Ég er svo reiður yfir ástandi mála í alþjóðastjórnmálum að það nær næstumþví að varpa skugga á hversu hamingjusamur ég er. Hamingja er mjög sérstakt andlegt ástand sem hvert og eitt okkar verður að upplifa fyrir sjálft sig til að skilja. Það mætti skilgreina hamingjuna sem sátt við líf sitt. Meira um það síðar.Pælum aðeins í reiðinni sem ég vil ekki láta varpa skugga inn í líf mitt en gerir samt. Í nótt var ég á rólegri næturvakt og m.a. skoðaði myndir á netinu frá stríðinu í Írak. Myndir af skelfingu lostnum börnum, blæðandi og tættum líkamshlutum og örvingluðu fólki sem ég ímynda mér að eigi þá ósk heitasta að fá að lifa sínu lífi í friði. En þau fá það ekki vegna ákvarðana sem teknar eru víðs fjarri þeirra áhrifasvæði og eru algjörlega vitfirrtar. Þau eru hrakin og hrædd, heimili þeirra eru eyðilögð og þau eru drepin.
Ég næ alls ekki að ná skilningi á því hvað þetta raunverulega þýðir því ég hef aldrei upplifað neitt þessu líkt. Ég kannast bara við óþægindatilfinningu þess að vera í lausu lofti eins og þegar barn verður viðskila við mömmu sína í stórmarkaði stutta stund. Samt fannst mér í nótt eins og ég öðlaðist skilning á hugsanagangi einstaklinga sem fremja hryðjuverk: Þetta eru einstaklingar sem hafa horft uppá eða vitað af börnum þeirrar þjóðar, sem þau telja sig hluta af, vera án framtíðar. Þau telja sig vita hverjum er um að kenna og vilja leyfa sökudólgunum að bragða á eigin tevatni.
Hægt er að einfalda hlutina fyrir sér til að auðvelda réttlætingar. Árásaraðilar í Írak segja loftárásir nauðsynlegar til að tryggja frið. Hryðjuverkamenn sjá bandalag vestrænna þjóða sem morðvarga. Báðir aðilar eru reiðubúnir að drepa og meiða fjölda manns í nafni síns réttlætis. Ég einfalda hlutina líka og segi að stríð sé aldrei réttlætanlegt og því beri að vinna gegn á allan mögulegan máta. Ég þarf ekkert meira af orðum til að sannfæra sjálfan mig.
Hinsvegar veit ég ekki hvernig hægt er að koma mínum málstað, og þó kannski frekar málstað þeirra barna sem eru á vergangi, sem eru dáin og særð og hrædd, til skila þannig að ráðamenn taki tillit til hans. Orwell lýsti í “1984” nýmálinu (newspeak) þar sem orð voru sett saman eða þeim breytt þannig að merking þeirra félli að ríkjandi stefnu hinna ráðandi. Ef ég heyri eða les eitthvað meira um “Fórnarkostnað, Frelsisstríð” eða “Stríð til að koma á lýðræði,” þá fer ég að öskra og berja hausnum við veggina.
Síðan er stórhætta á að ég sjái þá leið útúr reiðinni að verða hryðjuverkjamaður. Slaki á þeim siðferðiskröfum sem ég geri til sjálfs míns í samræmi við það sem atvinnupólitíkusar gera þegar þeir samþykkja stuðning við stríð “með harm í huga” eða “af sannfæringu um að verið sé að gera rétt.”
Ef sú tilslökun er veitt er þá ekki allt eins víst að ég taki mér byssu í hönd og skjóti einhverja jakkafatakalla í kviðinn svo þeir skilji sársaukann sem þeir hafa lýst yfir stuðningi við í nafni lýðræðisins?
skráð klukkan 21:07
Vinnufélagar mínir bentu á að kvikmyndin "Air Force One" hefði verið sýnd á Ríkissjónvarinu í gærkvöld. Núna áðan sá ég hluta af kvikmyndinni "Indipendence Day." Báðar kvikmydirnar hamra á því að einstaklingur sem gegnir hlutverki forseta Bandaríkja Norður Ameríku sýnir mikla þrautseigju, hugrekki og snarræði á örlagastundu og bjargar lífi megnsins af mannkyni.Hvílík tilviljun að þessar kvikmyndir séu teknar til sýninga núna einmitt þegar sá einstaklingur sem gegnir hlutverki forseta USA reynir að búa sér til ímynd sem frelsari þar sem sannleikurinn er svo fáránlega fjarri því.
Í einu dagblaðanna las ég útskýringar formannsins á því hversvegna réttlátt væri að lýsa yfir stuðningi við stríð. Maðurinn er atvinnumaður og svo góður í því að mig langaði til að trúa honum. Samt er ég með svarnari efasemdarmönnum hvers þess sem sérhver fulltrúi ríkisstjórnar lætur frá sér fara. Því er ekki furðulegt að þær tugþúsundir sem ekki eru fordómafull kvikindi eins og ég gangi glaðbeittar til kosninga.
Hermönnum bandaríkjanna er uppálagt að biðja fyrir forseta sínum og ráðuneyti hans. Þeir fá litla bók í hendurnar með bænum fyrir vikuna til að lesa. Eitt blaðanna er hægt að rífa úr til að senda til Hvíta Hússins til að forsetinn viti af því að hermenn hans biðji fyrir honum. Ein bæn er fyrir hvern dag vikunnar í bæklingnum.
Sunnudagsbænir hljóðar svo: „Ég bið að forsetinn og ráðgjafar hans leiti eftir visku guðs og treysti ekki á eigin dómgreind,“ og mánudagsbænin: „Ég bið að forsetinn og ráðgjafar hans búi yfir nægilegum styrk og hugrekki til að breyta rétt þrátt fyrir gagnrýni.“
Segið mér aftur frá því að múslimatrú sé öfgakennd.
Mótmælastöður eru skemmtileg fyrirbæri félagslega. Ég hitti alltaf skemmtilegt fólk og fer glaður heim. Búinn að koma á friði í heiminum. Fékk gefins barmmerki "DAVÍÐ Í HERINN OG HERINN BURT." Mæli með þessu. Bæði mótmælastöðunum, barmmerkjunum og slagorðinu.
Nokkrir bandarískir hermenn rákust á Jakob skipuleggjanda "Pönk og Popp gegn stríði" á tónleikakvöldið. Þeir sögðu; "What is wrong with you people? - We give you freedom, we give you bread!" Voru alls ekki að ná þessu.
Ég er heldur ekki að ná þessu. Langar kannski ekki til þess, gæti sýkst líka og farið að langa til að trúa þeim. Gæti farið að biðja fyrir einhverjum.
skráð klukkan 05:25
Einn daginn gekk ég yfir túnið, alveg niður á flatirnar þar sem lækurinn breikkar og dýpkar. Þar hægist á framstreymi vatnsins á sjávarleið, grænt slý þekur botninn, svo sterkgrænt gegnum vatnið þar sem skin sólarinnar nær ekki að bíta af því tærleika litarins.Golan var ekki nógu sterk til að gára vatnsflötinn svona undir hólnum og ég virti fyrir mér eigin spegilmynd. Í bænum var einn spegill og hans tilvist þekkti ég bara af afspurn þar sem hann leyndist í fórum maddömunnar sem gætti hans sem fjöregg sitt væri. Að horfa á sjálfan mig var því athöfn sem krafðist kyrrðar af íslenskri náttúru. Ég hafði reynt að spegla mig á rigningardögum en mundi það sem frekar neikvæða reynslu þar sem á þessum árum var ég ekki farinn að aðgreina líkama minn sálinni. Brotin sem regndroparnir skáru inn í mynd mína virkuðu því beint á huga minn, ég fann hugsun mína fjara út með gárunum og kom heim andlega útvatnaður, auk þess að vera rennblautur og rekinn í rúmið með atyrðingum.
Sitjandi á lækjarbakka löng sumarkvöld lærði ég að meta eigin fríðleik. Það þótti mér alls ekki undarleg eða á nokkurn hátt fáfengileg uppgötvun. Mér fannst það snemma sjálfsagt að vera myndarlegur og vita af því. Marga hef ég heyrt lýsa því síðan að sá sé fífl sem haldi sig á einhvern hátt framúrskarandi og telja í því felast ákveðna óvirðingu og hroka sem liti samskipti manns við aðrar manneskjur. Þeirri hugsun hef ég aldrei náð neinni áttun á: Hví skyldi ég líta aðrar manneskjur mér ófríðari þó ég vissi mig fríðan?
Fyrir mér hafði þetta svipaða merking og ég teldi mig betur blautan hoppaði ég í brunninn í stað þess að láta mér nægja að hlaupa um í rigningunni (ég var skammaður meira þegar sást til mín bröltandi við brunninn, gerandi mig líklegan til að láta vaða ofan í hann, en vanalega þegar ég kom blautur inn úr rigningu. Mér þótti alltaf svo vænt um rigninguna og taldi víst að brunnurinn væri samanþjöppuð rigning og vildi kanna þéttleikann). Undarleg samlíking kannski en ég þótt stundum undarlegt barn.
Þar sem ég horfði á sjálfan mig og sat á meðan í grasbala, umkringdur sóleyjum og fíflum og brunnklukkur og hornsíli svömluðu í gegnum spegilmynd mína, tel ég víst að fegurð náttúrunnar hafi gefið mér þessa sterku jákvæðu tilfinningu gagnvart eigin mynd. Ég upplifði sjálfan mig sem hluta af þessari náttúru og andaði að mér fegurð hennar á þessum mótandi árum.
Það er undarlegur mannshugurinn sem getur sett eigin tilfinningar í skiljanlegt samhengi svona löngu seinna en sá hæfileiki er hluti af fegurð þeirri sem ég upplifi í mér sem manneskju.
Munið þið hvenær þið gerðuð ykkur fyrst grein fyrir eigin fegurð?
skráð klukkan 01:40
“Forsjálni þín, segir Fílón, að innræta börnum þínum guðrækni þegar í bernsku, er vissulega mjög skynsamleg, og veitir víst ekki af á þessum guðlausu og trúlausu tímum.”Úr “Samræður um Trúarbrögðin” eftir David Hume
Það er skemmtilegur fjári að velta fyrir sér hve lengi menn hafa haldið því fram að heimur versnandi færi, hart væri og hórdómur mikill. O Temporea, o mores, sagði einhver spekingurinn löngu áður en nokkurn gat grunað að mannkyn ætti eftir að þróast jafn langt og það hefur náð í dag.
Við í pönksveitinni DYS vorum að vinna í því að útsetja gömul kvæði af geisladisknum “Raddir. ” Þar eru teknar saman gamlar upptökur af rímum og kvæðum. Okkur fannst ekki bara magnað að heyra pönkið í flutningnum eins og í Ókindarkvæði heldur og fannst okkur merkilegt að lesa í Ómennskukvæði, sem samið var um miðja seytjándu öld, að enginn bæri virðingu fyrir neinu og unga kynslóðin væri aumingjar samanborið við gömlu hörkukallana sem enn þykjast geta staðið af sér ölduna.
Ég hugsa svona líka. Tuða við sjálfan mig yfir hvernig ungu pönkararnir geti ekki náð sér í plötur án þess að horfa í tölvuskjá og sá góði siður að pönkarar allra heimshorna skrifist á og skiptist á plötum og snældum sé dottinn uppfyrir. Bara eitthvað mp3 tölvudót og nettímarit í stað pappírsútgáfu. Þessi grey geta ekki einusinni skipulagt tónleika sjálfir án þess að svipast um eftir sponsor, grasrótarhugsjónir séu að kafna í neysluhyggju og hvað þá að einhver kunni lengur að raka á sig kamb eða skreyta föt sín göddum.
Fjallfyndið þegar ég stend mig að þvílíku.
Heimurinn hefur verið á hraðferð til helvítis allt frá því að mannkyn fór að verða fært um að koma hugsunum sínum í orð. Get ég mér til um að ekki hafi öllum litist á í Neanderdal í den þegar einhver loðinbarðinn fór að vinna í hlutunum með verkfærum. “Unga kynslóðin ber ekki virðingu fyrir neinu” hefur einhver aldurhniginn og tvítugur rumið og klórað sér í rótarleit.
skráð klukkan 19:48
Ég nenni ekki að vera rökviss alla daga. Sá misskilningur er líka í gangi að þess þurfi alltaf sé maður að tjá sig á annað borð. Til dæmis get ég ekki svarað því hvaða aðferðum hefði átt að beita til að losa almenning í Írak við einræðisherrann Hussein fyrst ég er á móti því að her varpi þar sprengjum. Það þarf ekki að vera sérstaklega meðvitaður pólitískt til að gera sér grein fyrir því hversu brenglað athæfi það er.Í raun þarf að temja sér ákveðna rökvillu til að ætla að sættast á þau sjónarmið að loftárásir séu góð leið til friðar og frelsis. Ein anarkistaspeki segir eitthvað á þessa leið; “Það er ekki hægt að sprengja í sundur félagsleg tengsl” og er skilaboð til þeirra byltingarsinna sem vilja beita ofbeldi til að losna undan oki brenglaðs lýðræðis og kapitalisma.
Við erum öll tengd þeim leiðtogum sem eru að vaða í villu og svima í yfirlýstum stuðningi við árásarstríð. Það myndi eitthvað vanta ef við bara tækjum þá og skærum niður við trog. Við verðum að búa til eitthvað í staðinn. Gamla testamentið bendir á að ef að hönd mín gangi fram af mér skuli ég höggva hana af. Ekki speki sem skynsamlegt þætti að taka bókstaflega, ekki skynsamlegt yfirhöfuð að láta nokkra eina bók segja sér fyrir verkum
Horfum aðeins í hvaða hlutverki leiðtogarnir gegna. Þeirra er að vera fulltrúar þjóðar og að vera leiðandi afl í skipulagningu samfélagsins. Hvað þarf þá að koma í staðinn þegar við tökum okkur saman sem virkt afl og bendum launuðum leiðtogum á að fara og fá sér heiðarlega vinnu? Það þarf þetta virka afl sem samfélagið er til að skipuleggja sig sjálft. Andstæðingar slíkrar skipulagningar koma gjarnan með þau rök að ekki einusinni umferðarmenningin sýni nægilegan siðferðilegan þroska til að skipulag án yfirvalds komi til með að ganga upp.
Auðvitað ekki. Hvert og eitt okkar er háð þeim kröfum sem samfélag okkar gerir í dag. Kröfurnar eru til komnar vegna stefnu þeirrar stýringar sem á sér stað í dag: Mökum krókinn á allan mögulegan máta – aukum þensluna því ekkert getur sprungið – manneskjur eru ekki svo brothættar að ekki sé óhætt að herða aðeins að þeim. Þar af leiðir byggir umferðarmenningin á hraða og samkeppni.
Í samkeppni á sá að vera hvað sáttastur þegar hann er á toppnum, en það er bara ekki rétt. Sá sem trónir á toppnum er að fara á taugum yfir því að vera alltaf í hættu á að vera troðinn niður af hinum sem sækja að. Og það er bara tímaspursmál hvenær kemur að því.
Ég er ekki að mæla með því að sett séu lög á samkeppni gróðahyggju. Heldur að með skipulagningu komið sé í veg fyrir að þau, sem aðhyllast gróðahyggju og telja samkeppni eðlilegan þátt í þróun samfélags manna, nái meiri völdum en þau sem telja jafnræði og friðarvilja manneskjum eðlislæga og lifa samkvæmt því.
skráð klukkan 10:34
“Og því sló niður í hann, jafn skýrt og hefði hann séð því varpað á stóra skjáinn á Odeon, Leicester Square: Það sem eftir var ævi hans. Hann myndi fara heim með stúlkunni frá Tölvuþjónustunni í kvöld, þau myndu elskast blíðlega og á morgun, þar sem þá var Laugardagur, myndu þau eyða morgninum í rúminu. Og þau myndu fara á fætur og saman myndu þau taka eigur hans upp úr kössunum og koma þeim fyrir. Eftir ár eða svo myndi hann giftast stúlkunni frá Tölvuþjónustunni og fá aðra stöðuhækkun, og það yrðu tvö börn, strákur og stelpa, og þau myndu flytja út í úthverfin, til Harrow eða Croydon eða Hempstead eða jafnvel eitthvað lengra eins og til Reading.
Og það yrði ekki slæmt líf. Hann vissi það líka. Stundum getur maður ekkert gert að neinu.”Úr “Neverwhere” eftir Neil Gaiman
Það er örugglega afar auðvelt að eignast líf sem er svo dásamlega innihaldslaust að ekkert getur sett það úr skorðum. Það er líka hægt að láta lengi eins og ekkert setji líf manns úr skorðum heldur verði bara að halda áfram eins og ekkert hafi í skorist, því ekkert má trufla afneitunina.
Eitt af því sem getur truflað er áttunin á því að annað fólk sem er árum saman búið að leggja sig fram um að lifa jafn þægilegu lífi og maður sjálfur fær það ekki vegna aðsteðjandi utanaðkomandi áhrifa. Til dæmis þegar erlendur her geri árás á landið sem maður býr í og varpar sprengjum á hverfið sem maður hefur búið í öll sín fullorðinsár.
Afneitunin getur líka virkað áfram þó að sjónvarpið færi hryllilegar myndir inn á stofugólf: “Þetta er að eiga sér stað einhversstaðar annarsstaðar, þetta fólk er bara búið að staðsetja sig svona asnalega, hvað er verið að kjósa ofaná sig svona brenglaða leiðtoga, ég get ekkert gert í þessu, ég er á Íslandi.”
En almennum borgurum víða um heim er farið að ofbjóða. Þetta er hreinlega of fáránlegt. Hið sama á við um “venjulegt” fólk á Íslandi. Nú gengur þeir full langt í að sniðganga okkur þessir pólitíkusar. Nú þarf að sparka í afturenda svo um munar.
Það er heldur ekki nokkur ástæða til að vera stuðningsmaður stríðs. Stríð gengur út á að drepa og eyðileggja. Hvernig er hægt að vera fylgjandi því?
Næstkomandi miðvikudag verða haldnir tónleikar gegn stríði á Gauk á Stöng þar sem fram kemur blanda af poppurum og pönkurum auk a.m.k. eins rappara. Við verðum þar öll til að sýna hversu ólík við erum og ósammála um margt en alveg fær um að standa saman gegn stríði. Ég verð þar að spila og mig hlakkar til.
Tónlistin okkar kemur ekki til með að stöðva neina sprengju eða hjálpa neinum særðum. Hinsvegar viljum við vekja athygli á mikilvægi þess að fólk taki afstöðu og láta vita af henni. Söfnunarbaukar verða líka á staðnum.
skráð klukkan 15:56
“Ætlir þú þér að segja fólki sannleikann er þér hollast að fá þau til að hlægja um leið annars mun fólkið drepa þig.”Oscar Wilde
Tilvitnun nappað úr “The Activists Cookbook – Creative actions for a fair economy” eftir Andrew Boyd
Það sem hefur alltaf valdið því að mér hafa fundist áramótaskaupin og það litla sem ég hef séð af þáttagerð Spaugstofunnar meira grátbrosleg en bara skemmtileg, er sannleikurinn í húmornum. Mér finnst sárt að horfa uppá grínið sem er í raun allur sannleikurinn um siðferðisástand íslenskra stjórnmála. Ég hlæ með afþví að þetta er svo skemmtilega sett fram en um leið finnst mér þetta skelfilegt.
Mér er ekki hlátur í hug þegar ég fylgist með fréttum í dag. Ég fagnaði í hjarta mínu þegar ég vissi til þess að íslenski fáninn var brenndur af mótmælendum í Köben. Í útvarpi heyrði ég ráðherra lýsa þessu sem “glæpsamlegu athæfi.” Sem fánabrennur eru að sjálfsögðu á mælikvarða hans sem fulltrúa ríkis, ríkis sem lýsir yfir opinberum stuðningi við innrásir herja í önnur lönd. Stríði fylgir alltaf mannfall óbreyttra borgara, hermenn eru heldur ekkert annað en óbreyttir borgarar í búning. Þeir sem skipa fyrir eru líka bara bónaðir óbreyttir borgarar í valdastöðum.
Þessvegna er Halldór Ásgrímsson ekki minna að taka þátt í glæpsamlegu athæfi en ég þegar ég kveiki í íslenska fánanum í reiði minni gagnvart íslenska ríkinu og fulltrúum þess. Stig og eðli glæpsins fer einvörðungu eftir viðhorfi þess sem sleppir orðinu. Ég sé það alls ekki sem eðlilegt ástand að einhver maður sem vill svo til að heitir Halldór Ásgrímsson sé eitthvað minna óbreyttur borgari en ég. Því skil ég ekki hvernig hann getur tekið sér orð í munn fyrir mína hönd. Ekki að ég sé svo einfaldur að ég skilji ekki hvernig “lýðræðið” virkar á Íslandi, ég bara skil ekki hvernig hægt er að lifa við þetta og þykjast um leið vera meðvitaður siðferðilega um gjörðir sínar.
Ástæða þess að almenningur á Vesturlöndum er vel upplýstur um það að Saddam Hussein svífst einskis til að halda völdum og að innan þessa einskis-ramma liggja hroðalegar gjörðir eins og pyntingar, fjöldanauðganir, fjöldamorð með eiturefnavopnum, launmorð og morð án dóms og laga, er að Hussein hefur engin ítök í vestrænum fjölmiðlum.
Ríkisbákn það sem George Bush er fulltrúi fyrir hefur sterk ítök í upplýsingaflæði til vestrænna fjölmiðla. Þessvegna vitum við alls ekki neitt um hvort að fulltrúum Íslands í alþjóðasamfélaginu er á nokkurn hátt frekar stætt á því að lýsa yfir stuðningi við málflutning og gjörðir bandaríkja- og bretahers en varnarstríð Hussein. Við vitum ekkert nema sögusagnir um siðferðilegt ástand þeirra “lýðræðislega kjörnu” einræðisherra sem nú skipa fyrir um innrásir og enn minna vitum við um hvernig siðferðilega meðvitaðar ákvarðanir þeirra eru útfærðar í verkum hersins í ókunnum löndum.
Það er a.m.k. einu leyti eins ástatt fyrir Hussein, Bush og mr. Ásgrímsson; þeir eru allir einstaklingar með of mikil völd í höndunum til að það sé hollt fyrir umhverfi þeirra.
skráð klukkan 21:10
Afhverju slappa ég ekki bara af og fer og þefa af blómunum í blómabúðunum í stað þess að spennast upp yfir bókum með undarlegum titlum vitnandi í dauða, afbrigðilegheit og geðtruflanir. Afhverju safnaði ég myndum af stríðsdauðu fólki sem unglingur og veggfóðraði í stað þess að hafa myndir af fallegum fuglum og börnum að dansa á sólbökuðum engjum. Afhverju sanka ég að mér tónlist sem skelfir flest fólk, tónlist sem tryllir og ærir eða dregur niður andann í angurværð og drunga í stað þess að fagna fögrum tónum gáskafullrar æsku.Afhverju öskra ég ljóðin mín framan í fólk gegnum svo kraftmikil hátalarasett að til langstíma mun þetta eyðileggja heyrnina mína í stað þess að prenta þau bara á fallegan þunnan pappír og hengja upp í strætó. Lofa þeim af og til að fjalla um dýrmæti þess að þekkja hjarta sitt í staðinn fyrir stórfengleik þess að rífa það úr brjóstinu og kveljast. Hver fann annars upp á því að skáldum væri skylda að lifa leiðinlegu lífi og deyja ung og vinalaus?
Til hvers að æsa sig yfir hver er við stjórn og hver á engin völd með að fara því þegar upp er staðið mun hvert og eitt einasta þeirra vera jafn dautt og ég verð eftir heilmarga áratugi og því ekki glóra í nokkru öðru en að fara að rétta að stúlkum blóm í stað hvatningabæklinga til uppreisnar. Er ekki öll marktæk uppreisn hvort eð er þessi eina sem getu átt sér stað innra með hverju og einu okkar svo fremi að einhver ástæða sé til þess meðan hið daglega amstur býður upp á salt og korn til brauðgerðar.
Talandi um hversu lífið er stutt og því ekki ráð nema á tíma sé tekið að hafa gaman af því er þá ekki soldið hæpið að ætla í næstu hugsun að skrá sig á spjöld sögunnar sem einn af þeim sem höfðu kannski einhverjum eitthvað að segja sem þeim fannst merkilegast þá og þá vikuna. Gleymir maður ekki bara að tala við sjálfan sig eða hlusta á sjálfan sig og eyðir öllum sínum orðum í að tala um líf annara haldandi sjálfan sig eiga líf þegar einungis er um að ræða lífsstíl.
Hversvegna að sauma svört flögg þegar tíminn ætti frekar að fara í að staga í brók svo ekki ofkælist á manni botninn. Til hvers að elta uppi heiminn með bakpoka og sára fætur og peningaplokkandi heimamenn á hælunum þegar allt sem lífið hefur að segja mér felst í að svara þeim spurningum sem bráðum sjö ára gömul dóttir finnur vakna í brjósti sér.
Undarlegt hugarstríð stundum þetta pönk.
skráð klukkan 00:14
Mér dettur í hug að ástæður þess að karlmenn almennt heillast ekki af feminisma sé að sú að til að tileinka sér þá hugmyndafræði þurfi þeir að særa út meira af innri djöflum en þeir vilja leggja á eigin geðheilsu. Afsökunin sem gjarnan er beitt er sú að feministar séu almennt konur sem búnar eru að pakka sér inni í hugmyndafræðilegan ramma feminismans og þar komist karlmenn bara ekki að. Þetta er léleg afsökun og á í raun ekkert skylt við það persónulega átak sem það er að horfast í augu við eigin karlrembu.Holdgerfing feminismans í hinum ýmsu birtingarmyndum baráttuhópa og stofnana er ekki það sama og persónuleg útfærsla feminismans.Hvað annað fólk sem kallar sig feminista er að segja og gera kemur þessari særingu í raun ekki við. Þetta er sjálfhverft átak þó að mælikvarðann á eigin siðferðilegan styrk í samskiptum kynjanna sé illa marktækt að setja saman sjálfur í einrúmi.
Ég er ekki fær um að meta sjálfur hversu siðferðilega meðvitaður ég er í samskiptum en ég tel mig á seinni árum færari um að greina það þegar ég er að gera einhverja vitleysu og hætta þá við áður en ég særi fólk. Það er skref.
Ég geri mér líka að einhverju leyti grein fyrir því að ég er alveg fær um að kúvenda og gera eigingjarnar kröfur til kvenna (og umhverfisins í heild). Það þarf ekkert mikið af áfengi eða öðrum eiturlyfjum til að valda siðferðilegri blindu og breytast í nauðgara. Ekki síst ef að viðkomandi hefur aldrei verið á nokkurn hátt meðvitaður um feminiska hugsun.
Við erum öll hluti af umhverfi hvors annars og á sama hátt erum við öll samfélagið. Einu rembusvíni færra í samfélaginu gerir samfélagið betra í heild sinni. Við sem umhverfi hvors annars getum því stöðugt verið að valda jákvæðum breytingum því manneskjur eru stöðugt að verða fyrir áhrifum af umhverfi sínu. Hafið alltaf í huga að þið eruð umhverfi.
Það má líkja þessu við “The Butterfly Effect” þar sem á ljóðrænan hátt félagslegum breytingum er líkt við storm sem feykir um trjám í Evrópu við það að fiðrildi blakar vængjunum í Afríku.
Þessvegna er ég að skrifa á netið. Þessvegna er ég að halda tónleika, dreifa bæklingum og bókum gegn karlrembu og fyrir anarkisma. Ég er með vængi. Við erum öll með vængi.
skráð klukkan 15:49
“Það er náttúrulega sá möguleiki – að svo við náum að þróast í eitthvað sem skiptir máli – náum lengra okkur vesælu vistkerfisstöðu í ómælanlegum víddum alheimsins – verðum við – eins og Fönixinn – að brenna upp í eldi – og endurfæðast af öskunni.”31. Október, 1961
Úr “Hencke’s Journal – A Hubert Hencke Reader”
Það mun aldrei skapast fullkomið jafnvægi. Fullkomleikinn er bara hugtak sem er alls óskylt veruleikanum. Það verða alltaf til einhverjir sem vilja taka sér vald til að hafa yfir öðrum að segja og því meira vald sem þeir eða þau hafa, þess mun frekar svífast þau einskis til að auka völd sín.
Kerfin okkar bjóða uppá að allrahanda skúnkar geti vaðið uppi og tekið sér rétt til að vera fulltrúar hundruða þúsunda í alþjóðasamfélagi að þeim forspurðum eins og hér. Samt er fullyrt að þó að lýðræðið hafi þessa galla höfum við ekki önnur betri kerfi til að virkja.
Þau sem segja það gera alltaf ráð fyrir því að fólk almennt sé valdagráðugir skrattar sem breytist öll í litla einræðisherra um leið og það fær tækifæri til þess. Áttunin á anarkistahugtakinu nær ekki lengra því við horfum á snyrtilega valdamenn sem orða hótanir sínar kurteislega en drepa af jafn mikilli villimennsku og Genghis Khan, og trúum því að heimurinn muni fyllast af viðlíka mönnum ef við tökum í sundur núverandi stjórnkerfi og skipuleggjum upp á nýtt.
Það má líta á það þannig að í skipulagi án yfirstjórnar hafi allir jafnan atkvæðisrétt og allir séu í framboði. Það er enginn möguleiki að við kjósum yfir okkur einhvern einn asna sem fer svo að líta á það sem sinn meðfædda og sjálfsagða rétt að gera eins og þeim hentar og líkar.
Einhversstaðar las ég að það væri kannski bara ágætt að hafa stjórnmálamenn sem ryku ekki til og breyttu um stefnu og skoðun háð niðurstöðum skoðanakannana. Án þess að horfa í marktækni skoðanakannana þá vil ég bara minna á að það á að heita svo að stjórnmálamenn ráði sig í vinnu hjá samfélaginu til að sjá um stjórnskipulag svo að sem flestum líki.
Það eru þeir bara ekki að gera. Eina leiðin til að stjórnskipulagið leiði til þess að sem flestum líki er að koma í veg fyrir að fáir aðilar fái jafn mikil völd í hendurnar og staðan í dag býður uppá. Þá dreifum við ákvarðanatökum um félagslega mikilvæg mál þannig að hvert hverfi og hvert bæjarfélag velji sína fulltrúa og sendi á stórþing, með þeim formerkjum að viðkomandi fulltrúi sé tafarlaust afturkallanlegur eigi hann eða hún það til að gleyma skyldum sínum við samfélag sitt.
Erfitt? Ég held ekki. Ég held að það yrði gaman.
Ég held að það sé ekki gaman að vera forsætisráðherra eða utanríkisráðherra. Þessi kallagrey eru orðin samanbitin af hörku og leynimakki og með skugga á sálinni af illu umtali. Þegar ábyrgðinni er dreift eins og ég lýsti hér að ofan vaknar skemmtileg tilfinning um að tilvera hvers og eins okkar skipti máli fyrir heildina.
Helsta stóra vandamálið er sú innprentun um mikilvægi nútíma lýðræðismyndar sem hefur átt sér stað síðustu nokkur þúsund árin.
Það verður helvítis vinna að eyða þeim hugmyndum og margir munu kunna okkur litla þökk fyrir það starf.
skráð klukkan 13:18
“Að komnu kvöldi þessarar sögu gekk ég innúr húsinu út á veröndina, áttaði mig á því að himininn hafði tekið á sig villtan og æðislegan purpurarauða frá firnastórri glóandi rauðri kringlu sólarinnar sem geislaði frá sér gylltu ljósi og steypti sér undir sjóndeildarhringinn á miklum hraða. Ég stóð – sem væri ég neglur niður, baðaður í bleikum litblæ og umkringdur af nærri því rauðum heimi – hvaðeina endurspeglaði sólsetrið – og uppfullur af ugg og innhverfu felmtri fann ég dýpt þess að vera aleinn, og þó að ég hafi oft og mörgum sinnum gegnum tíðina fundið fyrir bráðri vitund um eigin einmanaleika, hef ég aldrei fundið fyrir honum jafn sterklega eða skaðlega og þetta kvöld þar sem allur heimurinn var umbreyttur í blossandi eldloga og það var sem þegar væri verið að gleypa mig. Ég var alls ekki hugrakkur lengur og var sífellt hræddur, skíthræddur, eins og ég hef verið alla mína ævi.Úr “The Evening Sun Turned Crimson” – kafla í “The Herbert Huncke Reader” ritstýrt af Benjamin G. Schafer.
Bakvið Klepp sér maður út yfir Viðey, ótrúlegur friður virðist vera yfir húsunum þar, eins og þau búi þar með sjálfum sér og séu sátt við það. Á hvora hönd landmegin eru bílagarðar Eimskipa og Samskipa þar sem farartækin bíða þess að einhver taki lán fyrir þeim svo þeim verði rúllað um götur. Meðan ég stóð við gluggann birtist appelsínugulur bíll merktur raestitaekni.is, bakkaði að sjónum og á afturendanum á honum opnaðist stór lúga án þess að sýnileg hönd kæmi þar nærri. Út gusaðist drullubrúnt vatn og olíumöl og blandaði sér við sjóinn þar sem fiskarnir búa. Bakhlið slagorðsins “Hrein Torg – Fögur Borg” í skyndimynd. Færum drulluna frá einum stað til annars og við þurfum ekki að horfa upp á hana. Blandaða við sjóinn sér hana enginn. Húrra Húrra.
Í fyrsta fyrirlestrinum í BTLS námskeiðinu, sem stendur fyrir Basic Trauma Life Support, vitnaði læknirinn í orð manns sem varaði við faraldsfræðilegri útbreiðslu slysa í umferðinni. Þessi maður hafði líkt sjúkdómnum umferðarslys við faraldra eins og Stórubólu. Hann skrifaði þetta árið 1927. Við höfum ekki hægt á okkur síðan.
Þessvegna fara hjúkrunarfræðingar og læknar á námskeið eins og Basic Trauma Life Support og kenna hvert öðru hvernig fyrstu viðbrögð á slysstað geta bjargað mannslífum.
Eldhús Landspítala Háskólasjúkrahúss í Fossvogi bauð í gærkvöld uppá salatbar og brauðsúpu með gerfirjóma. Ég var sáttur við lífið og tilveruna og var að salla í mig þegar á skjánum birtist gráhærður maður sem minnti á að hann væri leiðtogi friðsamrar þjóðar og í nafni friðarins, frelsisins og réttlætisins væri hann og hans herveldi reiðubúið að drepa fullt af fólki.
Mig langar núna ennþá minna en áður til að fylgjast með fjölmiðlum. Ég man eftir einum vini mínum sem vakti þrjár nætur til að fylgjast með á CNN þegar byrjað yrði að sprengja við Persaflóa í forsetatíð Bush eldri. Honum fannst þetta magnað. Þeim báðum líklega.
Kannski er ég að verða gamall. Eða svona meðvitaður um hversu gaman er að lifa og þá um leið meðvitaður um að hver einasta önnur manneskja hefur alla möguleika til þess líka. Líka þau sem munu verða drepin þegar þeir byrja að sprengja, og sjónvarpað á CNN. Ég er bara hræddur við fréttirnar.
Það var hringt í mig áðan vegna fyrirhugaðra tónleika gegn stríði á Gauknum í næstu viku. Popparar og pönkarar munu sýna hvernig fólk getur staðið saman þegar hlutirnir skipta virkilegu máli, eins og núna, og spila saman gegn stríði.
Fylgist með í næstu viku hvernig popparar og pönkarar þessa lands munu snúa niður gömlu mennina sem gegna hlutverki forsætisráðherra og utanríkisráðherra og benda þeim hversu firrtir þeir eru í hlýlegum orðum sínum um yfirvofandi fjöldamorð.
skráð klukkan 17:36
Ég reyni oft að horfa á sjálfa mig sem umhverfi annara. Í vinnunni reyni ég að gera þetta merkingarlega en ekki bara að spegla mig, (pæla í hvort ég sé ekki örugglega jafn glæsilegur á velli og ég trúi sjálfur). Ég rifja þá upp hvernig læknastofur og sjúkrahús komu mér fyrir sjónir áður en þessi svæði urðu mér jafn kunnugleg og þau eru í dag.Hvítklætt fólk með stöðuheiti heilbrigðisstarfsmanns persónugerir maður ekki heldur stöðugerir, alveg eins og með afgreiðslufólk. Fæst þeirra sem fá einhverja þjónustu gera ráð fyrir, eða hafa einusinni ímyndunarafl til, að sá eða sú sem sinnti þeirra þörfum gangi út um kvöldið og eigi sér einkalíf, að viðkomandi sárni ef og þegar ekki er komið almennilega fram við hann eða hana.
Ein kona hreytti í mig hvort að hún þyrfti virkilega að bíða lengur, væri þegar búin að bíða tvo tíma með verk í öklanum sínum. Ég brosti bara (ég brosti til hennar með augunum líka…en augun voru kannski orðin svolítið þreytt) og sagði að í dag væri mánudagur…mánudagar væru alltaf bilaðir á slysó. Hún hreytti meira, var komin í hreytingaskap eftir að hanga á ömurlegri biðstofu í tvo klukkutíma, til að bíða eftir þjónustu sem í réttlátu samfélagi ætti að vera henni jafn sjálfsögð og fljót og jafn ókeypis og að fara á klósett, sagði það ekki vera sér að kenna að hafa dottið á mánudegi. Ég brosti meira og útskýrði ástandið aðeins betur og hún beið svo ótrúlega þolinmóð í minnst hálftíma í viðbót eftir að læknir kæmist til að skoða öklann hennar.
Ég set stundum augun mín uppá vegg á einhverjum ganginum inni á sjúkrahúsinu og horfi þaðan á hreyfingar okkar sem hlaupum þarna fram og tilbaka. Stilli eyrunum einhversstaðar upp og hlusta eftir því hvernig við tölum. Mikilsverðast finnst mér þó að stinga nefinu hér og þar undir bekki og reyna að muna hvað það var við spítalalyktina sem gerði þessar stofnanir óhugnanlegar. Mér finnst óviðeigandi af mér sem hjúkrunarfræðingi að muna alls ekki hvenær ég hætti að finna þessa lykt. Hvernig get ég þá sett mig í spor skjólstæðinga minna?
Ég verð að falla frá hvítu veggjunum, annars fer að hugsa eins og þeir; reyna að láta manneskjur falla að hornum og línum.
skráð klukkan 00:32
“Síðastliðna nótt dreymdi mig að jörðin væri flöt og að á tunglinu væru höf sem ég gat auðveldlega skoðað gegnum sjónauka með purpuralita linsu. Dásamlegur draumur.”Úr “The Primal Screamer” eftir Nick Blinko
Það er skemmtilegt að horfa á fólk. Skoða fólk. Kannski er það skemmtilegast þegar maður nær að halda ákveðinni fjarlægð og það er einnig athyglisvert að skoða hvernig einstaklingar temja sér ákveðnar aðferðir til að viðhalda þessari fjarlægð.
Í Þýskalandi ávarpar fólk gjarnan ókunnuga hranalega, hreytir skilaboðum frá sér í stað þess að tala eðlilega, og hvessir sig. Líka þegar mér fannst alveg eins og hægt hefði verið að koma meintum meiningum til mín án þess að ygla brún. Einn innfæddra vildi meina að þarna væri bara of mikið af fólki samankomið í hlutfallslega litlu landi.
Í Englandi nota innfæddir líka þessa hreytingatækni en mér fannst eins og hún væri mýkri í þeirra útgáfu. Til dæmis dyravarðaboltar á þeim tvennum tónleikum sem ég var á urruðu á gesti þegar troðningur var við innganginn. Mér fannst það ekki lengur leiðinlegt eða tók það persónulega. Fannst það bara vera þeirra leið til að tjá sig.
Fyrst þegar ég var í London (þessir síðustu dagar voru fjórða lendingin mín þar) varð ég hálfhræddur við sölumennina á götumörkuðunum. Mér fannst þeir vera að gelta á mig, skildi ekki orð af þessari tjallamállýsku og leist ekkert á blikuna. Kannski (og enn og aftur vonandi) er það þroskamerki hjá mér að líta bara á þetta sem annara leið til að tjá sig og vera þátttakendur í samfélagi manna. Annara leið en mín er ekki röng leið, heldur öðruvísi leið.
Mér fannst líka gaman að heyra einstaklinga með þá nær svörtu húð, breiða nef og þykku varir sem kenndar eru gjarnan við Afríku hreyta frá sér þessu skrýtna tjallamáli. Sama átti við það svarthærða fólk, með skásettu augun sem voru samt innfæddir bretar.
Mér varð á að hugsa hvernig stæði á því að enn þrifist massívur rasismi í þessu landi þar sem allar hugmyndir um kynþætti og að vera innfæddur breti virtust mér vera löngu runnar saman í eitt stórt skemmtilegt mannhaf.
skráð klukkan 14:32
Mannlifid i underground lestakerfinu her i London er skondid. Eg kemst aldrei hja thvi ad gera mer hugmyndir um samskipti theirra sem ferdast saman. Ungu porin sem annadhvort geta ekki sed hvort annad i fridi eda glapast ondverd a. Baekurnar sem margir eru ad lesa, threytan sem skin ur augunum.Er ordinn threyttur a utsyninu ut um glugga nedanjardarlestanna. Eina sem gripur augad fyrir utan adrar manneskjur er stok official ljod a veggjunum. Poems in the Underground. Hef sed tvo og thau fjalla baedi um hversu slaemt fyrirtaeki oliukompaniid Esso se, og ad George Bush se fifl sem se a mala hja theim. Skondid ad sa ad thetta se opinber stefna lestanna.
Thad eru engir rusladallar a lestarstodvunum. Reynt er ad hafa taer sem mest naktar svo hvergi se haegt ad stinga sprengju.
Hyde Park hostelid er fullt af folki sem hefur buid tharna i einhvern tima. Vid Gudny ljosmyndari deilum herbergi med tveimur saenskum stelpum sem hafa verid tharna i 3 vikur. Svo koma og fara adrir. Gudny langar ad gera stuttmynd, heimildamynd um folkid sem byr til langtima a svona hostelum, hvadan thau eru ad koma, hvad thau eru ad gera, eru thau ad bida eftir ad lifid i london eigi ser stad.
Bakpokinn minn er fullur af bokum um anarkisma og feminisma til ad dreifa heima. Hef keypt plotur fyrir tugi thusunda. Skemmtilegt ahugamal tonlistin.
Buxurnar minar eru i henglum eftir Anthrax tonleikana a fostudag, glodurauga er ad breida ur ser undir vinstra augana. Dansinn var hardur. Tonleikarnir i gaerkvold voru svo magnadir ad their voru andleg reynsla. Thungi og monotonia ISIS heillar.
Enginn nalgast mig til ad spyrja um peninga.
skráð klukkan 11:47
Flug til London á eftirTónleikar
Plötubúðir
...plötusukk.....Nammminammm
Kem heim á sunnudag....mun ekki eyða flakkinu í að elta uppi internetkaffi en sjáum til.
skráð klukkan 10:53
“Hvað á sér stað hérna?” Hvíslaði Richard.
“Myrkrið er að eiga sér stað,” sagði leðurkonan, mjög hljóðlega. “Nóttin er að eiga sér stað. Allar martraðir sem hafa komið fram þegar sólin gengur til viðar, allt frá tímum hellanna, þegar við hjúfruðum okkur upp að hvort öðru í leit að hlýju og öryggi, eru að eiga sér stað. Núna” tilkynnti hún þeim, “núna er rétti tíminn til að vera myrkfælinn.”Úr “Neverwhere” eftir Neil Gaiman
Kannski er það bara ég og einhverjir örfáir rugludallar aðrir sem kannast við það að hafa átt tímabil í sínu lífi þar sem dauðinn og draugarnir virkuðu meira heillandi en þeir gera í dag. Mér varð hugsað til bóka sem ég á frá ýmsum tímabilum í mínu lífi og fjalla sumar um dauðann. Gott ef ég las ekki allar slysafréttir dagblaðanna af áhuga þá líka. Kannski var bara eitthvað heillandi sem ég þorði ekki að hugsa út í að framkvæma. Leit að lausn frá þeim syndaklafa sem ég safnaði á mig sjálfur og skildi ekkert í hvaðan kom og afhverju var svona þungur.
Í póstinum í gær fékk ég nokkur eintök af þungarokkstímariti sem gefið er út í Búlgaríu. Kynntar voru til leiks hljómsveitir eins og “Severe Torture,” “Bloodshed” og “Rot.” Umfjöllunarefni viðtalanna eru dauðinn, djöfullinn og myrkrið í mannssálinni. Myndskreytingar sumra geisladiskanna stolnar myndir af illa förnum mannslíkömum. Fullt af fínni tónlist og ég get enn hlegið að þessu þar sem blessunarlega eru fæstir af þessum listamönnum að taka sig alvarlega nema tónlistarlega.
Það er bara svo afskaplega takmörkuð uppreisn í þessu. Það er bara svo og svo lengi hægt að ganga fram af fólki með því að gefa sig út fyrir að hafa áhuga á innyflum og andskotanum og vera listamaður um leið. Það þarf sífellt að ganga lengra til að ganga fram af fólki. Bítlarnir þóttu grófir í eina tíð. Það sagði pabbi minn einhverntímann þegar hljómsveitin Forgarður Helvítis vakti fyrst hneykslan fólks, bara út af nafngiftinni.
Þegar öllu er á botninn hvolft snýst alltaf uppreisnin mest um að finna sátt við eigið sjálf. Það er grundvöllur allrar umbyltingar. Sá eða sú sem ekki hefur áttað sig á eigin stöðu í lífinu hefur ekkert að segja öðrum um þeirra líf. Hegðan hans eða hennar getur í mesta lagi orðið öðrum til varnaðar og/eða lærdóms.
Ég horfi á annara stefnu, næ kannski að sjá hvert hún er að leiða, eða velti henni fyrir mér og máta hana upp á mitt líf. Aðlaga hana mínum aðstæðum. Það er aldrei hollt að gleypa neitt hrátt. Allra síst lífsspeki.
skráð klukkan 10:24
Ég grínast oft með það í vinnunni að einungis tímaspursmál sé hvenær ég verði keyrður niður á reiðhjólinu og endi á börum inni á slysó. Sé fyrir mér fótargips í tvo mánuði sem er ekki annað en yfirmáta rómantík fyrir bókaorminn sem gæti jafnvel tekið sig taki og skrifað eins og eina litla bók með aðra löppina upp í loft.Þó að ég horfi upp á það á mínum dagvinnutíma þá fylgir aldrei sögunni allur sársaukinn, langvarandi verkir í brotnum beinum sem bjúgur þrýstir á. Ég sé bara rómantíkina í því að losna við vinnu á þennan félagslega ásættanlega hátt. Hugsa aðeins útí blankheitin sem fylgja því að missa mikið úr vinnu en það sem ég áttaði mig sérstaklega á í dag er að ég held mig jafn lausan við að lenda í slysum og hver annar. Við trúum því öll að slys séu eitthvað sem komi fyrir aðra, krabbamein greinist líka hjá öðrum, það er alltaf eitthvað annað fólk sem deyr úr krabbameini og okkur finnst það mjög leitt þeirra vegna en það kemur aldrei til greina að ég eða þú munum þurfa að takast á við það.
Ég er svona líka og ég vinn á slysadeild. Ég veit að tveir sérfræðingar í Heila- og taugasjúkdómum og áföllum sem vinna á Landspítalanum hjóla um hjálmlausir. Þeir snúa bara upp á sig og segja aðaláföllin komi á aðra líkamshluta en höfuðið og þeir deyi þannig hvort eð er úr því ef þeir verði keyrðir niður.
Ég segi fólki að ég hafi fengið mér reiðhjólahjálm eftir að hafa starfað á heila-og taugadeild. Þar hafi ég oft sinnt fólki sem var að jafna sig eftir höfuðhögg; heilamar og blæðingar sem létu það detta úr sambandi eins og biluð vélmenni, sjá tvöfalt, hætta að skynja hluta af umhverfi sínu eða líkama, og þannig hafi reynsla annara kennt mér að gæta mín. Hið rétta er að dönsk, fyrrverandi kærasta kom í heimsókn til landsins og keypti á mig hjálm um leið þar sem ég talaði bara um að fá mér hjálm en tímdi aldrei að kaupa mér einn slíkan.
Hinsvegar segi ég söguna um heila- og taugadeildina þar sem hún ætti að vera rétta ástæðan fyrir því að ég fékk mér hjálm. Það þurfti bara aðra manneskju (konu!) til að hugsa í framkvæmd fyrir mig. Nú hjóla ég alltaf með hjálm og hef ákveðið með sjálfum mér að ef ég einhverntímann fæ mér hjólarúnt án hjálmsins muni það verða sá dagur sem ég hjóla of hratt á móti bíl. Forlagatrúin lætur ekki að sér hæða.
Ég gekk í mörg ár með þá hugsun að einhverntímann ætti ég eftir að fá þungt högg á höfuðið vinstra megin. Þessi hugsun er ekki sprottin upp úr neinu sem ég veit um en ég býst stundum við þessu höggi ennþá. Ekki á jafn stórkostlega blóðugan hátt og áður en ég yrði samt bara þægilega undrandi ef að forlagatrúin gerði þannig vart við sig að hún væri síðasta hugsunin fyrir myrkur.
skráð klukkan 00:49
Íslenskir feministar eru alltof hógværir. Við búum öll í samfélagi sem er svo gegnsýrt af karlrembu að við sjáum hana ekki einusinni í eigin hugsunarhætti, samt sýnist mér að einungis sé ráðist að yfirborðinu: Að birtingarmyndum hins innbyggða kynjamisréttis í stað þess að leita virkilega rótanna og taka til við að höggva. Rótanna eru jú leitað í BA-ritgerðum sem fá svo sitt hillusvæði á Landsbókasafni og viðkomandi rannsóknaraðili fær síðan heiðurssæti í einhverju feministafélagi sem er í raun enn einn saumaklúbburinn með lokaðan aðgang en samt með félagslegar breytingar á stefnuskránni!Afhverju sé ég ekki nema í mesta lagi einusinni á ári einhver tilþrif í gangi sem virkilega er ætlað að hreyfa við fólki – fólki sem horfir á samfélagið gegnum síu hins áðurnefnda innbyggða kynjamisréttis. Í vikunni birtist heilsíðuauglýsing frá m.a. Stígamótum sem hvatti til þess að “taka afstöðu gegn verslun með konur.” Myndbirtingin með þessari setningu var flöt mynd af ungum karlmanni sem var til helmings í lit og hinn helminginn svarthvítur. Myndin sagði mér ekki neitt og setningin enn minna.
Ég er alveg til í að taka afstöðu gegn verslun með konur, að sjálfsögðu, annað væri allsendis óheilbrigð afstaða og ekki nokkrum manni sæmandi, sama hversu illa innrættur einstaklingurinn mögulega er. Þarna er nefnilega hvergi gerð krafa um að taka á nokkrum hlut, engra breytinga er óskað. Það stóð hvergi neitt um að taka á minni afstöðu gagnvart möguleikum kvenna til sjálfstæðs og óháðs lífs.
Feministar eyða orku í að skammast yfir því að ungar konur raki af sér skapahárin. Hár vaxa aftur. Remban verður áfram til staðar löngu eftir þessi sömu hár eru orðin grá.
Bæklingarnir sem eru í gangi segja ekkert því þeir eru á stofnanamáli sem unglingar skilja ekki og herferðirnar miðast við að ná til stórs hóps níunda bekkjar, eitt árið. Það er nýr níundi bekkur á hverju ári, um allt land en herferðin miðast við hversu mikinn styrk jafnréttisnefnd fékk úthlutað. Búnir eru til margir kassar af bæklingum sem sendir eru kennurum út um allt en kassarnir eru tómir.
Feministar klikka þó aðallega á því að vera sífellt að biðla til ríkisvaldsins um breytingar. Ríkisvaldið er stærsta karlrembustofnun þessa litla samfélags. Ríkisvaldið stendur og fellur með því að engar breytingar eigi sér stað. Um leið og hægt væri að koma inn einhverjum raunverulegum breytingum þess eðlis að konur væru viðurkenndur kraftur í samfélaginu væri stutt í að ríkisvaldið væri séð sem eyðileggjandi og kúgandi afl.
Við verðum að gera þetta sjálf.
Sé gagnrýni mín ómarktæk og óraunsæ stafar það af því að ég veit ekki um allt sem er í gangi. Vonandi er meira í gangi en ég sé.
skráð klukkan 11:06
“Í lofttæmi ferðast allar prótónur á sama hraða. Þær hægja á sér þegar þær fara í gegnum loft eða vatn eða gler. Prótónur mismunandi orkugerða hægja á sér á mismunandi hraða. Ef Tolstoy hefði vitað þetta hefði hann þá gert sér grein fyrir hinni skelfilegu vitleysu sem finnst í upphafi “Anna Karenína”? “Allar hamingjusamar fjölskyldur eru sviplíkar; hver óhamingjusöm fjölskylda er óhamingjusöm á sinn sérstaka hátt.” Hamingjan er sértæk. Eymdin er altæk. Yfirleitt veit fólk nákvæmlega afhverju það er hamingjusamt. Það veit sjaldnast afhverju eymd þeirra stafar.”Jeanette Winterson – úr “Written on the Body”
Við vorum oft orðnir uppiskroppa með umræðuefni strax á öðru glasi. Hvað okkur fór milli seinna skipti yfirleitt ekki máli þar sem það var happa og glappa hvað við mundum eftir því. Þegar við minntumst á sameiginlega kunningja notaði ég oft ýmiskonar útlitslýsingar og tengingar til að koma því að hvern ég meinti, ekki til að skreyta mál mitt eða til gamans, heldur afþví ég mundi ekkert stundinni lengur.
Flestar samræður yfir glösum fóru fram á öðru tímaplani og öðrum veruleika. Þær snerust um drauma okkar og þrár. Skeggrætt var um hvernig mætti gera þá að veruleika og fullyrt um handfylli möguleika og framkvæmdavilja. Virku dagarnir átu þetta allt upp án þess að fitna eins og púkinn í sögunni af Sæmundi. Nóg var af púkunum samt, glottandi í hverju horni. Draumarnir tóku sig upp um helgar.
Okkur fannst púlið og djöfulgangurinn eiga sér stað í miðri viku. Héldum okkur því eiga skilið að slappa af og skemmta okkur um helgar. Sáum engan veginn og vildum alls ekki sjá hversu öfusnúið líf okkar var. Bjuggum til helgar og önnur tilefni hvenær sem var. Aldrei máttu líða of margir dagar án þess að við glímdum við djöflana. Lögðumst auðsveipir undir við fyrsta hælkrók og lágum eftir. Létum renna í okkur.
Tíminn var óvinur okkar. Við hötuðum lygar hvorra annara því við þekktum þær ekki sem okkar eigin. Við lifðum við þá lygi að við værum að gera okkar besta, bölvuðum hverjum skugga sem skar leið okkar. Fyrirlitum hverja lausn því við afneituðum vandamálinu. Það var það eina sem við gátum stutt hvorn annan í.
Ég verð þreyttur bara af að hugsa til þess hve morgnarnir voru erfiðir á þessum árum, ógnþrungir bjartir dagar skelfdu veikan hugann. Staðreyndir málsins vöktu uppgjafarviljann og hann var leið til að gera þennan ömurleika að dýrmætri reynslu.
skráð klukkan 17:01
Í fyrrakvöld fór ég á tónleika til stuðnings langveikum börnum. Tilefnið var að nokkrar hljómsveitir spiluðu lög eftir Black Sabbath. Fullt hús var á Gauknum og um tvær af fimm hljómsveitum kvöldsins skiluðu sínu vel að mínu mati. Merkilegt að þessir tónleikar voru haldnir til heiðurs einni mestu Metalsveit allra tíma en samt var einungis ein metalsveit kölluð til. Líklega þessvegna sem mest var um tískurokkara og popparaskríl í salnum: Fólk sem gefur sig út fyrir rokkið en var ekki að halda það út að síðhærðir meðlimir hljómsveitarinnar Sólstafir tóku eðlilega þungt á metalklassík eins og “War Pigs.”Aðstandendur tónleikanna voru nýstofnaður Black Sabbath klúbbur og útvarpsstöðin Radio Reykjavík. Það setti stóran svartan blett á tónleikana að alltaf milli hljómsveita álpuðust upp á svið tveir trúðar sem röfluðu og létu eins og þau fífl sem þeir líklega hafa atvinnu af að vera. Þeir létu sér ekki nægja að vera með aulagang heldur og reyndu þeir að vera fyndnir útá að vera karlrembusvín og mini-rasistar. Það var rétt svo að hver hljómsveit næði að klára að spila áður en þeir voru komnir upp á svið og byrjaðir að orga. Jafnvel þegar síðasta sveit hafði lokið leik sínum, hljóðmenn voru að pakka saman og áhorfendur voru að þyrpast út stóð annar trúðanna uppi á sviði og kveinaði á athygli.
Heilsíðuauglýsing í dagblaði frá útvarpsstöðinni birti mynd af miðbiki nakins líkama konu og sagðist vera að “færa hlustendum sínum þessa konu í tilefni dagsins – lifi rokkið.”
Þessi fífl hafa aldrei vaxið uppúr hinum óþroskuðu árum þegar testosterónið var að byrja að vera virkt afl í líkama þeirra. Þessir kjánar gera sér einhverja grein fyrir því að rokkið hefur alltaf verið tónlist uppreisnar og trúa því enn að minniháttar kjaftháttur á kostnað kvenna sé uppreisn. Þessir drullusokkar dirfast svo að gefa sig út fyrir að vera stoltir af því.
Viðhorfið sem mikrófónskúnkarnir á Gauknum létu flakka af sviðinu var það sama og Tom Cruise túlkaði svo eftirminnilega í kvikmyndinni “Magnolia” þar sem hann veður um svið og hvetur fullann sal af lítilmótlegum karlmönnum til að kúga konur til hlýðni – “Respect the Cock – Tame the Cunt” er slagorð herferðar hans.
Auðvitað er persóna Tom Cruise bara lítill strákur að reyna að búa sér til ímynd, eins og þeir popparar og lúserar sem voru stór hluti áheyrenda á Gauknum þetta kvöld. Ég sá að þegar síðasta sveit steig á svið, rokkbandið Sign, smöluðu sér nokkrir blindfullir dúddar fram fyrir sviðið, einn þeirra hnippti í mig og spurðu hvort ekki ætti að hoppa? Poppararnir búnir að drekka í sig kjark til að geta búið til leik úr því að vera ekta rokkari.
Ég er uppfullur af fordómum gagnvart tískurokkurum og hvað þá tískupönkurum. Mér finnst ég alveg hafa efni á því þar sem ég er virkur í því að skipuleggja tónleika á eigin forsendum og skapa þannig grófri rokktónlist óháðari tilveru.
Ég þarf ekki að vera trúður, karlrembusvín eða bara hálfviti um leið. Ég geri þetta af því að ég hef trú á því. Þetta er leikur og skemmtun en um leið hefur það merkingu fyrir mér og rokk er ekki mín afsökun fyrir því að rækta rembusvínshátt eins og virðist vera málið hjá Radio Reykjavík.
skráð klukkan 14:14
“Ég fór og kíkti á sólblómin mín, þau vaxa jafnt og þétt fullviss um að sólin muni vera til staðar fyrir þau, og þau nái fullvexti á réttan máta á réttum tíma. Mjög fáum manneskjum tekst nokkurntímann að gera það sem náttúran gerir þrautalaust og nokkurnveginn kórrétt. Við vitum ekki hver við erum eða hvernig við eigum að starfa, hvað þá hvernig við náum að blómstra. Blind náttúra. Hinn hugsandi maður. Hver er að gabba hvern?”Úr “Written On the Body” eftir Jeanette Winterson
Það situr alltaf í mér, síðan hann tók sitt eigið líf, að ég náði aldrei að tala við hann. Ég er langt frá því viss um hvað það er nákvæmlega en mér fannst alltaf að það vantaði bara að tala við hann. Ég heyrði oft talað um hann og margir höfðu í flimtingum eitthvað sem hafði hrokkið upp úr honum og þótti miður gáfulegt. Hann virtist aldrei hafa náð að vera virkur í því litla samfélagi manna sem við vorum báðir hluti af.
Þegar við vorum pollar, ég og eldri bræður hans, kom ég oft heim til þeirra. Mér varð aldrei hugsað til þess nema eftirá hvernig mér liði á sálinni í dag ef að samskipti milli mín og minna foreldra hefðu innihaldið hreytingar í staðinn fyrir samræður. Hvernig hefði ég getað lært það traust sem ég finn fyrir í samskiptum við aðrar manneskjur í dag ef aldrei hefði verið hlustað á mig heldur. Kannski værum við þá báðir fallnir fyrir eigin hendi í dag. Hver veit nákvæmlega hvað á sér stað í hugarskoti þeirra sem taka eigið líf. Hver treystir sér til þess?
Seinna, þegar við vorum báðir vaxnir úr grasi og að vorum að máta okkur við lífið, varð mér oft hugsað þannig að honum gengi svona illa að máta sig við lífið vegna þess að það hefði aldrei verið hlustað á hann. Hann hefði þannig aldrei lært að tjá sig, alltaf verið álitinn kjáni og gengist upp í því hlutverki. Ómeðvitað sagði hann við sjálfan sig að fyrst hann væri álitinn kjáni væri líklega skást að vera kjáni.
Samt spjölluðum við alltaf bara út í bláinn þegar við hittumst á förnum vegi. Skiptumst á stuttum fréttum af smáskitlegum fylleríum sem voru hvort eð er alltaf eins. Ræddum aldrei saman. Vorum að máta okkur í sitthvora áttina.
Ég var sjálfur aldrei neitt félagslega afskiptur. Var lítill rindill sem unglingur og náði mér í félagslega viðurkenningu með því að geta drukkið mikið af brennivíni. Hann drakk illa og mikið, var stór og þunglamalegur og svo illa liðinn af starfsfólki pöbbsins, þegar hann var fullur, að hann var ráðinn í dyrnar þar svo starfsfólkið losnaði við strögglið við að koma honum út eftir lokun.
Það var ekki náttúran sem hafði gert nein mistök þegar hann varð til. Mönnunum mistókst frekar og það situr svolítið í mér hvað honum hlýtur að hafa liðið hroðalega illa fyrst að svona fór. Samt bölvaði fólk bara og hristi hausinn þegar hann gerði skandala útúrdrukkinn. Veifaði byssu og hótaði ítrekað að farga sér. Núna veit ég að hann var að kalla á hjálp. Kunni það ekki öðruvísi en með vitleysisgangi. Eins og svo mörg sem ég sé í vinnunni og skil betur en ég skildi hann meðan hann lifði.
Kannski þessvegna sem mér finnst hann hafa skilið eftir eitthvað tómarúm sem ég veit ekki alveg hvernig hægt er að fylla upp í. Það er eins og þær gera alltaf…þessar ótímabæru vitjanir dauðans.
skráð klukkan 01:49
Unga og öfluga fólkið sem heldur úti heimasíðunni www.cannab.is hitti mig á götu og var fullt af eldmóði. Var á fullu að sanka að sér stuðningsaðilum í baráttunni og andstæðingum um leið.Það er margt vitlausara en barátta fyrir lögleiðingu kannabisefna. Mætti þó orða þetta betur. Þetta er barátta fyrir afléttun lagabálksins á kannabisefnum. Það á ekki að setja kannabis í lög heldur losa efnin úr lögunum. Þessi barátta er búin að standa áratugum saman um allan heim en á Íslandi hefur bara aldrei verið minnst á hana.
Umræðan snýst yfirleitt ekki um það sem skiptir máli; forsendur þess að kannabisefni eru ólögleg. Einblínt er á að ungt fólk fari illa með líkama sinn og sál með hassreykingum og það er álitin nægileg ástæða fyrir áframhaldandi banni og helst hertum refsingum við brotum. Hass á einnig að opna ungu fólki leið inn í neyslu harðari vímuefna. Þessum viðhorfum er gert hátt undir höfði í samfélagi sem hampar áfengisneyslu sem félagslega ásættanlegri hegðun.
Bara þetta atriði er nægilega hátt stemmdur tvískinnungur til að gera ólögmæti þess að eiga og neyta hass eða marijúana frekar kjánalegan. Það hafa margir ritfærari, víðlesnari og rökfastari menn en ég orðið til þess að fjalla vel um þennan málaflokk. Bent á að séu einstaklingar fíklar á annað borð séu viðkomandi fullfærir um að kaupa hass hvar á landinu sem er hvað sem öllu ólögmæti líður. Fíklar eru líka sjúklingar og hvenær hafa reglugerðir gert eitthvað til að stemma stigu við kvefi? Er rétt að setja lög á kynhegðan landsmanna vegna hættu á HIV smiti?
Ég hef tekið eftir því að þar sem ég hef flækst um Evrópulönd og víðar að þar er kannabis reykt í rólegheitum og með jafnaðargeði. Hér á Íslandi hef ég séð menn bara reykja þangað til að ekki var heil brú í hausnum á þeim. Svona eins og margir á Íslandi drekka brennivín meðan fólk í Frakklandi sötrar vín og fólk í Danmörku sullar í sig bjór. Hasshausar eru dæmdir til að vera alveg jafn leiðinlegir og fyllibyttur missi þeir stjórn á sinni neyslu. Sama ruglið þó efnið sé sitthvort.
Ein saga sem ég las um upphaf þess að kannabisplantan og allar hennar afurðir eru bannaðar er á þá leið að ungur breskur læknir fór til Indlands snemma á síðustu öld og rannsakaði geðsjúkdóma meðal Indverja. Hann tók eftir því að geðsjúklingarnir reyktu mikið kannabis, lagði því saman tvo og tvo og fékk út sex eða eitthvað meira. Hann skilaði síðan skýrslu um þá ályktun sína; að fólk yrði geðveikt af því að reykja kannabis (en ekki að það reykti kannabis til að líða skár af ranghugmyndum sínum og geðveikisrugli), og breska læknaráðið gekk eftir banni á öllum þessum efnum. Síðan hefur því verið viðhaldið. Komist hefur á félagsleg stimplun og ég veit um þó nokkuð af fólki sem leggur til jafns marijúanareykingar og heróínneyslu. Þetta fólk er jafnframt reiðubúið að samþykkja það sem eðlilegt að ofbeldi fylgi drykkju.
Ég hef aldrei vitað til þess að einstaklingur sem er í hassvímu geri nokkrum öðrum skaða. Fylgifiskum áfengisneyslu sinni ég á hverjum degi á slysadeildinni.
Þetta er gamla sagan um að siðferði einhverra er troðið upp á aðra gegnum misskiptingu valds. Ég óska cannab.isfólkinu góðs gengis í baráttu sinni. Þau munu oft verða misskilin vegna þess að margir munu leggja sig fram um að misskilja málstað þeirra. Á sömu forsendum mun þeim verða úthúðað og þau hötuð.
Enginn verður spámaður í sínu nærhaldi.
skráð klukkan 03:40
Unga og öfluga fólkið sem heldur úti heimasíðunni www.cannab.is hitti mig á götu og var fullt af eldmóði. Var á fullu að sanka að sér stuðningsaðilum í baráttunni og andstæðingum um leið.Það er margt vitlausara en barátta fyrir lögleiðingu kannabisefna. Mætti þó orða þetta betur. Þetta er barátta fyrir afléttun lagabálksins á kannabisefnum. Það á ekki að setja kannabis í lög heldur losa efnin úr lögunum. Þessi barátta er búin að standa áratugum saman um allan heim en á Íslandi hefur bara aldrei verið minnst á hana.
Umræðan snýst yfirleitt ekki um það sem skiptir máli; forsendur þess að kannabisefni eru ólögleg. Einblínt er á að ungt fólk fari illa með líkama sinn og sál með hassreykingum og það er álitin nægileg ástæða fyrir áframhaldandi banni og helst hertum refsingum við brotum. Hass á einnig að opna ungu fólki leið inn í neyslu harðari vímuefna. Þessum viðhorfum er gert hátt undir höfði í samfélagi sem hampar áfengisneyslu sem félagslega ásættanlegri hegðun.
Bara þetta atriði er nægilega hátt stemmdur tvískinnungur til að gera ólögmæti þess að eiga og neyta hass eða marijúana frekar kjánalegan. Það hafa margir ritfærari, víðlesnari og rökfastari menn en ég orðið til þess að fjalla vel um þennan málaflokk. Bent á að séu einstaklingar fíklar á annað borð séu viðkomandi fullfærir um að kaupa hass hvar á landinu sem er hvað sem öllu ólögmæti líður. Fíklar eru líka sjúklingar og hvenær hafa reglugerðir gert eitthvað til að stemma stigu við kvefi? Er rétt að setja lög á kynhegðan landsmanna vegna hættu á HIV smiti?
Ég hef tekið eftir því að þar sem ég hef flækst um Evrópulönd og víðar að þar er kannabis reykt í rólegheitum og með jafnaðargeði. Hér á Íslandi hef ég séð menn bara reykja þangað til að ekki var heil brú í hausnum á þeim. Svona eins og margir á Íslandi drekka brennivín meðan fólk í Frakklandi sötrar vín og fólk í Danmörku sullar í sig bjór. Hasshausar eru dæmdir til að vera alveg jafn leiðinlegir og fyllibyttur missi þeir stjórn á sinni neyslu. Sama ruglið þó efnið sé sitthvort.
Ein saga sem ég las um upphaf þess að kannabisplantan og allar hennar afurðir eru bannaðar er á þá leið að ungur breskur læknir fór til Indlands snemma á síðustu öld og rannsakaði geðsjúkdóma meðal Indverja. Hann tók eftir því að geðsjúklingarnir reyktu mikið kannabis, lagði því saman tvo og tvo og fékk út sex eða eitthvað meira. Hann skilaði síðan skýrslu um þá ályktun sína; að fólk yrði geðveikt af því að reykja kannabis (en ekki að það reykti kannabis til að líða skár af ranghugmyndum sínum og geðveikisrugli), og breska læknaráðið gekk eftir banni á öllum þessum efnum. Síðan hefur því verið viðhaldið. Komist hefur á félagsleg stimplun og ég veit um þó nokkuð af fólki sem leggur til jafns marijúanareykingar og heróínneyslu. Þetta fólk er jafnframt reiðubúið að samþykkja það sem eðlilegt að ofbeldi fylgi drykkju.
Ég hef aldrei vitað til þess að einstaklingur sem er í hassvímu geri nokkrum öðrum skaða. Fylgifiskum áfengisneyslu sinni ég á hverjum degi á slysadeildinni.
Þetta er gamla sagan um að siðferði einhverra er troðið upp á aðra gegnum misskiptingu valds. Ég óska cannab.isfólkinu góðs gengis í baráttu sinni. Þau munu oft verða misskilin vegna þess að margir munu leggja sig fram um að misskilja málstað þeirra. Á sömu forsendum mun þeim verða úthúðað og þau hötuð.
Enginn verður spámaður í sínu nærhaldi.
skráð klukkan 03:39
Í tölvupósti fékk ég skemmtileg skilaboð um að hópur ungra manna í háskólanum væri að safna undirskriftum undir yfirlýsingu þess efnis að hvetja stjórnvöld til að beita sér fyrir afnámi launamisréttis kynjanna. Gott mál. Samt hef ég ekki enn drattast til að svara póstinum en spjallaði stuttlega um þetta við einn þeirra þegar við hittumst út af öðru.Enginn hefur ennþá orðið sérstaklega til að benda mér á að ég sé öfgamaður. Setningin “við viljum ekki stærri sneið af kökunni – við viljum allt helvítis bakaríið” hefur þó sífellt meiri merkingu fyrir mér og hún skýtur upp kollinum æ oftar þegar ég heyri minnst á kröfur þær sem litlir þrýstihópar eins og þessi gera til stjórnvalda.
Mér finnst ég ekki vera neitt sérstaklega pólitískt sturlaður þegar ég horfi á þann hóp manna og kvenna sem biðlað er til að “gera eitthvað í málunum” og sé ekki á hvern hátt þau hafa rétt umfram hvert og eitt okkar til að halda að sér höndum eða aðhafast eitthvað í málum sem snerta okkur öll. Völd þessa tiltekna hóps einstaklinga sem kallast ríkisstjórn eru tilkomin vegna uppgjafar almennings gegnum kosningar og nú koma til þeirra litlir hópar þessa uppgjafafólks og beiðast ölmusu.
Heiðarlega fólkið kemur beint og biðlar en margir aðrir beita persónulegum áhrifum undir borðið og fyrirgreiðslum (og einn og einn af þeim lendir í fréttunum og fær högg á puttana) til að hafa áhrif á ákvarðanir þeirra sem hafa völdin. Alveg sama kerfið og í bíómyndunum um Guðföðurinn: Hann hafði völdin og ekkert var gert án hans leyfis. Tæki einhver völdin í sínar hendur spilltist jafnvægið og viðkomandi var refsað.
Þannig helst jafnvægið í íslenska lýðræðinu líka. Þetta er ógnarjafnvægi og okkur er ætlað að sýna því auðmýkt. Ógnarjafnvægi skapar hryðjuverk og hryðjuverkamenn. Einnig þó að fólk sé seinþreytt til vandræða. Ég er þó ekki með nein plön um að planta sprengjum í beinni merkingu þess orðs. Mig langar bara ekki að biðja neinn atvinnupólitíkus um að aumkva sig yfir hugsjónir mínar. Ég neita þeim um rétt til að hafa meiri völd en ég eða hver annar í því samfélagi sem ég lifi og hrærist í.
“Við viljum ekki stærri sneið af kökunni – við viljum allt helvítis bakaríið!”
skráð klukkan 22:30
“Ég fann fyrir tengslum við jörðina og við hugsýn mína um betri heim, sem mér fannst sýna sig allt í kringum mig. Kannski var hvað mikilvægast að ég áttaði mig á því að framtíðin er ekki höggvin í stein. Í alvöru þá getur hvað sem er átt sér stað. En við megum ekki meðvitað láta sem við höfum fulla stjórn á eigin tilveru. Við verðum að standa gegn innprentun óttans og kúgunarinnar. Þetta líf er eina lífið sem þú hefur. Viltu horfa tilbaka af dánarbeði þínu og sjá að líf þitt hefur verið ein löng, niðurlægjandi barátta fyrir kerfið?”Carolyn – úr Slug & Lettuce # 73
Ég finn sífellt fyrir minni löngun til að öðlast eitthvað af því sem fólk talar almennt um sem öryggispunkta. Einn kunningi var að kaupa íbúð og sér fram á að verða fjörutíu ár að borga hana. Hvað verður hann búinn að borga bara bankanum margar milljónir í vexti áður en hann getur kallað sig eiganda íbúðarinnar?
Líftrygging? Lífeyrissparnaður? Hvaða tryggingu hef ég fyrir því að öll þessi fyrirtæki sem bjóða mér þessa þjónustu raunverulega geymi mína peninga en sukki ekki með þá? Hvernig ætla þau að tryggja sína eigin tilvist í fjármálaheimi með siðferðisstig á við Ghengis Khan?
Ég átti margoft skemmtilegar og spennandi samræður við upplýst og áhugasamt fólk yfir helgina. Aldrei var minnst á neitt af þeirri almennu afþreyingu sem sorglega margt fólk ræktar sem sitt andlega líf. T.d. var ræddur möguleikinn á því að nokkur grænmetisætuheimili tækju sig saman og keyptu í heildsölu grænmeti af lífrænt ræktandi bændum og innflytjendum soyjavara, pasta og hrísgrjóna. Hvaða borgir og bæi gætum við náð að taka yfir eina helgi og spila á hverju kvöldi, nokkrar hljómsveitir saman? Hættan á að pönkarar og aðrir róttæklingar loki sig af inni í fordómum gagnvart þeim sem taka norminu sem sjálfsögðum hlut, og loki sig þannig af í sínum hugmyndafræðikassa var rædd.
Öll okkar sem erum utan af landi kunnum sögur af því hvernig var að vaxa úr grasi í þorpi eða smábæ og passa ekki inn í mynstrið (í rauninni eru velflestir skapandi einstaklingar sem ég umgengst upphaflega utan af landi). Hinn velþekkti rígur milli bæja og fjandsemi við utanaðkomandi er okkur öllum kunnugleg. Samt hafði enginn skýringu á þessum ótta sem oft mætir þeim sem skera sig úr og sýnir sig í fjandsemi og ofbeldi.
Þessi tónleikaferð til Vestmannaeyja fannst mér þjappa betur saman mörgum þeirra ólíku einstaklinga sem ég lít á sem hluta af neðanjarðahreyfingu pönkara, rokkara og annara róttæklinga og listamanna. Mér finnst eins og hún sé komin til að vera og verði marktækt sjálfstætt afl. Menningarkimi í huga félagsvísindamanna. Í mínum huga vísbending um að raunverulega sé hægt að lifa lífinu frekar á eigin forsendum.
skráð klukkan 20:11
Sjórinn var kolsvartur, rann saman við myrkrið og kuldann og hvassan vindinn. Ég stóð aftast í bátnum, einn með undarlegum hugsunum sem voru vaktar af kjölfarinu sem við skildum eftir okkur á hafinu en það þurrkaði út jafnóðum eins og för okkar hefði aldrei átt sér stað. Sjórinn hefur þennan eiginleika að kalla í mig og bjóða mér til hvílu.Ég hristi af mér galdurinn og dreif mig inn í matsalinn aftur.
Vestmannaeyjabær er fallegur þar sem engin tvö hús eru eins. Gamla ógnin er allt í kring, bundin í gróið hraunið og einhverjir ferðafélaga okkar lýstu viðmóti sumra hinna innfæddu þannig að hraunið kenndi þeim að ygla sig. Annars spurðu afgreiðslukonur almennt hvaða ferðalag væri á okkur. Allir vissu fyrirfram að við vorum ekki heimavön og allar grunaði þær þegar þær litu okkur augum að tónleikar væru í bígerð og undruðu sig á því að vita ekki af þeim.
Vestamanneyingar láta ekki sjá sig á almannafæri gangandi eftir að bílprófsaldri er náð. Undantekningar eru einungis þegar um er að ræða að ýta á undan sér barnavagni. Reiðhjól sjást ekki.
Við vottuðum gamla kallinum í neðra virðingu okkar við athöfn á Eldfelli, þar sem enn rýkur. Gengum um götur, bentum, hváðum og pötuðum útí loftið eins og sannir túristar. Vorum með myndavélar á lofti og spurðum til vegar af og til auk þess að spila á mögnuðum rokktónleikum þar sem fram komu alls átta hljómsveitir úr ýmsum geirum neðanjarðarrokktónlistar.
Æskulýður Vestmannaeyja tók vel undir. Tónleikarnar voru skipulagðir og samansettir af einum fimmtán ára hardcore rokkara. Ekki var þessi kraftur í mér sem fimmtán ára pönkara. Æskulýð þessa lands er langt frá því alls varnað hvað sem líður öllu röfli sjálfskipaðra fullorðinna einstaklinga um ástandið í miðbænum, eiturlyfjaneyslu, landadrykkju, döngunarleysi og tölvuleikjahangs.
Með okkur í DYS voru í för svartmálmssveitin MYRK, öskureiða jollycore hljómsveitin I ADAPT, metalbandið SÓLSTAFIR auk yngri metalcoresveitanna, DENVER, STIGMATA og einnar enn sem ég bara man ekki hvað heitir. Ungir og efnilegir og maður tékkar aftur á þessum strákum í músíktilraunum Tónabæjar sem hefjast held ég þann 6. Mars.
Ég hafði með mér fullan bakpoka af bæklingum og pönktímaritum sem ég raðaði á borð, unglingarnir vissu ekki alveg hvernig átti helst að nálgast þetta enda býr neyslumenningin fólk almennt ekki undir flakkandi hugsjónapönkara. Pönkarar eru, samkvæmt sjónvarpsstöðunum, rokkarar með skrítnari greiðslur en hinir og rifnari buxur. Þeir hafa vanalega ekkert fram að færa. En öðru máli gegndi þetta kvöld og barmmerkin mín eru líka afar vinsæl og ódýr.
Ég gekk inn í Herjólfsdal í morgun eftir sundferð. Sagði sögur af ýmsum uppátækjum mínum á þessu svæði sem var ókunnuglegt og dapurlegt svona tjaldlaust og nakið.
Brimið sem formaði hraunið á sinn hæga hátt sagði okkur frá því hversu fyrrum sveitastrákarnir væru orðnir fjarlægir náttúrunni. Það var undarleg tilfinning en sló þó ekki út þá uppgötvun að ég hef tólf eða þrettán sinnum komið til Vestmanneyja áður en ekki eytt þarna edrú klukkutíma síðan ég kom þarna tólf ára gamall.
Ég hætti ekki að fara á þjóðhátíðir fyrr en ég heyrði einusinni utan af mér einn gæslumann segja á bryggjunni; “hey…þessi er kominn!”
skráð klukkan 21:03