Hvaðan kemur hvötin til að læra? Förum við í skóla og námskeið til þess að standast félagslega kröfur eða afþví að okkur langar til að fræðast og verða betri í því sem við erum að gera?
Ég fór að velta þessu fyrir mér eftir að við lukum prófi í gær í námskeiði um sérhæfða endurlífgun. Mér var alveg sama hvaða einkunn kæmi hjá mér útúr krossaprófshlutanum. Ég vissi sjálfur að “sjúklingurinn” minn hafði lifað af verklega hlutann í mínu prófi.
Mig langaði hins vegar að vita það sem ég vissi ekki á prófinu. Talan á prófinu segir mér ekkert heldur er það meðvituð vissa mín um eigin hæfileiki og reynslu til að taka réttar ákvarðanir á ögurstundum sem segir mér allt.
Ég er sáttur við að hafa lært fullt af nýjum hlutum sem munu nýtast mér í starfi en er nokkuð slétt sama um niðurstöður úr prófi. Ég hef verið að velta því fyrir mér hvort að próf séu ekki frekar að verða til þess að nemendur einbeiti sér að því að raða í minnið upplýsingum sem hafa litla merkingu í sjálfu sér, frekar en að vilja eða geta öðlast heildrænan skilning á námsefninu.
Ég finn það í starfi að vangaveltur um lyfjagjafir eða hjúkrunarverk verða til þess að upp úr minninu poppa staðreyndir og alhæfingar sem ég stimplaði inn fyrir próf einhverntímann. Hvert námskeið fyrir sig bauð upp á möguleikann á að ná heildrænum tökum á efninu en slíkt krefst mikils lesturs, virkjunar og pælinga og þegar námskeiðin eru fimm til tíu á hverri önn er tíminn farinn að krefjast forgangsröðunar.
Þá erum við um leið farin að reikna út kennarana fyrir próf; hvernig spyr þessi, hvernig spurði hann í fyrra, hvað eru áhersluatriði í yfirferðinni, myndi félagsfræðikennarinn ekki spyrja meira útúr sínum eigin rannsóknum en annara, hversu stóru hlutfalli af krossaprófi er rétt að sleppa til að ná samt ásættanlegri einkunn. Talan í skírteininu verður meira atriði en nálgunin á efnið.
Mér varð oft hugsað þannig á mínum námsárum að ég yrði að komast í gegnum þessu þvælu til að geta farið að starfa sem hjúkrunarfræðingur. Spurningar um tilgang sumra námskeiða fyrir nálgun mína sem hjúkrunarfræðings á starfið og inntak þess vöknuðu oft. Einhverjum þeirra var örugglega ætlað að efla vitund tilvonandi hjúkrunarfræðinga gagnvart fræðimennsku hjúkrunar á háskólastigi en sorry, ég hafði bara ekki metnað í það.
Mig langar bara að vera góð hjúkka gagnvart skjólstæðingum. Mig langar ekki að vera góð hjúkka á pappír.
skráð klukkan 13:07
“Til þess að sjá að 3 x 5 er sama tala og 30:2, þurfum við einungis að skilja hugtökin, sem notuð eru í staðhæfingunni. Við getum ekki neitað þessari staðhæfingu án þess að komast í mótsögn við sjálf okkur. Aftur á móti er hægt að neita án mótsagnar öllum dómum okkar um veruleikann. Þekking á raunverulegum fyrirbærum eru algjörlega byggð á reynslu.”
Úr Inngangi að “Samræður um Trúarbrögðin” eftir David Hume.
Kannski og vonandi er það þroskamerki þegar ég sé allt of mikið af fólki eyða orku og tíma í að rífast um hluti og kenningar án þess að reyna að skilja hvert annað. Þá er forsenda rökræðunnar brostin þegar enginn vill skilja heldur einungis troða sinni kenningu upp á hinn. Ég lít á samskipti við aðrar manneskjur sem lærdóm. Hver birtingarmynd samskipta er lærdómsstund. Líka þegar samskiptin ganga ekki upp.
Þessari pælingu átta margir sig ekki á. Ég skrifa oft um mikilvægi þess að lifa lífinu á eigin forsendum en ekki annara. Það þýðir ekki að forsendurnar megi ganga á rétt annara til að lifa og vera frjálsir einstaklingar. Ég reyni að leggja mig fram um að átta mig á þessu og virkja það í lífi mínu afþví að ég er anarkisti.
Því miður er heimspeki ekki tískufyrirbæri. Sjálfshjálparbækur eru hin nýja heimspeki (og fást á tilboði með pulsupökkum í Bónkaup) og ég sá einmitt grein um hin ýmsu námskeið í einu dagblaðanna þar sem m.a. var námskeið í að skilja tungutak hvers annars. Það var eitthvað sem mér fannst heillandi. Að skilja hvernig fólk notar orð sín og tungu á mismunandi máta til að koma meiningu sinni til skila.
Auðvitað erum við ekkert að ná að tala saman alla daga þó að tungumálið eigi að heita það sama. Ekki skil ég fólkið sem situr og myglar í bílunum sínum alla daga í stað þess að hjóla um í hressandi veðurfari eyjunnar. Hvað ætli það skilji mig þá hundblautan að berjast móti vindi.
Ég hef lært af hjúkrunar- og aðhlynningarstörfum, að skipta um orðaforða eftir því við hvaða aldurshóp ég er að tala. Það er þó ekki bara aldurshópurinn sem ræður talanda mínum í samskiptum við skjólstæðinga heldur og fyrirbæri eins og viðkvæmni og hversu “pent” fólk er.
Um daginn var ég að túlka fyrir aðstoðarlækninn þegar ungur hassreykingamaður hafði komið á bráðamóttökuna í kvíðakasti vegna andþyngsla. Læknirinn skildi ekkert hvað átt var við með þeim orðum sem hasshausinn notaði yfir sína neyslu. Ég lýsti því hér um daginn held ég þegar ég aðstoðaði við tveggja tíma handaraðgerð á ungum þungarokkara. Ég og hann spjölluðum um okkar óprenthæfa tónlistarsmekk meðan faðir hans og handarsérfræðingurinn skildu ekki orð.
Spítalaslangur má nota við annað heilbrigðisstarfsfólk, ég minnist aldrei að sprautur eða stungur við kvíðið fólk eða börn, spyr eldra fólk útí veðrið, kann ýmis orð yfir niðurgang og ælupestir auk þess sem athöfnin að rétta fólki hitamæli sem notast á í rass getur verið sérkapituli útaf fyrir sig.
Við nefnilega lifum samkvæmt reynslu okkar sumhver og hugsum samkvæmt henni. Reynslan er okkar raunveruleiki og ætlum við að ná sambandi við aðrar manneskjur verður reynslan að kenna okkur að læra á annara heimsmyndir.
skráð klukkan 19:16
Ég get ekki lýst því beint hversu ringlaður hugur minn er þessa stundina. Ég held að það geti enginn lýst því fyrir sjálfa(n) sig heldur verði umhverfið að meta hvert og eitt tilfelli. Sama hvað ég skrifa hér í dag mun ég einhverntímann lesa það sjálfur og nokkuð örugglega ekki átta mig á hugarástandinu. Samt er við sjálfan mig að etja og engann annan.
Það er of oft búið að fara yfir hvernig á að bera sig að við endurlífgun við mismunandi aðstæður í dag. Ég eyddi deginum í fyrri helming námskeiðs í sérhæfðri endurlífgun. Læra á hvernig mismunandi taktbrenglun sýnir sig í hjartalínuriti. Ventricular Fibrillation, bradycardia, Tachycardia, Rafleiðni án Virkni. Hvaða lyf á að gefa í hvaða tilviki. Adrenalín, Cordarone, Atrópín og í hvaða skömmtum. Hvað má ekki gera. Hvernig á að stuða hjarta í stoppi. Hver er munurinn á hjarta í stoppi og hjarta í lélegum gangi. Hvernig á að koma fyrir öndunarpípu í barka meðvitundarlausra.
Og þetta á allt að gerast hratt. Því fólk deyr andskoti hratt þegar hjartað stoppar.
Nett ringlaður í þessu öllu saman eftir daginn. Próf á morgun. Þetta er samt eitthvað sem ég vil kunna sem hjúkrunarfræðingar svo ég neita að láta próf stressa mig.
Mér fannst ömurlegt í hvert skipti sem kennarinn minntist á dýratilraunir í sambandi við lyf. Öll þessi lyf er búið að reyna á þúsundum og hundruðum þúsunda dýra. Fyrst eru þeim gefin lyf eða raflost til að koma inn hjá þeim hjartakvilla og síðan eru gefin lyf til að athuga hvernig má laga kvillann. Svo eru þau drepin og hræjunum hent.
Vissuð þið það að einungis hjartahnoð á hundum í hjartastoppi skilaði sér í jafngóðri dreifingu súrefnis til heila og hjarta og ef um súrefnisblástur hefði verið að ræða samfara hjartahnoðinu!
Samt virðast allir prótókólar ákveðast útfrá tilfinningu og reynslu hvers læknis sem setur þá saman og kennir.
Neyðarlína ein í USA gaf leiðbeiningar gegnum síma um hvernig ætti að hnoða og blása í helming innhringinga meðan hún gaf einungis leiðbeiningar um hvernig ætti að hnoða í öðrum nokkum hundruð neyðarinnkalla. Fleiri lifðu af þegar upplýsingar um einungis hnoð voru gefnar. Það tók minni tíma því enginn var að gera neitt fyrir sjúklinginn meðan hangið var í símanum og brunaliðið á leiðinni bláblikkandi og vælandi.
Mér finnst samt mest ömurlegt þetta með hundana og öll hin dýrin sem eru að deyja með harmkvælum í nafni velferðar mannkyns, þúsundum saman, á hverjum degi. Og þetta eru ekki einusinni nothæfar upplýsingar í fæstum tilfellum því mannslíkaminn svarar allt öðruvísi en líkami t.d. sjimpansa.
Einn kennari minn í lyfjafræði hjúkrunarnema fullyrti yfir bekkinn að andstæðingar dýratilrauna hikuðu ekki við að skjóta fólk sem starfaði við dýratilraunir. Þetta væri svo sturlað og öfgakennt lið. Þennan þvætting fullyrðir hann yfir tilvonandi hjúkrunarfræðinga á hverju ári. Ábyggilega hefur einhverntímann einhver rugludallur myrt annan einstakling í nafni þess að hann eða hún starfaði við að murka lífið úr ýmiskonar skepnum í nafni vísinda eða snyrtivöruiðnaðarins.
Sjálfskipaðir sannkristnir hafa líka skotið lækna og hjúkrunarfólk og sprengt í loft upp heilsugæslustöðvar þar sem framkvæmdar eru fóstureyðingar.
Fólk sem kallar sig anarkista hafa líka drepið og sprengt í nafni réttlætisins.
Ekki þarmeð sagt að viðkomandi einstaklingar séu virkilega fylgjandi hugmyndafræðinni sem slíkri, ekki frekar en vígreifir andstæðingar fóstureyðinga þurfi að vera neitt sérstaklega kristnir, eða að dýraverndunarsinnum sem drepa fólk sé virkilega umhugað að vernda líf.
skráð klukkan 18:29
Pönk er hugsunarháttur. Þannig verður pönk að lífsstíl, því enginn maður sem ber í sér snert af sjálfsvirðingu, lætur bjóða sér að lifa öðruvísi en hugurinn býður.
Mér varð hugsað til þess í morgun, þar sem ég trítlaði milli rigningarpollanna, hversu mörg okkar eru að draga fram lífið á annara forsendum. Ég hef mikla trú á lífinu fyrir dauðann en hef minni áhyggjur af því hvort eitthvað merkilegt á sér stað eftir dauðann. Þessvegna er mér umhugað að fá sem mest út úr lífinu og lifa því til fullnustu.
Einn kunningi minn velti fyrir sér hvort hann ætti að stúdera arkitektúr eða sálfræði. Hann var að velta þessu fyrir sér útfrá því hvað hann myndi skilja eftir sig. Honum fannst að sýnileiki æviverka hans hlyti að verða meira áberandi ef hann lærði og starfaði við arkitektúr heldur en ef hann eyddi starfsævi sinni í að sinna börnum og unglingum með geðræn vandamál.
Ég maldaði í móinn, fannst lítið til koma steinsteypunnar miðað við mikilvægi þess að skilja eftir sig varanleg merki í sálarlífi lifandi einstaklinga. Ég er náttúrulega pönkari og það er bara ein hlið á fjölbreytileika manneskjunnar, ekki þarf að vera að mikilvægi steinsteypunnar sé minna þó að ég komi ekki auga á það.
Þegar ég flýg yfir stórborgir og þó ég ekki nema horfi yfir Grafarvog og Grafarholt, þar sem verið er að byggja af krafti, velt ég fyrir mér hvernig náttúra þessa landsvæðis hafi litið út áður en borgin fór að breiða úr sér. Þegar ég svo geng um inni í iðandi stórborginni heillast ég af mannlífinu (þetta á reyndar ekki við Grafarvog eða Grafarholt) og hætti að horfa á steinsteypuna. Þá fer ég að velta fyrir mér hvað allt þetta fólk sé að hugsa og hver markmið þeirra séu í lífinu.
Eru þau að hlaupa fram og tilbaka á eigin forsendum eða eru það önnur öfl sem ýta við þeim?
Hvað er það sem ýtir þér fram úr rúminu á morgnana?
skráð klukkan 10:47
Ég á auðvelt með að skilja sársauka þeirra sem koma inn á slysa- og bráðamóttöku með brotinn handlegg, snúna ökla eða slæman höfuðverk. Hinsvegar get ég engan veginn sett mig í spor þeirra sem verða fyrir nauðgun. Samt er ég menntaður hjúkrunarfræðingur. Útfrá þessu velti ég því fyrir mér því skilningsleysi sem er að mæta þeim sem verða fyrir nauðgun úti í samfélaginu.
Mér sýnist að samfélagið ritskoði sjálft sig þegar kemur að umræðu um nauðganir. Þetta er of viðkvæmt mál til að hægt sé að hafa almenna opna umræðu um nauðganir og hvernig við getum unnið saman að því að útrýma þeim úr mannlegum samskiptum. Þegar opin umræða er ekki til staðar verður til umræða byggð á hindurvitnum og fordómum.
Ímynd nauðgarans verður áfram sveittur karl í skuggasundi en hinir raunverulegu nauðgarar fá að sleppa áfram við að horfast í augu við eigin innri djöfla því samfélagið horfir í ranghugmyndir.
Löggjafinn byggir á sínum kapitalísku hugmyndum um mikilvægi peninga umfram manneskju og kemur því þessari umræðu næsta lítið við. Mér finnst ekki stætt á því að dómsmálaráðherra hafi nokkuð að segja í umræðu um nauðganir og annað ofbeldi því það kerfi er einfaldlega ekki í tengslum við samfélagið.
Hina félagslegu ritskoðun þarf að leggja til hliðar. Umræða um nauðganir, bæði þolendur og gerendur, þarf að vera opin og fordómalaus eigi hún að skila sér og hún þarf að vera gagnvirk. Hún þarf að vekja raunverulegar umræður um hvaða hvatir liggja að baki.
Fjölmiðlar birta reglulega harmsöguviðtöl við nafnlausar konur í skuggamynd sem fá á sig stimpilinn fórnarlömb vondra manna. Til mótvægis birta Stígamót auglýsingar þar sem allir ungir karlmenn eru stimplaðir mögulegir nauðgarar. Sem er alveg rétt en skilaboðin sem þetta sendir til þeirra ungu einstaklinga sem ættu að taka þátt í umræðunni er einföld stimplun:
"ALLIR KARLMENN ERU SJÚK SVÍN OG HAFA ÞVÍ EKKERT AÐ SEGJA Í ÞESSU MÁLI OG KONURNAR SEM ÞEIR NAUÐGA GETA EKKERT GERT NEMA VÆLT AF SKÖMM OG VIÐ SKULUM BARA HRYLLA OKKUR OG HRISTA HAUSINN OG SEGJA VIÐ OKKUR SJÁLF AÐ HVORUGT AF ÞESSU MUNI ALDREI KOMA FYRIR MIG EÐA MÍNA"
Semsagt langt frá því að vekja vitræna umræðu sem gæti skilað sér inn í meðvitund ungs fólks. Enginn vill taka þátt í umræðu þar sem gengið er útfrá því að hann sé sjúkur og hún sé drusla og tilvonandi fórnarlamb.
Það er hin óopinbera, félagslega ritskoðun sem er sjúk drusla. Hönnuð af aumingjum sem vita ekki betur því þau vita ekki neitt um gjörðir sínar, vilja bara skapa félagslegt öruggi og halda það koma til með hertri löggjöf.
Ríki og samfélag er sitthvort.
Samfélag er ekki raunverulegt nema með þáttöku þeirra sem það samanstendur af.
Samfélag sem kyrkir einstaklingana sína er óréttlátt og reglur þess ber að brjóta og bygga upp á nýtt.
skráð klukkan 10:02