A: Djöfullinn maður, ég svaf bara eiginlega ekkert í nótt.
B: Nú..hvað var að hrjá þig?
A: Æi..ég kíkti aðeins á netfréttirnar í gær og sá eitthvað um að Al Gore vitnaði í vísindamenn um að eftir tíu ár verði heimurinn kominn í alvarleg vandræði vegna umhverfisáhrifa.
B: Al Gore? Er það ekki gæinn sem var í forsetaframboði og gat ekki stafsett orðið kartafla?
A: Ha jú hehe ... en málið er ekki hvort að gæinn er klaufi eða ekki, konan hans er nottla hoppandi geðveik...þarna moral majority frík...en hann er bara að hafa þetta eftir umhverfisvísindamönnum...auðvitað er alltaf til fólk sem hamrar á dómsdagsspádómum frekar en bjartsýni, ábyggilega búið að vera þannig síðan að land byggðist en ég tek þetta alvarlega inn á mig. Ekki síst eftir að hafa lesið bækur eins og þanna olíubókina eftir Heinberg og núna síðast "Collapse - hvernig samfélög hrynja eða komast af" eftir Jared Diamond. Eftir olíubókina var ég skelfingu lostinn í viku og ekki viðræðuhæfur.
B: En allir þessir spádómar klikka á því að í dag er til svo mikil tækni og hægt að bregðast við t.d. hruni olíumarkaðarins sem orkugjafa með öðrum orkugjöfum...svo heyrði ég líka viðtal við orkusérfræðing á gufunni, hann var víst á klakanum um daginn, að til væri nóg af olíu, bara erfiðara að vinna hana og sækja hana.
A: Það er einmitt málið með alla þessa tækni sem fólk potar alltaf fram sem einhverju mikilvægu þegar það er á mörgum sviðum þessi oftrú á tækni umfram allt annað sem veldur vandræðum. Með þessar olíubirgðir þá verður ekki mikið til af þeim þegar olíuneysla í heiminum vex hraðar en skilageta jarðar. Allir Kínverjar komnir á einkabíl! Hversu mikið á þá líka að eyðileggja af því sem eftir er af náttúru til að ná í þessa olíu?! Annað með tæknina og getuna til að bregðast við orkuskorti þá er búið að vera að vara við þessu síðan 1970 en vetnistækni er haldið niðri meðan enn er hægt að selja olíu. Það er nú einn þvættingurinn með þessa álvirkjanastefnu. Ég sá um daginn grein um hversu mikið betra væri að breyta þessari stefnu í vetnisstefnu. Miklu minni orkuþörf, sem þýðir engar fleiri virkjanir og hreinni úrgangur en nokkurntímann frá álbræðslum.
B: Hvar var þessi grein?
A: Í einhverju aukablaði með mogganum. En allavega þá tek ég ferlega mikið inn á mig þessar framtíðarspár dauðans. Mig langar að koma öllum, allavega öllum á íslandi, í skilning um að þau þurfi að undirbúa sig fyrir komandi efnahagslegt hrun, losa sig við skuldir því þegar bankarnir krassa taka þeir alla skuldara með sér og munu gera marga heimilislausa, ungt fólk þarf að mennta sig í einhverju sem mun ekki hrynja við samdrátt, gleyma þessu með mannfræði og sagnfræði, það getur lesið það heima hjá sér, viðskiptafræðingar og tölvufræðingar nútímans verða sko atvinnulausasta fólkið í framtíðinni líka.
B: Hehe...þú ert sko með jesúgenið í lagi.
A: já...haha..svona á köflum því stundum fer ég út í hreinan níhílísma og hugsa sem svo að hér þurfi alvarlegar plágur að koma til, til að leiðrétta vistkerfið og fækka mannkyni um nokkrar milljónir. Ferlegt að hugsa svona en stundum verð ég bara feginn að lesa um stórslys þó að myndir frá hörmungasvæðum láti mig fá kökk í hálsinn.
B: Ertu ekki alltaf að þýða bækur?
A: jújú alveg snarvitlaus...sit heilu sólardagana inni og þýði. Mig langar bara að setja fram uppskriftir til fólks um hvernig það á að skipuleggja sig sjálft því að engin ríkisstjórn mun bjarga því þegar bankinn gleypir allar eigur þess. Það verður að átta sig á eigin samhjálpargeni og vinna með nágrönnunum til að komast af. Það er einmitt í bókinni sem ég er að þýða núna, the state eftir mannfræðianarkistaprófessorinn Harold Barclay að hann kvótar Proudhon og segir að samfélag undir ríkisstjórn leiði annaðhvort til óánægju og uppreisna eða barnalegs hjálparleysis og umkomuleysis. Ég vil benda fólki á að koma sér út úr umkomuleysinu og fara að bjarga sér sjálft.
B: og heldurðu að þetta muni hafa áhrif?
A: Ekki hugmynd, á flugvöllum sé ég bækur eins og Collapse í mikilli dreifingu, einnig sá ég bókina "munkurinn sem seldi sportbílinn sinn" í stöflum á Keflavíkurflugvelli sem segir blátt áfram að til að verða hamingjusamt verði fólk að finna út hvað því finnst gaman að gera og gera svo ekkert annað, hætta að vinna og djöflast þetta fyrir efnislegar eigur og vinna í sjálfu sér. Ég sé heiminn ekki breytast þó að þessar bækur séu í meiri dreifingu en mínar.
B: Hipparnir tóku nú á málum á sínum tíma.
A: og ekki breyttist heimurinn við það. Bara skrifaðar fræðigreinar og gerðar heimildamyndir með viðtölum við fyrrum hippa, núverandi bissnessmenn sem ætluðu að breyta heiminum....eins og ég.
B: Heldurðu að þú endir þannig, gangir bara í lið með kapítalistunum?
A: Nei...ég á frekar eftir að snúa baki við samfélaginu og verða bara Siggi á Uppsölum eða eitthvað.
B: já hehe Siggi á Uppsölum ... hehe
A: Samt fæ ég alltaf af og til bréf eða klapp á bakið frá fólki sem segir mér að eitthvað sem ég sagði eða skrifaði hafði áhrif á það og breytti lífi þess. Það gerir þetta þess virði.
skráð klukkan 09:53
Einn kunningi benti mér einhverntímann á hvort ekki væri betra að sleppa því að skrifa þegar ég hefði ekkert að segja. Mér fannst það helvíti góður punktur.
Stundum er tími til að þegja og stundum er rétt að segja frá. Þessvegna spurði kærastan í gær hvernig ég hefði það. Ég sagðist vera ágætur en hún? Hún hikaði svolítið og sagði svo að þegar ég þegði of mikið færi hún að hafa áhyggjur af því að upp úr mér hrykki eitthvað um að þetta samband ætti enga framtíð fyrir sér og ég væri farinn.
Hún hefur slæma reynslu af því þegar ég skríð inn í sjálfan mig. Þá er ég einhversstaðar að planta sprengjum í sambandið.
Við ræddum þetta inn í nóttina og fórum sátt að sofa. Egóið mitt og hræðsla mín við að taka ábyrgð á hennar tilfinningum, hræðsla mín við að taka ábyrgð á sambandi yfirhöfuð. Framtíðarmynd mín af pönkaranum sem ræktar sínar kartöflur í sjálfsþurftarbúskap á æskuheimilinu og vinnur eftir hentugleik annarsstaðar, einhvernveginn passar borgarbarnið í henni ekki við þá mynd. En niðurstaðan er auðvitað sú að við erum saman núna og framtíðin er ekki til. Hvenær koma svona mál ekki upp í samböndum fólks af ólíkum uppruna?
Las einhverntímann um yfir hundrað ára gömul hjón sem höfðu verið gift í níutíu ár eða svo. Sögðu galdurinn vera að fara aldrei ósátt að sofa.
Við fórum sátt að sofa.
skráð klukkan 13:09
Sofnaði smástund á sófanum. Manon lá þar og horfði á rigninguna steypast niður með þrumum og eldingum. Fátt rómantískara en að liggja utanum hvort annað með úrhelli á glugganum, þrumur og eldingar. Ég sofnaði þannig og dreymdi sjálfan mig á tónleikum með Forgarði Helvítis. Bandið keyrði í fyrsta lag meðan ég var ennþá að leita að mikrofóninum.
Þegar ég vaknaði vorum við ennþá rómantísk þó að stytt hefði upp svo við færðum okkur inn í svefnherbergi.
Skipulagsskrifstofan vakti mig eins og yfirleitt á mánudögum. Vildi fá mig í vinnu næstu helgi en ég þurfti að benda á að kollegi hennar var þegar búinn að bóka mig í vinnu þá. Ég þarf leiðinlega oft að leiðrétta þeirra eigin bókanir þannig. Ekki að ég þurfi að kvarta þegar ég ber mitt vinnuskipulag saman við allra þeirra sem hafa ekkert um það að segja. Í raun er ég sá eini sem ákveður hvaða daga ég vinn.
Tók húslykilinn af kippunni og fór út að skokka. Nennti því alls ekki, ekki frekar en flesta aðra daga, en galdurinn í því að lifa hamingjusamur felst kannski að einhverju leyti í því að sigra sjálfan sig.
Ég hleyp eina götu, framhjá fuglatjörn inn í lítinn trjálund á hól. Á hæsta punkti hans tek ég pásu og hugsa málið. Hleyp síðan umhverfis trén og sömu leið tilbaka. Þegar ég kom niður fór hópur af táningsstelpum að gala út í loftið; "HÚRRA, HÚRRA HANN ER FYRSTUR!" skríktu svo og hlógu að eigin brandara meðan ég skokkaði framhjá. Ég brosti eins og sá sem kemst ekki hjá því, verandi miðpunktur brandarans.
Magaæfingarnar gengu betur en ég hafði þorað að vona eftir þriggja vikna hlé. Hinsvegar brakaði illa í vinstri öxlinni þegar ég lyfti mér upp af gólfinu og sársaukastingur fór um hana. Hún hefur verið eitthvað undarleg síðustu vikur, kannski afþví að ég sef mest á henni, en það hef ég alltaf gert held ég.
Planið var að taka þýðingasession seinnipartinn en það er einhver mánudagur í mér, eins og við var að búast þar sem ég sleppti bæði kyrjun og hugleiðslu síðustu tvo daga. Ég veit alveg að það þýðir pirringur og orkuleysi þriðja daginn en ég er ennþá að læra listina að sigra sjálfan mig.
Fram að stuttri kvöldvakt gef ég mér tíma til að hlusta á rólega og drungalega tónlist og lesa bækur um undarlegt fólk.
skráð klukkan 11:03
Sólin skein í gær. Vinafólk í heimsókn, stilltum upp ódýru rafmagnsgrilli á blettinum og snerum teinum af tofu, tempeh og litríku grænmeti. Hún er á áttunda mánuði svo bumban var heilmikið til umræðu. Við hömruðum á því að þau færu fyrst að finna fyrir bumbunni þegar kæmi fram á unglingsár. Töluðum um Ísland og Holland og snertum á heimsmálum. Manon setti fram kenningu um að innan nokkurra kynslóða dæju Kínverjar út vegna árekstra menningargilda við tilskipanir yfirvalda.
Nokkurnveginn bannað er að eiga nema eitt barn en hefðin segir fjölskylduna þurfa að eignast sveinbarn. Víða mun hlutfallið vera orðið 70/30 körlum í vil. Ekki eignast þeir börn saman. Ég er orðinn svo harðbrjósta eftir lestur bóka um hrun vistkerfa að mér þykja allar fréttir sem benda til fólksfækkunar góðar fréttir.
Næturvaktin var róleg. Las lengra í bók Stefáns Mána - "Svartur á Leik" en gafst upp á allri illmennskunni í henni og skipti yfir í smásögur Aaron Cometbus. Hann er pönkari sem skrifar ferðasögur og lýsir fólki í kringum sig af mannfræðilegri list. Ákvað þegar að lesa aldrei framar bækur sem ekki vekja mér innblástur á einhvern hátt eða gleðja hjarta mitt. Lífið er of stutt og hugurinn of veikur til að hrella hann með ímynduðum ljótleika.
Allar hjúkrunardeildir fyrir heilabilaða hafa sína "ráfara." Þegar svefnlyfin hætta að virka ráfa þau af stað í leit að lífinu sem þau eru búin að tína. Þegar ég spyr hvaða ferðalag sé á þeim viðurkenna þau að hafa ekki hugmynd. Geta stundum útskýrt nokkuð vel að þau hafi bara þörf fyrir að ganga eitthvert og leita. En vita ekki afhverju.
Ég prófa fyrst að beina þeim aftur til sængur, virki það ekki leyfi ég þeim að rápa og er sjálfur á vappi í kring. Beini þeim stundum í sömu átt og ég þarf að fara til að hjálpa einhverjum rúmföstum, rápið gengur oftast hægt fyrir sig en gallinn er sá að sumir ráfarar ganga á annara herbergi í leit sinni. Aðrir íbúar bregðast sumir ókvæða við og stundum hef ég hrokkið upp við harðvítugar og ruglingslegar deilur sem brjóta upp næturkyrrðina, þegar einhver sem ég veit ekki af hefur rambað inn á annan íbúa til að spyrja hvar hann sé.
Ég neita alltaf að vera meira en þrjár næturvaktir í einu. Að morgni þriðju næturvaktarinnar er ég yfirleitt orðinn of þreyttur til að nenna lengur að kenna í brjósti um þetta brjóstumkennanlega fólk og bölva stundum í bringuna, en alltaf á íslensku. Læt það bara setjast hjá mér og gef því eitthvað að drekka eða borða. Þeim finnst gott að hafa einhvern nærri sér, það skil ég vel en ég er einn á vakt með þrjátíu íbúa og klukkan orðin sex að morgni.
Dagurinn eftir er þægilega þunnur og innantómur. Geri ekki mikið af viti. Ráfa svolítið um og leita að deginum sem vinnan er búin að stela frá mér. Ósköp gott að eiga svona daga sem gera engar kröfur til mín.
skráð klukkan 11:33
Þriðjudagskvöldið, 27. júní kl. 20:15 verður haldinn
Íslandsvinafundur að Ingólfsstræti 8 Reykjavík
Efni fundarins er kynning á því starfi sem framundan er hjá
Íslandsvinum og verður fundargestum boðið að taka þátt í þessu starfi.
Sýnt verður stutt kynningarmyndband um stóriðju og virkjanir.
Virkjanasinnar hafa aldrei verið afkastameiri en einmitt nú og tíminn
hleypur hratt frá okkur. Það er því mikilvægt að við höldum áfram
að tala fyrir ábyrga framtíðarsýn og -stefnu í atvinnu- og
þjóðmálum. Einnig er afar mikilvægt að umhverfisverndarstarf haldi
stöðugt áfram.
Við vonumst til að sjá sem flesta.
skráð klukkan 05:24