Er það ekki á skjön við hugsjónina að flokka sjálfa hreyfinguna í hópa?
Það finnst mér persónulega en einhvernveginn hefur það þróast þannig innan anarkistahreyfingarinnar gegnum síðustu tvö hundruð árin að skapast hafa hópar innan hennar sem kenna sig við mismunandi áherslur.
Jafnvel hafa skapast dogmatískir hópar utan um ákveðnar kenningar innan anarkistahreyfingarinnar sem hnýta í aðra hópa. Ótrúlegur fjandi stundum en ég held að þannig ástand skapist einvörðungu af egóisma eða sjálfshyggju sem um leið getur komið í veg fyrir að viðkomandi geti nokkuð skemmtilegt eða skapandi gert með öðru fólki.
Áherslurnar í flokkadráttum eru þá helstar þessar: Einstaklingshyggja, félagshyggja, heimspekileg áhersla eða aðgerðamiðuð áhersla.
En í raun getur anarkisti verið þetta alltsaman því hann eða hún hugsar útfrá einstaklingnum þegar hann eða hún metur eigið frelsi í samfélaginu. Síðan útfrá félagshyggjunni þegar hann eða hún er að skipuleggja með öðrum á t.d. vinnustað. Sá sem vill leggja í aðgerðir frekar en vangaveltur er um leið meðvitaður um heimspekina bak við aðgerðir sínar. Anarkisti hlýtur alltaf að skilja þetta alltsaman (þó okkur gangi misvel að koma orðum að þessu :)) og vera þetta alltsaman.
Á pólitískum skala má líka skilgreina anarkismann þannig að í honum finni maður félagshyggju sósíalista/vinstri manna og frelsiskröfu frjálshyggjumanna en anarkistinn neitar bæði því að til að hafa gott félagskerfi þurfi sterka ríkisstjórn (eins og kannski einhver vinstri-grænn myndi halda fram) og um leið afneitar anarkistinn ábyrgðarleysi frjálshyggjumannsins sem telur samfélagið ekki koma einstaklingum eða fyrirtækjum við (nema á markaðsgrundvelli).
Til að einfalda málið og útskýra það fyrir fólki sem hefur aldrei velt þessu fyrir sér hef ég lýst því þannig í mínum fyrirlestrum að; við lifum við tvennskonar valdapýramída í okkar samfélagi- annan í stjórnsýslunni þar sem 12 manna ríkisstjórn trónir efst, neðan við eru sveitarstjórnir og neðst eru almenningur í hlutverki kjósenda. Hinn er efnahagskerfið þar sem bankarnir og stærstu fyrirtækin eru efst, þar undir minni fyrirtæki og neðst er almenningur í hlutverki neytenda.
Markmið anarkista er þá að finna leiðir til að fletja þessa valdapýramída út.
Finna leiðir til að þess að skapa samfélág skipulagt án yfirvalds.
--
Annars held ég ekki að nokkur maður byrji á því að kynna sér mismunandi áherslur innan anarkistahreyfingarinnar og velji sér einhverja stefnu til að fylgja, eins og svo hryggilega margt ungt fólk gerir við stjórnmálaflokka.
Anarkisti eins og ég horfir á heiminn, sér að vandamálin eru mörg og mikil og greinilegt að vandamálin virðast tengjast misskiptingu valds og inngreyptri hugmyndafræðinni um hana.
Síðan fer anarkistinn að leita leiða til að skilja og skilgreina vandann og leita lausna við honum. Áttar sig síðan á því að hans hugmyndir hafa þegar nafn og heita anarkismi (stjórnvaldsleysi) eða tengjast þeirri hugmyndafræði á ýmsan hátt.
skráð klukkan 05:13
Lagði upp með flugrútunni til Keflavíkur klukkan hálfellefu að morgni fimmtudags. Fékk að hoppa út við Keili, þ.e. gömlu herstöðina. Smellti á mig bakpokanum með tjaldi, svefnpoka og matarbirgðum til rúmlega þriggja daga. Herti duglega að mittisbeltinu sem á að tryggja að þunginn sitji að mestu leyti á mjöðmunum en ekki herðunum, þá small í. Lítill bútur úr bandklemmunni brotnaði, mér brá því ég vissi að þetta gæti þýtt að alla gönguna yrði ég með bakpokann algerlega á herðunum. Þyrfti ég að snúa við og ná í annan bakpoka. Bölvaði og beit á jaxlinn. Tókst að tylla mittisbandinu þannig að það héldi nokkurnveginn og stikaði af stað í átt til sjávar.
Fylgdi veginum til Hafna. Undraðist hve stórt gamla herstöðvarsvæðið er en allar girðingar standa enn og tekið fram á skiltum að íbúanna sé gætt. Óð lúpínuna yfir flatt hraunið. Áttaði mig smám saman á því að ég vissi aldrei til þess að búið væri á Höfnum.
Tók fyrstu pásu eftir einn og hálfan tíma í fjörunni við Hafnir. Fékk mér skonsu og ostsneið, þurrkaða ávexti. Fylgi síðan fjörunni í átt að Reykjanesinu sjálfu. Nærri runninn á hausinn í grjótinu stígandi á rotnandi þara. Nær fall er fararheill. Stefndi á Reykjanestá fyrir kvöldið. Landakortið lofaði gönguleiðum sem ég fylgdi eftir getu. Vék þá frá fjörunni og inn á svartan sand og milli hraunbunga. Heilsaði fugli og hestum sem undruðust einmana ferðalanginn. Sá bólstra hitaveitunnar framundan og Reykjanesvita eftir nokkurra tíma göngu. Kaldur gjóstur kældi mig þægilega. Ekki var allt að marka hvað varðaði gönguleiðir svo ég óð hraunið.
Eitt af því sem ber að varast þegar lagt er í göngur um Reykjanes er vatnsleysi. Fár sem engar vatnsuppsprettur eða lækir eru á þessu svæði.
Ég vonaðist til að geta bætt á mig vatni fyrir kvöldið hjá vingjarnlegu starfsfólki hitaveitunnar. Frá henni eru enn fimmtán kílómetrar til Grindavíkur og klukkan sex að kvöldi fyrsta göngudags gat ég ekki gengið mikið lengra og vildi slá upp búðum við Reykjanestána. En engan mann var að sjá í eða við orkustöðina nema akandi túrista. Fékk því far með hollendingum til Grindavíkur. Fyllti vatnsflöskur á bílaþvottastöð og gekk í gegnum bæinn til austurs í leit að tjaldstæði. Vildi ekki tjalda inni bænum og vakna við jeppadrunur.
Tjaldaði dauðþreyttur í mosagrónu hrauni. Of þreyttur til að amast við öskureiðum kríunum en áttaði mig eftir á hversu mikið kríuvarp var í kringum tjaldið.
Leið skelfing útþynntum daginn eftir. Drakk vatn og te og leið betur. Líklega vökvaskortur sem dró úr mér máttinn.
Vafði inn og plástraði blöðrum settar tær. Hafði plástrað álagsbletti fyrirfram en ekki nógu vel.
Á suðurströnd Reykjanessins lofar kortið einum læk alla leið að Þorlákshöfn. Ég fyllti allar mínar flöskur, þrjá lítra í allt, hjá vingjarnlegum grindvíking sem sagði mér til um gönguleiðir. Síðan lagði ég upp, kominn af stað klukkan níu að morgni. Fylgdi malbikinu kringum Festarfjall, tók þar gamla veginn niður að Ísólfsskála og gekk þar út í Skollahraun. Inn í mitt hraunið er greiðfær slóði en hann endar við sjóinn einhversstaðar og þá tekur við hraunið eins og það kólnaði fyrir mörg hundruð eða þúsund árum. Skollahraunið var sæmilega fært inn að Selatanga. Ég vissi að framundan væri Ögmundarhraun og líklega engir slóðar þar í gegn en til hvers að fara í göngu og fylgja síðan bílvegum um landið?! Það heillaði engan veginn þannig að ég lét vaða í hraunið, sem reyndist ganga í bylgjum, var mulið og margbrotið, skreið undan fæti í hverju skrefi og ég þurfti stöðugt að endurmeta hvar illskást væri að komast áfram. Stundum gekk ég nær sjónum þar sem boðaföllin höfðu lumbrað á hrauninu gegnum aldirnar og þjappað því en annars í lægðum milli hraunkamba þar sem skriðið var minna. Þegar ég hrasaði kippti tuttugu kílóa bakpokinn í og ég hugsaði oft hvernig færi best á því fyrir björgunarsveitir að ná mér burt bryti ég þarna fótlegg.
Víða klöngraðist ég niður að sjó einungis til að sjá hvernig öldurótið hefur mótað landið. Hugsaði hversu dásamlegt það væri að sjá land sem væri ekkert nema urð og grjót. Það eru ekki mörg lönd í evrópu sem eru svona mikið urð og grjót og það er svo magnað.
Hugsaði einnig til þeirra sem ákveða hvað mest um nýtingu landsins til stóriðju. Ekkert þeirra sæi maður í minni aðstöðu þarna. Að dást að urð og grjóti.
Þegar ég nálgaðist Vestarilæk sem rennur fram af Krýsuvíkurbergi sá ég fyrst móta fyrir lægðinni sem hann hefur grafið ofan í landið og hugsaði með mér að þetta ævintýri mitt endaði hér og nú væri lækurinn uppþornaður. Mér létti því mikið þegar ég sá niður í lægðina, á leikandi lækinn og grænan grasbala, tilvalinn fyrir einsmannstjald.
Þá hafði ég gengið í níu tíma þann daginn.
Reglulega varð mér litið tilbaka. Sá í fjarska hvar strókar stóðu upp af Hitaveitu Reykjaness og barði mér á brjóst yfir fjarlægðinni sem ég hafði lagt af baki yfir úfið hraun.
Tjaldbúðirnar voru ljúfar. Hitaði lækjarvatn yfir prímus, eldaði og þreif mig. Las í bók og hlustaði á lækinn. Stöku lambær gaf mér auga annnars var ég einn. Heyrði reyndar mannamál um kvöldið en ekkert sem truflaði mig.
Svaf frameftir. Renndi upp þegar sólin náði tjaldinu og svaf lengur. Teygði úr mér í svefnpokanum og hugsaði sem svo að þetta gæti alveg orðið að lífsstíl.
Hitaði te og át flatkökur. Gekk fram á berg og horfði á mávana leika sér á uppstreyminu. Gleymdi mér í dágóða stund með hafið himinblátt framundan eins langt og augað eygði, sólin bakaði ennið og golan kældi. Hélt þarna kyrru fyrir vel fram yfir hádegi. Gekk síðan af stað meðfram bergröndinni.
Rakst á tvær aðrar manneskjur. Amríkana að ég held. Bauð góðan dag og mælti með veðrinu. Þau tóku undir.
Hálfan daginn fylgdi ég bergröndinni. Þurfti oft að staldra við vegna grípandi fegurðar bergsins, hvernig öldurnar léku við það í djúpinu og fuglinn heimaríkur.
Kom aftur að hraunöldum, í þetta sinn Krýsuvíkurhrauni og lagði í þær. Fann gamla rollugötu og fylgdi henni gegnum hraunið. Gekk alla leið inn í mitt Herdísarhraun sem hraunið er afar gróið, álfabyggð mikil og þögnin alger. Þá var komið laugardagskvöld.
Áttaði mig á því að síminn kveikti ekki á sér. Apparatið þolir ekki vatn. Áður en ég lagði upp voru lagðar niður fastar reglur um að ég hefði samband við kærustuna klukkan sex hvern dag svo hún vissi að ég væri á lífi og óbrotinn. Nú var tekið fyrir þann möguleika og um leið öryggisventil manns sem var einn á göngu í hrauni, vatnsbirgðir langt komnar og vinnudagur innan tveggja daga. Vissi að ég myndi þurfa allavega sólarhring til að jafna mig. Ákvað þetta þar með orðið gott og gekk í um klukkustund upp á veg.
Stöðvaði fyrsta bíl og fékk far að Þrengslavegi með vingjarlegu fólki sem talaði ítölsku, við tókum stutt stopp við Strandakirkju. Fékk þar far með afar vingjarnlegum og skemmtilega ræðnum, nýgiftum vestfirðing sem hafði búið í Reykjavík í eitt ár.
Gekk skakkur næsta dag.
Svaf vel. Sólbrenndur.
skráð klukkan 03:37
Við hjá Félagi um stafrænt frelsi á Íslandi viljum vekja athygli ykkar
á ráðstefnu okkar þann 5. júlí næstkomandi, þar sem málefni stafræns
frelsis verða rædd útfrá landlægum og alþjóðlegum sjónarmiðum.
Aðalfyrirlesararnir eru Eben Moglen frá Software Freedom Law Center
og John Perry Barlow frá Electronic Frontier Foundation.
Eben Moglen er prófessor í lögum og sögu laga við Columbia háskólann í
Bandaríkjunum og er stofnandi, aðalmálflutningsmaður og formaður
Software Freedom Law Center sem er ætlað að vernda og styðja við frelsi
hugbúnaðar. Moglen hefur unnið mjög náið með Free Software Foundation og
sat í stjórn stofnunarinnar frá árinu 2000 til ársins 2007. Moglen er
einn af lykilmönnunum í viðhaldi frjálsa hugbúnaðarleyfisins GNU General
Public License. Listi námskeiða sem hann kennir eða hefur kennt
inniheldur meðal annarra námskeiða lög í nútímasamfélagi, lög í
netsamfélagi, saga enskra laga og saga bandarískra laga.
John Perry Barlow er þekktur baráttumaður frelsis í netheimum. Árið 1990
stofnaði hann ásamt Mitch Kapor og John Gilmore samtökin Electronic
Frontier Foundation (EFF) og situr í stjórn samtakanna í dag. EFF eru
þekkt alþjóðleg samtök sem berjast fyrir málfrelsi í netheimum á
lagalegum og stjórnmálalegum grundvelli. Árið 1999 valdi FutureBanker
tímaritið Barlow sem "einn af 25 áhrifamestu aðilunum í
fjármálaþjónustu." Hann talar alþjóðlega fyrir ýmsum málefnum,
sérstaklega stafrænni hagfræði, í ræðu, riti og ráðgjöf.
Auk þeirra verða aðrir innlendir og erlendir fyrirlesarar með erindi
sem snerta stafrænt frelsi í íslensku þjóðlífi og önnur málefni sem
varða stafrænt frelsi á alþjóðavettvangi og í alþjóðlegu samstarfi.
Ráðstefnan verður öllum opin án aðgangseyris á meðan húsrúm leyfir.
Félag um stafrænt frelsi á Íslandi óskar eftir því að áhugasamir skrái
sig á http://www.fsfi.is/radstefna2008/ þannig að hægt sé að aðlaga
ráðstefnuna að fjölda gesta með fyrirvara og senda út tilkynningar
varðandi ráðstefnuna til áhugasamra gesta.
Dagskrá ráðstefnunnar er í meðfylgjandi viðhengi. Nánari upplýsingar er
að finna á vefsíðu FSFÍ http://www.fsfi.is
Við í stjórn FSFÍ vonumst til þess að sjá sem flesta!
- Stjórn FSFÍ
skráð klukkan 00:21