Flug til London á eftir
Tónleikar
Plötubúðir
...plötusukk.....Nammminammm
Kem heim á sunnudag....mun ekki eyða flakkinu í að elta uppi internetkaffi en sjáum til.
skráð klukkan 10:53
“Hvað á sér stað hérna?” Hvíslaði Richard.
“Myrkrið er að eiga sér stað,” sagði leðurkonan, mjög hljóðlega. “Nóttin er að eiga sér stað. Allar martraðir sem hafa komið fram þegar sólin gengur til viðar, allt frá tímum hellanna, þegar við hjúfruðum okkur upp að hvort öðru í leit að hlýju og öryggi, eru að eiga sér stað. Núna” tilkynnti hún þeim, “núna er rétti tíminn til að vera myrkfælinn.”
Úr “Neverwhere” eftir Neil Gaiman
Kannski er það bara ég og einhverjir örfáir rugludallar aðrir sem kannast við það að hafa átt tímabil í sínu lífi þar sem dauðinn og draugarnir virkuðu meira heillandi en þeir gera í dag. Mér varð hugsað til bóka sem ég á frá ýmsum tímabilum í mínu lífi og fjalla sumar um dauðann. Gott ef ég las ekki allar slysafréttir dagblaðanna af áhuga þá líka. Kannski var bara eitthvað heillandi sem ég þorði ekki að hugsa út í að framkvæma. Leit að lausn frá þeim syndaklafa sem ég safnaði á mig sjálfur og skildi ekkert í hvaðan kom og afhverju var svona þungur.
Í póstinum í gær fékk ég nokkur eintök af þungarokkstímariti sem gefið er út í Búlgaríu. Kynntar voru til leiks hljómsveitir eins og “Severe Torture,” “Bloodshed” og “Rot.” Umfjöllunarefni viðtalanna eru dauðinn, djöfullinn og myrkrið í mannssálinni. Myndskreytingar sumra geisladiskanna stolnar myndir af illa förnum mannslíkömum. Fullt af fínni tónlist og ég get enn hlegið að þessu þar sem blessunarlega eru fæstir af þessum listamönnum að taka sig alvarlega nema tónlistarlega.
Það er bara svo afskaplega takmörkuð uppreisn í þessu. Það er bara svo og svo lengi hægt að ganga fram af fólki með því að gefa sig út fyrir að hafa áhuga á innyflum og andskotanum og vera listamaður um leið. Það þarf sífellt að ganga lengra til að ganga fram af fólki. Bítlarnir þóttu grófir í eina tíð. Það sagði pabbi minn einhverntímann þegar hljómsveitin Forgarður Helvítis vakti fyrst hneykslan fólks, bara út af nafngiftinni.
Þegar öllu er á botninn hvolft snýst alltaf uppreisnin mest um að finna sátt við eigið sjálf. Það er grundvöllur allrar umbyltingar. Sá eða sú sem ekki hefur áttað sig á eigin stöðu í lífinu hefur ekkert að segja öðrum um þeirra líf. Hegðan hans eða hennar getur í mesta lagi orðið öðrum til varnaðar og/eða lærdóms.
Ég horfi á annara stefnu, næ kannski að sjá hvert hún er að leiða, eða velti henni fyrir mér og máta hana upp á mitt líf. Aðlaga hana mínum aðstæðum. Það er aldrei hollt að gleypa neitt hrátt. Allra síst lífsspeki.
skráð klukkan 10:24
Ég grínast oft með það í vinnunni að einungis tímaspursmál sé hvenær ég verði keyrður niður á reiðhjólinu og endi á börum inni á slysó. Sé fyrir mér fótargips í tvo mánuði sem er ekki annað en yfirmáta rómantík fyrir bókaorminn sem gæti jafnvel tekið sig taki og skrifað eins og eina litla bók með aðra löppina upp í loft.
Þó að ég horfi upp á það á mínum dagvinnutíma þá fylgir aldrei sögunni allur sársaukinn, langvarandi verkir í brotnum beinum sem bjúgur þrýstir á. Ég sé bara rómantíkina í því að losna við vinnu á þennan félagslega ásættanlega hátt. Hugsa aðeins útí blankheitin sem fylgja því að missa mikið úr vinnu en það sem ég áttaði mig sérstaklega á í dag er að ég held mig jafn lausan við að lenda í slysum og hver annar. Við trúum því öll að slys séu eitthvað sem komi fyrir aðra, krabbamein greinist líka hjá öðrum, það er alltaf eitthvað annað fólk sem deyr úr krabbameini og okkur finnst það mjög leitt þeirra vegna en það kemur aldrei til greina að ég eða þú munum þurfa að takast á við það.
Ég er svona líka og ég vinn á slysadeild. Ég veit að tveir sérfræðingar í Heila- og taugasjúkdómum og áföllum sem vinna á Landspítalanum hjóla um hjálmlausir. Þeir snúa bara upp á sig og segja aðaláföllin komi á aðra líkamshluta en höfuðið og þeir deyi þannig hvort eð er úr því ef þeir verði keyrðir niður.
Ég segi fólki að ég hafi fengið mér reiðhjólahjálm eftir að hafa starfað á heila-og taugadeild. Þar hafi ég oft sinnt fólki sem var að jafna sig eftir höfuðhögg; heilamar og blæðingar sem létu það detta úr sambandi eins og biluð vélmenni, sjá tvöfalt, hætta að skynja hluta af umhverfi sínu eða líkama, og þannig hafi reynsla annara kennt mér að gæta mín. Hið rétta er að dönsk, fyrrverandi kærasta kom í heimsókn til landsins og keypti á mig hjálm um leið þar sem ég talaði bara um að fá mér hjálm en tímdi aldrei að kaupa mér einn slíkan.
Hinsvegar segi ég söguna um heila- og taugadeildina þar sem hún ætti að vera rétta ástæðan fyrir því að ég fékk mér hjálm. Það þurfti bara aðra manneskju (konu!) til að hugsa í framkvæmd fyrir mig. Nú hjóla ég alltaf með hjálm og hef ákveðið með sjálfum mér að ef ég einhverntímann fæ mér hjólarúnt án hjálmsins muni það verða sá dagur sem ég hjóla of hratt á móti bíl. Forlagatrúin lætur ekki að sér hæða.
Ég gekk í mörg ár með þá hugsun að einhverntímann ætti ég eftir að fá þungt högg á höfuðið vinstra megin. Þessi hugsun er ekki sprottin upp úr neinu sem ég veit um en ég býst stundum við þessu höggi ennþá. Ekki á jafn stórkostlega blóðugan hátt og áður en ég yrði samt bara þægilega undrandi ef að forlagatrúin gerði þannig vart við sig að hún væri síðasta hugsunin fyrir myrkur.
skráð klukkan 00:49
Íslenskir feministar eru alltof hógværir. Við búum öll í samfélagi sem er svo gegnsýrt af karlrembu að við sjáum hana ekki einusinni í eigin hugsunarhætti, samt sýnist mér að einungis sé ráðist að yfirborðinu: Að birtingarmyndum hins innbyggða kynjamisréttis í stað þess að leita virkilega rótanna og taka til við að höggva. Rótanna eru jú leitað í BA-ritgerðum sem fá svo sitt hillusvæði á Landsbókasafni og viðkomandi rannsóknaraðili fær síðan heiðurssæti í einhverju feministafélagi sem er í raun enn einn saumaklúbburinn með lokaðan aðgang en samt með félagslegar breytingar á stefnuskránni!
Afhverju sé ég ekki nema í mesta lagi einusinni á ári einhver tilþrif í gangi sem virkilega er ætlað að hreyfa við fólki – fólki sem horfir á samfélagið gegnum síu hins áðurnefnda innbyggða kynjamisréttis. Í vikunni birtist heilsíðuauglýsing frá m.a. Stígamótum sem hvatti til þess að “taka afstöðu gegn verslun með konur.” Myndbirtingin með þessari setningu var flöt mynd af ungum karlmanni sem var til helmings í lit og hinn helminginn svarthvítur. Myndin sagði mér ekki neitt og setningin enn minna.
Ég er alveg til í að taka afstöðu gegn verslun með konur, að sjálfsögðu, annað væri allsendis óheilbrigð afstaða og ekki nokkrum manni sæmandi, sama hversu illa innrættur einstaklingurinn mögulega er. Þarna er nefnilega hvergi gerð krafa um að taka á nokkrum hlut, engra breytinga er óskað. Það stóð hvergi neitt um að taka á minni afstöðu gagnvart möguleikum kvenna til sjálfstæðs og óháðs lífs.
Feministar eyða orku í að skammast yfir því að ungar konur raki af sér skapahárin. Hár vaxa aftur. Remban verður áfram til staðar löngu eftir þessi sömu hár eru orðin grá.
Bæklingarnir sem eru í gangi segja ekkert því þeir eru á stofnanamáli sem unglingar skilja ekki og herferðirnar miðast við að ná til stórs hóps níunda bekkjar, eitt árið. Það er nýr níundi bekkur á hverju ári, um allt land en herferðin miðast við hversu mikinn styrk jafnréttisnefnd fékk úthlutað. Búnir eru til margir kassar af bæklingum sem sendir eru kennurum út um allt en kassarnir eru tómir.
Feministar klikka þó aðallega á því að vera sífellt að biðla til ríkisvaldsins um breytingar. Ríkisvaldið er stærsta karlrembustofnun þessa litla samfélags. Ríkisvaldið stendur og fellur með því að engar breytingar eigi sér stað. Um leið og hægt væri að koma inn einhverjum raunverulegum breytingum þess eðlis að konur væru viðurkenndur kraftur í samfélaginu væri stutt í að ríkisvaldið væri séð sem eyðileggjandi og kúgandi afl.
Við verðum að gera þetta sjálf.
Sé gagnrýni mín ómarktæk og óraunsæ stafar það af því að ég veit ekki um allt sem er í gangi. Vonandi er meira í gangi en ég sé.
skráð klukkan 11:06
“Í lofttæmi ferðast allar prótónur á sama hraða. Þær hægja á sér þegar þær fara í gegnum loft eða vatn eða gler. Prótónur mismunandi orkugerða hægja á sér á mismunandi hraða. Ef Tolstoy hefði vitað þetta hefði hann þá gert sér grein fyrir hinni skelfilegu vitleysu sem finnst í upphafi “Anna Karenína”? “Allar hamingjusamar fjölskyldur eru sviplíkar; hver óhamingjusöm fjölskylda er óhamingjusöm á sinn sérstaka hátt.” Hamingjan er sértæk. Eymdin er altæk. Yfirleitt veit fólk nákvæmlega afhverju það er hamingjusamt. Það veit sjaldnast afhverju eymd þeirra stafar.”
Jeanette Winterson – úr “Written on the Body”
Við vorum oft orðnir uppiskroppa með umræðuefni strax á öðru glasi. Hvað okkur fór milli seinna skipti yfirleitt ekki máli þar sem það var happa og glappa hvað við mundum eftir því. Þegar við minntumst á sameiginlega kunningja notaði ég oft ýmiskonar útlitslýsingar og tengingar til að koma því að hvern ég meinti, ekki til að skreyta mál mitt eða til gamans, heldur afþví ég mundi ekkert stundinni lengur.
Flestar samræður yfir glösum fóru fram á öðru tímaplani og öðrum veruleika. Þær snerust um drauma okkar og þrár. Skeggrætt var um hvernig mætti gera þá að veruleika og fullyrt um handfylli möguleika og framkvæmdavilja. Virku dagarnir átu þetta allt upp án þess að fitna eins og púkinn í sögunni af Sæmundi. Nóg var af púkunum samt, glottandi í hverju horni. Draumarnir tóku sig upp um helgar.
Okkur fannst púlið og djöfulgangurinn eiga sér stað í miðri viku. Héldum okkur því eiga skilið að slappa af og skemmta okkur um helgar. Sáum engan veginn og vildum alls ekki sjá hversu öfusnúið líf okkar var. Bjuggum til helgar og önnur tilefni hvenær sem var. Aldrei máttu líða of margir dagar án þess að við glímdum við djöflana. Lögðumst auðsveipir undir við fyrsta hælkrók og lágum eftir. Létum renna í okkur.
Tíminn var óvinur okkar. Við hötuðum lygar hvorra annara því við þekktum þær ekki sem okkar eigin. Við lifðum við þá lygi að við værum að gera okkar besta, bölvuðum hverjum skugga sem skar leið okkar. Fyrirlitum hverja lausn því við afneituðum vandamálinu. Það var það eina sem við gátum stutt hvorn annan í.
Ég verð þreyttur bara af að hugsa til þess hve morgnarnir voru erfiðir á þessum árum, ógnþrungir bjartir dagar skelfdu veikan hugann. Staðreyndir málsins vöktu uppgjafarviljann og hann var leið til að gera þennan ömurleika að dýrmætri reynslu.
skráð klukkan 17:01