"Thar sem hann helt afram gongu sinni, velti hann vongum yfir thessari tilfinningu sem fyllti huga hans algerlega. Hann hugleiddi hana nidur i grunninn, hann leyfdi sjalfum ser ad na botni thessarar tilfinningar, eins og hann sykki i djupt vatn, allt nidur ad orsok hennar, thvi gagnvart honum var thad ad finna orsakir hlutanna einmitt merking thess ad hugsa, og einungis thannig breytast tilfinningar i raunverulegar attanir, verda ekki lengur tyndar heldur verda efnislegar og byrja ad dreifa innihaldi sinu."
Ur "Siddartha" eftir Hermann Hesse.
Vid holdum thettingsfast i hvors annars hendi og gongum hratt thar sem skuggarnir liggja yfir gangstettunum, thvi thad er hundkalt. Biturra en heima. Keyptum handa mer lodna innisko i dag svo ad golfkuldinn heima hja henni vaeri ekki ad angra mig. Eg er aftur kominn til Hollands. A ferd sem verdur manadarleg fram a vorid. Aftur kominn til kaerustunnar.
Thegar eg horfdi yfir ljosin i Amsterdam i gaerkvold hugsadi eg med fognudi til thess ad hun vaeri einhversstadar tharna nidri ad bida eftir ad eg lenti. Thegar eg svo nalgadist adkomuhlidid vard eg skyndilega hraeddur og skildi ekki afhverju. Held ad eg skilji thad betur nuna og er buinn ad raeda thad vid Manon ad eg er bara buinn ad vera einhleypur (fyrir utan orstutt aevintyri inn a milli) i einhver tiu ar og tho ad mer finnist yndislegt ad eiga kaerustu tha er thad lika pinulitid skelfilegt.
Vanur lifinu thannig ad eg tharf ekki ad taka nema matulegt tillit til annara, hef a.m.k. getad hagad minu einkalifi nokkurnveginn algerlega eftir minu hofdi og thad er skyndilega allt utlit fyrir ad tha se ad breytast. Audvitad er thad undarlegt og skelfilegt.
En vaeri nokkud varid i thad ef thad vaeri ekki ad hrista upp i tilverunni?
A flakkinu i Kaliforniu fannst mer eg sja ovenjulega mikid af fotludu folki a ferdinni, man reyndar lika eftir thessu i Berlin og se thad einnig her ad fatladir virdast eiga mjog audveldlega heimangengt a ymiskonar rafstolum og thrihjolum. Thad er skemmtilegt og gerir lifid audveldara fyrir marga. En eg man ad thegar eg sa fyrst i Berlin svo margt fatlad folk a ferdinni hugsadi eg eitthvad a tha leid ad liklega vaeri hlutfallslega fleiri Thjodverjar fatladir en Islendingar. Skrytin en audveldlega fengin bullafleida.
Adstaedur i Reykjavik eru einfaldlega ekki thannig ad fatladir eigi haegt med ad skutlast um. Island er enn thad ungt samfelag ad krafan um virdingu fyrir mannaud hefur ekki nad ad skila ser inn i stjornmalin. Thessvegna er aherslan enn a skjotfenginn groda med styrkjum til vinveittra fyrirtaekja heldur en nidurgreidslur a hjalpartaekjum til oryrkja...eda hvad?
skráð klukkan 17:21
Fyrir nokkrum árum fór ég á hugleiðslunámskeið hjá Sri Chimnoy samtökunum. Þetta var meðan ég var ennþá að trítla menntaveginn í Háskólanum og jólaprófin nálguðust einn veturinn enn og ég var hræddur um að gera einhverjar gloríur. Svo ég fór á hugleiðslunámskeið. Frítt. Ásamt hóp af mestmegnis ókunnugu fólki og hvert öðru ólíkara innbyrðis, var mér sagt til um grundvallaratriði hugleiðslu. Ég fór að rífa mig upp hálftíma fyrr á morgnana og gera þessar æfingar; kveikja á kerti, horfa inn í logann, ímynda mér birtu hans og yl berast inn í mig með andardrættinum, dreifa sér um líkama minn og ýta burt hverri hugsun úr huga mínum þar til hann tæmdist. Yfirgefa líkamann og hverfa til staðar sem ég ímyndaði mér fullan af friði og þeirri rósemd sem mig vantaði í líf mitt þessa daga. Oft sat ég við fallegan foss og fylgdist með árniðinum, í annan stað sat ég á hafsbotni og fiskarnir syntu í kringum mig. Seinna fór ég að smeygja mér út úr líkamanum, svífa út um gluggann og samlagast skýjunum. Þar dreifðist ég yfir himinhvolfið og sáldraði mér aftur niður á jörðina, alla heimskringluna og ég fann til samkenndar með öllum manneskjum gegnum þessa pælingu. Við kyrjuðum líka, sögðum "ohm" í langdregnu hljóði en "ohm" þýðir friður.
Þetta svínvirkaði. Ég lærði af krafti og hef aldrei fengið jafn góðar tölur út úr prófum og á þessum tíma. Stutta tíma því svo voru prófin búin og ég fór á fyllerí með góða samvisku.
En aldrei gleymdi ég líðaninni meðan hugleiðsluæfingarnar voru hluti af lífi mínu og ég tók af og til syrpur í þeim nokkur næstu ár á eftir. Ég tók eftir að líðan mín sveiflaðist eftir því hvort að ég nennti að setja huga minn í jafnvægi fyrir daginn eða ekki því þegar mér leið vel leit ég gjarnan svo á að nú væri heimurinn flottur og ég með og engin ástæða til að vera að eyða dýrmætum tíma í að vera að hugleiða þetta. Einhverjum vikum síðar var ég farinn að fyrirlíta nágrannann, lífið var erfitt, mig kveið á stundum fyrir vinnunni og fann mig knúinn til að leita aftur í hugleiðsluæfingarnar.
Fyrir um ári var ég endanlega orðinn hundleiður á því að sveiflast í skapinu og viðhorfum til tilverunnar eftir einhverjum öflum sem voru mér utan seilingar. Ég fór að kyrja með búddistum. Ég kyrja hvern morgun setninguna "nam-mjó-hó-renge-kjó" aftur og aftur og aftur og fleiri sútrur sem tileyra ritúölum búddisma Nichiren Daishonin. Hægt er að lesa sér til á síðunni www.sgi.is. "Nam-mjó-hó-renge-kjó" þýðir gróflega snarað "Ég tileinka mér hið leynda og ljósa lögmál orsaka og afleiðinga fortíðar, nútíðar og framtíðar
Í fyrirlestri um lífeðlisfræði heilans sem fluttur var í heimahúsi af sjálfmenntuðum manni í heilafræðum, lærði ég að kyrjun virkar jafn vel og raun ber vitni á andlega heilsu fólks af einföldum orsökum. Kannski ofureinföldun í minni útskýringu en við kyrjun víbrar röddin upp í heila og eflir framleiðslu dópamíns og fleiri náttúrulegra þunglyndislyfja.
Þessvegna verður fólk sem kyrjar glatt, hamingjusamt og frjálst. Þannig er gott að lifa.
skráð klukkan 14:40
Það er á allra vitund, þó að kannski sé ekki oft vikið að því í hugsun, að sú var tíð að engin félagsleg athöfn mátti eiga sér stað án blessunar og vitundar kirkjulegs valds. Enginn mátti fæðast, lifa eða deyja án þess að kirkjunnar menn vildu af því vita eða veittu til þess leyfi. Til allrar hamingju fyrir velferð manneskjunnar hefur dregið mjög mikið úr þessu valdi á seinni áratugum mannkynssögunnar. Guð sem stofnun er dauður og æðsta dómsvald kirkjunnar að engu gert. En þó einhver blessun sé af því fengin er enn til staðar valdastofnun sem gerir kröfu til óskeikulleika og yfirráða og það er ríkið.
Enginn má í dag fæðast, lifa eða deyja án afskifta eða vitundar ríkisstofnana. Ríkisstofnanir fylgjast með fæðingum, skólagöngu, atvinnu, innkomu, búsetu, hjúskapargerð, eignum, skuldum, afkomu, afkvæmum, ferðalögum, heilsufari, flutningum, neysluvenjum, fréttum, skemmtiefni og hverju því öðru sem manneskjur gera.
Nú þurfum við að losna við ríkið úr stöðu æðstavalds. Útrýma því með því að gera það óþarft.
Auðvitað er hluti af þeirri þjónustu sem stofnanir ríkisins veita nauðsynlegur og mikilvægur en þegar nánar er að gáð er hún ekki neitt sem samfélagið getur ekki skipulagt og veitt sér sjálft.
Þetta er ekki ávísun á einkavæðingu með þeirri gróðahugsjón sem afleidd er af kenningu Darwins – “hinir hæfustu lifa af”- heldur ábending um að með skipulagningu frá grunninum upp, byggðri á sjálfstæðu framtaki útfrá gagnkvæmri virðingu milli manna.
Þróunarkenning Darwins meðal nýfrjálshyggjumanna er rangtúlkun. Í reynd lifa hin hæfustu frekar af þegar þau vinna saman að því að komast af. Kapitalistar halda því enn fram að frjáls samkeppni skili sér í bestri vöru og þjónustu fyrir almenning. Samt byggir samkeppnin á því að útrýma samkeppnisaðilum og komast í einokunarstöðu og hvað er þá orðið um gæðin?
Ég hef aldrei skilið afhverju er ekki hægt að vinna saman að því að gera framleiðslu og þjónustu góða í stað þess að eyða ómældri orku, tíma og fé í að klekkja á einhverjum sem er líka að rembast við að markaðssetja sömu vöru eða þjónustu. Kannski afþví að ég lít ekki á kapitalisma sem trúarbrögð. Ég hef ekki tekið inn neitt ákveðið félagslegt fyrirkomulag sem hinum eina sannleik heldur er opinn fyrir hugmyndum sem leitast við að tryggja félagslegan jöfnuð meðal manna.
Ég er ítrekað spurður sem anarkisti hvaða stjórnskipulag það sé – hvernig planið sé.
Vaninn undan ofurvaldi kirkjunnar áður og nú ríkisins gerir ráð fyrir því að anarkistar séu enn einn hópurinn sem heimtar að fá að segja fólki til um hvernig það á að lifa. Málið er hinsvegar að fólk almennt er anarkistar, það leitast stöðugt við að skipuleggja eigið líf en fær það ekki fyrir yfirvaldinu sem gerir kröfu um eigin óskeikulleika hvað varðar líf annara.
Þar sem fólk er almennt anarkistar sjálft (án þess að taka orðið inná sig heldur gengur með merkinguna í sér) verður það fólkið sjálft – sem er uppbyggingareiningar samfélagsins - sem skipuleggur þá þjónstu sem það þarf á að halda. Það leggur til peningana með vinnu sinni og skipuleggur þjónstuna útfrá þörfum sínum. Það er að vinna að uppbyggingu eigin samfélags beint en ekki gegnum yfirvaldið.
skráð klukkan 13:19
Fólki sem er ánægt með lífið er ekki hægt að selja neitt sem það hefur enga þörf fyrir. Þessvegna elur mannætuvélin kapitalismi á minnimáttarkennd meðal manna.
Minnimáttarkennd er líka félagslegt fyrirbæri, t.d. meðal unglingsstráka eins og sá seinþroska tittur sem ég var, með áhyggjur af því að typpið á mér væri ekki félagslega hæft, gekk í víðum buxum og hataðist við leikfimitíma langt fram eftir aldri. Seinna að ég væri of vöðvarýr til að láta nokkurn mann sjá mig léttklæddan. Lærði að þetta skiptir ekki máli og seinna lærði ég að meta eigin fegurð, um leið og ég lærði að láta möguleg viðhorf annara til mín ekki skipta nokkru máli.
Það lærði ég með einföldum daglegum æfingum sem ætlað er að skapa jafnvægi í huga mínum. Og þær gera það. Þetta svínvirkar, er einfalt, ógnar engum persónulegum prinsippum (persónuleg prinsipp eru, vel að merkja, afar vafasamur munaður) og er ókeypis. Ég þarf heldur ekki að gera mig að fífli í fjölmiðlum þessa litla lands til að ná árangri.
Lifið heil og munið að betra er heilt en gróið.
skráð klukkan 18:16