Í fyrrakvöld fór ég á tónleika til stuðnings langveikum börnum. Tilefnið var að nokkrar hljómsveitir spiluðu lög eftir Black Sabbath. Fullt hús var á Gauknum og um tvær af fimm hljómsveitum kvöldsins skiluðu sínu vel að mínu mati. Merkilegt að þessir tónleikar voru haldnir til heiðurs einni mestu Metalsveit allra tíma en samt var einungis ein metalsveit kölluð til. Líklega þessvegna sem mest var um tískurokkara og popparaskríl í salnum: Fólk sem gefur sig út fyrir rokkið en var ekki að halda það út að síðhærðir meðlimir hljómsveitarinnar Sólstafir tóku eðlilega þungt á metalklassík eins og “War Pigs.”
Aðstandendur tónleikanna voru nýstofnaður Black Sabbath klúbbur og útvarpsstöðin Radio Reykjavík. Það setti stóran svartan blett á tónleikana að alltaf milli hljómsveita álpuðust upp á svið tveir trúðar sem röfluðu og létu eins og þau fífl sem þeir líklega hafa atvinnu af að vera. Þeir létu sér ekki nægja að vera með aulagang heldur og reyndu þeir að vera fyndnir útá að vera karlrembusvín og mini-rasistar. Það var rétt svo að hver hljómsveit næði að klára að spila áður en þeir voru komnir upp á svið og byrjaðir að orga. Jafnvel þegar síðasta sveit hafði lokið leik sínum, hljóðmenn voru að pakka saman og áhorfendur voru að þyrpast út stóð annar trúðanna uppi á sviði og kveinaði á athygli.
Heilsíðuauglýsing í dagblaði frá útvarpsstöðinni birti mynd af miðbiki nakins líkama konu og sagðist vera að “færa hlustendum sínum þessa konu í tilefni dagsins – lifi rokkið.”
Þessi fífl hafa aldrei vaxið uppúr hinum óþroskuðu árum þegar testosterónið var að byrja að vera virkt afl í líkama þeirra. Þessir kjánar gera sér einhverja grein fyrir því að rokkið hefur alltaf verið tónlist uppreisnar og trúa því enn að minniháttar kjaftháttur á kostnað kvenna sé uppreisn. Þessir drullusokkar dirfast svo að gefa sig út fyrir að vera stoltir af því.
Viðhorfið sem mikrófónskúnkarnir á Gauknum létu flakka af sviðinu var það sama og Tom Cruise túlkaði svo eftirminnilega í kvikmyndinni “Magnolia” þar sem hann veður um svið og hvetur fullann sal af lítilmótlegum karlmönnum til að kúga konur til hlýðni – “Respect the Cock – Tame the Cunt” er slagorð herferðar hans.
Auðvitað er persóna Tom Cruise bara lítill strákur að reyna að búa sér til ímynd, eins og þeir popparar og lúserar sem voru stór hluti áheyrenda á Gauknum þetta kvöld. Ég sá að þegar síðasta sveit steig á svið, rokkbandið Sign, smöluðu sér nokkrir blindfullir dúddar fram fyrir sviðið, einn þeirra hnippti í mig og spurðu hvort ekki ætti að hoppa? Poppararnir búnir að drekka í sig kjark til að geta búið til leik úr því að vera ekta rokkari.
Ég er uppfullur af fordómum gagnvart tískurokkurum og hvað þá tískupönkurum. Mér finnst ég alveg hafa efni á því þar sem ég er virkur í því að skipuleggja tónleika á eigin forsendum og skapa þannig grófri rokktónlist óháðari tilveru.
Ég þarf ekki að vera trúður, karlrembusvín eða bara hálfviti um leið. Ég geri þetta af því að ég hef trú á því. Þetta er leikur og skemmtun en um leið hefur það merkingu fyrir mér og rokk er ekki mín afsökun fyrir því að rækta rembusvínshátt eins og virðist vera málið hjá Radio Reykjavík.
skráð klukkan 14:14
“Ég fór og kíkti á sólblómin mín, þau vaxa jafnt og þétt fullviss um að sólin muni vera til staðar fyrir þau, og þau nái fullvexti á réttan máta á réttum tíma. Mjög fáum manneskjum tekst nokkurntímann að gera það sem náttúran gerir þrautalaust og nokkurnveginn kórrétt. Við vitum ekki hver við erum eða hvernig við eigum að starfa, hvað þá hvernig við náum að blómstra. Blind náttúra. Hinn hugsandi maður. Hver er að gabba hvern?”
Úr “Written On the Body” eftir Jeanette Winterson
Það situr alltaf í mér, síðan hann tók sitt eigið líf, að ég náði aldrei að tala við hann. Ég er langt frá því viss um hvað það er nákvæmlega en mér fannst alltaf að það vantaði bara að tala við hann. Ég heyrði oft talað um hann og margir höfðu í flimtingum eitthvað sem hafði hrokkið upp úr honum og þótti miður gáfulegt. Hann virtist aldrei hafa náð að vera virkur í því litla samfélagi manna sem við vorum báðir hluti af.
Þegar við vorum pollar, ég og eldri bræður hans, kom ég oft heim til þeirra. Mér varð aldrei hugsað til þess nema eftirá hvernig mér liði á sálinni í dag ef að samskipti milli mín og minna foreldra hefðu innihaldið hreytingar í staðinn fyrir samræður. Hvernig hefði ég getað lært það traust sem ég finn fyrir í samskiptum við aðrar manneskjur í dag ef aldrei hefði verið hlustað á mig heldur. Kannski værum við þá báðir fallnir fyrir eigin hendi í dag. Hver veit nákvæmlega hvað á sér stað í hugarskoti þeirra sem taka eigið líf. Hver treystir sér til þess?
Seinna, þegar við vorum báðir vaxnir úr grasi og að vorum að máta okkur við lífið, varð mér oft hugsað þannig að honum gengi svona illa að máta sig við lífið vegna þess að það hefði aldrei verið hlustað á hann. Hann hefði þannig aldrei lært að tjá sig, alltaf verið álitinn kjáni og gengist upp í því hlutverki. Ómeðvitað sagði hann við sjálfan sig að fyrst hann væri álitinn kjáni væri líklega skást að vera kjáni.
Samt spjölluðum við alltaf bara út í bláinn þegar við hittumst á förnum vegi. Skiptumst á stuttum fréttum af smáskitlegum fylleríum sem voru hvort eð er alltaf eins. Ræddum aldrei saman. Vorum að máta okkur í sitthvora áttina.
Ég var sjálfur aldrei neitt félagslega afskiptur. Var lítill rindill sem unglingur og náði mér í félagslega viðurkenningu með því að geta drukkið mikið af brennivíni. Hann drakk illa og mikið, var stór og þunglamalegur og svo illa liðinn af starfsfólki pöbbsins, þegar hann var fullur, að hann var ráðinn í dyrnar þar svo starfsfólkið losnaði við strögglið við að koma honum út eftir lokun.
Það var ekki náttúran sem hafði gert nein mistök þegar hann varð til. Mönnunum mistókst frekar og það situr svolítið í mér hvað honum hlýtur að hafa liðið hroðalega illa fyrst að svona fór. Samt bölvaði fólk bara og hristi hausinn þegar hann gerði skandala útúrdrukkinn. Veifaði byssu og hótaði ítrekað að farga sér. Núna veit ég að hann var að kalla á hjálp. Kunni það ekki öðruvísi en með vitleysisgangi. Eins og svo mörg sem ég sé í vinnunni og skil betur en ég skildi hann meðan hann lifði.
Kannski þessvegna sem mér finnst hann hafa skilið eftir eitthvað tómarúm sem ég veit ekki alveg hvernig hægt er að fylla upp í. Það er eins og þær gera alltaf…þessar ótímabæru vitjanir dauðans.
skráð klukkan 01:49
Unga og öfluga fólkið sem heldur úti heimasíðunni www.cannab.is hitti mig á götu og var fullt af eldmóði. Var á fullu að sanka að sér stuðningsaðilum í baráttunni og andstæðingum um leið.
Það er margt vitlausara en barátta fyrir lögleiðingu kannabisefna. Mætti þó orða þetta betur. Þetta er barátta fyrir afléttun lagabálksins á kannabisefnum. Það á ekki að setja kannabis í lög heldur losa efnin úr lögunum. Þessi barátta er búin að standa áratugum saman um allan heim en á Íslandi hefur bara aldrei verið minnst á hana.
Umræðan snýst yfirleitt ekki um það sem skiptir máli; forsendur þess að kannabisefni eru ólögleg. Einblínt er á að ungt fólk fari illa með líkama sinn og sál með hassreykingum og það er álitin nægileg ástæða fyrir áframhaldandi banni og helst hertum refsingum við brotum. Hass á einnig að opna ungu fólki leið inn í neyslu harðari vímuefna. Þessum viðhorfum er gert hátt undir höfði í samfélagi sem hampar áfengisneyslu sem félagslega ásættanlegri hegðun.
Bara þetta atriði er nægilega hátt stemmdur tvískinnungur til að gera ólögmæti þess að eiga og neyta hass eða marijúana frekar kjánalegan. Það hafa margir ritfærari, víðlesnari og rökfastari menn en ég orðið til þess að fjalla vel um þennan málaflokk. Bent á að séu einstaklingar fíklar á annað borð séu viðkomandi fullfærir um að kaupa hass hvar á landinu sem er hvað sem öllu ólögmæti líður. Fíklar eru líka sjúklingar og hvenær hafa reglugerðir gert eitthvað til að stemma stigu við kvefi? Er rétt að setja lög á kynhegðan landsmanna vegna hættu á HIV smiti?
Ég hef tekið eftir því að þar sem ég hef flækst um Evrópulönd og víðar að þar er kannabis reykt í rólegheitum og með jafnaðargeði. Hér á Íslandi hef ég séð menn bara reykja þangað til að ekki var heil brú í hausnum á þeim. Svona eins og margir á Íslandi drekka brennivín meðan fólk í Frakklandi sötrar vín og fólk í Danmörku sullar í sig bjór. Hasshausar eru dæmdir til að vera alveg jafn leiðinlegir og fyllibyttur missi þeir stjórn á sinni neyslu. Sama ruglið þó efnið sé sitthvort.
Ein saga sem ég las um upphaf þess að kannabisplantan og allar hennar afurðir eru bannaðar er á þá leið að ungur breskur læknir fór til Indlands snemma á síðustu öld og rannsakaði geðsjúkdóma meðal Indverja. Hann tók eftir því að geðsjúklingarnir reyktu mikið kannabis, lagði því saman tvo og tvo og fékk út sex eða eitthvað meira. Hann skilaði síðan skýrslu um þá ályktun sína; að fólk yrði geðveikt af því að reykja kannabis (en ekki að það reykti kannabis til að líða skár af ranghugmyndum sínum og geðveikisrugli), og breska læknaráðið gekk eftir banni á öllum þessum efnum. Síðan hefur því verið viðhaldið. Komist hefur á félagsleg stimplun og ég veit um þó nokkuð af fólki sem leggur til jafns marijúanareykingar og heróínneyslu. Þetta fólk er jafnframt reiðubúið að samþykkja það sem eðlilegt að ofbeldi fylgi drykkju.
Ég hef aldrei vitað til þess að einstaklingur sem er í hassvímu geri nokkrum öðrum skaða. Fylgifiskum áfengisneyslu sinni ég á hverjum degi á slysadeildinni.
Þetta er gamla sagan um að siðferði einhverra er troðið upp á aðra gegnum misskiptingu valds. Ég óska cannab.isfólkinu góðs gengis í baráttu sinni. Þau munu oft verða misskilin vegna þess að margir munu leggja sig fram um að misskilja málstað þeirra. Á sömu forsendum mun þeim verða úthúðað og þau hötuð.
Enginn verður spámaður í sínu nærhaldi.
skráð klukkan 03:40
Unga og öfluga fólkið sem heldur úti heimasíðunni www.cannab.is hitti mig á götu og var fullt af eldmóði. Var á fullu að sanka að sér stuðningsaðilum í baráttunni og andstæðingum um leið.
Það er margt vitlausara en barátta fyrir lögleiðingu kannabisefna. Mætti þó orða þetta betur. Þetta er barátta fyrir afléttun lagabálksins á kannabisefnum. Það á ekki að setja kannabis í lög heldur losa efnin úr lögunum. Þessi barátta er búin að standa áratugum saman um allan heim en á Íslandi hefur bara aldrei verið minnst á hana.
Umræðan snýst yfirleitt ekki um það sem skiptir máli; forsendur þess að kannabisefni eru ólögleg. Einblínt er á að ungt fólk fari illa með líkama sinn og sál með hassreykingum og það er álitin nægileg ástæða fyrir áframhaldandi banni og helst hertum refsingum við brotum. Hass á einnig að opna ungu fólki leið inn í neyslu harðari vímuefna. Þessum viðhorfum er gert hátt undir höfði í samfélagi sem hampar áfengisneyslu sem félagslega ásættanlegri hegðun.
Bara þetta atriði er nægilega hátt stemmdur tvískinnungur til að gera ólögmæti þess að eiga og neyta hass eða marijúana frekar kjánalegan. Það hafa margir ritfærari, víðlesnari og rökfastari menn en ég orðið til þess að fjalla vel um þennan málaflokk. Bent á að séu einstaklingar fíklar á annað borð séu viðkomandi fullfærir um að kaupa hass hvar á landinu sem er hvað sem öllu ólögmæti líður. Fíklar eru líka sjúklingar og hvenær hafa reglugerðir gert eitthvað til að stemma stigu við kvefi? Er rétt að setja lög á kynhegðan landsmanna vegna hættu á HIV smiti?
Ég hef tekið eftir því að þar sem ég hef flækst um Evrópulönd og víðar að þar er kannabis reykt í rólegheitum og með jafnaðargeði. Hér á Íslandi hef ég séð menn bara reykja þangað til að ekki var heil brú í hausnum á þeim. Svona eins og margir á Íslandi drekka brennivín meðan fólk í Frakklandi sötrar vín og fólk í Danmörku sullar í sig bjór. Hasshausar eru dæmdir til að vera alveg jafn leiðinlegir og fyllibyttur missi þeir stjórn á sinni neyslu. Sama ruglið þó efnið sé sitthvort.
Ein saga sem ég las um upphaf þess að kannabisplantan og allar hennar afurðir eru bannaðar er á þá leið að ungur breskur læknir fór til Indlands snemma á síðustu öld og rannsakaði geðsjúkdóma meðal Indverja. Hann tók eftir því að geðsjúklingarnir reyktu mikið kannabis, lagði því saman tvo og tvo og fékk út sex eða eitthvað meira. Hann skilaði síðan skýrslu um þá ályktun sína; að fólk yrði geðveikt af því að reykja kannabis (en ekki að það reykti kannabis til að líða skár af ranghugmyndum sínum og geðveikisrugli), og breska læknaráðið gekk eftir banni á öllum þessum efnum. Síðan hefur því verið viðhaldið. Komist hefur á félagsleg stimplun og ég veit um þó nokkuð af fólki sem leggur til jafns marijúanareykingar og heróínneyslu. Þetta fólk er jafnframt reiðubúið að samþykkja það sem eðlilegt að ofbeldi fylgi drykkju.
Ég hef aldrei vitað til þess að einstaklingur sem er í hassvímu geri nokkrum öðrum skaða. Fylgifiskum áfengisneyslu sinni ég á hverjum degi á slysadeildinni.
Þetta er gamla sagan um að siðferði einhverra er troðið upp á aðra gegnum misskiptingu valds. Ég óska cannab.isfólkinu góðs gengis í baráttu sinni. Þau munu oft verða misskilin vegna þess að margir munu leggja sig fram um að misskilja málstað þeirra. Á sömu forsendum mun þeim verða úthúðað og þau hötuð.
Enginn verður spámaður í sínu nærhaldi.
skráð klukkan 03:39
Í tölvupósti fékk ég skemmtileg skilaboð um að hópur ungra manna í háskólanum væri að safna undirskriftum undir yfirlýsingu þess efnis að hvetja stjórnvöld til að beita sér fyrir afnámi launamisréttis kynjanna. Gott mál. Samt hef ég ekki enn drattast til að svara póstinum en spjallaði stuttlega um þetta við einn þeirra þegar við hittumst út af öðru.
Enginn hefur ennþá orðið sérstaklega til að benda mér á að ég sé öfgamaður. Setningin “við viljum ekki stærri sneið af kökunni – við viljum allt helvítis bakaríið” hefur þó sífellt meiri merkingu fyrir mér og hún skýtur upp kollinum æ oftar þegar ég heyri minnst á kröfur þær sem litlir þrýstihópar eins og þessi gera til stjórnvalda.
Mér finnst ég ekki vera neitt sérstaklega pólitískt sturlaður þegar ég horfi á þann hóp manna og kvenna sem biðlað er til að “gera eitthvað í málunum” og sé ekki á hvern hátt þau hafa rétt umfram hvert og eitt okkar til að halda að sér höndum eða aðhafast eitthvað í málum sem snerta okkur öll. Völd þessa tiltekna hóps einstaklinga sem kallast ríkisstjórn eru tilkomin vegna uppgjafar almennings gegnum kosningar og nú koma til þeirra litlir hópar þessa uppgjafafólks og beiðast ölmusu.
Heiðarlega fólkið kemur beint og biðlar en margir aðrir beita persónulegum áhrifum undir borðið og fyrirgreiðslum (og einn og einn af þeim lendir í fréttunum og fær högg á puttana) til að hafa áhrif á ákvarðanir þeirra sem hafa völdin. Alveg sama kerfið og í bíómyndunum um Guðföðurinn: Hann hafði völdin og ekkert var gert án hans leyfis. Tæki einhver völdin í sínar hendur spilltist jafnvægið og viðkomandi var refsað.
Þannig helst jafnvægið í íslenska lýðræðinu líka. Þetta er ógnarjafnvægi og okkur er ætlað að sýna því auðmýkt. Ógnarjafnvægi skapar hryðjuverk og hryðjuverkamenn. Einnig þó að fólk sé seinþreytt til vandræða. Ég er þó ekki með nein plön um að planta sprengjum í beinni merkingu þess orðs. Mig langar bara ekki að biðja neinn atvinnupólitíkus um að aumkva sig yfir hugsjónir mínar. Ég neita þeim um rétt til að hafa meiri völd en ég eða hver annar í því samfélagi sem ég lifi og hrærist í.
“Við viljum ekki stærri sneið af kökunni – við viljum allt helvítis bakaríið!”
skráð klukkan 22:30
“Ég fann fyrir tengslum við jörðina og við hugsýn mína um betri heim, sem mér fannst sýna sig allt í kringum mig. Kannski var hvað mikilvægast að ég áttaði mig á því að framtíðin er ekki höggvin í stein. Í alvöru þá getur hvað sem er átt sér stað. En við megum ekki meðvitað láta sem við höfum fulla stjórn á eigin tilveru. Við verðum að standa gegn innprentun óttans og kúgunarinnar. Þetta líf er eina lífið sem þú hefur. Viltu horfa tilbaka af dánarbeði þínu og sjá að líf þitt hefur verið ein löng, niðurlægjandi barátta fyrir kerfið?”
Carolyn – úr Slug & Lettuce # 73
Ég finn sífellt fyrir minni löngun til að öðlast eitthvað af því sem fólk talar almennt um sem öryggispunkta. Einn kunningi var að kaupa íbúð og sér fram á að verða fjörutíu ár að borga hana. Hvað verður hann búinn að borga bara bankanum margar milljónir í vexti áður en hann getur kallað sig eiganda íbúðarinnar?
Líftrygging? Lífeyrissparnaður? Hvaða tryggingu hef ég fyrir því að öll þessi fyrirtæki sem bjóða mér þessa þjónustu raunverulega geymi mína peninga en sukki ekki með þá? Hvernig ætla þau að tryggja sína eigin tilvist í fjármálaheimi með siðferðisstig á við Ghengis Khan?
Ég átti margoft skemmtilegar og spennandi samræður við upplýst og áhugasamt fólk yfir helgina. Aldrei var minnst á neitt af þeirri almennu afþreyingu sem sorglega margt fólk ræktar sem sitt andlega líf. T.d. var ræddur möguleikinn á því að nokkur grænmetisætuheimili tækju sig saman og keyptu í heildsölu grænmeti af lífrænt ræktandi bændum og innflytjendum soyjavara, pasta og hrísgrjóna. Hvaða borgir og bæi gætum við náð að taka yfir eina helgi og spila á hverju kvöldi, nokkrar hljómsveitir saman? Hættan á að pönkarar og aðrir róttæklingar loki sig af inni í fordómum gagnvart þeim sem taka norminu sem sjálfsögðum hlut, og loki sig þannig af í sínum hugmyndafræðikassa var rædd.
Öll okkar sem erum utan af landi kunnum sögur af því hvernig var að vaxa úr grasi í þorpi eða smábæ og passa ekki inn í mynstrið (í rauninni eru velflestir skapandi einstaklingar sem ég umgengst upphaflega utan af landi). Hinn velþekkti rígur milli bæja og fjandsemi við utanaðkomandi er okkur öllum kunnugleg. Samt hafði enginn skýringu á þessum ótta sem oft mætir þeim sem skera sig úr og sýnir sig í fjandsemi og ofbeldi.
Þessi tónleikaferð til Vestmannaeyja fannst mér þjappa betur saman mörgum þeirra ólíku einstaklinga sem ég lít á sem hluta af neðanjarðahreyfingu pönkara, rokkara og annara róttæklinga og listamanna. Mér finnst eins og hún sé komin til að vera og verði marktækt sjálfstætt afl. Menningarkimi í huga félagsvísindamanna. Í mínum huga vísbending um að raunverulega sé hægt að lifa lífinu frekar á eigin forsendum.
skráð klukkan 20:11
Sjórinn var kolsvartur, rann saman við myrkrið og kuldann og hvassan vindinn. Ég stóð aftast í bátnum, einn með undarlegum hugsunum sem voru vaktar af kjölfarinu sem við skildum eftir okkur á hafinu en það þurrkaði út jafnóðum eins og för okkar hefði aldrei átt sér stað. Sjórinn hefur þennan eiginleika að kalla í mig og bjóða mér til hvílu.
Ég hristi af mér galdurinn og dreif mig inn í matsalinn aftur.
Vestmannaeyjabær er fallegur þar sem engin tvö hús eru eins. Gamla ógnin er allt í kring, bundin í gróið hraunið og einhverjir ferðafélaga okkar lýstu viðmóti sumra hinna innfæddu þannig að hraunið kenndi þeim að ygla sig. Annars spurðu afgreiðslukonur almennt hvaða ferðalag væri á okkur. Allir vissu fyrirfram að við vorum ekki heimavön og allar grunaði þær þegar þær litu okkur augum að tónleikar væru í bígerð og undruðu sig á því að vita ekki af þeim.
Vestamanneyingar láta ekki sjá sig á almannafæri gangandi eftir að bílprófsaldri er náð. Undantekningar eru einungis þegar um er að ræða að ýta á undan sér barnavagni. Reiðhjól sjást ekki.
Við vottuðum gamla kallinum í neðra virðingu okkar við athöfn á Eldfelli, þar sem enn rýkur. Gengum um götur, bentum, hváðum og pötuðum útí loftið eins og sannir túristar. Vorum með myndavélar á lofti og spurðum til vegar af og til auk þess að spila á mögnuðum rokktónleikum þar sem fram komu alls átta hljómsveitir úr ýmsum geirum neðanjarðarrokktónlistar.
Æskulýður Vestmannaeyja tók vel undir. Tónleikarnar voru skipulagðir og samansettir af einum fimmtán ára hardcore rokkara. Ekki var þessi kraftur í mér sem fimmtán ára pönkara. Æskulýð þessa lands er langt frá því alls varnað hvað sem líður öllu röfli sjálfskipaðra fullorðinna einstaklinga um ástandið í miðbænum, eiturlyfjaneyslu, landadrykkju, döngunarleysi og tölvuleikjahangs.
Með okkur í DYS voru í för svartmálmssveitin MYRK, öskureiða jollycore hljómsveitin I ADAPT, metalbandið SÓLSTAFIR auk yngri metalcoresveitanna, DENVER, STIGMATA og einnar enn sem ég bara man ekki hvað heitir. Ungir og efnilegir og maður tékkar aftur á þessum strákum í músíktilraunum Tónabæjar sem hefjast held ég þann 6. Mars.
Ég hafði með mér fullan bakpoka af bæklingum og pönktímaritum sem ég raðaði á borð, unglingarnir vissu ekki alveg hvernig átti helst að nálgast þetta enda býr neyslumenningin fólk almennt ekki undir flakkandi hugsjónapönkara. Pönkarar eru, samkvæmt sjónvarpsstöðunum, rokkarar með skrítnari greiðslur en hinir og rifnari buxur. Þeir hafa vanalega ekkert fram að færa. En öðru máli gegndi þetta kvöld og barmmerkin mín eru líka afar vinsæl og ódýr.
Ég gekk inn í Herjólfsdal í morgun eftir sundferð. Sagði sögur af ýmsum uppátækjum mínum á þessu svæði sem var ókunnuglegt og dapurlegt svona tjaldlaust og nakið.
Brimið sem formaði hraunið á sinn hæga hátt sagði okkur frá því hversu fyrrum sveitastrákarnir væru orðnir fjarlægir náttúrunni. Það var undarleg tilfinning en sló þó ekki út þá uppgötvun að ég hef tólf eða þrettán sinnum komið til Vestmanneyja áður en ekki eytt þarna edrú klukkutíma síðan ég kom þarna tólf ára gamall.
Ég hætti ekki að fara á þjóðhátíðir fyrr en ég heyrði einusinni utan af mér einn gæslumann segja á bryggjunni; “hey…þessi er kominn!”
skráð klukkan 21:03