjúkur.
Af hverju?
Presturinn bað forláts. Sér hlyti að hafa misheyrst.
Ekkert, sagði Gauss, alls ekki neitt.
Jú, sagði presturinn, hann vildi heyra þetta.
Hann meinti þetta guðfræðilega, sagði Gauss. Guð hefði skapað mann eins og maður væri og svo ætti maður sífellt að vera að biðja hann afsökunar. Rökrétt væri það ekki."
Úr "Mæling Heimsins" eftir Daniel Kehlmann
Varla farinn fram úr enn. Gott að vera einhleypur nokkra daga og teygja sig í bók þegar meðvitundin skilar sér eftir næturvaktina, þurfa ekki að taka tillit til neins nema kattanna.
Velti fyrir mér fyrirliggjandi verkefnum á nýju ári. Bókin "Beinar Aðgerðir og Borgaraleg Óhlýðni" fer til prentara strax eftir áramótin. Það er ekki þar með sagt að því verkefni sé lokið og ég geti snúið mér að næsta því eftir er að fylgja því úr hlaði. Dreifing og sala er ekkert bara að gera díl við Pennann og bíða eftir að aurinn streymi tilbaka.
Allar útgáfur mínar bíða þess að vera sendar á bókasöfn landsins. Búinn að senda á nokkur þau helstu en t.d. öll skólabókasöfnin. Þetta er eitthvað sem ég geri sjálfur.
Bókasafn Andspyrnu flytur í febrúar í nýtt húsnæði Hljómalindar. Þarf að merkja allar bækur og koma þeim fyrir auk þess að koma upp lista á andspyrna.org. Ég hef allar klær úti til að ná í nýja titla fyrir safnið. Gerast áskrifandi að öllum helstu spennandi anarkistatímaritum. Þá þarf ég líka tíma til að lesa allt það sem mér finnst spennandi sjálfum. Það er margt og mikið. Til að bæta við bókasafnið þarf fjármagn en persónulegt fé legg ég í eigin útgáfur auk heimilisreksturs.
Frekari útgáfur eru helstar tvennar: Ljúka þýðingu minni á "the State" eftir mannfræðiprófessorinn og anarkistann Harold Barclay. Ætti eiginlega að vera að því núna í staðinn fyrir að blogga en ég er þreyttur og syfjaður vegna mikillar vinnu sem á að borga fyrir útgáfu á anarkistaritum sem ég hef ekki alltaf orku eða tíma til að þýða.
Annað sem ég vil gefa út er lítil samantekt um Róttæka Náttúruvernd. Aðallega heimspekilegu hliðina. Þessa nálgun á samskipti mannsins við náttúruna finnst mér afar mikilvægt að gefa landanum færi á að lesa sér til um.
Gamall draumur er einnig að gefa út fallega prentað tímarit sem útskýrir heimspeki og praktísk atriði anarkismans.
Mig vantar hjálp.
... og ég er ekki einusinni farinn að minnast á hlutverk mín í Saving Iceland hreyfingunni.
skráð klukkan 16:58
Hann stakk upp á því að safnað væri saman tilvitnunum í Davíð Oddson, öllum þeim sem vitna um pólitískan hroka hans sem afleiðingu af því að hafa of mikil völd of lengi. Hugmyndina fékk hann útfrá tilviki þar sem Davíð, böggaður um eigin ákvarðanatöku í nafni þjóðarinnar hvað varðar stuðning við innrás í Írak, sagði hér ekki vera um lýðræði að ræða.
Ég sagði það vera ranga nálgun á vandamálið. Listar eins og þeir sem finna má á alnetinu, þar sem sýnt er fram á heimsku og hroka t.d. George Bush, benda til þess að vandamálið sé einungis sá og sá einstaklingur sem vitnað er í, þegar í raun er það ekki viðkomandi karakter sem er hoppandi bilaður, heldur það kerfi sem býður upp á að einstaklingar nái völdum umfram alla aðra í samfélagi sínu.
skráð klukkan 06:26
"Hann fór með bókina til móður sinnar til að útskýra táknin fyrir henni en hún hristi höfuðið og hló raunalega. Á því andartaki skildi hann að enginn kærði sig um að nota skynsemina. Fólk vildi fá að vera í friði. Það vildi borða og sofa og það vildi að aðrir sýndu því vinsemd. Það vildi ekki hugsa."
Úr "Mæling Heimsins" eftir Daniel Kehlmann.
Fólk hringir gjarnan til að spyrja hvort sé löng bið. Eins og ef að biðstofan sé full þá sé það ekki lengur slasað eða bráðveikt. Enginn sem áttar sig um leið og ritarinn svarar "Slysa- og Bráðamóttaka" að hér er opið aðallega fyrir slasað og bráðveikt fólk en síður fyrir einhvern sem "datt á öxlina í vor og er hálfstirður ennþá" og enn síður fyrir einhvern sem nennir ekki að hugsa sjálf/ur hvað hann eða hún geti gert fyrir sig eða barnið sitt ... eins og að setja plástur á örlítinn skurð á fingri.
Lalli sjúkraliði er kristinn róttæklingur og friðaraktivisti. Búinn að stúdera lögin í sambandi við hvar má mótmæla og kann þau betur en nokkur almennur lögreglumaður, finnst gaman að geta stungið upp í þá þegar þeir vilja reka hann og aðra friðarsinna burt frá alþingi eða sendiráði.
Við ræðum oft pólitík og trúmál þegar róast á vaktinni, eins og á jólanóttina í ár. Flestir sem þurftu á okkur að halda fengu snögga afgreiðslu. Aðeins meira mál með unga manninn sem vildi stytta sér aldur og ungu stúlkuna sem var lamin af þremur karlmönnum undir morgun. En stundum ræðum við Lalli málin af svo mikilli ákefð að kollegar vilja setja okkur í sérherbergi.
Lalli vill ríkisrekstur og fyrirlítur einkavæðingarkomplexana í kapítalistunum. Ég útskýrði hugmyndir anarkista um samfélagsrekstur á félagslegri þjónustu og öðru sem allir í samfélaginu nýta saman. Sagði frá þeim tveimur valdapýramídum sem við lifum við, annan í stjórnsýslunni og hinn í efnahagskerfinu, og hvernig þeir þáttast og hvernig við - almenningur sem hefur ekki áhuga á völdum né peningum - raðast alltaf neðst í báða þessa pýramída. Velferðarkerfið kennir okkur um leið umkomuleysi. Löggan á vaktinni hlustaði andaktug og tók undir þegar ég sagði t.d. fólk hringja á lögregluna þegar nágranninn hefði hátt í stað þess að díla við hlutina sjálft. Það væri lært umkomuleysi og löggan nefndi dæmi um fólk hringjandi í lögregluna út af grunsamlegum plastpoka.
Lalli velti því upp hvort að fólk hefði almennt ekki tækifæri til að ná í þá stöðu sem það vildi í samfélagi okkar. Ég andmælti útfrá því að ekki nærri öll höfum við áhuga á framapoti eða auðsöfnun en kerfin sem við búum við geta haft heilmikið þeim að bjóða sem það hafa.
skráð klukkan 22:59
Sú var tíðin að fólk spurði hvort það mætti óska mér gleðilegra jóla. Talinn með hatrömmustu andstæðingum jólahalds og var stoltur af en þó mýkt anarkistans það sterk að ekki vildi ég standa í vegi fyrir gleði annara.
Lærði seinna hversu miklu meiri vinna er að vera pirraður en að vera æðrulaus og núna set ég upp jólasveinahúfuna og býð fólki gleðileg jól í allar áttir á vaktinni. Tek skv. venju allar slysadeildarvaktir á aðfangadag og jóladag. Verð sextán tíma í kvöld og nótt og svo tólf tíma kvöld og nótt á jóladag.
Skiptir hvorki mig né nokkurn annan máli hvort að ég tek þátt í jólahaldi eða ekki, eða hvort að ég trúi á eitthvað af þeim kristilegu þáttum sem tengdir eru hátíðunum, einn pirraður pönkari breytir engu um tilveru þessa. Svo ég grínast bara í staðinn fyrir að bölsótast, fagna í staðinn fyrir að vera í fýlu og fer sáttur í háttinn þegar ég kemst heim af vaktinni.
Gleðileg jól öllsömul, hvort sem þið fagnið í faðmi fjölskyldunnar eða ykkur leiðist ein heima.
skráð klukkan 20:08
Hafi einhver áhuga á pönki, hjúkrun og anarkisma þá er hérna viðtal við mig á INN stöðinni
http://vefmidlar.visir.is/VefTV/?channelID=INN&programID=45e05538-d5fb-418e-b1df-a694b463fca8&mediaSourceID=fc7ed892-b903-4dfc-a558-74d8f0e25517
skráð klukkan 19:45
VANGAVELTUR Á ANDKRISTNIHÁTÍÐ 2007
Anarkistinn Herbert Read skrifaði á þá leið að rökhyggja og gagnrýnin hugsun væri merki um hrun ráðandi trúarbragða.* Ég les texta Read þannig að hann greinir ekki einungis á milli trúar og trúarbragða heldur og á milli trúarbragða sem heimspekilegrar og andlegrar sannfæringar ákveðins hóps fólks og síðan trúarbragða sem stofnunar eða valdapýramída (hierarchy) sem stendur utan við hið eiginlega samfélag.
Gagnrýni á kristna trú einkennist of oft af upphrópunum og ábendingum um hlutverk kristinnar trúar í styrjöldum og voðaverkum spænska rannsóknarréttarins. Í raun hefur hlutverk kristni í voðaverkum ríkisstjórna eða annara stofnana sem ráðskast með sálir einstaklinga fátt að gera með boðskap hennar, en allt að gera með þá staðreynd að innan trúarbragðanna hafa myndast valdapýramídar þar sem fram fer hörð og miskunnarlaus barátta um viðhald, eflingu og útfærslu hásæta.
Aðra valdapýramída sjáum við alls staðar í kringum okkur ? bæði í stjórnsýslu og í efnahagskerfi og svo minni útgáfur t.d. á vinnustöðum, í félagasamtökum og inni á heimilum karlrembusvína sem ráðskast með fjölskyldu sína. Gengi þessara félagslegu fyrirbæri er alltaf fallvalt en valdabarátta er alltaf til staðar innan samfélaga hjá öllum dýrategundum.*** Oft mjög saklaus, eins og þegar einn leitast við að vera mesti töffarinn í vinahóp, en eins og staðan er í dag eftir um sex þúsund ára þróun stofnana meðal homo sapiens (sem fyrir þann tíma hafði líklega lifað í meira og minna í jafnræðissamfélögum í um sjötíu þúsund ár) er þetta afgerandi afl og mótar líf allra manna.
Kristin kirkja vill viðhalda sér með tengslum við ríkið og lifa á skattpeningum samfélagsins sem hún þjónustar. Þar er stofnunin að tala. Væri undirritaður kristinn maður sæi hann mikla og jákvæða ögrun í því að trúarbrögðin yrðu að standa á eigin fótum því raunveruleg kristni býr einungis í hjarta og huga hvers kristins manns. En eldri klerkar og margir aðrir sem kalla sig kristna vilja dýrka stofnunina áfram. Sé leitað í orð frelsara kristinna má örugglega lesa um viðleitni jesú til að frelsa fólk frá því að festast í þeim hugsunarhætti.
Við gerum það kannski ekki með því að halda metalfestival og kalla hana Andkristnihátíð en ég tel næsta víst að hver sá sem raunverulega er kristinn og kynnir sér hvað við erum að fara með prakkaraskap okkar sjái í því holla ögrun.
Hvað varðar beina gagnrýni á kristilega heimspeki og lífsviðhorf vil ég taka undir með þeim heimspekingum (eins og John Gray)** sem segja grunnorsök þess að mannkyn er við það að eyðileggja það vistkerfi sem maðurinn er hluti af, vera kristna nálgun á umheiminn. Þar kemur ýmislegt til; kennt er að maðurinn megi taka af náttúrunni að vild og nota hana, í stað þess að vera hluti af henni og þá um leið virða hana eins og sjálfan sig (eða eigin móður). Einnig sá hugsunarháttur að hamingjan liggi inni í framtíðinni, ekki í núinu, þannig hefur hinn vestræni nútímamaður kannski lært að flýja daginn í dag inn í framtíð sem er ekki til og byggja þannig líf sitt á ekki neinu. - Nema flótta - Að morgundagurinn verði að vera betri en dagurinn í dag. - Til samanburðar líður tíminn í heimspeki heiðni og taóisma í hring (árstíðir) en ekki beina línu sem aldrei endar. Nauðsynlegt er að taka þessa pælingu mun lengra en verður ekki gert hér.
Þegar upp er staðið verður allt fólk í andlegri leit að átta sig á því að hugtakið guð verður ekki skilgreint af neinum fyrir það. Vilji fólk finna guð verður það að leita í eigin hjarta (t.d. hugleiðsla). Annars finnur sá eða sú sem leitar aldrei guð ... aðeins trúarbrögð.
Siggi Pönk, anarkisti
*Sjá ?Anarchy and Order ? Essays in politics?
** Sjá ?Straw Dogs ? Thoughts on Humans and Other Animals?
*** sjá t.d. Harold Barclay ?The State? og ?People Without Government ? anthropology of anarchy?
skráð klukkan 18:32
Andkristnihátíðin 2007 verður haldin laugardaginn 22. desember næstkomandi í TÞM út á granda.
Það kostar 1000kr inn og fjörið ætti að hefjast um 18:00
VANTRÚ verður með bás og væntanlega eyðublöð til að skrá sig úr þjóðkirkjunni.
Nákvæm dagskrá kemur síðar
ANDKRISTNIHÁTÍÐIN Á MYSPACE - http://www.myspace.com/andkristnihatid
Hér koma umfjallanir um hljómsveitirnar sem spila:
Atrum ? Atrum er hljómsveit af höfuðborgarsvæðinu, stofnuð 2005 uppúr ösku svartmálmbandsins Withered. Hljómsveitin hefur gengið í gegnum ýmsar mannabreytingar sem hefur svo sannarlega sett sinn svip á tónlistina. Stofnmeðlimirnir Sigurður Árni og Úlfar, gítarleikar, fengu Ragnar þáverandi trommuleikara Diabolus og Gísla á bassa. Þeir settu nýlega á myspace síðu sveitarunnar lagið ?Secular?. Það lag gefur hlustandanum hugmynd um það sem koma skal á næstu útgáfu Atrum sem er væntanleg á vormánuðum 2008. Þetta efni hefur vakið mikla hylli undanfarið og þykir vera eitt það frambærilegasta í íslensku þungarokki í dag. Mulningsvélarmálmur á borð við Behemoth & Keep of Kalessin sem gefur ekkert eftir. Heimasíða sveitarinnar er www.myspace.com/atrumiceland
Blood Feud - Blood Feud, eitt okkar fremsta thrash-metal band. Stofnað árið 2004 af þeim Böðvari (gítar/söng), Stefáni (gítar), Ingó (bassi) og Jakob (tommur). Þessir menn leika thrashmetal af gamla skólanum með innskotnum áhrifum héðan og þaðan. Áhrif má gæta frá böndum eins og Kreator, Children of Bodom, Carcass og fleirum. Útgáfa hefur lengi verið á dagskrá, enda hafa upptökur verið í gangi af þessu ári. Formleg útgáfa er á döfinni en óvíst er að segja til um hvenær hún verður. Hinsveg er eitt lag komið á heimasíðu Blood Feud á slóðinni www.myspace.com/gatesofmadness
Darknote ? Það hefur ekki mikið farið fyrir hljómsveitinni Darknote. Stofnuð árið 2004 og á rætur sínar að rekja út fyrir landsteinana. Meðlimir Darknote eru Davíð (söngur), Jon Dal (gítar), Freyr (gítar), Vilhjálmur (trommur) & Karl (bassi). Hljómsveitin byrjaði framsæknu þungarokki á borð við sveitir eins og Opeth en hefur þróast út í þyngri hljóma á við Mastodon, Lamb of God, Meshuggah og fleiri án þess þó að tapa hinum progressífu rótum. Hljómsveitin hefur nýverið lokið demó upptökum, en það má vænta útgáfu frá þeim á næstunni. Athugið að Andkristnihátíðin í ár verður fyrsta opinbera framkoma Darknote. Heimasíða Darknote er http://www.myspace.com/darknotemetal
Disintegrate ? Líklega nýjasta hljómsveitin í íslensku þungarokki, stofnuð á þessu ári. Þetta er hliðarverkefni sem útskýra sem afsprengi Diabolus og Severed Crotch. Meðlimir eru Marvin(gítar), Kjartan(rödd) og Mannætan(bassi) úr Severed Crotch og Magnús trommari Diabolus. Ásamt þeim er piltur, upprisinn frá Akranesi á gítar og heitir hann Egill. Músikin sem Disintegrate spila er ættuð úr ?Brutal Death metal? hugtakinu. Hljómsveitir sem mætti líkja við Disintegrate eru m.a. Defeated Sanity, Disgorge (US), Gorgasm, Spawn of Possession og fleiri. Andkristnihátíð 2007 verður önnur opinbera framkoma Disintegrate. Heimasíða sveitarinnar er http://www.myspace.com/disintegrateiceland
Finngálkn ? Finngálkn er svartmálmshljómsveit frá Dalvík sem var stofnuð árið 2006. Sveitin stendur aðalega saman af tvíburunum Óttari Jörgen og Óskari Jökli. Óttar leikur á gítar og Óskar ljáir rödd. Þeir munu nú njóta stuðnings trommara Revolter, Hagg og Sturlu úr Svartadauða á bassa. Finngálkn voru nýverið að gefa út breiðskífuna ?Horns against heaven? á Melas Khole útgáfunni. Um er að ræða 8 laga plötu, kolsvart viskímarinerað rot n roll. Platan er fáanleg í 12 Tónum, Geisladiskabúð Valda og Smekkleysu plötuverslun, en þó í liltu upplagi. Finngálkn spila örsjaldan opinberlega og þetta verður í fyrsta skipti sem Finngálkn spila eftir útgáfu ?Horns against heaven?. Finngálkn hafa ekki neina opinbera vefsíðu með tóndæmum ? það þykir ekki viðeigandi í þeirra bransa.
IX-Dimension - ?Welcomes you to a tour of a paralel universe of sounds and experience. Explore the dark abyss of the human soul as it emerges with the future in the planetary dimensional shift..? segir á heimasíðu IX-Dimension. Það er erfitt að lýsa þessari tónlist, en hún er eitthvað sem fólk verður að upplifa á sinn eigin hátt. Draumkennd tónlist sem á sér engan líkan á andkristnihátíðinni. Heimasíða IX-Dimension er http://www.myspace.com/xmental
Helshare ? Helshare varð til úr rústum hljómsveitarinnar Elegy á árinu 2006. Helshare stendur saman af Sigurgrími (gítar/söng), Atla Jarli (bassi/söngur) og Gunnari (trommur). Þótt Helshare sé tiltölulega nýtt band, þá eru miklir reynsluboltar í því sem hafa lifað tímana tvenna með böndum eins og Forgarði Helvítis, Múspell, Clockwork Diabolus o.fl allt frá byrjun tíunda áratugar síðustu aldar. Tónlist Helshare þarf ekki að tíunda neitt sérstaklega, hún er eins og Atli Jarl segir það ?ROKK!!?. Aðrir frægir músikspekúlantar á borð við Þorstein Kolbeinsson segja að tónlistin er ?kickass!! öfgametall sem kallar ekki allt ömmu sína?. Það sem er á döfinni hjá Helshare er plata á næsta ári og túr um Evrópu. Heimasíða helshare er www.myspace.com/helshare
Svartidauði ? Svartidauði voru klárlega með bestu og jafnframt minnisstæðustu sviðsframkomu á Andkristnihátíð 2006. Bandið, upphaflega hugarfóstur Sturlu (rödd), var stofnað 2002 en kom sér svo ekki á fullt skrið fyrr en það var búið að manna í flestar stöður. Bandið eyddi miklum tíma í æfingarhúsnæðum uppfrá árinu 2003 en kom sér svo til að spila opinberlega fyrr en í mars 2006. Bandið hefur skipt um ýmsa meðlimi í gegnum tíðina en ásamt Sturlu eru það Þórir (gítar), Egill (bassi), Jóhannes (gítar) og nú Ragnar úr Atrum á trommur. Svartidauði spila svartmálm í anda Mayhem og Ofermod svo einhver dæmi séu tekin. Svartidauði eru þekktir fyrir vera einstakt sviðsband, ekki einungis fyrir eyrað heldur líka augu. Svartidauði gáfu út demið ?Temple of deformation? á segulbandsformi árið 2006 og stefnt er að því að 7? komi út snemma á næsta ári á MPK útgáfunni í Hollandi. Svartidauði eru ekki með heimasíðu eins og er, hún datt niður fyrir utan Bar 11.
Forgarður Helvítis ? Forgarður Helvítis, klárlega lengst starfandi bandið í dag. Stofnaðir 1991 á suðurlandsundirlendinu. Þeir eru Siggi Pönk (söngur), Maddi (bassi), Maggi (trommur), Venni (gítar) og Óli (gítar). Aldur er afstæður og það á sannarlega við Forgarð Helvítis. Þeir hafa alla tíð verið þekktir fyrir kröftuga framkomu enda með einn reyndasta frontara landsins. Forgarðurinn hafa gefið út efni með vissu millibili frá stofnun, en þar ber helst að nefna safnplötuna ?Helvíti sessions? sem kom út árið 2000 og Gerningaveður sem kom út árið 2002. Það sem er á döfinni hjá Forgarðinum er ný plata á næsta ári. Heimasíða Forgarðsins er http://www.helviti.com/forgardur/
Voreastral - Voreastral er nýleg sveit er samansett af meðlimum bæði úr höfuðborg landsins, Reykjavík, og hinni upprunalegu höfuðborg ROKKSINS! á landinu, Keflavík. Ekkert frekara er vitað um meðlimi sveitarinnar, ef frá er talinn óheilbrigður áhugi þeirra á afbrigðilegu kynlífi, hinum ýmsu kynsjúkdómum og öllum mögulegum öfgum sem tengjast úrgangsefnum líkamans. Sveitin spilar tæknilegt Thrash Metal undir sterkum áhrifum frá Coroner, og er ein fárra sveita sem leggja rækt við þessa fornu list hér á landi. Vita þeir sem séð hafa sveitina spila á ölkrám og lostabælum miðborgarinnar undanfarna mánuði, að búast má við dúndursveittri kvöldstund í boði piltanna í Voreastral. (Lýsing eftir Þóri Garðarson).
skráð klukkan 23:15
"Frelsi er hugsjónastefna getin af ljóði. Frjálsræði er pólitísk stefna og kemur fram í félagslegu skipulagi. Frjálsræði er ákveðið og allt frá Magna Carta hefur það verið fest í lögum. Frelsi er torræðara fyrirbæri en ekki síður raunverulegt, það er persónulegt og andlegt, og það er í því ástandi sem mannsandinn öðlast framtakssemi og sköpunargáfu. Frelsisstytturnar tryggja að frelsið megi iðka en innan þess rýmis á frelsið sér stað ómeðvitað. Það er svörun hugans við böndum efnisins, tilraunar til að umbreyta efnislegum aðstæðum. Í þessum jákvæða skilningi á frelsinu felst, eins og Camus hefur bent á, uppreisn gegn veruleikanum: Staðfesting á rökhyggju mannsins, á skilningi mannsins á fegurð og skipulagi, innan fáránleika tilveru okkar.
Herbert Read - úr "Anarchy and Order - Essays in Politics."
skráð klukkan 06:14
Síðasti séns að heimsækja USA. 2008 fer Homeland Security á fullt með tíu fingra skann af öllum erlendum ríkisborgurum sem fljúga til allra stærstu flugvalla USA.
Sjá http://www.dhs.gov/xnews/releases/pr_1197300742984.shtm
Planið er að þetta fari í gang á fyrstu nokkrum mánuðum ársins.
Við hjónaleysin erum allavega hætt við. Líst ekki á að fingraförin okkar séu á skrá hjá jakkafatabófum FBI.
skráð klukkan 19:34