Daglegt Hugarstríð Sigga Pönk

Wednesday, April 30, 2003

“Hvað hefði skeð, spurði Blackie okkur, nú á ferðinni upp og niður og horfir innvirðulega út um gluggann áður en hann tekur upp prikið af skrifborðinu og sveiflar því um sig – ef Jesús verið of seinn í síðustu kvöldmáltíðina?
-Hann hefð’ekki fengið rassgat að éta, hreytti Carl út um munnvikin.
Blackie tekur á sig rauðan lit. – HVAAAAÐ!! Hver…hver sagði þetta…þið…þið….þið…litlu dýrin ykkar! Augun í honum þenjast út eins og fávitunum í teiknmyndunum þegar þeir sjá draug einsog í þarna Casper. Hann fer að elta okkur kringum skrifborðið og sveiflar helvítis keyrinu. Þetta er eins og endinn á helvítis Benny Hill, og við hlægjum eins og fífl, samt drulluhræddir en hlæjandi, en þá nær hann Carl og fer að lumbra á honum og Carl ver á sér andlitið, en Blackie er orðinn óður.”
Úr “Glue” eftir Irvine Welsh
Ég er auðvitað ekki á réttu stöðunum en ég heyri engan tala sem ætlar að kjósa af sannfæringu. Fólk er annaðhvort að tala um að það kjósi lítinn andstöðuflokk til að reyna að vega á móti hægri öflunum, sem virðast ákveðin í að hægt sé að verðleggja meira að segja sálina úr fólki, eða segja að það hafi ekki pælt í þessu að nokkru marki. Það áhugaleysi kemur til af því að þetta fólk umgengst almenna fjölmiðla meira en ég og er því orðið hundleitt á markaðssetningu kosninganna.
Einhverjir taka undir þegar ég segist aðspurður ætla að skila auðu og segja það vera rétta og skiljanlega afstöðu. Mín reynsla er sú að þetta fólk muni láta aðgangshörðustu auglýsingapésana sannfæra sig rétt fyrir kosningar. Aðrir biðja mig endilega að endurskoða afstöðu mína og líta á auðan seðil sem svik við einhverja dulúðuga félagslega skyldu.
Þrátt fyrir að ég vilji sýna skýra afstöðu gegn núverandi kerfi með því að skila auðum miða hef ég velt fyrir mér þessu með að kjósa einhvern minnsta flokkinn til að vega á móti þeim sem nú eru við völd og telja þjóðinni borgið ef ágóðabisnessinn fær allan stuðning. En hvað þá eftir fjögur ár? Þarf ekki þá að fara að kjósa annan lítinn flokk til að koma nýjum drullusokkunum frá? Ég myndi bara eyða minni pólitísku ævi í að halda mig vera að bjarga einhverju á fjögurra ára fresti í stað þess að horfa í heildarmyndina og sjá að litlu máli skiptir hver sitja í ríkisstjórn…þau verða aldrei í aðstöðu til að koma á breytingum í þá átt sem ég tel að gætu orðið samfélaginu til góða.
Skipulagið sjálft er hannað þannig að sömu einstaklingarnir hafa ítökin. Komist nýir aðilar að er þeim gert að hegða sér “rétt” þannig að engin brenglun verði á valdablokkunum. Þeir sem valdið hafa slá um sig og blása gullryki í augu fólks svo alla dreymi um að geta orðið ríkir líka því hvarvetna er áherslan á að í því felist velferðin.
Ég sé svo sem ekki fram á að einhverju stóru máli skipti hvað ég geri við kjörseðilinni minn en mig dreymir um að ef nógu margir skili auðu verði það ákveðin skilaboð til þeirra sem telja sig réttmæta valdhafa. Þegar svo visst margir seðlar eru auðir og það skilst sem yfirlýsing munu valdhafar láta reyna á guðsviðurkenndu Bush aðferðina við að kalla yfir sig réttmæti og fleiri munu átta sig og fyllast réttlátri reiði og fara að virkja byltinguna í hjarta sínu og lífi sínu.
Að gefast upp fyrir kerfinu og kjósa einhvern flokk þó, manni finnist það rangt, afþví að kerfið býður annars upp á eina gerð af ranglæti umfram aðra, er uppgjöf. Ég gefst ekki upp og það er ekki einusinni erfitt að standa við það.
skráð klukkan 17:18

Tuesday, April 29, 2003

“Ödipa sat og upplifði sterkari einmanaleika en nokkru sinni fyrr, hún var eina konan í sal fullum af drukknum hommum. Saga lífs míns, hugsaði hún, Mucho talar ekki við mig, Hilarius hlustar ekki, Clerk Maxwell leit ekki á sinni á mig og þessi hópur hérna, almáttugur veit. Örvæntingin helltist yfir hana eins og á sér stað þegar enginn er nærri sem hefur einhverja kynferðislega merkingu fyrir þér.”
Úr “The Crying of Lot 49” eftir Thomas Pynchon
Tólf karlmenn sitja í litlu herbergi og spjalla. Allt er á rólegu nótunum. Loks segir einn þeirra; “jæja, er ekki kominn tími?!” Síðan snýr hann sér við þannig að andlit hans snýr að hillu hvar á stendur lítill tréskapur. Botn tréskápsins er blað sem á eru letruð austurlensk tákn. Hann slær í bjöllu og byrjar að kyrja á erlendri tungu og hinir ellefu taka undir. Sumir hafa bækur í höndum sér með línunum í og elta hina því kyrjað er hratt. Flestir kunna þetta utanað. Raddstyrkur þeirra berst út um gluggana, um hverfið.
Eftirá sitja þeir, snúa að hringnum. Allir eru brosandi. Létt yfir þeim. Brosin ná til augnanna. Einhverjir eru frummælendur í sambandi við Búddísk málefni og merkingu þeirra. Talið berst að karlmennsku og merkingu hennar þar sem meining Búdda er að manneskjan sé óendanleg uppspretta möguleika…eða uppspretta óendanlegra möguleika. Þar með hlýtur merking karlmennskunnar að hafa óendanlega margar myndir. Einn segir að honum finnist hann aldrei meiri karlmaður en þegar hann er í mussunni sinni á gangi með barnavagninn. Hann er einmitt fær um segja sjálfur til um hvað gerir hann að karlmanni og um leið fær um að segja sjálfur til um fegurð sína.
Tveir eru enn strand í því að konur séu ekki færar um að sinna einhverjum verkum sem ætlaðar séu karlmönnum. Húð þeirra er brún og strengd um þykka upphandleggi. Þeir segja konur hafi sýnt sig sem ófærar líkamlega um að sinna byggingarstörfum og á þann hátt sé tómt mál að tala um jafnrétti til atvinnu. Þriðji nefnir dæmi til mótvægis um kvenskörung sem gerði vinnufélaga sína á dekkjaverkstæði stolta af því að vera að vinna með þeim.
Sá nýjasti í hópnum fær þögn, spyr þá þreknu hvort að þeir sjái þá sjálfa sig starfa við að baða gamlar konur og þeir neita og telja þessa fullyrðingu sanna enn betur kenningu sína þegar sá nýji segist starfa einmitt við það. Og vera bæði karlmaður og karlmenni.
Þegar talið berst að feminisma vefst fyrir öðrum þeirra þreknu hvernig færst hafi skömm yfir karlmennskuhugtakið meðal karlmanna. Annar tekur undir og segir feminista hafa ýmislegt á samviskunni . Sá nýji bendir á þykka bók um Búddisma og segir að eins og manneskjan sé endalausir möguleikar sé hver feministi það líka.
Þeir ræða lengur saman og ýmislegt kemur upp sem rætt er í bróðerni. Fara sáttir heim og hugsa til næsta fundar með fögnuði.

skráð klukkan 20:10

Monday, April 28, 2003

“Þar sem ég hef lært að skilja anarkisma gegnum bæði, fræðin og með því að vera virkur, þá felst grundvallarmálið og hin stöðuga ögrun eða þrýstingur í því markmiði að byggja upp samfélög sem koma öllum til góða, hvar byggingarmyndir frelsis og styrkingar koma í stað kerfa sem kúga og arðræna. Ég veit að þetta er frekar óljóst en önnur mynd af anarkisma, sett fram af Emmu Goldman, er að við sem höfum vaxið úr grasi í járnum, munum verða þess fær að sjá fyrir okkur og rækta frelsun með því að standa í baráttunni við frelsunina. Þetta minnir mig á orð Paulo Freire; “leiðina sköpum við með því að ganga hana.”
Chris Crass byltingarmaður í viðtali í tímaritinu HeartAttack #37 (Til sölu hjá mér á 100 kr)
Nokkrum sinnum hafa einstaklingar komið að máli við mig og látið í ljós aðdáun sína sprottna af þeirri fórn sem ég færi dags daglega með því að vera byltingarmaður. Ég hef ekki alltaf áttað mig á þessu og stundum ekki leitt hugann að því hvað blessað fólkið meinti. Síðan hefur mér skilist að margir teldu það vera fórn að minn lífsstíll samræmdist ekki þeirra vegna þess að ég væri hugsjónamaður.
Þó að ekki sé hægt að sjóða hugsjónir ofan í pott og éta þær með kartöflum frekar en bókvitið, þá er næring þeirra mér jafn mikilvæg. Stundum verð ég þreyttur á að hlaða á mig verkefnum þó að hvert verkefnanna sé skemmtilegt og gefandi. Alltaf af og til nenni ég ekki að skrifa eitthvað sem ég vil koma á framfæri en geri það samt. Ég sit og brýt saman bæklinga kvöldlangt. Það, í einhverra augum kann að vera fórn, þegar ég gæti verið að horfa á hláturkóraþátt í imbanum.
Hver grein sem ég þýði og set á andspyrna.net eða set í bæklingsform kennir mér eitthvað. Hver einlæg spurning sem ég fæ um merkingu anarkisma kennir mér eitthvað. Ég hef líka kennt mér aðferðir til að slaka á. Að vera byltingarmaður er nebbilega gaman. Eins og Emma Goldman sagði; “ef ég get ekki dansað í byltingunni þá vil ég engan þátt eiga í henni.”
Hjúkrunarstarfið er heldur ekki jafn erfitt og flestir sem horfa á starfsvettvang okkar utan frá, virðast halda. Miðað við hvað það er gefandi er það ekki erfitt. Áreitið bætir sig upp því tilfinningin um að vera að skapa eitthvað sem er einhvers virði er það sem gefur verkinu gildi. Og þvílíkt gildi. Samanburður við störf þeirra sem fóru í viðskiptafræði á sama tíma og ég og fengu vinnu við að telja peninga í einhverri skrifstofu einhversstaðar verður óumdeilanlega í minn hag. Líka þegar ég set mig í skilningsríku stellingarnar og þeirra spor.
Ég er einfaldlega að sinna manneskjum og manneskjur eru það sem skapa það samfélag manna sem ég lifi og þrífst í. Peningaplokkið sem ég ímynda mér að viðskiptafræðingarnir starfi við snýst um að verðmerkja þessar sömu manneskjur.
Á sama hátt er það gefandi að vera anarkisti og baráttumaður þó að fáir aðrir séu það. Sama þó að ekki margir viti af minni starfsemi þá veit ég að mínar hugmyndir eru að kveikja hug í brjóstum margra “þarna úti.” Alveg á sama hátt og hugmyndir og pælingar annara pönkara brutu og brjóta enn upp mögulega staðlaðar hugmyndir mínar um lífið og hvernig eigi að lifa því.
Þannig verður strögglið að því sem gefur lífinu gildi, það sem skapar mér frelsi, því í hinu opinbera málfrelsi setjast höftin innan í huga okkar. Að benda öðrum á það sem heftir er leið mín til anarkisma.
skráð klukkan 20:41

Sunday, April 27, 2003

Litla stúlkan plataði mig í kitlukeppni þar sem við notuðum vatnslitapensil til að kitla hvort annað. Hún fann fljótt út að mig kitlaði mest í eyrun og nefið. Hún vann því alltaf. Ég gaf mér betri tíma og lét pensilinn renna létt yfir ennið og vangana, kringum nettan nebbann og umhverfis munninn. Hún hélt fyrir eyrun svo ég kæmist ekki að þeim með fín pensilhárin.
Það tísti í henni eins og mamma segir að hafi tíst í mér þegar ég var lítill. Mamma segir líka að í mörg ár hafi hún ekki heyrt mig hlæja af þessari innlifun sem dóttir mín hefur í sér. Ég er að læra þetta aftur. Hún er góður kennari.
Rósa lá í kassa í fjósinu með tvo kettlinga. Annan gráan og hvítan og hinn rósóttan, að sjálfsögðu. Okkur dvaldist lengi þar. Ég sagði henni frá því þegar ég var barn og sat löngum stundum í fjósinu umvafinn köttum. Sat stundum hálfan daginn fullyrti ég.
Þá spyr hún; ”pabbi hvað tvennt gerir tuttugu og fjóra?”…ég áttaði mig ekki alveg svo hún útskýrði betur; “hvaða tveir jafnir gera tuttugu og fjóra?” “Jamm…það eru tólf.” “Þá hefurðu verið hérna í tólf tíma með köttunum.” Og brosti svolítið eins og ég hefði verið staðinn að einhverju. Kannski skildi ég bara brosið svolítið þannig.
Í gærkvöld sýndi mamma mér myndir af henni og fleiri frá lítilli samkomu ættingja. Ég furðaði mig á því hvað barnið er í raun undurfrítt. Sé það betur þegar ég næ ákveðnu sjónarhorni sem ég veit ekki hvernig ég nálgast en slær mig út af laginu þegar áttunin á því tengist hugsuninni. Ég horfi á myndina og skil ekki í því að ég eigi sjálfur barn sem er svona falleg.
Það lekur bensín á jörðina þegar ég dæli á bílinn. Gat einhversstaðar. Það er líka gat á pústinu einhversstaðar. Truflar mig ekki meðan rúðan er uppskrúfuð. Reyni að finna rétta efnið fyrir þetta gat áður en næst þarf að setja bensín. Nenni ekki þessum veraldlegu hlutum. Þarf alltaf ákveðið átak til að ég nenni einhverju sem kemur bílnum við. Þvottur eða þrif eru sóun á hreinu vatni. Auðveldasta í heimi að finna eitthvað merkilegra og áhugaverðara að gera en finna út afhverju rúðuþurrkurnar duttu út í snjónum um daginn. Man ekki einusinni hvar ég legg honum. Það líður alltaf svo langt á milli þess að hann er hreyfður.
Kannski of langt því hann er hreyfður þegar ég kem að hitta litlu stúlkuna sem vinnur mig í kitlukeppni.
skráð klukkan 00:22

Thursday, April 24, 2003

“Ég kom,” sagði hún, “í þeirri von að þú gætir fengið mig ofan af draumórum.”
“Lærðu að elska þá!” Grenjaði Hilarius. “Hvað annað eigið þið svo sem? Haldið þéttingsfast í litla arminn, ekki láta Freudistana plata þá frá ykkur eða apótekarana eitra þá úr ykkur. Hvað sem þeir snúast um, haltu þeim fast, því þegar þú tapar þeim þá færistu nær hinum. Það er upphafið að tilvistarleysi þínu.”
Úr “The Crying of Lot 49” eftir Thomas Pynchon
Flugurnar dönsuðu í glugganum þegar ég byrjaði að rumska, ég leyfði sjálfum mér að vakna í rólegheitum. Minnugur þess hvernig ég vaknaði í gærmorgun eftir stuttan nætursvefn, með hugann ofvirkan af öllum þeim verkefnum sem ég fannst ég þurfa að ljúka á styttri tíma en dagurinn gat gefið mér. Ég sá ekki fram á að hafa tíma til að sinna nokkrum helgisiðum morgunsins. Vildi rjúka inn í daginn án þess einusinni að fara í sturtu, hvað þá kveikja á kertinu sem ég læt lýsa mér eða reykelsinu sem léttir andrúmsloftið.
Ég bremsaði sjálfan mig af. Lét heitt vatnið renna yfir mig og áruna mína. Settist niður og horfði inn í ljósið, kyrjaði svo jafnvægi skapaðist í huganum. Leyfði kyrrðinni að setjast að í sálinni og skynjaði að ég hafði nægan tíma til að gera hvaðeina sem skipti máli. Dagurinn er jafn langur og ég ákveð. Verkefnin forgangsraðast í huga mínum án þess að valda nokkru hugarangri. Viðkomustaðir dagsins breytast í eina skemmtilega hjólaferð á fallegum degi, síðasta degi vetrar þar sem sumarið hefur öðlast tilvist óháð dagatalinu.
Sumarið er líka búið að festa sig í sessi í brjósti mínu. Gæði veðursins eru háð viðhorfinu til þess. Eins er með daginn sjálfan. Sama á við um mikilvægi baráttunnar fyrir réttlátara samfélagi. Ef ég lít á hana sem tilgangslitla þá verður hún það. Ef ég trúi því að bæklingar sem réttir eru að öðru fólki skipti einhverju máli þá munu þeir skipta máli.
Auglýsingar skipta mig engu máli (nema þegar ég leyfi þeim að pirra mig) því að ég veit að einstaklingarnir sem sitja fyrir í þeim og þau sem vinna við að koma þeim á framfæri útfrá sálfræðilegum þáttum í “eðli” manneskjunnar, hafa sjaldnast trú á þeim sjálf. Þau gera þetta bara fyrir peninga. Og þau hafa ekki einusinni trú á peningunum. Peningar eru bara eitthvað sem gera okkur kleift að eignast hluti eða sleppa við að baka brauðið okkar sjálf.
Það er enginn raunverulegur draumur falinn í auglýsingu. Raunverulegir draumar eiga sér uppsprettu innst í hugskoti okkar. Afmyndun þessara drauma á sér stað í auglýsingunum þar sem reynt er að finna birtingarmynd langana okkar.
Manneskja sem þráir frelsi (gerum við það ekki öll) getur látið plata sig í að leita að birtingarmynd þess í gosflösku eða síma. Það er útgangspunktur auglýsingasálfræði: Finna drauma fólksins, umbreyta þeim í eitthvað sem hægt er að höndla, skilgreina og lýsa í beinum orðum. Markaðsetja. Selja. Allt í tilraun til að upplifa lífið sem var lofað í öllu upphafi. Við nærumst á draumum hvors annars.
Gleðilegt sumar.
skráð klukkan 13:06

Wednesday, April 23, 2003

Eftirfarandi er hluti af verkefni sem enn er í vinnslu
I
Hvaðan er kallað?
Hver á þá rödd?
Ómar hún innan höfuðs
á hún sér uppsprettu
í einhverjum þeirra heima
sem að sögn
leyfa anda mínum
að leika um lifandi hold
Verður freistingin raunverulegri
þegar upphaf hennar
er hulið
Finn ég og upplifi öryggið
innan ramma
Verður rödd mín
einhvers virði
þegar hvergi
er hengiflug
í augsýn
Fagnar einhver með mér
þegar sjón mín
rís úr öskunni og tekur flugið
Verður hvergi brugðið fæti
við fyrstu sporin
munu brandar hvattir
og í skuggum kveðið níð
Hefur ekki hver hirð
þörf fyrir trúð
sér til speglunar?
IIII
Það vatnar undir báknin
sem hafa lengt skuggann minn
svo lengi að einskis manns minni þekkir uppruna þeirra
Ég get ekki sagt að ég muni gráta fall þeirra eða óttist það
Fall þeirra verður alveg laust við þann mikilfengleik sem þau ætla sér
Það eina sem getur skapað mér ugg
býr hið innra og þá rangala hef ég nú kannað og veitt inn ljósi
Ég veit að leitin er markmið í sjálfu sér
Ég veit að hatur er ætandi efni
en virkar einungis á uppsprettu sína
Eitur ætlað öðrum
slær bláma á eigið blóð
Komdu fagnandi inn í eigið líf
þar sem skuggunum hefur verið umbreytt
í skapandi afl
Gakktu með opin augu
því skyndilega er hér allt að sjá
Gefðu hverju hugtaki merkingu
útfrá eigin forsendu
Einungis þannig verður það raunverulegt
Það er ekkert vald
nema það sem þú viðurkennir
Engin ógn
nema þú hleypir henni að þér
Enginn friður
nema sá sem þú skapar
skráð klukkan 01:39

Tuesday, April 22, 2003

“Ödipa velti því fyrir sér hvort að, þegar þessu lyki (ef því væri ætlað að ljúka), einnig hún sæti eftir með einungis samansafn minninga af vísunum, tilvitnunum og tilkynningum en aldrei sjálfan sannleikann, sem hlyti á einhvern hátt í hvert skipti að vera of yfirþyrmandi til að minni hennar næði að halda í hann, sem hlyti alltaf að brenna upp og eyðileggja eigin skilaboð svo þau verði endanlega útmáð, skilja eftir eyðu sem tekur yfir allt þegar hinn venjulegi heimur snýr tilbaka.”
Úr “The Crying of Lot 49” eftir Thomas Pynchon
Ég þori ekki í raun að fara með það hversu mikið ég veit, skil eða man. Ég man að nokkrum vikum eða mánuðum eftir að ég byrjaði að skrifa hér, ýmsan tilviljanaháðan prósa, áttaði ég mig á því að minni mitt geymdi ýmsan fróðleik sem ég hef tekið inn gegnum tíðina. Það var eins og hvert snitti sem ég hef lesið af athygli yfir ævina sé hérna inni í huga mínum og ætli aldrei að fara.
Ef við svo göngum útfrá því að sálin sé fyrirbæri sem geti á einhvern hátt átt sér tilvist þegar líkaminn gefst upp á lífinu hlýtur þá ekki öll vitneskja og reynsla, sem líkamstækið hefur safnað að sér meðan það lifði, að varðveitast í sálinni?
Þessvegna er talað um gamlar sálir þegar einstaklingar eru síður að kippa sér upp við hlutina heldur bregðast við þeim eins og reynsla af þeim sé þegar til staðar.
Verður þá þeim sálum sem ekki hafa styrk til að standa undir reynslunni sem lífið býður uppá (í hvert skipti meðan þær eru hluti af líkama) sjálfkrafa vísað frá og mannkyn er að þróast til að verða viturt og meðvitað um stöðu sína í jafnvægi alheimsins?
En hvernig fer þá fyrir þeirri þróun ef að jafn margir og mér sýnist leggja sig ekki fram um að læra af lífinu og tilverunni heldur “glápast öndverð á” og bora í nefið yfir helvítis heilaþvottarefni í andskotans sjónvarpinu stóran hluta af lífi sínu?
Hvað þá þegar jafn sterk öfl og ég er uggandi yfir leggja sig fram um að rækta hjá almenningi afskiptaleysi; segja að alla þætti mannlegrar hegðunar verði að hefta í lög til að vernda frelsið, innprenta virðingu fyrir stofnunum og táknum í stað fræðslu til meðvitaðs skilnings á inntaki þess að vera manneskja og búa í samfélagi manna í tengslum við náttúruna?
Ég ætla að passa sálina mína.
skráð klukkan 21:18

Monday, April 21, 2003

Kom í fylgd nágrannans og lögreglunnar. Blóðugt hár. Hálsmálið rifið niður á brjóst. Skurður á augabrún og bólgið í kring. Skurður einhversstaðar í hnakkanum. Hún hló með mér þegar ég sló á létta strengi. Augun syndandi. Slagaði. Æjaði miklu meira en fólk gerir vanalega þegar ég þvæ sár þeirra. Sársaukaþröskuldurinn laminn niður með sjálfstraustinu. Grét og spurði nágrannakonuna “afhverju, afhverju….ég hélt að þessi væri í lagi…ég var sex mánuði á spítala eftir síðasta…” þagnaði smástund og sagði svo; ”kannski var þetta mér að kenna….ég að fá mér í glas og svona.”
Ömurlegasta skólabókardæmi í heimi. Viðbrögð konu sem er búið að berja úr hæfileikann til að elska sjálfa sig.
Ég leyfði þeim að tala saman, ég var bara enn einn hvítklæddur og granninn talaði við mig eins og hún vissi hvað þyrfti að segja við kunningjakonu sína.
Lítill líkaminn þakinn brunasárum. Fullur pottur af sjóðandi vatni.Við fengum hann úr og upp á bekk og ég kældi sárin með blautum handklæðum. Hann harkaði af sér. Stór strákur. Duglegur strákur sem vældi ekki að óþörfu og ég hef sinnt mörgum fullorðnum stráknum sem vældi sáran undan nettum sárum á fingrum. Bætti á hann morfíni eftir því sem varnirnar brugðust og hann játaði hroðalegan brunann. Skalf af kulda því sárin voru svo víða og því kaldbleytt handklæðin yfir honum öllum. Ég var alveg svalur og lét hann eða foreldrana hvergi sjá að þetta væri neitt sem ég sæi ekki dags daglega og þyrfti bara að meðhöndla rétt til að allt yrði í lagi á sem skjótustum tíma. Leið líka þannig og það er undursamleg tilfinning. Ekki panikka þó að börn gráti af sársauka og horfi á mann þessum stóru djúpu augum í kringlóttu andliti sem skilur ekki afhverju þau eru að lenda í þessu, þetta var bara leikur, ég veit alveg að hægt er að láta þeim líða betur og ég get þetta, er alltaf að læra meira og ég get fullyrt ýmsa hluti sem ég hef lært af reynslunni. Góð tilfinning líka að ég veit alveg hvað ég get ekki.
Best er þó meðvitundin um að skynja hvert verk sem ögrun og eitthvað sem ég þarf að læra til að geta gert betur næst.
skráð klukkan 11:49

Sunday, April 20, 2003

Við í pönkhljómsveitinni DYS stefnum á að gefa út plötu í Maí. Reiknum með að kalla hana "Ísland Brennur" og planið er að leika okkur eitthvað með minni hins brennandi fána í uppstillingum fyrir útgáfuna. Erum að svipast um eftir eintaki af íslenska fánanum. Tilboð óskast en lofum engu um að eintakið muni lifa af meðferðina. Við ætlum að gera myndband og stilla hljómsveitinni upp með eld og fána í baksýn.
Að kveikja í íslensku flaggi líta ótrúlega margir á sem skelfilega móðgun við hvern einstakling sem búsettur er á Íslandi. Ég hef orðið ískyggilega var við það í netheimum að einstaklingar sem ég leit ekki á sem móðgunargjarna eða uppstökka fyrtast við og fyllast þjóðrembu og særðu stolti þegar ég impra á þessari hugmynd.
Árlega höldum við nokkrir félagar tónleikana Andkristnihátíð til að reyna að venja fólk af þeirri hugsun að kristni sé eitthvað sem ekki megi styggja. Til að fleiri átti sig á því að kristnin er engin heilög kýr og að í rauninni eiga engar heilagar kýr að vera í kringum okkur heldur á umgengni okkar við hvort annað að stýrast af meðvituðu siðferði og gagnkvæmri virðingu.
Að brjóta tabú er ekki það sama og að ráðast á persónuleg gildi einstaklingsins þó að margir skynji það svo. Það rétta er að þá er ríkið og/eða samfélagið farið að teygja sig inn í hugsunina hjá einstaklingnum og gera sín gildi að hans eða hennar.
Þessvegna eru annars rólegir og sáttir einstaklingar að hoppa hæð sína í loft upp af reiði yfir því að ég eða aðrir kúki yfir ríkið eða stofnanir þess á einn eða annan hátt.
Að kveikja í eintaki af íslenska fánanum og festa það á filmu væri sterkur leikur með ímyndir og tilfinningar. Ímyndir þess sem fyrir einhverjum er sjálfstæðistákn og öðrum er kúgunartákn. Það hreyfir við tilfinningum margra sem eru orðnir svo smitaðir af þjóðernishugtakinu að þau treysta sér ekki til að umbera það að einhverjir pönkarar séu annarar skoðunar og sýni það á þennan hátt.
Ég hef þá sýn að allir hafi gott af því að gengið sé fram af þeim af og til. Ögrun er holl og góð og hrærir upp í hugmyndum fólks sem annars verða staðlaðar og staðlaðar hugmyndir þurfa aldrei neinnar sönnunar við heldur fá þær viðgengist án þess að nokkur þurfi nokkurntímann að svara fyrir þær, rökstyðja þær eða sýna fram á réttmæti þeirra.
Að brjóta tabú er ein tegund ögrunar. Og er holl og góð skemmtun svo lengi sem ögrunin kallar ekki á ofbeldi af hendi þeirra sem treysta sér ekki til að mæta ögruninni á siðferðilega ásættanlegum nótum.
Kannski hef ég rangt fyrir mér og er þá í fullum rétti til þess. Mér finnst hinsvegar eins og þeir sem gagnrýna hæst geri sér enga grein fyrir sínum eigin möguleikum til að hafa rangt fyrir sér.

skráð klukkan 23:17

Saturday, April 19, 2003

Ég er ekki fylgjandi neinum trúarbrögðum en reyni að lifa siðferðilega meðvituðu lífi.
Ég er ekki fylgjandi neinum stjórnmálaflokk og hneigist hvorki til vinstri né hægri í stjórnmálum en er pólitískt meðvitaður einstaklingur.
Ég er karlmaður og karlmenni en finn samt ekki fyrir þörf til að álíta mig meiri eða mikilvægari en konur.
Ég tilheyri dýrategundinni maður en lít samt ekki þannig á að mér sé frjálst að fara með aðrar dýrategundir að vild.
Ég hef ýmsar þarfir en reyni að sinna þeim sem eru raunverulegar frekar en þeim sem koma utanfrá.
Ég kaupi engin blöð eða almenn tímarit, horfi ekki á sjónvarp og kveiki sjaldnast á útvarpi. Held samt að mér gangi ágætlega að fylgjast með því sem skiptir máli.
Ég nota bíl ekki nema um 4-5 sinnum í mánuði. Samt kemst ég allar mínar ferðir og er aldrei seinn á þá staði sem ég ætla mér að vera kominn á, á tíma.
Ég hef ekki lagt mér til munns kjöt eða fisk í um 12 ár, legg hvern sem er í sjómann.
Ég hef vissar langanir og hneigðir í sambandi við kynlíf, fyrir mér merkir það ekki að einhverra allt aðrar langanir eða hneigðir séu rangar.
Ég er anarkisti

skráð klukkan 18:42

Friday, April 18, 2003

“Ef við vantreystum mannlegri skynsemi, hvað á þá að vísa okkur veginn til trúarinnar? Þannig eru þeir efamenn á einum tíma, kreddumenn á öðrum. Hverja þá aðferð, sem hæfir bezt því markmiði hinna skriftlærðu að veita þeim vald yfir mannkyninu, eru þeir vísir til að gera að eftirlæti sínu og bjargfastri kreddu.”
Úr “Samræður um Trúarbrögðin” eftir David Hume
Klukkur Hallgrímskirkju byrjuðu snemma í morgun. Hringdu hátt og fögnuðu; KRISTUR ER DAUÐUR…HÚRRA, HÚRRA….LENGI LIFI KIRKJAN!
------
Í frystihúsinu á Stokkseyri ríkti gífurlegur spenningur meðal okkar strákanna fyrir páskunum. Lagt var fyrir svo að hægt væri að kaupa gífurlegt magn af brennivíni. Þetta var áður en bjórinn var lögleiddur, daginn sem hann var lögleiddur setti Júlli á Jaðri jólaseríu út í glugga. Það vakti mikla athygli og almenna hneykslan í þorpinu. Okkur fannst það rosalega fyndið. Júlli hafði alltaf talað um þann munað að geta fengið sér einn bjór á kvöldin og reykt pípuna yfir sjónvarpinu. Þegar bjórinn kom var hann svo jafn blindfullur og við urðum vanalega. Einhvernveginn kom hin marglofaða bjórstemning ekki með lögleiðingunni.
Sjómennirnir komu í land á miðvikudeginum og byrjuðu flestir að drekka strax. Við sem unnum í landi slógumst í hópinn og á Skírdag var ennþá standandi partý í nokkrum húsum. Stemningin eitthvað þreyttari kannski.
Föstudagurinn Langi þýddi langa og þunga drykkju. Ekki í nokkur hús að venda, ekki einusinni sjoppa opin heldur bara hangið í heimahúsum og röflað. Gunni Graði, stóri bróðir Júlla á Jaðri var harðastur, drakk alla páskana og mætti fullur út á sjó á þriðjudeginum svo fremi að runnið væri af honum þá. Margir voru búnir að heltast úr lestinni á laugardeginum. Matti var alltaf dauður fyrstur, sama hvað var í gangi, Villi Hennings og Óskar entust alltaf ágætlega. Við Hákon frændi sátum mikið heima hjá þeim Jaðarsbræðrum. Helgin var oftast hvíld fyrir ballið á annan í páskum.
Sá dagur fór oft í hringingar og skutl hingað og þangað til að redda meira brennivíni þar sem menn höfðu ekki verið nógu fyrirhyggjusamir í innkaupum. Sveitaböll voru haldin á Hvoli á Hvolsvelli.
Eitt slíkt ball fór ég á í sætaferðarútu frá sjoppuplaninu. Sat í rútunni, drakk og spjallaði. Eftir einhvern tíma fannst mér ferðin vera farin að lengjast og spyr næsta mann “hvort við förum ekki að vera komin á þetta ball?!” Þá er mér sagt að við séum að leiðinni heim, ballið sé búið.
Seinna var mér sagt að ég hafi á einhverjum tímapunkti legið á bakinu endilangur uppi á borði, áfengisdauður, hausinn dinglað fram af og slengst til í hvert sinn sem troðningurinn ýtti við mér. Hlýtur að hafa verið fjör. Ljúfar æskuminningar. Tralalala.
Og þetta þótti ekki tiltökumál. Þetta var norm þess tíma, vinna mikið, drekka mikið og illa og síðan varð maður að gefa sig út fyrir að vera hæstánægður með árángurinn því við þekktum ekki annan veruleika en þessa hörku.
skráð klukkan 13:05

Thursday, April 17, 2003

Umræðan um tilveru og eðli guðs er hætt að snerta mig. Ég held að ég sé laus við þær stöðluðu hugmyndir um guð sem umhverfið kennir okkur um og þá er ég ekki fær um að taka þátt í umræðunni lengur. Umræðan snýst allt of mikið um mögulegt réttmæti annara kenninga; biblíunnar vel að merkja, og hún kemur hvorki mér né guði nokkuð við.
Reyndar er biblían leið einhverra til guðs en ekki mín. Að taka guð inn í sitt líf og skilgreina guð um leið útfrá einhverri einni bók held ég að geti verið stórhættulegt fyrir andlegt líf einstaklingsins.
Gegnum hugleiðslu og að kyrja hvern morgun áður en ég held inn í daginn öðlast ég jafnvægi í huga mínum og þá um leið sátt. Ég finn frið. Ég sem frið við eigin huga án þess að þurfa að bæla niður einhverjar hvatir til þess að búa til ró. Það er hægt að kaupa sér þannig gerviró, ímynda sér að hér inni sé allt í lagi og ekkert þurfi að taka til því búið sé að breiða yfir alla sína brenglun sem hingaðtil hefur gert annað fólk að fíflum.
Það virkar tímabundið. Einhverveginn kemst sannleikurinn alltaf upp á yfirborðið í einhverri mynd, getur sprottið upp eins og púki sem stigið er á halann á og farið að ygla sig framan í þá sem eiga það ekki skilið. Þeim sem einusinni hefur liðið eins og eitthvað væri að éta þau að innan eiga alltaf á hættu að lenda í því aftur.
Lærið að lifa með því, lærið að þekkja einkennin, lærið að vera sátt við púkana ykkar.
Þessi sátt er guð.
skráð klukkan 20:30

Wednesday, April 16, 2003

Leiðin að fullkomleikanum er að læra að þekkja eigin ágalla og læra að lifa með þeim. Fullkomleikanum verður aldrei náð heldur felst hamingjan í leitinni. Sátt við eigið sjálf næst gegnum starfið við að bæta sjálfið. Það þýðir ekki að lífið sé ströggl, það er hinsvegar algengur misskilningur, svo algengur að á mörgum sviðum hefur strögglið verið gert að sannleik.
Misskilningur ríkir einnig kringum þau okkar sem leggja frekar á sig verk við að hafa hlutina í kringum sig á eigin forsendum. Óháð. Talið er að um sé að ræða fórn. Að verið sé að fórna þægindum fyrir eymdarmynd. Það er spurning um viðhorf og forsendur. Tilfinningamál. Það er tilfinningamál að negla saman eigin sófa frekar en að leggja út fyrir honum. Vinnan við að negla saman sófann verður einhvers virði fyrir viðkomandi því forsendurnar voru manns eigin. Sá hluti af ævinni sem hefði annars farið í að vinna sér inn andvirði sófans verður manns eigin í stað þess að ókunnugir aðilar klípi af andvirði þeirra stunda sem fóru í verkið.
Sú staðreynd að samfélagið gefur sér að hægt sé að setja verðmiða á hluta af ævi manneskju gerir allt starf á eigin forsendum mikils virði. Það gerir manneskjuna heila að skapa. Það er önnur leið að fullkomleikanum að upplifa sjálfa/n sig sem einhvers virði, verðgildishugtak þeirra sem ekki þekkja einstaklinginn er einskis virði. Þannig verður starf í þágu stórrar stofnunar eða fyrirtækis einskis virði því þar skiptir einstaklingurinn ekki máli. Heildin verður allt og um leið ekkert því stofnunin er heildin og stofnunin er ekki annað en framlengdur skuggi manneskjunnar.
Ekkert er án manneskjunnar. Ekkert raunverulegt. Ekki nema manneskjan setji tilfinningu í sköpunina og til að vera fær um það verður manneskjan að geta lifað með sjálfri sér. Einstaklingseðlið verður raunverulegt þegar manneskjan fer að skapa utan stofnunarinnar, þegar skugginn verður manns eigin, forsendurnar mæltar á mannamáli.
skráð klukkan 11:54

Tuesday, April 15, 2003

"Við bjóðum heim
fagnandi
hverjum þeim
sem úthýst hefur verið
skýjum ofar
Andinn þrífst
meðal hinna lifandi"
Úr laginu "Skornir Menn" frá hljómsveitinni DYS
Sæluna er ekki að finna nema í þessu eina lífi sem við eigum. Það er ekki eftir neinu að bíða að njóta þess að vera til. Vandamálin sem við sköpum sjálf sér enginn annar um en við sjálf. Þau vandamál sem aðrir ætla að skapa til höfuðs lífsgleðinni verðum við að standa saman um að vinna á. Áttun á uppruna vandamálanna verður að vera til staðar. Auðveldast er að láta eigin ágalla vekja drauga. Gamla sagan um flísina, bjálkann, augun og útsýnið.
Sextán tíma vaktir á slysa-bráðadeild bjóða ekki upp á frekari pælingar í dag.
skráð klukkan 16:17

Monday, April 14, 2003

“Fylgir þú draumum þínum lendir þú í undarlegustu aðstæðum.”
Úr teiknuðu skáldsögunni “War in the Neighborhood” eftir Seth Tobocman
Ítrekað kemur það fyrir í vinnunni þegar ég kynni mig fyrir skjólstæðingum að viðkomandi segist nú vita allt um það hver ég sé.
Dóttir mín sagðist hafa séð mig í sjónvarpinu, í gaddajakkanum, en gerði ekki meira mál úr því. Ekkert sérlega merkilegt þó að pabbi hennar sé eitthvað að glenna sig í sjónvarpinu af og til. Hún lærði snemma að pabbi hennar söng líka öðruvísi en aðrir söngvarar. Hún lærði um leið að það er hægt að syngja á margan hátt án þess að það sé endilega neitt ófínna.
Fæ stundum skemmtileg bréf gegnum tölvuheima. Ein ung stúlka sagðist hafa verið að hlusta á mig tala í útvarpinu, afi hennar var þá nærstaddur og spurði hver þetta væri; “Siggi Pönk,” “já, hann er frændi þinn.” Henni finnst ég svalur skrifaði hún.
Fimmtán ára strákur bað mig um ráð þar sem hann var strand í netrökræðu um gildi og útfærslu anarkisma. Ég lagði eitthvað til og benti honum á að ég væri kominn á það að gáfulegra væri að eyða orku sinni í að koma spekinni til þeirra sem hafa áhuga, frekar en að rífast við þá sem ekki hafa raunverulegan áhuga, en langar bara að rífast.
Kona kom að mér og spurði hvort þetta hefði ekki örugglega verið ég í útvarpinu. Fannst þetta alveg magnað. Fannst pælingar mínar alveg magnaðar. Mér finnst ég náttúrulega alveg magnaður líka en átta mig ekki alveg á því að vangaveltur mínar séu eitthvað einstakar. Það er fleira fólk að dreyma mína drauma.
Nemendur í sögutímum eru farnir að spyrja nokkuð oft útí sögu pönksins og merkingu. Kalla mig “frægasta pönkara landsins.” Vantar upplýsingar. Sá bók í Kolaportinu í dag sem hét eitthvað í áttina að “þau settu svip sinn á öldina” og flaug í hug hvort að einhverjum þætti ég einhverntímann nægilega merkilegur til að eiga erindi í svona bók. Séð og Heyrt hefur ekki enn hringt. Ekki síðan um árið þegar ég var eini pönkarinn í hjúkrunarnámi. Sagði þeim þá að ég hefði ekki mannorð í þetta. Hversu miklu af mannorðinu má fórna fyrir málstaðinn? Hversu stór hluti verður pönkarinn af manneskjunni?
Þegar ég spurði hvort að hún hefði mannorð í að vera að sofa hjá pönkara sagðist hún ekki vera að sofa hjá pönkara heldur hjá mér. Kyssti mig svo aftur. Komin í gegnum brynjuna.
Sá í blaðinu að maður sem vann peninga fyrir að svara spurningum rétt varð að skipta um heimasíma. Margir hringdu til að deila með honum peningunum hans. Gott að eiga ekki peninga. Gott að eiga bara drauma. Gott að fylgja draumum sínum. Þá þori ég að svara í símann. Verð ekki étinn. Deili þessu bara og hef gaman af. Tek úr sambandi þegar þreytan sækir að. Forgangsraða.
skráð klukkan 01:15

Sunday, April 13, 2003

“Gráföl skíma opinberunarinnar leikur enn um heiminn. Þefurinn af blóði og ryki síðustu eyðileggingarinnar loðir enn í nösum, og vísindastofnanir og verksmiðjur eru önnum kafnar við að varðveita friðinn með uppfinningu og framleiðslu nýrra vopna, sem eru svo öflug, að hægt er að sprengja allan jarðarhnöttinn með þeim.
Heimsfriður – aldrei hefur verið meira um hann talað og aldrei minna gert til þesss að varðveita hann en á vorum dögum. Aldrei hafa fleiri falsspámenn hafið upp rödd sína, aldrei meiri lygar flætt yfir, aldrei meiri dauði, aldrei fleiri tár en á vorri öld framfaranna, tækninnar, uppfræðslunnar, fjöldamenningarinnar og fjöldamorðanna.”
Úr formála að “Fallandi Gengi” eftir Erich Maria Remarque, 1957.
Einn vinur minn vill meina að samfélag manna sé að þróast í átt til anarkisma. Vestræn samfélög hafi þegar þróast frá konungsveldum og einræði til nútíma lýðræðismyndar. Kannski taki það þúsund ár en þetta lýðræði muni þróast út í anarkisma.
Ég hef heyrt þessari kenningu fleygt einhversstaðar áður. Ef ég man rétt var það í sambandi við skrif anarkista sem vildu stunda bein inngrip (Direct Action) gegn allri kúgun í stað þess að trúa á innri frið sem leið að ytri frið og slappa bara af í stóisma. Líklega var kenningunni um þróun til anarkisma líkt við kenningar um að á manneskjur færi að vaxa rófa.
Aðalmótmæli þeirra sem röfla og rífast gegn þeim sem pæla í og virkja anarkisma í sínu lífi snúast um að meðlimir okkar samfélags sé of eigingjarnir og gráðugir til að geta unnið saman á nokkurn afgerandi hátt. Þessvegna sé óhollt að velta fyrir sér nokkrum leiðum til að bæta samfélagið. Það muni hvort eð er engar framfarir að neinu marki eiga sér stað á okkar líftíma.
Ég lít á þróun mannkyns sem eitthvað sem við séum öll hluti af. Þessvegna verðum við að taka þátt í því á virkan hátt. Sjónvarpsgláp í þrjár klukkustundir á dag er ekki mannkynssaga sem ég vil vera hluti af. Ekki heldur lýðræði sem býður einstaklingum uppá að ná meiri völdum en þeim er hollt og halda þeim. Ekki heldur hin daglegu bankarán þar sem bankarnir hafa stóran hluta almennings beinlínis í bandi. Hvað þá mannkynssögu þar sem konum er ætlað að taka brosandi þátt í karlrembuleikfimi.
Þessvegna dunda ég mér við skriftir, ljósritun bæklinga og dreifingu þeirra. Læt ljós mitt skína. Veit að margir munu verða til þess að mæla gegn þessum pælingum, án þess þó að ég geti kallað þá meðvitaða afturhaldssinna, þeirra er bara að vera hluti af þróuninni eins og ég. Á sama hátt og konungssinnar mótmæltu þegar völdin voru að skrælast utan af hirðinni vekur málflutningur anarkista urg í búðum flokksbundinna.
Ástandið í dag er engin ástæða til að leggjast í þunglyndi. Það hafa alltaf verið hroðalegir hlutir í gangi. Næsta víst er að enn verri hlutir hefðu átt sér stað ef ekki hefði verið fyrir virka andstöðu hugsjónafólks. Einstaklinga sem trúðu á þátttöku sína í þróuninni til friðar. Það muna bara miklu fleiri eftir þeim sem slátruðu fólki en þeim sem gerðu það ekki.
Góðar fréttir eru engar fréttir. Góðar fréttir eru hinsvegar staðreyndir líka.
skráð klukkan 13:40

Friday, April 11, 2003

Mér finnst afar erfitt að vita til þess að hugsjónafólk sem veltir fyrir sér ranglæti heimsins, og þar með ranglæti íslenskra stjórnmála, dags daglega, ætli sér samt að kjósa einn eða annan flokk í vor, í von um “eitthvað skárra.” Þessi uppgjöf angrar mig.
Í grundvallaratriðum lít ég á þátttöku í kosningum, eins og form þeirra er í dag, sem uppgjöf. Með því að setja x á miða við einhvern flokk er ég að segja að ég geti ekki gert betur og ég voni bara að það komi ekkert of slæmt út úr þessu. Ég er líka að segja að stjórnmál séu hlutverk atvinnufólks en ekki hluti af mínu daglega lífi. Ég er að segja að einhverjum öðrum fari betur að taka ákvarðanir sem munu hafa áhrif á mitt umhverfi og samfélag og þá um leið mitt líf jafnvel það sem eftir er.
Að kjósa svokallaða vinstrisinna í tilraun til að bjarga einhverju af stjórn ríkisins frá þeim félagslega firrtu, valdasýktu peningamönnum sem farið hafa lengi með völd er uppgjöf. Það er afneitun á möguleikum okkar til að að skapa sjálf stýritæki að réttlátara samfélagi.
Vinstrisinnarnir eru ekkert minna ruglaðir með völd í höndunum en hægrisinnarnir. Vinstrisinnarnir vilja setja sínar hugsjónir í lög og þannig útfæra sína siðferðilegu meðvitund yfir alla þjóðina. Hægrisinnunum er sama um allt nema aðstöðu sína til að græða peninga. Hvorugur aðilinn á nokkuð að hafa yfir öðru fólki að segja. Enginn á að hafa nokkuð yfir öðru fólki að segja.
Að finnast eitthvað “skárra” og gera það útaf því sem forsendu er eitthvað sem ég sætti mig ekki við. Við höfum alltaf val. Sjáum við það ekki þá erum við að láta ljúga að okkur og þurfum að skapa það sjálf. Kosningafyrirkomulagið byggist á því að ljúga að fólki að það verði að kjósa einn eða annan. Þannig erum við fest í þeirri lygi að við höfum kosið ofaná okkur óhroðann og verðum bara að lifa við hann næstu fjögur árin. Síðan eftir fjögur ár er ekki nokkur breyting í boði því flokkarnir eru þeir sömu og þó flokkarnir væru ekki þeir sömu þá er kerfið það sama og of mikið af fólki með of mikil völd á höndum sér.
Því fleiri sem skila auðum seðli því marktækari verður talan. Þannig fá þau sem hrærast í þessu kerfi skilaboð um að kerfi þeirra er ekki að virka fyrir almenning þó að það skili völdum til þeirra.
Að fullyrða svo að breytingar eins og þær sem ég tala um muni ekki eiga sér stað í okkar líftíma er eitthvað sem í grundvallaratriðum skiptir ekki máli. Við eigum alltaf að hugsa þannig að við séum að búa í haginn fyrir komandi kynslóðir, við erum að skapa framtíðina. Atvinnupólitíkusar hugsa í fjórum árum í einu. Ekki smitast af þeim.
skráð klukkan 16:50

Thursday, April 10, 2003

Stundirnar eftir að ég vakna eru oft undarlegar, leggi ég mig á daginn. Þegar dyrabjallan teygði sig inn í draumana náði ég ekki að setja mig í samband við kvöldið, tíminn hafði stungið mig af. Í heimsókn birtist gamall vinur sem er ekki alltaf viss um hvernig á að stinga sér í samband við samfélag manna og lætur það angra sig, kannski meira en ég. Mín meðvitund var ekki að tengjast hans og eftir að hann var búinn að stormsveipast um íbúðina og þusa yfir ranglæti heimsins var ég ennþá ringlaðri en áður. Hann kvaddi fljótt með stól á herðunum og pípu í munni. Bar við blankheitum.
Fyrir utan gluggann keyrðu bílar fram og tilbaka, ég tengdi enga merkingu við klukkuvísa kirkjunnar. Ég var alls ekki í tengslum, ekki í fókus og skyndilega sló því niður í mig að einmanaleikatilfinningin er nákvæmlega þessi: Samfélagið sinnir sínum erindum allt í kringum einstaklinginn en hann eða hún finnur engin tengsl við þessar athafnir. Hljómfall hans eða hennar er annað en þeirra sem hægt er að mynda tengsl við og því verða tengslin fágæt meðan hugarástandið býður ekki uppá aðlögun.
Sem betur fer tekst mér að finna aðlögunarhæfni mína aftur þegar ég vakna svona en þetta er undarleg tilfinning; að horfa á ljósin í bænum og skynja ekki hvað þau merkja, undrast ekki lengur hvaða fiðrildi flögra í kringum þau heldur finna einungis hvernig þau stinga í auga.

skráð klukkan 06:39

Wednesday, April 09, 2003

Krafan á karlmanninn er að hann sé fullkominn elskhugi. Karlmaður sem ekki getur látið konu æpa af fullnægingu allar nætur, mæta dauðþreytta í vinnuna alla morgna vegna ástaratlota og gorta sig af limaburði elskhugans í kaffitímanum svo vinkonurnar fyllist öfund og líti niður á sína mannhelminga, er ekki að standast kröfur. Hvaðan þessar kröfur eiga uppruna sinn geri ég mér ekki alveg grein fyrir og ætla ekki að fara nánar útí hér.
Vonandi gera fleiri en ég sér grein fyrir að þessar kröfur eru útí hött. Þeir sem ekki gera sér grein fyrir því geta tekið upp á því að horfa á klám sem útópíu ofurelskhugans í stað þess að leyfa sjálfum sér að vera svolítið misheppnaðir og geta hlegið að því. Í klámmyndunum eru það vöðvastæltir jaxlar sem eru þjónustaðir af íturvöxnu sígröðu kvenfólki sem æpir af ánægju í akkorði. Karlmaður sem gerir sér ekki grein fyrir því að hann er ósköp venjuleg manneskja ber sjálfan sig saman við samanklipptar og framreiddar kynlífssenur sem sýna ekki einusinni bröltið við að skipta um stellingar sem eitthvað sem ekki er útfært samkvæmt fullkomnunaráráttu sem á ekki við nokkurn elskhuga.
Þessi útópía kemur líka beint inn á fælni þeirra sem misskilja karlmennskuhugtakið og vilja losna undan því að sýna nokkrar raunverulegar tilfinningar. Klám sýnir ekki þá blíðu sem mér finnst gera kynlíf ásóknarvert heldur einblínir á tæknina, oft á tíðum þjónustulund konunnar (kvennana), stærð og úthald.
Fullkomnunarárátta er ekkert sem á heima í kynlífi frekar en annarsstaðar þegar kemur að manneskjum og samskiptum þeirra á milli. Áráttuhegðun yfirhöfuð er viðfangsefni geðlækna. Karlmaður sem ekki getur hlegið að sjálfum sér með ástkonu sinni (eða ástmanni) í rúminu á ekkert að gera með að dunda sér yfir klámi.
skráð klukkan 15:27

Tuesday, April 08, 2003

PÖNK GEGN STRÍÐI
"Stríð er til að drepa og eyðileggja - hvernig getum við ekki verið á móti því"
I ADAPT
DYS
KIMONO
VÍGSPÁ
INNVORTIS
LUNCHBOX
HRAFNAÞING
ELIN HELENA
Tónleikarnir hefjast klukkan 18.00 og ættu að standa til um 22.00 og fara fram í Iðnó við Tjarnarbakkann.
Er fyrir alla aldurshópa
500 kr aðgangseyrir
Á staðnum verður tónlistardreifing Gagnaugans, blaða- bóka- og tímaritadreifing Andspyrnu og Átak Gegn Stríði/Herstöðvaandstæðingar fá borð til að kynna sína starfsemi.
* Hrafnaþing er ofurpönkband með meðlimum hljómsveitanna Sólstafir, Saktmóðigur og Kuml/Sjálfsfróun
*Elin Helena er reitt gleðipönk frá Selfossi
* Lunchbox er meðlimir nokkurra hardcore sveita; snafu, squirt, spildog að spila emo.
Svo það er bara nóg að gera hjá pönkaranum í dag.
skráð klukkan 10:22

Sunday, April 06, 2003

Við stóðum þrír úti á túni frændurnir. Man ekki alveg hvað við vorum að gera en eitthvað vorum við að pjakka í mold. Hugsanlega rúlla upp túnþökum. Búnir að þegja í rúman hálftíma og hver hugsa sitt þegar hrekkur uppúr Venna: “Strákar! Þegar ‘ann stendur á mér er hann skakkur til vinstri….hvernig er ‘ann á ykkur? Skakkur til vinstri eða hægri?” Sigurgrímur svarar þegar að hann sé skakkur til vinstri líka og ég, eftir örstutta umhugsun, segi að typpið á mér sé líka skakkt til vinstri í stuðstöðu. Við fögnum þessari sameiginlegu niðurstöðu.
Í því kemur Hákon frændi labbandi og heilsar. Við gölum þegar upp þessari mikilvægu spurningu; hvort ‘ann hallist til vinstri eða hægri á honum þegar ‘ann stendur?
Hákon verður hálfhvumsa en svarar, við mikil fagnaðarlæti, að hann hallist líka til vinstri. Við ræðum þetta nokkuð áður en við snúum okkur að öðru.
Seinna komumst við að til að spyrja yngri bræður Venna að þessu og viti menn! Þeirra typpi eru líka skökk til vinstri. Þetta finnst okkur stórmerkilegt, að ættareinkenni sé að vera með typpið skakkt til vinstri í startstöðu. Við leggjum ekki í að spyrja feður okkar og afa og látum þennan hóp nægja til að vera sáttir við niðurstöðuna. Ekki sérlega vísindalegt en vísindi voru okkur heldur ekki efst í huga þegar við ræddum um typpin á okkur þarna úti á túni.
Einhvernveginn fannst mér ég get tengt þetta fyrirbæri við pólitíska afstöðu og fannst afar kúl að við frændurnir gengjum allir um með vinstrisinnuð typpi. Einhverra hluta vegna fannst öðru fólki þetta ekki sérlega merkilegar fréttir en tók þó undir, hlustaði og þagði þegar við sögðum frá. Líkur tel ég á að athygli hafi frásögnin fengið út á að þessir frændur úr sveitinni væru í alvöru að tala um typpin á sér og að þau væru vinstrisinnuð.
skráð klukkan 12:40

Friday, April 04, 2003

Í vinnunni og það er jafnt og þétt að gera án þess að við séum eitthvað að kafna í veiku og slösuðu fólki. Slysalæknirinn á vakt er að fá eina hjúkkuna með sér í sérverkefni, brotið bein sem þarf að rétta og búið er að deyfa í kring. Ég geng að þeim þar sem þau standa inni á fjarskiptaherbergi og eru eitthvað að gantast, hann er að heimta koss á kinnina áður en hafist verði handa og hún hlær að honum. Ég hlæ að tilburðum hans, hristi hausinn og geng frá. Kem fljótlega aftur að herberginu en þá er hurðin lokuð, ég heyri í gegnum hana brambolt og rödd hennar fyllta reiði mótmælandi meðan hans keyrir á hótunum um hvað muni eiga sér stað ef hún ekki þýðist hann. Ég stekk á hurðina, hamast á henni, ber hana og kalla nafn hans, öskra og bölva. Svipast um en skyndilega er enginn í kring til að hjálpa mér að brjóta upp helvítis hurðina, fá hann til að óttast fjöldann og hætta. Rödd mín við það að bresta því ég veit hvað hún er ganga í gegnum þarna bakvið þessa hurð sem verður styrkari við hvert helvítis högg…..
Það er nokkuð langt síðan ég hef gert þetta. Er að renna upp gallanum, hlýr vindur leikur um okkur, stíg ölduna léttilega þar sem báturinn dúllar sér á gegnsæjum sjónum. Ég er ekki alveg viss á öllum búnaðinum og er með hugann við öryggið. Kominn í sjóinn flýt ég á vestinu og nýt ylsins meðan ég klára að festa súrefniskútana á bakið. Við erum að fara að leggja í köfunina og ég finn frelsið sem felst í því að geta farið svona inn í annan heim….
Hún er með sár fremst á litla fingri og ég finn til með henni, horfi í fallegt andlit hennar og veit að það er ekki sársaukinn frá fingrinum sem gerir það að hún er alvarleg í augunum. Hún tekur saumasettið og gerir sjálf að sárinu meðan ég horfi á.
Hún hreyfir ekki svip meðan hún saumar saman sárið og ég vakna með þá tilfinningu að kannski þýði þetta að hún sé loks búin að fyrirgefa mér þetta þarna um árið…
skráð klukkan 01:33

Wednesday, April 02, 2003

Þegar við horfum í ofbeldi erum við að horfa á ótta. Grundvallaratriðið er ótti. Ekki bara sá ótti sem ofbeldi er ætlað að skapa hjá þolandanum heldur mótast hegðun gerandans einnig af ótta.
Sama hvort átt er við mann sem beitir ofbeldi á heimili sínu, slagsmálahund í miðbænum, lögregluþjón í starfi eða þingmann sem samþykkir innrás í annað ríki. Þessir einstaklingar láta allir stýrast af ótta.
Vændiskona ein lýsir því í bókinni “Live Sex Acts” að þeir kúnnar sem beittu hana ofbeldi vildu með því refsa henni fyrir að sjá þá á viðkvæmu augnabliki kynferðislegrar fullnægingar. Hún var búin að sjá þá varnarlausa, sjá þá sem manneskjur og þá var hún búin að sjá of mikið.
Líklega eru þeir ekki vissir um hvort nokkuð er að sjá þegar varnir þeirra falla. Þeir þekkja ekki sjálfa sig og lifa því við óöryggi. Og enginn má vita af þessu óöryggi því þeir halda óöryggi vera dauðasynd. Þessvegna hata þeir sjálfa sig í raun því þeir lifa með því sem þeir fyrirlíta.
Enginn maður getur lifað með því að fyrirlíta sjálfan sig. Engin manneskja getur það. Því verður til afneitun og yfirfærsla. Einhverjir aðrir verða fyrir sjálfshatrinu og óttanum. Nærtækast er að yfirfæra óttann yfir á einhvern sem ekki getur varið sig svo nokkru nemi, annað væri sjálfsmorð og þeir lifa alltaf í voninni um að lífið verði betra. Lifa í lyginni um að lífið sé ekki svo slæmt, bara alltof mikið af fíflum í heiminum og þau virðast sækja að þeim og fíflum þarf að segja til ætli maður ekki að verða eitt af þeim.
Gangandi með þessa meinloku í sálinni verður ofbeldi tjáningarmáti tilfinninganna og eina tilfinningin er áðurnefndur ótti. Sá sem ekki elskar sjálfan sig getur engan annan elskað heldur.
Þeir eru brotnar manneskjur og kunna ekki annað en að brjóta aðrar manneskjur til að vera aðeins minna einir í heiminum.
Heilun þessarar sálar getur orðið gegnum burtsæringar þess djöfuls sem situr í þeim. Sem er óttinn. Áttun verður að fara fram á því að óöryggi er eðlileg tilfinning þeirra sem ekki þekkja sjálfan sig. Ein leið til að þekkja sjálfan sig er að skilja vandamál sín og eðli þeirra og kunna að lifa með þeim. Að taka sjálfan sig í sátt eins og maður er, er lausn og hún breytir persónunni um leið.
Enginn ofbeldismaður getur verið raunverulega sáttur við sjálfan sig fyrr en hann er laus við óttann. Hann hættir að sjá ógn í því að aðrir séu honum sterkari eða fremri á einhverjum sviðum. Hann getur þá séð annað fólk sem jafningja og losnar við þörfina að sigra nokkurn mann því hans stærsti sigur er unnin á hverjum degi; þegar hann neitar sjálfum sér um að vera sá sjúki einstaklingur sem hann hefur leikið svo árum skiptir.
Hann lærir að finna og rækta feministann í sér með því að sjá út, læra að þekkja og sigrast á sjúkleika sem getur verið að finna í samskiptum hans við umhverfi sitt.
Sannir karlmenn eru feministar.
skráð klukkan 02:48

Tuesday, April 01, 2003

Er hægt að horfa á hegðun fólks sem strauma og stefnur þegar við erum hvert og eitt okkar einstök? Mér leiðist það ægilega mikið þegar fullyrt er að “fólk geri svona og hinsegin” og þarmeð er einhver málaflokkur afgreiddur. Þúsundir og milljónir ótrúlega fjölbreyttra einstaklinga flokkaðir og afgreiddir sem fyrirbæri algjörlega fyrirsjáanlegrar hegðunar. Mér leiðist þetta ekki bara heldur tel ég líka að þetta sé tóm vitleysa, og að auki finnst mér þessi nálgun ekki einungis vera siðferðilega röng heldur einnig fræðilega.
Félagsfræðingar lýsa hreyfingum og hræringum innan samfélags manna fyrir heildina. Mannfræðingar lýsa uppbrotum á heildarhræringunni sem frávikum. Rangindin í þessari nálgun felast í því að einungis er horft í sýnilega hegðun bæði einstaklinganna og fjöldans. Hvað með alla þá hegðun sem samfélaginu er ekki sýnileg? Jafnvel ekki þeim nánustu, þeim sem telja sig til hinn nánustu.
Þessi nálgun er svo yfirborðskennd að meistarar yfirborðsmennskunnar; auglýsendur, höfða til einstaklingseðlisins þegar þau reyna að fá fólk til að kaupa sér lífsstíl í stað þess að eigna sér líf.
Ég er ekki með fræðilegar tillögur um hvernig þeir fræðinga sem velta fyrir sér straumum og stefnum í samfélagi manna eigi að vinna. Ég er líka fræðingur og ég velti fyrir mér áhrifum strauma og stefna á markmið og mótun einstaklinganna. Ég horfi í hvert og eitt minna skjólstæðinga en finn skelfilega mikið fyrir því hversu auðvelt er að hrífast með og setja öll þau sem sýna ákveðin hegðunareinkenni í sama flokk.
Þegar horft er frá sjónarhorni flokkunar þá flokkast viðfangsefnin útfrá sjónarhorninu. Öll þau sem deyja úr lungnakrabba hafa einhverntímann reykt, allir nauðgarar hafa einhverntímann horft á klám, allir karlmenn hafa einhverntímann hlegið að brandara á kostnað kvenþjóðarinnar, allar konur hafa einhverntímann gert eitthvað sem þær segja ekki frá í fermingarveislum.
Samt deyja íþóttahetjur líka úr lungnakrabba, klám skapar ekki nauðgara, karlmenn eru ekki almennt drullusokkar, konur eru ekki druslur.
Félagsvísindafólk er heldur ekki allt fast í tölfræði þó að ég viti um hjúkrunarfræðing sem sérhæfir sig í kynfræðslu unglinga og getur ekki sagt orðið “ríða.”
skráð klukkan 11:42