Sé í fjölmiðlum að allavega einhverjir átta sig á því að umhverfisverndarsinnar og sendibílstjórar virðast ekki fá sömu meðferð hjá lögreglu, þegar þeir valda umferðartöfum, þrátt fyrir að rök lögreglu gegn aðferðinni séu þau sömu: Að aðgerðirnar loki öryggisleiðum sjúkra- og lögreglubíla.
Ég skal segja söguna aftur frá hendi Saving Iceland.
Þegar við stuttlega töfðum umferð á Snorrabraut hafði ég hlutverk milligönguaðila milli aktivista og lögreglu. Þannig vinnum við alltaf. Allir hafa ákveðin hlutverk. Ég fór fyrir göngunni þegar við lögðum upp frá Perlunni, um tuttugu trúðar (trúðaherinn er tilkominn vegna reynslu aktivista (þ.e. einstaklinga sem vilja hafa áhrif í sínu samfélagi) að vera of oft að taka þátt í mótmælum og aðgerðum sem voru svo grafalvarleg að þau voru hundleiðinleg), einn bíll sem dró kerru með hljóðkerfi og plötusnúðum og um tuttugu aðrir aktivistar. Stuðningsmenn og forvitið fólk dreif að á leiðinni.
Það var undarlega frelsandi tilfinning þegar við gengum inn á umferðargötuna, fólk sem var í umferðinni á móti, veifaði og lét vel að okkur. Ég heyrði ekki í umferðinni fyrir aftan okkur. Við vorum á um tíu kílómetra hraða.
Þegar við komum yfir brúna inn á Snorrabraut ók lögreglubíll að okkur á hinni akreininni, sneri við og ók meðfram byljandi dansgöngunni á móti umferð. Á móts við Njálsgötu ók lögreglubíllinn í veg fyrir gönguna og út stigu þrír lögregluþjónar. Ég gekk þegar til móts við þá, sumir kunnugleg andlit frá vinnu minni á slysadeildinni og eitt þeirra andlita sagði við mig: "Ekkert persónulegt Siggi en þetta gengur ekki lengur." Ég sagði strax við þann sem var æðstur á staðnum að ef við héldum áfram eins og planið væri og færum niður laugaveginn þá væri þessu lokið allir farnir heim eftir tuttugu mínútur. Hann þurfti að hugsa málið aðeins og hringja í yfirmann til að ræða þetta.
Síðan sagði hann að þetta mætti ekki því verið væri að brjóta lög með því aka með standandi mann á pallinum. Við mættum halda áfram ef við skyldum eftir bílinn. Dansinn dunaði allt í kring og græjurnar enn í botni, trúðarnir á útopnu í kringum mig og lögregluna. Ég ráðfærði mig við einn úr okkar hópi sem sagði mér að ekkert vera að gefa eftir. Ég fór aftur til ráðandi lögreglumanns og sagði honum að ég hefði ekkert vald yfir þessum hóp, sem var þá líklega orðinn tæplega hundrað manns, og lagði á það áherslu að aðstæðurnar leystust og gatan opnaðist undireins ef hópurinn héldi bara áfram og leystist síðan upp. Lögreglumaðurinn fór enn í símann við sinn yfirmann og sagði að við mættum halda áfram en þeir yrðu að handtaka bílstjórann því hann hefði brotið lögin og að bílinn færi heldur ekki lengra.
Ég neitaði engu beint en maldaði í móinn að við vildum ekki gefa hann eftir og trúðarnir þéttu hópinn í kringum bílinn meðan lögreglumönnum og sérsveitarmönnum fjölgaði í kringum okkur. Nú var örugglega liðinn hálftími síðan lögreglan stöðvaði gönguna og trúðarnir enn dansandi og græjunar í botni, almennt góð stemning, fólk enn að drífa að en lögreglan orðin pirraðri yfir að hafa ekki stjórn á aðstæðunum og ég maldandi í móinn sem milligöngumaður, vinnandi tíma, bendandi á að við vildum halda áfram, ég gæti ekki sagt hópnum fyrir verkum og um leið segjandi fólki í hópnum að við yrðum að forða bílstjóranum gegnum dansandi hópinn svo hann yrði ekki handtekinn.
Lögreglan skynjaði þetta og þokaði sér nær, sá næstráðandi hreytti í mig að "þeir voru búnir að reyna að vera líbó!" og ruddust inn í hópinn til að ná til bílstjórans, hrintu til trúðum og hverjum sem var fyrir. Skyndilega heyrði ég sársauköskur fólks úr þvögunni, sá snúið upp á hendur á dansandi fólki sem flæktist fyrir innrás lögreglunnar, sumir voru viljandi fyrir, aðrir (eins og Einar, en myndin af andliti hans í sársaukagrettu þar sem hann er keyrður upp á bílhúddið með hendina snúna aftur fyrir bak af sérsveitarmanni birtist í mogga og víðar) voru þarna aðvífandi og stóðu óvart fyrir.
Bílstjórinn og tvö önnur voru keyrði í götuna, járnuð, hné keyrð í bak og hnakka með um sex lögregluþjóna ofan á sér í dágóða stund eða þartil lögreglujeppi bakkaði að gegnum þvöguna og þeim var hent inn í jeppann, sumum lyft á handjárnunum. Á meðan var öskureitt fólk í kring að skammast og öskra yfir þessari hörkulegu árás. Ég stóð hjá og mér sjálfum féllust hendur. Mig langaði sjálfum ekki að vera fyrir fólki sem er þjálfað í að beita ofbeldi og hefur opinbera og félagslega samþykkt til að beita því.
Næstráðandinn hreytti síðan í mig; "við erum farnir" en einn sérsveitarmaðurinn braut rúðu göngubílsins bílstjóramegin með kylfu (og tilþrifum - við gerðum mikið grín að því seinna meir hvað hann virtist finna til sín við þetta) og tók lykilinn úr honum. Ég man ekki til þess að bíllinn hafi verið læstur. En bíleigandinn skaust heim og náði í varalykil.
Eftir stóð hópur af reiðu dansfólki sem hélt rakleitt niður að lögreglustöð og tók upp dansandi mótmælastöðu fyrir utan hana. Eitthvað dró úr orkunni þegar leið á daginn en hópur beið eftir að félögunum yrði sleppt. Sem var ekki fyrr en um nóttina.
Lögreglan stöðvað því umferð um Snorrabraut í um klukkustund meðan á stóð óákveðnu þrefi við göngufólk. Beitti síðan harkalegu ofbeldi til að ná fram því markmiði að handtaka bílstjórann ("því hann hafði brotið lögin") en gerði ekkert sérstakt annað til að fjarlægja hópinn og sat uppi með hann framan við lögreglustöðina fram á kvöld.
Mótmælendur á vegum Saving Iceland voru ekki beittir jafn mikilli hörku það sem eftir var sumars. Við höfðum á tilfinningunni að lamið hefði verið á puttana á einhverjum eftir þá fjölmiðlaumfjöllun sem þessi vinnubrögð lögreglunnar fengu.
Markmið með þessari aðgerð, að taka yfir götuna með músík og danspartýi, var einfaldlega að beita nýstárlegri aðferð til að minna á málstað umhverfisverndarsinna og stóriðjuandstæðinga. Íslenska aðferðin við mótmæli, þessi sem gert er ráð fyrir í stjórnarskrá - að menn skulu standa með skilti og mega hrópa slagorð- er hundleiðinleg og hefur aldrei haft nein áhrif á eitt eða neitt. Spyrjið bara herstöðvaandstæðinga. Spyrjið líka allt það fólk sem er búið að beita öllum mögulegum löglegum aðferðum til að vekja athygli á ranglæti þess að eyðileggja stóra hluta af einu síðasta náttúrusvæði evrópu, til að búa til orku fyrir stóriðju eingöngu, en hefur ekki náð neinum árangri.
Spyrjið síðan alla bílstjórana sem nú eru að beita ólöglegum aðgerðum, hversu lengi þeir eru búnir að reyna að fá þau sem setja þeim reglugerðir, að hlusta á þá. Það hefur ekki skilað neinu að vera kurteis við þau sem hafa of mikil völd. Vald spillir.
Við stöðvuðum heldur ekki nein virkjanaplön með því að dansa á Snorrabrautinni. En við vorum allavega að reyna. Við stimpluðum þessa mótmælaaðferð inn í hugi margra. Sýndum kannski fram á of mikið vald lögreglunnar um leið.
skráð klukkan 21:17
Hún eykst með aldrinum, tilfinningin um að ég vilji lifa lífi mínu án utanaðkomandi afskifta. Núorðið á ég meira "líf" til að verja finnst mér. Eigið heimili og sambúð.
Þessi tilfinning hefur alltaf birst í hugarheimi anarkistans sem vantraust og andúð á stofnunum og stórum samsteypufyrirtækjum, sérstaklega þeim sem auglýsa framleiðslu sína sem elskandi fyrir einstaklinginn (neytandann).
Núna skynja ég þessa andúð og þetta vantraust enn, enda hefur vald og áhrif stofnana og stórra fyrirtækja inni í tilveru einstaklinganna í samfélaginu, aukist síðan ég var unglingur. En ég finn líka fyrir því að ég vil að þessar stofnanir og þessi fyrirtæki hætti að láta eins og fífl til þess að ég geti farið að lifa mínu lífi án þess að þurfa að standa í að berjast við þær.
Ég á sérstaklega við orkufyrirtækin og álfyrirtækin sem koma fram af svo fullkomnu virðingarleysi gagnvart bæði samfélagi og náttúru að mér er ekki stætt á öðru en að bregðast við.
Ég væri alveg dásamlega mikið til í að standa áfram bara í því að útbreiða anarkistaspeki með bókaútgáfu og dreifingu og spila pönkið mitt auk þess að lifa daglega lífinu. En þessir bannsettu náttúruhatarar hegða sér svo illa að ég þarf að gera meira með öðru góðu fólki.
Þá verð ég stundum þreyttur og vil fá frið. Frið til að kyssa kærustuna og lesa bækur og labba á fjöll og firði. Kannski frið til að stúdera meira um hjúkrun eða læra nudd. Ég mun halda áfram að gefa út anarkistabækur auk þess að lifa en ég vildi bara óska þess að eitthvað kæmi til sem gæfi þessum náttúruhöturunum spark í tennurnar svo náttúruunnendur gætu farið að lifa lífinu eins og annað fólk.
skráð klukkan 04:58