Það hefur alltaf verið regla að maður sefur ekki hjá þar sem maður er að vinna. Ekki dandalast með vinnufélögum. Það endar alltaf með ósköpum.Þessi regla rifjaðist upp fyrir mér um daginn í tilefni af ástarævintýri síðustu vikna og ég fór að leita að sannleikanum í þessu.
Sannleikurinn í þessari reglu er að þetta á við þegar viðkomandi býst við því að honum eða henni takist að eyðileggja sambandið svo rosalega að ekki nokkur leið sé til þess að horfast í augu við manneskjuna aftur. Þetta á við þegar ég veit að ég kem til með að ljúga og svíkja, þegar ég hef enga trú á sjálfum mér til að standa við nokkurn hlut sem ég segi eða geri. Þegar ég verð að vera tilbúinn til að stinga af, hlaupast undan merkjum.
Ég áttaði mig á því að ég ætla ekkert að fara að ljúga neinu. Ef við erum ekki að ganga upp þá tökumst við bara í hendur og kyssum hvort annað bless. Höldum svo áfram að umgangast hvort annað eins og fullorðið fólk. Bætum við reynslusögu okkar og lærum af því en látum það ekki eyðileggja neitt.
Ég ætla ekki að fara að segja eða gera neitt sem ég get ekki staðið við. Ég geri mér grein fyrir möguleikum mínum til að eyðileggja útfrá mér og eitra en ég þekki þann hluta og hef tæki í höndunum til að stýra og leiðbeina.
Þessi þroskaleið er hluti af því að vera karlmaður. Hluti af því að vera feministi. Hluti af því að vera anarkisti. Hluti af því að vera manneskja sem lifir og hrærist í samfélagi við aðrar manneskjur.
skráð klukkan 14:38
Það er ömurleg tilfinning að vera beittur ofbeldi. Það er eins og það taki undan manni lappirnar, taki botninn úr tilverunni og segi að allt það sem maður hefur trúað á sé einskis virði. Að verða fyrir árás tekur burt öryggistilfinninguna sem er forsenda þess að sjálfstraust til framkvæmda og stýringar í eigin lífi sé til staðar.Ofbeldi sáir líka fræjum haturs, það breiðir úr sér og mengar hugann. Sársaukinn lifir miklu lengur en marið er að fara úr húðinni. Hvert högg sest í sálina.
Mér varð hugsað til þessa þegar ég var að hjóla heim í morgun eftir blóðuga aðfararnótt sunnudags á slysadeildinni. Við strjúkum blóðið framan úr þeim og lokum verstu sárunum með nál og þræði, leggjum okkur fram um að ná sambandi gegnum áfengisþokuna en sársaukinn fer með þeim heim.
Það er einhver sem skúrar gangstéttina niður í bæ. Löggan tekur skýrslu en orðin verða dauð á pappírnum löngu áður en hugur þeirra er hættur að horfa fyrir horn á kvöldin.
Þeir sem börðu fara heim með sálina svartari. Líður kannski verst af öllum án þess að hafa nokkurn skilning á því. Líta á hruflaða hnúana sem tákn um styrk en eru að deyja.
Mér varð hugsað til þess afhverju sú dagbók lögreglunnar sem dagblöðin birta innihéldi ekki hvert skipti sem þau fara í útkall vegna sjálfsmorðstilrauna. Nú er sumar og í vor fengu mörg okkar styrk til að framkvæma það sem þau hafði dreymt um skammdegismánuðina.
Afhverju má ekki segja frá bakhliðinni? Afhverju hvíslumst við á um staðreyndir þess að á slysa- og bráðadeild Landspítalans í Fossvogi kemur að meðaltali ein sjálfsmorðstilraun á átta klukkustunda fresti. Og það eru bara þau sem plönin ganga ekki upp hjá.
Í sjálfsvörn hef ég hugsað með mér afhverju við gefum ekki út leiðbeiningabækling um aðferðir sem virka. Kaldhæðni er sjálfsvörn.
Lífið er ekki leiðinlegt. Hinsvegar er svo víða lagt útfrá því að lífinu sé lifað á einhverjum forsendum sem í raun ættu ekki að koma manneskjum við. Ég tek eftir því að þau sem koma eru sum hver brún á húðina af gervisól, hárið er litað og strípað, neglurnar lakkaðar og fötin er vísanir til fjörsins. Vöðvar stæltir af því að reyna lyfta tilgang og gleði inn í líf sitt.
Þau hafa reynt þær leiðir sem okkur er bent á að séu raunverulegar, átta sig á þeirri lygi og fyllast örvæntingu. Kalla á hjálpa, reyna að fá einhvern til að segja sér hvar þau eigi að leita en kunna ekki að orða hlutina.
Þá ríður á að við kunnum að segja þeim frá. Þegar ég skrifa “við” er ég ekki að tala um hjúkrunarfræðinga og lækna eða geðbatteríið. Ekki halda að ríkisrekið kerfi geti bent manneskjum á hvernig þau rækti tilgang og gleði inn í líf sitt. Það verður að koma frá hjartanu.
Kerfið er sama ofbeldið og á sér stað í ölvunarástandi sumarnæturinnar, það er bara í annari mynd þó að hæfileikinn til að kippa undan fólki fótunum sé sá sami.
skráð klukkan 17:33
Ég vaknaði í rúmi sem farið er að vera kunnuglegt eftir ástarævintýri síðustu vikna. Sólin lék í gluggatjöldunum og umferðin bar þess merki að flest hinna sem voru úti á fleygiferð hefðu viljað vera í minni aðstöðu, án þess kannski að vilja vera að vakna hjá mér.Tannkremstúban í tannburstaglasinu er jafnkrumpuð eftir endilöngu og það slær mig hversu margir skilnaðir eiga að hafa átt sér stað vegna ólíkra venja sambýlisfólks hvað varðar umgengni við tannkremstúbur.
Hversu mikil vandamál á það fólk við það stríða sem setur það fyrir sig umgengi við tannkremstúbur? Að ganga um og velta sér upp úr pirringi yfir daglegum venjum annara bendir sterklega til þess að eitthvað sé að hjá pirraða aðilanum.
Magnið af fíflum sem við umgöngumst dags daglega er einungis háð því hversu mikið fífl maður leyfir sjálfum sér að vera. Stundum er ég mesta fíflið í eigin umhverfi en ekki í nægilegu sambandi við sjálfan mig til að geta áttað mig á því. Ég þekki orðið hljóminn í viðvörunarbjöllunum sem ég er búinn að leggja inn í hausinn á mér. Kann að bregðast við þeim. Er á stundum of mikið fífl til að vilja bregðast við þeim.
Kannski er þetta líka háð því hvaða tilfinningar maður ber til þeirra sem umgangast tannkremstúburnar með manni. Elska ég einhvern nógu mikið til að það skipti mig ekki máli að tannkremstúban er krumpuð á annan hátt en ég er kannski vanur. Ég er heldur ekki fær um að elska nokkurn einstakling kunni ég ekki að elska mig sjálfan. Og ég er varla í ástandi til að elska sjálfan mig raunverulega þegar undirmeðvitundin segir mér að ég sé mesta fíflið í eigin umhverfi.
Að festa hugsanir sínar í það mikinn vana að litlir hlutir eins og áferð og yfirborð tannkremstúbunnar þýðir að maður er hættur að geta aðlagast og er maður þá ekki hættur að læra? Ef að lífið er einn lærdómur þá er lítið líf í dögunum, hættum við að læra.
skráð klukkan 14:31
Í Desember síðasta árs hafði samband við mig dauðarokksveitin Cadaverous Condition. Þeir eru frá Austurríki og áttu sér þann draum æðstan að halda tónleika á Íslandi. Ég svaraði blíðlega að sjálfsagt væri að búa til tónleika í kringum ferð þeirra hingað til lands og ég gæti ábyrgst að góð stemning myndi skapast kringum tónleikana og þeir yrðu vel kynntir, en fjárhagslega lofaði ég ekki neinu.Þeir koma því hingað sem túristar, flakka um í viku og leika á tónleikum í leiðinni. Verkefnið hefur undið upp á sig þannig að nú stendur fyrir dyrum Metalhátíðin SÓLMYRKVI. Wolfgang frá Cadaverous kom með þá tillögu að halda tónleikana í tengslum við hinn náttúrulega Sólmyrkva sem mun eiga sér stað yfir Íslandi um klukkan fjögur að morgni 31. Maí.
Cadaverous eru mikið fyrir að gera hlutina sjálfir og fyrir ferðina hingað hafa þeir gert 200 eintök af átta laga smáskífu sem gefin verður á tónleikunum. Á smáskífunni taka þeir á “Snaketime” verki Reptilicus og þar er einnig að finna eitt verk eftir Product 8; sveit Jóhanns fyrrum meðlims Reptilicus. Með smáskífunni fylgir dreifirit með smásögu eftir Bill Drummond sem einnig verður einungis dreift á hátíðinni.
Hluti af uppákomunni verður ferð út á sjó og sending flöskuskeyta sem Cadaverous strákarnir hafa látið útbúa og inniheldur útgáfuna auk skilaboða til þeirra sem munu finna skeytin.
Fyrirkomulag á hátíðinni verður sem hér segir:
Föstudagur 30. Maí
GrandRokk 23.00 – 02.00, 500 KR
FORGARÐUR HELVÍTIS
CADAVEROUS CONDITION
SÓLSTAFIR
SHIVA
MYRKLaugardagur 31. Maí
Hitt Húsið 18.00 – 22.00, Frítt
FORGARÐUR HELVÍTIS
CADAVEROUS CONDITION
CHANGER
DARK HARVEST
POTENTIAM
LACK OF TRUST
DIMINISHEDForgarður Helvítis fagnar því að hafa endurheimt gamla trommuleikarann sinn og leika bæði glænýtt og hundgamalt efni víða af sínum 12 ára grindcore ferli.
Cadaverous Condition hafa starfað í tíu ár og hafa því af nógu að taka. Þeir spila einfalt dauðarokk með “old school” hljómi, frekar sérviskulegum útsetningum og furðulegum textapælingum.
Sólstafir eru við það að endurútgefa fyrstu plötu sína “Til Valhallar” Í Rússlandi.
Shiva er metalsveit upphaflega frá Akureyri sem náði að gefa út eitt demo á sínum tíma og eru þetta fyrstu tónleikar þeirra í áraraðir.
Myrk áttu upphaflega að leika í Hinu Húsinu en voru bannaðir þar eftir síðustu tónleika sína vegna djöfulskapar og eigin blóðsúthellinga. Breiðskífan “Icons of the Dark” mun koma út í sumar.
Changer munu leika efni af tilvonandi breiðskífu sinni “Scenes” sem kemur út í Júlí.
Dark Harvest er Heavy Metal sveit Gítarhetjunnar Gulla Falk með trommuleikara úr Changer/Shiva og bassaleikara úr Forgarði Helvítis.
Potentiam spila Black Metal og munu gefa út sína þriðju breiðskífu fljótlega.
Lack of Trust eru áhangendur Cannibal Corpse og Diminished eru litlu bræður Slayer.
skráð klukkan 13:05
Það er niðurlægjandi fyrir konur að halda því fram að klám sé niðurlægjandi fyrir konur. Það er framlenging á því fórnarlambshlutverki konunnar sem endalaust hefur og er verið að troða henni í. Fórnar-lömb eru aumkvunarverðustu dýr í heimi. Ég hef starfað við að slátra þeim tugþúsundum saman þessum greyjum og hvert einasta dráp framkvæmdum við án þess að varla nokkurntímann leiða hugann að því að þau ættu einhvern umkvörtunar- eða tilverurétt.Mér finnst alveg magnað þegar öll litlu karlrembusvínin sem sitja við tölvurnar sínar í afneitun hrökkva við og æpa skrækri röddu að “hérna sé full langt gengið” þegar konur eru skyndilega farnar að vera ögrandi á sínum eigin forsendum.
Þeirra hugmyndir um ögrandi konur eru allsberar veruleikastílfærðar gellur sem ranghvolfa augunum framan í þá af blaðsíðum Playboy. Síðan þegar ögrunin verður raunveruleg og þær segja “mér er illa við þína karlrembulegu hugsun og ég hef hugsað mér að sparka í punginn á þér fjárhagslega ef þú tekur ekki tillit til þess” þá hrökkva þeir við og tala um ritskoðun.
Það er munur á því að horfa á kvikmynd af fallegu fólki að ríða hvort öðru eða að horfa á kvikmynd af karlmönnum láta konu/r þjónusta sig. Hinsvegar verður hvert og eitt okkar að gera upp við sig persónulega hvað þeim finnst vera klám. Að ákveða fyrir helming mannkyns hvað sé niðurlægjandi fyrir þær er niðurlægjandi fyrir þær allar. Einnig þá sem halda því fram.
Hvað ritskoðun er, er kannski líka matsatriði. Það er auðvelt að gera dramatík úr því að fá hate-mail frá pirruðu fólki. Ég þekki það en er bara vaxinn upp úr því að taka það alvarlega. Hver skoðun er hluti af heildrænni bylgjuhreyfingu sem í fjölmiðlum hefur verið kallað “umræðan.” Áttum okkur á því að netið er líka fjölmiðill. Ég er minn eigin fjölmiðlari.
Pirrað fólk er oft þeim hæfileikum gætt að geta lært, að geta áttað sig á því að pirringurinn liggur kannski í þeim sjálfum en ekki þeirri staðreynd að aðrar manneskjur eru fullfærar um að hafa skoðanir og að breyta þeim líka án þeirra afskifta.
Það er gábbulegast að átta sig á því að póstur frá pirruðu fólki er merki um árangur.
skráð klukkan 12:40
Birkir, íbúðarfélagi minn og vinur, rakst á kvenmann með grænt hár og ýmsar sýnilegar líkamsskreytingar úti á götu. Hjarta hans hoppaði af fögnuði yfir því að finna pönkara frá útlöndum á flakki um Ísland og bauð í partý. Hún gisti svo hjá okkur tvo daga áður en hún hélt áfram á Evrópuflakki sínu.Við töluðum mikið saman, konan einkar þægileg í viðmóti og einnig himinlifandi yfir því að rekast á sálufélaga á Íslandi. Hún sagði mér frá uppvexti sínum í skítabæ í Iowa þar sem jafnmargir pönkarar og voru staddir í partýinu á laugardagskvöldið heima hjá okkur, voru í öllu fylkinu. Núna býr hún í Kaliforníu og finnst hún vera ofdekruð í því að mega lifa sínu lífi án þess að nokkur fetti fingur út í það. Allsstaðar eru annað skrítið fólk. Enginn gargar að henni dónaskap út um bílglugga, enginn hreytir í hana ónotum fyrir að vera eins og hún er, hvarvetna eru veitingastaðir og verslanir fyrir grænmetisætur, tónleikar og uppákomur pönkara, gothara og metalhausa sem hægt er að velja úr, alla daga.
Kalifornía er líka mekka fyrir lífsstíl fjölbreytilegrar kynhegðunar. Hún t.d. hefur engan áhuga á föstu sambandi, á bæði kærasta og kærustu og þau bæði eru hamingjusamlega gift í aðrar áttir, allt opið og allir sáttir. Borgarstjórn borgarinnar hennar styður við bakið á hóp samkynhneigðra karlmanna sem klæða sig upp eins og klikkaðar nunnur og sinna hjálparstarfi.
Það er alveg magnað að sitja og spjalla við manneskju sem skilur mann. Pönkarar eru einstaklingar sem verða svo því þau passa hvergi að því félagslega umhverfi sem boðið eru uppá. Pönkarar eru ekki margir á Íslandi. Því fögnum við því að fá annað skrítið fólk í heimsókn. Sama hvaðan úr heiminum þau koma þá skiljum við hvort annað. Við höfum öll lent í því að verða fyrir aðkasti vegna þess að við skerum okkur úr.
Við ræddum einmitt hvernig gæti staðið á því að svo margir taka því sem árás á sinn lífsstíl þegar aðrir lifa öðruvísi. Hún hafði lært að slást vegna árása stórvaxinna karlmanna sem þoldu henni ekki að vera ögrandi á sinn hátt. Ég lærði að snúa út úr og rífa kjaft eða vera það ógnandi sjálfur að ég væri látinn í friði. Við fáum meiri frið í dag, búin að skapa okkur grundvöll til að lifa okkar lífi.
Nepal ku ekki vera hentugur ferðamannastaður í September. Monsúnrigningar. Fresta því plani. Kaliforníu líst mér betur á í augnablikinu. Hef núna gistiaðstöðu í heimahúsi. Spurðist líka fyrir í sendiráði bandaríkjanna hérlendis og skilst að mér ætti að vera hleypt inn í landið svo fremi að ég hafi ekki verið handtekinn fyrir neitt mótmælatengt.
skráð klukkan 11:43
George Orwell lýsir því í “1984” að vonin felist í hinum óæðri, í lýðnum sem tilheyrir lágstéttinni. Það eru þau sem neita að viðurkenna veruleik hástéttarinnar og munu upp rísa.Þannig er ástandið í kvikmyndinni Matrix. Nema að yfirstéttin er vélar. Fólkið býr niðri í jörðunni í holræsum, þ.e.a.s. sá hluti fólksins sem veit að sá veruleiki sem megnið af mannkyni býr við er falskur.
Við erum öll þrælar. Þrælar þess veruleika sem að okkur er réttur. Um okkur er vafið ósýnilegt net stjórnunarþráða og við fáum frá því straum ef við sveigjum af þeirri braut sem okkur er ætlað.
Kvikmyndin Matrix segir frá því hvernig nær allt mannkyn lifir í draumaheimi og telur sig eiga líf en er í raun lokað inni í egglaga hylkjum sofandi í hlýjum næringarvökva og orka þess nýtt til reksturs vélanna. Hópur uppreisnarfólks gegn valdi vélanna vekur sér félaga úr þessu dái en því eldri sem einstaklingarnir eru því ómögulegra finnst þeim að trúa því að alla sína lífstíð hafi hann eða hún lifað í lygi.
Hljómar þetta kunnuglega? Þá ertu á réttri leið. Leið til að byrja að leita að veruleikanum í þínu lífi.
Leið til að sjá í gegnum Matrixið – draumaheiminn og fara að sjá í gegnum falsið. Sjá í gegnum þann veruleik sem að þér er réttur.
Ég er ekki að skrifa um spiritúalískar upplifanir eða andlega reynslu, þó að óneitanlega sé þetta ekkert annað, ég á við að koma auga á þræði netsins sem er allt í kringum okkur. Fléttaðir inn í orð og augntillit, blöð og bækur, horfir af skjám og líður áfram á útvarpsbylgjum.
Netið er allsstaðar og inni í þér líka.
skráð klukkan 00:07
Kjaradómur rétti einhverri kippu af ríkisstarfsmönnum launahækkun óumbeðinn. Ég veit alveg (eða mér er sagt) að þingmenn koma hvergi að kjaradóm en hver segir kjaradóm fyrir verkum eða hverjir sitja í kjaradóm, veit ég ekki.Þingmenn sinna ákveðinni þjónustu við samfélagið. Það gera líka hjúkrunarfræðingar, sjúkraliðar og þroskaþjálfar. Þau störf þykja ekki vel launuð miðað við þá menntun sem til þarf og þá ábyrgð sem fylgir. Það kannski raðast þá frekar í þau störf einstaklingar sem virkilega vilja sinna þessum störfum en eru ekki að fara í þau vegna peninganna. Þarafleiðir að þeirra störfum er vel sinnt. Svo lengi sem álagið fer ekki fram úr hófi.
Stjórnmál, eins og ég hef sagt áður, eiga ekki að vera starfsvettvangur fárra útvalinna, heldur eru þau eign fólksins í landinu. Því ætti þingmennska í raun að vera sjálfboðastarf. Kannski ekki alveg launalaust en laust við að heilla vegna þess valds sem peningar gefa. Starfið ætti heldur ekki að heilla valdafíkla að öðru leyti, eins og því að hafa sífellt minni takmörkun á útfærslu síns valdsviðs, gegnum lengri þingsetu. Því ætti staða þeirra alltaf að vera afturkallanleg fyrir annað hugsjónafólk sem þykir hafa sýnt fram á hugmyndir og framkvæmdakraft sem kæmu samfélaginu öllu til góða.
Hjúkrunarfræðingur sem vinnur með mér vildi benda á að ábyrgðarhlutur ráðamanna í samfélaginu væri svo mikill að þau ættu skilið miklu meiri laun en við. Ég gat ekki skilið það. Allar vaktir eru hjúkrunarfræðingar að sprauta í skjólstæðinga sína efnum sem myndu steindrepa þá ef við blönduðum ekki rétt. Við erum að taka á móti fólki sem hrapar úr klettum og af háhýsum, lendir í hroðalegum árekstrum, missir ástvini sína, fæðir börn, missir útlimi, greinist með krabbamein og reynir að taka eigið líf, svo fátt eitt sé nefnt. Við erum að taka á okkur meiri persónulega ábyrgð og störfum við meira álag en nokkurntímann nokkur ráðherra.
Kannski kemur fækkun kvenna á þingi til af því að enginn vill horfa á laun þingmanna lækka. Á sama hátt og sagt var mig sem hjúkrunarnema, að gott væri að fá fleiri karlmenn í stéttina, þá kannski hækkuðu launin. Það stefnir þá enginn að því að rétta af launamismun kynjanna, þær konur sem vilja fá sambærileg laun eiga bara að gera svo vel að tileinka sér þau karllægu gildi sem búið er að innprenta samfélaginu að séu eðlileg; vera harðar og fara í stríð, vera harðar og segja upp fólki, ná sér í viðskiptaleg tengsl og verða fjárhagslega sjáflstæðar á kostnað samfélagsins, vera drullusokkar og öðlast blindu á velferð og jafnræði innan samfélagsins til að verða forsætisráðherrar.
Eitt er þó algerlega víst; að enginn sannleikur felst í húmornum bak við það að almenningur geti heimtað launahækkanir í samræmi við velvilja kjaradóms. Okkar er að halda kjafti og gera okkur grein fyrir því að stéttaskipting í þessu litla landi er staðreynd sem ekki skal mæla gegn.
skráð klukkan 22:03
Því lengur sem ég sit við þennan skjá, því sterkar skín sólin fyrir utan gluggann og grasið verður grænna, svartur köttur nágrannans letilegri og ég óþreyjufyllri. Lífið er að eiga sér stað hérna rétt fyrir utan.Hér er gamalt ljóð sem ég samdi til handa samleigjendum mínum í eitthvert skiptið sem mér ofbauð lífsstíll þeirra, án þess að horfa á minn eigin.
Vítahringur ömurleikans
Dansið
Dansið
dans hinna rauðeygðu djöflaBerjið bumbur
þess gráma
sem litar hvern dagHamrið þær
svo svitinn spýtist
þartil engin sól rís lengurDragið niður tunglið
til að fullkomna hið algjöra myrkurHrækið í blind augu þeirra
sem alsjáandi
brutu reglur einstefnugötunnarFyrirlitning ykkar
mun blandast tárum ósýnilega fólksinsÓsýnilega fólksins sem geymir myndir af sakleysinu
sem við áttum öllDeyið
Deyið
Þið sem varla hafið lifað
skráð klukkan 11:09
“Öll höfum við haft svo rangt fyrir okkur
Skilyrt til samþykkis og upphafningar samskipta og hegðunar
neðar öllum stöðlum
Það dimmir yfir rökvísinni
Hjörtun harðna
og útkoman er morð
Tíðin er nátengd gröfinni
Eins þeir öldnu sem höfðu af henni sigur”Shai Shulud – af plötunni “That within Ill Blood Tempered”
Teygði mig í bók þegar ég vaknaði. Las um harða heima, hugarfóstur og veruleika Irvine Welsh. Eftir það fagnaðarerindi rann upp fyrir mér merkingarleysi tilveru minnar.
Ef að það er rétt hjá hjálparstofnun Kirkjunnar, að einungis 2500 krónur þurfi til þess tryggja einum einstakling hreint vatn fyrir lífstíð, hvers vegna er ég þá að eyða um 20.000 krónum á mánuði í skemmtilega hluti eins og plötur og bækur. Hluti sem hafa aðeins merkingu af því að mitt viðhorf til þeirra er það sem gefur.
Nú veit ég ekki, og veit ekki hvort ég get komist að raun um það, hvort að aurinn sem samviska mín mögulega gæfi litla drengnum sem grætur af veggmyndinni, færi í vatnslagnir og hreinsistöðvar eða í biblíukaup. Litlu tel ég áorkað með biblíukennslu.
En ef öll sú orka og vinna, sem ég er reiðubúinn að leggja í hljómsveitabrölt og hugsjónapönkstarf, færi í virkjun annara til hjálparstarfs, væri ég þá ekki betur kominn að því að deyja sáttur, saddur lífdaga þegar þar að kemur?
Í bréfi frá pönkara í Brasilíu sagði hann frá því hvernig pönkarar þar skipulögðu lestrarkennslu í fátækrahverfum. Pólskir pönkarar lýsa því í breska tímaritinu “Reason To Believe” hvernig þau skipulögðu aðstoð við einmana gamalt fólk, einstæðar mæður og sjúklinga. Þau byrjuðu á því eftir að þau sáu að hvorki ríkið né samfélagið vildi nokkur afskipti hafa af þessu fólki.
Víða um heim starfa hópar pönkara og anarkista undir merkum “Food Not Bombs” og gefa heimilislausum tilbúinn mat. Kannski óþarfi að taka það fram að þessir hópar eru stöðugt áreittir af lögreglu sem hellir niður súpunni og handtekur fólk undir því yfirskini að heilbrigðisstaðlar séu ekki virtir.
Raunin er sú að yfirvöldum líkar ekki að svo klárlega sé bent á að þeirra hugmyndir um framfarir eru að ganga af fólki dauðu. Einmitt þessvegna er mæðrastyrksnefnd ekki ofarlega á vinsældalista meðal áhangenda sértrúarsafnaðarins sem kallast sjálfstæðisflokkurinn.
Í bókadóm í pönktímaritinu Maximunrock’n’roll er vitnað í veggjakrot frá Bogota í Kólumbíu “GEYMUM SVARTSÝNINA TIL BETRI TÍMA (Let us leave pessimism for better times).”
Ég skildi þetta ekki strax. Ekki fyrr en ég las þetta aftur og áttaði mig á því að nú er ekki tíminn til að vera með bölsýni og eymdarvæl. Við höfum frekar efni á henni þegar baráttan hefur skilað sér og bjartar er yfir í heimsmálum og stjórnmálum.
skráð klukkan 12:35
Ungi lögfræðingurinn brosti fallega. Nýkominn með meiri áhrif í hendurnar heldur en flestir aðrir þátttakendur í því samfélagi sem hann er hluti af. Hann sagði unga fólkið nú geta farið að vinna frekar að auknu frelsi. Fyrsta verk þeirra yrði að koma bjór og léttvíni í matvöruverslanir.Hann minntist ekkert á að lagfæra fjárlög heilbrigðis- eða menntakerfisins til að auknir möguleikar sköpuðust á að byggja upp kynslóðir einstaklinga með heilbrigð og sjálfstæð lífsviðhorf. Hann kom hvergi að mikilvægi þess að gera ungu fólki kleift að koma sér upp þaki yfir höfuðið án þess að verða algerlega eign bankanna, reyndar minntist hann ekkert á að sporna við ofurvaldi bankanna yfirhöfuð.
Hann talaði heldur ekkert um að bæta velferðarkerfið þannig að fátækt fólk yrði meira sjálfbjarga en ekki háð kerfinu. Málefni öryrkja komu hvergi fram í hans máli.
Ég varð heldur ekkert var við að hann minntist á ranglæti nýju útlendingalaganna, sem túlkuð eru útfrá rasisma og útlendingahræðslu þeirra sem vinna á skrifstofu útlendingaeftirlitsins. Stofnanbundin kvenfyrirlitning varð honum ekki umræðuefni. Ekki heldur heljargreipar þær sem peningamenn hafa á atvinnu fólks á stórum svæðum landsins.
Frelsi hans og sjálfstæði felast í samstöðu þeirra félaganna. Þeir standa saman að hagsmunagæslu. Eins og í bíómynd sem ég sá um daginn. Bíómyndin hét “Godfather.” Mennirnir þar voru líka sjálfstæðir.
Kannski er hann bara heildsali í hjáverkum…hann eða vinir hans…menn verða nú að bjarga sér.
skráð klukkan 15:34
”Ég hafði aldrei tekið þátt í ástarþríhyrningi en vissi að einu horninu myndi alltaf sárna. Best að halda keppinautum um ást mína frá hvorum öðrum. Og til að minnka spennuna, draga úr tilfinningum mínum til annarar í augum hinnar.”Úr bókinni “Evasion” frá Crimethinc
“Ég hélt að þú værir öðruvísi” sagði stúlkan og sársaukinn í augum hennar sem og biturðin í orðum hennar skar, skar djúpt og risti og hjakkaði í sárinu og settist að. Síðan þá hefur drengurinn ekki þekkt tilfinningar sínar, óttast þær eins og barn óttast skuggana sem það þekkir ekki og skilur ekki. Barnið þekkir bara gömlu hyggindin um að margt búi í myrkrinu og vill ekki vita hvað það er sem þar býr. Ákveður með sjálfu sér að þangað vilji það ekki ramba og heldur sig hvarvetna í ljóskeilum.
Drengurinn reyndi það lengi vel. Óttaðist skuggana eins og önnur börn. En forsendur hans voru aðeins fullorðinslegri; hann hafði séð inn í skuggana og orðið skelfingu lostinn því í skugganum bjó hluti af honum sjálfum.
Seinna lærði hann að ófreskjur eru bara hættulegar svo lengi sem maður skilur ekki leyndarmál þeirra og þá hætti hann að vera hræddur. Alveg eins og drekar hafa einn veikan punkt á skel sinni og að ekkert varði hæl Akillesar, þá deyr ófreskjan í manni sjálfum þegar henni er rétt hjálparhönd.
Skilningur er ógn og óvinur þeirra sem þrífast á hatri. Þegar einhver birtist sem skilur hatur þeirra er þeim öllum lokið. Þannig lærði drengurinn að elska skuggana sína og sjálfan sig um leið. Hann lærði líka að elska það sem hann gerði stúlkunni með djúpa sársaukann í augunum…eða….hann er enn að læra. Hann veit að honum er það fært. Hann gerir henni enn upp tilfinningar sem henni væri ekki fært að lifa með væru þær sannar. Skuggarnir kenndu honum að umvefja eymd sína.
En eymdin er einungis jafn raunveruleg og einstaklingurinn leyfir henni að vera. Eymdin getur alltaf verið til staðar, en hjá þeim sem þekkja skuggana sína verður hún að valmöguleika.
skráð klukkan 19:35
Mig dreymdi stóra glerkrukku, vel gegnsæja og fulla af vatni. Í henni voru fjórir stórir humrar eða einhver skyld krabbadýr og þau héldu svo þéttingsfast í hvort annað að þeir voru sem einn stór mislitur hnútur af örmum og skelvörðum kroppum. Á botninum lágu litlir armar sem höfðu rifnað af í atganginum. Hnúturinn hélst á ferðinni í hringi innan búrsins þar sem dýrin ýttu frá sér með þeim armanna sem ekki ríghéldu í næsta dýr. Það var eins og hnúturinn leitaðist við að halda sér á floti.Hvert margfættra dýranna var einstakt að lit. Séreinkenni þeirra voru engin utan litarins. Þau virtust öll svipuð að stærð og lögun og héldu öll jafn þéttingsfast í blindni sinni. Eins og örvinglaðar drukknandi manneskjur sem sem kreista aftur augun og ríghalda í næsta mann án þess að sjálfsbjargarviðleitnin leiði þau nokkuð lengra en að því að grípa og herða tökin.
Á sama hátt og kettlingar skjóta út klónum og festast í fötum barna sem vilja fá að handleika þá. Börnin skilja ekki ótta þeirra og halda kettlingana vilja vera hjá sér þegar þau vilja setja þá frá sér. Láta þá hanga í peysunum sínum og skríkja meðan kettlingarnir emja.
Drauminn skil ég ekki og er kannski ekki ætlað að skilja. Samhengis í hugsunum mannsins er ekki alltaf hægt að krefjast, síst þegar hugsanirnar hafa tekið yfir og maðurinn sefur. Sumir segja svefninn umbreyta veruleikanum og vinna úr hugsunum hins vakandi tíma.
Ef að það er rétt, þá eru allir stjórnmálaflokkar Íslands hangandi utan á hvor öðrum eins og drukknandi skepnur. Vitandi það að þegar umhverfið hættir að taka mark á þeim muni þeir falla til botns og enginn muna eftir þeim, bíta þeir sig fasta á hvern annan. Hata hvorn annan fullkomlega og reyna að slíta af hver öðrum armana en geta ekki sleppt hvorum öðrum heldur. Spyrna í umhverfið og reyna að halda sér á floti jafn blindir og áðurnefndir kettlingar nýfæddir.
Utanfrá séð eru þeir aumkvunarverðir. Standi maður innan þeirra sést annar veruleiki til að vinna úr en ég lifi. Þessvegna er ég alveg jafn sáttur í dag og ég var í gær. Leikur þeirra sem trúa á hið falska lýðræði fær ekki að trufla mig þó hann villist umbreyttur inn í drauma mína.
skráð klukkan 18:47
“Að sumu leyti er valdhafinn sem lætur sem hann sé fulltrúi fólksins verri en harðstjórinn, því erfiðara er að glíma við ofurvaldið þegar því er pakkað inn í falleg orð og frambærileg rök. Sú staðreynd að við getum kosið um yfirvald okkar á nokkurra ára fresti þýðir ekki að við eigum að hlýða þeim það sem eftir er. Ef við gerum það, þá er það vegna hentugleika en ekki á neinum siðferðilegum grundvelli. Anarkistar standa gegn ríkisstjórn, hvernig svo sem hún er uppbyggð eða varin.”Úr “About Anarchism” eftir Nicholas Walter
1. Um hvað finnst þér kosningarnar snúast? Hvað stendur upp úr í kosningunum? Hvað einkennir kosningarnar?
Kosningarnar snúast um að markaðssetja andlit og slagorð, slagorð sem innihalda loforð um skyndilausnir sem eru í stíl við alla aðra markaðssetningu: Sem sagt ristir ekki djúpt þegar grannt er skoðað. Útfrá þessu finnst mér einkenna kosningarnar vaxandi þreyta og áhugaleysi meðal stórra hópa meintra kjósenda.
2. Um hvað ættu kosningarnar að snúast? (Hvað finnst þér að ÆTTI að skipta máli í kosningunum, eða kannski með öðrum orðum: Hvað vantar í kosningarnar?)
Að fólk geri sér grein fyrir því að stjórnmál eru almannaeign en ekki atvinna nokkurra útvalinna. Þetta ætti að snúast um að landinu sé skipt í örlítil kjördæmi sem velja sér fulltrúa á stórþing og eru alltaf afturkallanlegir. Mér finnst vanta nýtt, lýðræðislegt og hvetjandi kosningakerfi.
3. Hvernig heldurðu að kosningarnar fari? (Útkoma flokkanna, hvaða ríkisstjórn er líkleg.) Eða jafnvel: Hvernig ættu þær að fara?
Þetta fer alltsaman svipað og síðast. Það er sama hvern maður kýs, það er alltaf einhver ríkisstjórn sem vinnur. Sem áður verða fáir einstaklingar með of mikil völd á höndum sér og það verða einstaklingar sem þegar hafa haft þau of lengi. Sama hvað flokkurinn heitir hann aðlagast bákninu sem núverandi kerfi styður.
------
Einhvernveginn á þennan veg svaraði ég spurningum Egils Silfraða í innskotum sem tekin voru upp fyrir kosningaþátt hans. Athugið að með því að benda á, um daginn, að ég ætti örlítinn þátt í þessum sjónvarpsþætti var ég alls ekki að hvetja fólk til að horfa á sjónvarp.
skráð klukkan 19:55
Var á Selfossi og víðar í dag með dóttur minni. Fylgdi henni í fimleikatíma og horfði á eins og vanalega. Kíktum á lömbin, strukum kettlingunum, gáfum einum kálfinum pela og lituðum eina mynd. Klikktum svo út með að kaupa afmælisgjöf handa mömmu hennar.Í verslun rakst ég á gamlan kunningja og við sögðum stuttar fréttir af hvorum öðrum eins og tilhlýðilegt þykir. Ég benti honum á hraðbankann í andyri verslunarinnar og spurði hvort hann sæi litla límmiðann framan á honum. Hann kíkti, las á litla miðann og hló; “ert þú ALLTAF svona?!” Ég nefnilega lét prenta fyrir mig þúsund stykki af límmiðum með áletruninni “BANKANUM ÞÍNUM ER SAMA UM ÞIG” og vísað er til síðunnar www.andspyrna.net. Ég er síðan alltaf með nokkur stykki á mér og lími á hraðbanka hvar sem ég kem.
Kunningjanum fannst ansi magnað að ég væri ennþá “svona.” Hvað liggur í orðinu er líklega að ég geng ekki um og felli mig fullkomlega inn í algengustu normin. Er í hans augum róttæklingur.
Ég ræddi það við vin minn, samleigjanda og sampönkara, Birki, hvort að hann væri róttæklingur. Hann sagðist sífellt vera kallaður róttæklingur af vinnufélögum en upplifði sig alls ekki þannig. Hann vildi meina engan verða róttækling nema honum stæði á sama. Hann átti þá við að róttæklingurinn hættir að taka nærri sér tiltal frá félagslega umhverfinu, fylgir hjarta sínu og framkvæmir án þess að taka tillit til þess að ættingjum og vinum mislíki hegðun hans eða hennar.
Róttæklingur fellur ekki að því að normin kúga og kæfa. Og hann eða hún leyfir þeim það alls ekki og beitir öllum ráðum til að losa sig. Líklega er talið félagslega ásættanlegt að manneskjur eigi sér tímabil þar sem útrás er fengin fyrir þessar tilfinningar með ýmsum ráðum. Þegar þessu tímabili lýkur er einstaklingurinn búinn að læra á þau norm sem talið er tilhlýðilegt að fylgja.
Ég er enginn róttæklingur. Ég er sífellt að reyna að laga mig að, að einhverju leyti, held ég. Hef gert fjölmargar tilraunir gegnum tíðina sem ég get kallað fram í minninu og hvað eru þá mörg tilvik þar sem ég hef gert þetta ómeðvitað. Jafnvel þar sem ég hef skammast mín svo mikið fyrir að fylgja ekki eigin sannfæringu að undirmeðvitundin er búin að þurrka þau út.
Mörgum finnst ég hetja að fara til vinnu á reiðhjóli, furðulegur fyrir að vera grænmetisæta og virkur byltingarmaður þegar ég geng með litla límmiða í vasanum og slengi á hraðbanka í mínu nánasta umhverfi.
Eruð þið viss um að ég sé ekki bara sérviskupúki með pínulítið óvenjuleg áhugamál?
skráð klukkan 00:17
Það er undarleg tilfinning að vera andvaka þegar maður er dauðþreyttur. Ég horfi á skífu klukkunnar og veit að ég þarf að sofa til að hvílast ætli ég að takast á við verkefni dagsins án þess að keyra mig út. Samt er hugur minn á randi um allt aðrar víðáttur veruleikans en inn í draumaheima svefnsins. Á endanum er ég staðinn upp og farinn að stússa eftir tveggja tíma svefn.Líkami minn þekkir það að vinna undir álagi í stuttan tíma í einu og fá síðan hvíld síðar. Verða það ekki ellimörk þegar ég hætti að þola það?!
Ein vinkona mín sagði mér frá því þegar hún heyrði á tal fjögurra gamalla kvenna, hún sló á að þær væru allar yfir sjötugt og þær sátu saman á kaffihúsi. Hún heyrði að þær töluðu einungis um annað fólk. Sögðu frá verkum og raunum barnabarna og fengu samúð eða hrós hinna í hópnum gegnum það sem barnabörnin voru að upplifa.
Vinkona mín túlkaði þetta sem anga af þeirri æskudýrkun sem einkenndi samfélag okkar. Hún sagði gömlu fólki ekki gefið tækifæri á að lifa lengur heldur væri því ætlað að lifa gegnum aðra.
Eitt af því sem ég hef lært bæði gegnum hjúkrun og líklega af fleiri þáttum tilverunnar er að ákveða ekki fyrir aðra hvenær líf þeirra er ekki skemmtilegt. Það er stundum erfitt að hreykja sér ekki á eigin hroka eða fáfræði og dæma annara líf innihaldslítið og dauft miðað við mitt eigið en það er lærdómur í hvert skipti sem það tekst.
Við höfum öll mismunandi leiðir til að njóta lífsins. Þar sem ég skil ekki lífsstíl allra annara (og fjöldinn allur af fólki skilur ekki marga þætti í mínum lífsstíl) hef ég engan raunverulegan grundvöll til að byggja dóma mína á. Þannig geta hugsanir mínar um lífsstíl annara aldrei orðið annað en annaðhvort fordómar eða heimspekilegar og mannfræðilegar pælingar um lífið og tilveruna yfirhöfuð.
Manneskja sem lifir með sjúkdóm, jafnvel banvænum sjúkdóm, getur verið mun heilbrigðari en sá eða sú sem lifir lífi lausu við sjúkdóma því sjúklingurinn býr að reynslu sem gerir frekar kleift að skilja og kunna að meta þá þætti sem skipta hann eða hana virkilegu máli.
Að gera sér grein fyrir eigin veikleikum getur verið það sem styrkir. Eymdin vísar veginn til hamingjunnar. Deyjandi einstaklingur í sjúkrarúmi er ennþá að lifa og hefur enn alla möguleika til að lifa hamingjusömu lífi sama þó að aðrir horfi á endalokin. Dauðinn er hluti af lífinu og bæði er lærdómur.
skráð klukkan 13:40
Ég er strákpeyi. Er eitthvað að dunda mér við gamalt jarðrask í utanverðum garðinum heima. Rannsaka hvernig haustið leikur grösin eða að reykja strá, sem við gerðum alltaf af og til þó að reykurinn sviði í munni. Samt var ég einn, er ég handviss um, og hef því varla verið að dunda mér eitthvað jafn félagslegt og að reykja strá.Ég finn holu í sverðinum og sting hendinni inn. Hikandi þó, er ég viss um, því hvað getur ekki leynst í jarðholum, ekki síst þegar maður er peyi í sveit og ber mikla virðingu fyrir álfum.
Ég finn í lófa mér fínlega snertingu við eitthvað mjúkt og smágert, tek lófafylli og sé að hendi mína fylla grasfræ. Ljósgrá með brúnni áferð haustsins og ég hugsa sem svo að ég hafi fundið fjársjóð einhvers annars krakka. Við vorum oft að grafa fjársjóði.
Eftir eitt afmælið hans afa, eða kannski afmælið hennar ömmu, sem afi hélt alltaf uppá með veislu fyrir barnabörnin í mörg ár eftir að hún dó, söfnuðum við Eiríkur saman töppunum af gosflöskunum. Settum þær í poka og grófum undir tré í garðinum. Seinna leitaði ég hans, gróf lengi, en fann aldrei. Kannski hafði Eiríkur líka farið einn og grafið hann upp en ég hafði litla trú á að hann væri jafn eigingjarn og ég.
Fjársóðurinn fannst aldrei og seinna minnir mig að okkur Eiríki hafi ekki borið saman um undir hvaða tré við grófum.
Þarna taldi ég mig hafa fundið fjársjóð og rótaði honum upp og dreifði fræjunum upp í loftið eins og drukkinn ræningi. Fannst ég góður en eitthvað var þetta þó einkennilegt.
Ég veit ekki hvað það var sem, einhverjum tíma seinna, færði mér heim sanninn um að ég hafði stungið hendinni niður í músarholu og rótað upp vetrarforða pínulítillar lífveru sem hafði borið hvert og eitt einasta þessara fræja heim í munninum til að þrauka veturinn.
Þessi vitneskja sló mig. Því, verandi eigingjarnt barn eða ekki, þá bar ég í brjósti einlægan áhuga á lífi hinna dýranna. Ég varðveiti ennþá barnið í mér, bæði það eigingjarna og það sem bar virðingu fyrir dýrunum. Því er þessi æskuminning ein þeirra sem alltaf skjóta upp kollinum af og til og ég hugsa með mér hvernig hafi nú farið fyrir músargreyinu þennan vetur.
Ég hef séð hana fyrir mér koma heim snuðrandi og fundið mannalyktina við holuopið, hætt sér inn til að sjá búið á tjá og tundri, lífsbjörgin farin, farið að hausta og allur tími til að bæta upp tapið hvergi til staðar áður en næturfrostið sækti að.
Undarleg er mannssálin að þetta litla atriði skuli sitja í mér. En kannski er ég nú búinn að semja frið við þessa mús með því að skrifa um hana hér.
------
P.S. Í fyrramálið klukkan 8:30 viðtal á útvarpsstöðinni X-inu. Annað kvöld, Silfur Egils á sjónvarpsstöðinni Skjár Einn. Þar verð ég meðal álitsgjafa í kosningaþætti.
skráð klukkan 16:44
“Sá sem er ör að loforðum, er sjaldan orðheldinn; sá sem býst við öllu auðveldu, verður fyrir mörgum erfiðleikum. Þess vegna tekur hinn vitri það jafnvel alvarlega, sem auðvelt virðist, og kemst þannig hjá öllum örðugleikum.”Úr “Bókin um Veginn” rituð af Lao-Tse um 500 fyrir krist.
Maður hlýtur að þurfa að vera alvarlega sanntrúaður til að taka mark á skruminu. Ég lít á sjálfan mig sem frekar áhrifagjarnan einstakling en samt langar mig bara til að hrækja í smettið á þeim fótósjoppuðu milljónamæringum sem eru að berjast við að halda þeim völdum sem þeir hafa náð af almenningi í landinu.
Skemmtileg grein í dagblaði benti á að ekki bara eru fésin á gamlingjunum löguð til í tölvu svo þeir veruleikafirrtir, skvapholda og hortugir virki ungir, drífandi og hressir. Heldur einnig það sem þau þykjast hafa fram að færa. Ég er ekki með neina fordóma gagnvart holdi sem tekur mark á þyngdarlögmálinu, hinsvegar er bara hallærislegt að sjá fólk í framboði reyna að fela útlit sitt. Og það er bara það hallærislega. Hinn ömurlegi sannleikur er að markmið flokkanna eru líka löguð að markaðssetningu.
Ég nenni ekki að skrifa meira um þetta lið. Ég er ekki áskrifandi að neinum fjölmiðlum og verð því var við aðeins brot af því sem bylur á mannskapnum. Það sem ég les og sé kveikir á ýmsum hugsunum en að væri örugglega að bera í bakkafullan lækinn að kveða upp úr um allan þann hroka sem ég verð var við (og mögulega hroka sem ég fyllist sjálfur), allar þær lygar sem eru settar fram á svo sannfærandi hátt (þetta eru atvinnumanneskjur) og allt það fals sem ég sé í brosunum.
Þó þykir mér verst að vita til þess að þau sem hljóma hvað rökvísust eru það ekkert endilega lengur þegar komið er inn í báknið. Það er hægt að vera rökvís bæði afturábak og áfram. Ég heyri fólk færa rök fyrir því að reykja. Atvinnustjórnmálamaður er snöggur að færa rök fyrir því að setja hvaðeina í lög. Þegar rökin svo duga ekki lengur þá getur viðkomandi alltaf bent á að hann eða hún er í meirihluta svo hinir geta bara haldið kjafti.
Það er alltaf sama hvern þú kýst…ríkisstjórnin vinnur.
skráð klukkan 11:48
“Don’t let the bastards grind you down, reality is what you make it”MAUS – af tilvonandi breiðskífu - “Musick”
Birkir og Þórir eru búnir að fara þrjár ferðir um miðbæinn til að líma upp plaköt. Þegar ég kom heim í morgun var húsið meðvitundarlaust af þreytu. Þeir höfðu verið á ferðinni fram undir morgun. Valli, sem hefur atvinnu af því að líma upp auglýsingaplaköt, harðneitaði því um daginn að eiga nokkurn þátt í að rífa niður plaköt okkar pönkaranna. Hann lýsti fyrir mér gamalli konu sem gengi niður og rifi niður allt sem ætlað væri að ná athygli vegfarenda. Ég hjólaði í kaffihúsin, plötubúðirnar og háskólann um daginn.
Það er KOSNINGAHÁTÍÐ PÖNKARA þann 7. Maí. Við höfum almennt ekki áhyggjur af mætingu á þá tónleika sem við skipuleggjum en nú viljum við fá sem alflesta því það koma gestir. Bandaríska hardcore sveitin GIVE UP THE GHOST lendir hérlendis á miðvikudagsmorguninn og spilar á hátíðinni um kvöldið. Þau eru búin að vera á tónleikaferðalagi um meginland Evrópu í einhverjar vikur. Hljómsveitin hét áður AMERICAN NIGHTMARE en varð að skipta nafninu út vegna einkaréttar sem einhver önnur hljómsveit tók sér á nafninu.
Ég var löngu búinn að bóka Iðnó vegna lauslega planaðrar uppákomu fyrir þingkosningar. Ætlaði að halda blátt áfram “kosningahátíð þeirra sem skila auðu”. Svo þegar það kom upp að Give up the Ghost kæmust hingað á sama tíma milduðum við inntak tónleikanna aðeins til að höfða til fleiri. Einhvernveginn viljum við að jafn mögnuð sveit og Give up the ghost fái eitthvað fyrir sinn snúð. Margir eru í prófum á þessum tíma og neita að fórna heilu kvöldi, jafnvel þó að um uppáhaldstónlistina þeirra sé að ræða og jafnvel þó að þetta sama fólk láti það eftir sér að kíkja á sjónvarpið flest kvöld.
Við í DYS ætlum að vera fyrst á svið. Keyrum okkar grófa og skemmtilega pönkrokk yfir hausinn á mannskapnum. Það er rosa gaman að syngja með Dys finnst mér, okkur sjálfum finnst við svo skemmtileg og þá er komin undirstaða fyrir góðum tónleikum. Byrjum að spila klukkan 19.00. Svo eru vinir okkar í I Adapt líka að snappa þarna. Þeir bilast alltaf á sviði. Ég hef aldrei séð neina hljómsveit fara svona yfirum á sviði eins og þeir gera alltaf. Þeir eru í svo miklum tengslum við tónlistina sína og tónlistin þeirra er kolóð. Andlát eru örugglega þyngsta hljómsveit á Íslandi. Þeir hrista húsið utan af sér. Svo koma MAUS. Nýja platan þeirra, “Musick” er í græjunum hjá mér núna. Sama hvað líður mínum brenglaða tónlistarsmekk þá er þetta vandaðasta plata sem ég hef heyrt lengi. Ég á við að minn smekkur snýst vanalega ekki um metnaðargjarnt rokk eins og MAUS spila en samt er þessi plata að heilla mig. Þeir eru svo miklir listamenn þessir gæjar.
Þetta er semsagt svona:
KOSNINGAHÁTÍÐ PÖNKARA (Að skila auðu er að taka afstöðu)
GIVE UP THE GHOST
MAUS
ANDLÁT
I ADAPT
DYSIðnó (við tjörnina)
Miðvikudagur 7. Maí
Húsið opnar klukkan 18.00 – byrjað verður að spila klukkan 19.00
1000 kr
Alls ekkert aldurstakmarkÉg verð líka að selja þarna barmmerki, tímarit og bækur. Hressa upp á andlega heilsu tónleikagesta.
skráð klukkan 17:38
Við sátum og drukkum við gosbrunninn sem kenndur er við GenseLiesel eða styttuna af gæsastelpunni. Fallegur sumardagur í Göttingen. Tom er danskur og kannski þessvegna sem alltaf var gaman að drekka með honum, meira heldur en mörgum þýsku pönkaranna, það er alltaf létt yfir honum og hann spjallaði frekar um skemmtilega hluti og grínaðist.Ein fyllibyttukonan sem ég kannast aðeins við var grátandi með glóðarauga. Hafði verið lamin af kærastanum og Tom ákveður að við verðum að hefna. Rjúkum af stað þrír saman en náum okkur í meiri bjór fyrst. Komum líka við á leiðinni á klíníkinni þar sem Tom fær Metadonið sitt. Hann er fyrrum heróínfíkill en gengur þessa dagana á áfengi og hassi. Afgreiðsludömurnar á klíníkinni hlæja og grínast að okkur hálfberum á fylleríi í sólinni meðan þær eru inni að vinna.
Komum líka við heima hjá þeim þriðja þar sem hann nær sér í litla byssu. Mér finnst það bara fyndið líka. Spennandi. Fórnarlambið steinsefur í sófa þegar við ryðjumst inn. Rumskar varla þegar félagi okkar rekur byssuna harkalega framan í hann. Umlar eitthvað dauðadrukkinn. Hann fær nokkur högg á hausinn en eitthvað virkar lítið spennandi að verja heiður fyllibyttukonunnar grátandi á áfengisdauðum manni. Grömsum í skúffum og hirðum sitthvað. Ég fékk nýja sokka. Ótrúlega hreina og samanbrotna. Fleygði hinum, ef ég var þá í einhverjum.
Á einhverju fylleríi með Tom lofaði ég honum því að hann kæmi með mér til Íslands og fengi vinnu í sveitinni minni. Viku seinna hitti ég hann og ég var edrú og sagði það kannski ekki vera jafn sjálfsagðan hlut og ég hafði fullyrt. Hann varð ægilega sár. Ég varð sár út í sjálfan mig, hætti því svo eftir því sem ég kynntist Tom betur og áttaði mig á því að öll hans plön voru út í loftið. Dagurinn snerist um að redda aur fyrir einhverju sem gæfi vímu. Honum þótti vænt um hundinn sinn en hans félagslegi hringur náði bara til einhverra kunningja innan pönkara- dópista- og fyllibyttusenu miðbæjar Göttingen.
Schmölke var geðveikur. Fjöldi manns óttaðist hann. Krúnurakaður, þrekinn og andlitið örótt eftir mörg slagsmál. Hann tók geðveikisköst þegar hann drakk sig fullan. Barði þá fólk af handahófi, virtist líka ágætlega við mig. Var yfirleitt skakkur og sæmilega rólegur á meðan. Man eftir nokkrum sem fluttu sig frá Göttingen eftir að Schmölke var búinn að ákveða að þeir skulduðu honum eitthvað. Kærastan hans var með mörg stór saumspor eftir endilöngum framhandleggjunum innanverðum. Mikinn sársauka í augunum.
Ég sá Schmölke einusinni taka kast í miðri rólegheitadrykkjusession hjá pönkarahópnum. Við hlupum í allar áttir eins og hænur sem sjá mink. Hann náði nokkrum góðum höggum á Nille, hljóp svo út á götu og barði hjólreiðakonu sem áttu leið hjá. Kærastan sem var á eftir honum til að reyna að stoppa dýrið í honum barði svo vinkonu hjólreiðakonunnar sem reyndi að verja hina. Ég og hjólreiðakonurnar leituðum skjóls inni í anddyri Juzi, hússins sem áður hafði verið félagsmiðstöð en pönkararnir höfðu tekið yfir. Schmölke barði stokka og steina á meðan, með kærustuna hangandi utan á sér.
Schmölke og Fester höfðu kynnst í fangelsinu. það var einmitt Fester sem sagði mér frá því hvað það hefði verið sárt þegar mamma hans hafði sagst óska að hún hefði látið eyða honum.
skráð klukkan 05:48
1. Maí er ömurlegur.Baráttudagur verkalýðsins er sorglegt fyrirbæri. Ekki bara af því að það felst engin andskotans barátta í því að fara út að ganga með fjölskyldunni frá Hallgrímskirkju niður á Ingólfstorg, þátttaka þá háð veðri. Smáralind eða 1. Maí ganga…krakkar hva seiiði? Bara aukasunnudagur. Auka þynnkudagur.
Að hafa sérstakan baráttudag verkalýðsins er áhersla á stéttaskiptinguna sem má ekki tala um í þessu litla samfélagi. Það er verkalýðurinn og svo “hin.” Þetta er dagur verkalýðsins, eini dagur verkalýðsins. Allir hinir dagar ársins tilheyra æðri stéttum og verkalýðnum ber að halda kjafti þá daga.
Gangan er stílföst. Ræðurnar svipaðar. Hafa kannski heilmikið að segja en þær höfðu það líka í fyrra og árin þaráður og ná alls ekki til neins því baráttunni lýkur um leið og fundi er slitið. Ég heyrði hluta af einni þar sem heitið var á stjórnmálamenn að gera eitthvað fyrir skrílinn. En stjórnmálamenn er bara í sinni vinnu, þeir eru eins og hver annar ræstitæknir og “vinna bara hérna.” Þeir hafa sín eigin stjórnmál. Verkalýðurinn átti einusinni sín stjórnmál líka. Ekki lengur. Verkalýðurinn á ekki neitt lengur. Nema gluggapóst.
Eigi stjórnmál að skipta einhverju máli verður fólk að gerast sínir eigin stjórnmálamenn. Hætta að biðla til fólks sem er alls ekki að taka þátt í stéttabaráttu því stétt atvinnustjórmálafólks þarf einungis að berjast fyrir að halda sér á floti. Þá berst aðallinn bara við aðra innan aðalsins. Verkalýðurinn kemur því máli ekki við, hann er bara viðfangsefni og einungis er höfðað til neysluhyggju verkalýðsins þegar hann er nálgast. Það er þegar stjórnmálahæfileikar eru markaðssettir.
Aldrei er höfðað til vitsmuna, sjálfstæðis, skipulagningarhæfileika, stéttarvitundar, siðferðilegrar meðvitundar, hagfræðilegrar þekkingar eða leiðtogahæfileika. Þegar aðallinn nálgast skrílinn er horft í hönnun, stíl, leikræna túlkun, hnyttni, orðheppni, grípandi slagorð, grunnhvatir, auglýsingasálfræði og photoshop.
Baráttudagur verkalýðsins snýst um að leyfa hinum örfáu róttæklingum sem trúa á samtakamáttinn að finna til samkenndar með einhverjum. Annars skulu þeir halda kjafti og taka innrætingunni.
Annars var mikið í göngunni af góðu fólki eins og feministum, friðarsinnum, náttúrverndarfólki, Palestínuvinum og handfylli anarkista. Svo ég hitti fullt af skemmtilegu fólki. Fékk mér fallega bleikan bol sem á er letrað “SANNIR KARLMENN ERU FEMINISTAR” og seldi og gaf fullt af barmmerkjum með sömu skilaboðum.
Kom snemma heim krókloppinn og fékk mér kakó. Vinna aftur í nótt. Hjúkkur eru verkafólk líka.
skráð klukkan 17:36