“Allir segja lífið vera leiksvið. En fæstir virðast verða gagnteknir af hugmyndinni, allavega ekki jafn snemma og ég. Við enda barnæsku minnar var ég sannfærður um að þetta væri svo og ég yrði að leika mitt hlutverk á sviðinu án þess að nokkurntímann sýna mitt sanna sjálf. Þar sem fullvissa mín var hönd í hönd við afar barnalegt reynsluleysi, trúði ég því að allir menn tækju á lífinu á þennan máta, þó innst inni grunaði mig að ég hefði rangt fyrir mér. Í bjartsýni trúði ég að um leið og hlutverkinu væri lokið myndi tjaldið falla og áhorfendur myndu aldrei sjá leikarann án farða. Ályktun mín um að ég myndi deyja ungur var einnig þáttur í þessari trú. Eftir því sem tíminn leið varð þessi bjartsýni, eða frekar dagdraumur, fyrir biturri afmyndun.”
Úr “Confessions of a Mask” eftir Yukio Mishima
Það er stórundarlegt hve hrædd við erum við nekt.
Helmingur mannkyns er með typpi og hinn helmingurinn er með píku. Það vita það allir en það er samt stærsta félagslega opinbera leyndarmál í heimi. Hvaðan kemur þessi leynd í sambandi við líkamann? Ég hef trúarbrögðin eða þá siðapostula sem hreyktu sér bakvið trúarbrögðin sterklega grunaða en ég er líka fordómafullur andskoti.
Ekki að mig langi neitt sérstaklega til að sjá nágrannana striplast alla daga en mig langar ekki að vera hræddur við tilhugsunina. Mig langar að nágrannarnir geti verið allsberir að dunda sér í garðinum (þegar veður leyfir) án þess að mér finnist það eitthvað til að fórna höndum yfir.
Ég sé það ekki fyrir mér mannfræðilega hvernig þessi verndun líkamans fyrir augum næsta manns hefur komið til. Hinsvegar sé ég það fyrir mér að samfélagið gæti verið mun mannvænna svæði ef að nekt væri jafn sjálfsögð og klæðnaður.
Karlmenn eru alltaf að snappa yfir líkömum kvenna. Konur eiga í mestu vandræðum með að klæða sig eins og þeim (eða einhverjum tískukapitalista sem ætlar að hafa af þeim peninga) dettur í hug. Ef klæði þeirra sýna of mikið af líkamlegu landslaginu geta þær verið vændar um glyðruhátt. Glyðrur eru þær sem láta glitta í líkama sinn (ekki mín skilgreining). Glyðrustimpillinn hefur verið og er enn nýttur sem afsökun fyrir því að karlmenn nauðgi konum. Ef að smástrákar alast upp við það til fullorðinsaldurs að konur séu hér og þar ófeimnar við líkama sinn geta lært af því að bera virðingu fyrir líkama kvenna og læra um leið að það er alveg sjálfsagt að þær séu kynverur. Þannig læra þeir þá virðingu sem skortir í mörg testosterondýrin í dag.
Skömm gagnvart eigin líkama er ástæða vanlíðunar og þunglyndis þúsunda og milljóna einstaklinga um allan heim. Skömmin er líka gróðrastía fyrir margan auðvaldshyggjuskúnkinn sem vill selja fólki tilgangslausa vöru. Því er skömminni viðhaldið, af því einhverjum er akkur í því. Auglýsingar lýsa hinum fullkomna líkama þegar allir ættu að vita að hann er ekki til, það lítur enginn svona út í alvöru og ekkert lyf eða vara né átak getur gert mann eins og auglýsingalíkaminn lýgur til um.
Ef nekt væri jafn sjálfsögð og klæði gæti feitt fólk hætt að lifa í felum. Seinþroska hortittir (eins og ég var) gætu hætt að vera hræddir við sturtuklefana. Fyrsta kynlífsreynslan gæti í alvöru orðið eitthvað ánægjulegt fyrir okkur öll. Að koma úr skápnum myndi hætta að vera tilefni sjálfsmorðshugleiðinga. Líkamlega fatlaðir einstaklingar yrðu sjálfsagðir þátttakendur í samfélaginu. Auglýsingar myndu hætta að skapa þarfir.
Við stæðum nær því að þekkja okkar eigin sjálf og geta flaggað þeim. Gætum nálgast veruleika hugtaksins hamingja.
skráð klukkan 01:36
Eru mælikvarðar á andlegt heilbrigði byggðir á fjölda þeirra sem hegða sér eins?
Fræðilega séð hef ég ekki kynnt mér geðsjúkdóma eða áhrif þeirra á manneskjuna neitt umfram það sem þurfti til að standast hjúkrunarfræðipróf. Hinsvegar, svona almennt er ég mögulega vaðandi í misgeðfötluðu fólki alla daga.
Einhverntímann las ég í grein í dagblaði sem sagði frá hóp sálfræðinga starfandi í bandaríkjunum. Þetta gengi gaf árlega út geðraskanaskrá þar sem lýst var ýmsum geðröskunum sem hrjáðu almenning og skráin stækkaði ár frá ári þar til annar hópur sálfræðinga gaf út bók sem hét; “Driving Us All Crazy” og benti á þær árásir á einkalíf fólks sem fælust í geðraskanaskránni. Skráin var farin að stimpla einstaklinga geðveika ef t.d. einhver átti það til að sofa oftar yfir sig en næsti maður.
Ég var að ljúka við að horfa á kvikmyndina “A Beautiful Mind” en sagan sem kvikmyndin segir er byggð á raunverulegum einstakling sem enn lifir með sínum geðsjúkdóm og meðfylgjandi skynvillum. Honum tókst að læra að lifa með ranghugmyndum sínum og ganga gegnum skynvillur sínar dags daglega. Getur ekki verið að við séum öll að því til að komast í gegnum daginn? Að við séum í raun í afneitun á að heimurinn er allt öðruvísi en fjöldinn segir hann vera?
Ég heyrði mann lýsa því yfir um daginn að hann hafi í eina tíð trúað því að þunglyndi sitt væri raunsæi. Að allt þetta bjartsýna fólk gengi með rugluna og hefði á engan hátt rétt fyrir sér. Ég setti einhverntímann á blað viðlíka dauðaheimspeki: Að heimurinn væri í raun grámyglaður, lífið væri merkt dauðanum og því bæri að fagna honum. Dauðadýrkun væri hin eina sanna heimspeki – eða ofurraunsæi.
Fyrrum þunglyndissjúklingurinn hló að pælingum sínum í dag. Ég hló að honum. Ekki með honum.
Camus skrifaði eitthvað á þá leið að sjálfsmorð væri hin eina sanna heimspeki. Af hreinni virðingu við þau okkar sem hafa fallið fyrir eigin hendi langar mig ekki að taka undir þetta. Þunglyndi er þess eðlis, sem sjúkdómur, að sá eða sú sem þjáist sér ekki lausnirnar.
Þó ef talan tveir er virkilega og sannlega upplifuð og sannreynd sem tveir og leggst við aðra tölu tvo þá verða sannlega til fjórir. En til þess verða tölurnar virkilega að vera tveir. Þannig verður heimspeki ekki raunveruleg fyrr en maður tileinkar sér hana fullkomlega.
Ég hreyti því oft út úr mér að hina eða þessi hegðun sé sjúkleg. Örugglega hefur oftar verið sagt við mig eða um mig að ég sé ruglaður. Til er mörg sú eðlilega hegðun sem mig langar ekki að taka þátt í eingöngu vegna löngunar til að varðveita mín mörk um siðferðilega ásættanlega hegðun.
Eins og dómarinn skilgreindi klámið (“I know it when I see it”) finn ég stundum á mér hvort að mér finnst eitt eða annað vera rétt. Eftirá get ég mögulega séð hvort að tilfinningin var byggð á einhverju sem var ásættanlegt frá mínu eigin sjónarmiði (eða annara) eða merki um mín andlegu mein.
Eitt er víst ; að ég öfunda ekkert þeirra sem vilja stöðugt vera viss um að andlegt heilbrigði sitt sé fullkomlega innan marka.
skráð klukkan 02:35
Anarkistar eru fólk með afar sterka réttlætiskennd. Þá á ég við einstaklinga sem hafa náð að taka inn kjarna þessarar hugmyndafræði. Fólk þarf þó ekki að vera anarkistar til að hafa sterka réttlætiskennd, margir eru þeir líka anarkistarnir sem vilja ekki kalla sig anarkista lengur vegna þess hve mikið af fíflum og óeirðaseggjum kalla sig líka anarkista.
Hvað varðar einstaklinga og hópa sem standa í slagsmálum við óeirðalögreglu þá vil ég segja þeim til varnar, að í heimi sem byggir ekki á sýnilegu réttlæti heldur misskiptingu valda, með tilheyrandi óréttlæti er kannski ekki skrítið að fólk fyllist örvæntingu og grípi til örþrifaráða. Eins og skemmdarverka.
Stóískir friðarsinnar sem koma saman til að hugleiða og kyrja fyrir friði í heiminum eru vissulega að gera góða hluti. Samt er engin leið að stríðsherrar þessa heims finni fyrir neinum þrýstingi af þeirra völdum. Ekki að sameinaður friðarhugur sé ekki styrkur í sjálfu sér, stríðsherrar eru bara ekki á sama andlega svið og stóumenn. Þeirra vegna má biðja guð um frið endalaust. Morðingjarnir eiga sér guð líka og kalla hann sama nafni og friðarsinnarnir.
Breyskleiki manneskjunnar (sem mér hefur oft orðið að umræðuefni) gerir það að verkum að annars friðelskandi manneskjur láta undan þrýstingnum og beita ofbeldi til að seilast eftir frelsi sínu. Okkar daglega líf og samskipti byggja á ofbeldi í þeim skilningi að við erum neydd til að vera atvinnuþrælar ríkisins sem hegðar sér samkvæmt þörfum þess sjúka efnahagskerfis sem okkur er ætlað að halda uppi. Stríðsrekstur er líka hluti af okkar daglega lífi og gerður eðlilegur með tilbúnum óvinum.
Afneitunartækni (og afþreyingarmenning) er að bjarga flestum okkar frá því að horfast í augu við þetta ofbeldi sem við erum beitt. Það er ein hlið breyskleikans. Hin, sem virkja réttlætiskennd sína, reiðast, hata stundum og láta þá hatrið fylla sig örvæntingu. Þá er hatrið sprottið af réttlætiskenndinni og er önnur hlið breyskleikans.
Kannski er stjórnunartækni þeirra sem telja sig hafa rétt til að stýra lífum okkar og samfélagi, og valdgræðgi þeirra sem vilja stríð, líka sprottin af mannlegum breyskleika en mig langar ekkert til að fyrirgefa þeim. Ég er alltof breyskur til að langa ekki til að eyðileggja tækin þeirra. Með öllum ráðum.
skráð klukkan 21:00
Ég ætla ekki að lofa neinu.
Ég er hinsvegar með nokkrar hugmyndir bakvið eyrað. Tónleikahald er sífellt að verða stærri hluti af mínu lífi. Á síðasta ári hélt ég m.a. FUCK NATO tveggja kvölda hátíð, stóra afmælistónleika mína auk Andkristnihátíðarinnar og margra smærri tónleika í samvinnu við Hitt Húsið.
Ef allt gengur eftir gistir heima hjá okkur bandaríska pönksveitin Artimus Pyle í Mars. Austurrísku Dauðarokkararnir í Cadaverous Condition vilja svo endilega koma í Maí og pælingin er að setja upp tónleika þann 31. því þá er spáð sólmyrkva að einhverjum hluta. Cadaverous Condition verða þá hluti af stórtónleikunum SÓLMYRKVI. Það er ekki úr vegi að gera FUCK NATO að árlegum viðburði. Skandalar aðildarríkjanna eru nokkrir á ári. Við erum líka nokkrir harðákveðnir í því að halda mini – festival sem á að heita “FUCK AIRWAVES – This is Hardcore” næsta haust. Svo á ég afmæli í september, afmælistónleikar síðasta árs tókust með miklum ágætum svo því ekki að halda aðra.
Plötu Forgarðs Helvítis – “Gerningaveður” ætla ég að koma í endurútgáfu og dreifingu erlendis. DYS ætlar líka að gefa út plötu snemma á þessu ári.
Ég ætla að taka eitthvað af aukavöktum í hverjum mánuði út veturinn til að safna í ferðasjóð. Bandaríkjaflakk er á stefnuskránni. Helst ekki fyrr en í haust. Mig langar að gera meira af því að klifra upp um fjöll á Íslandi. Sérstaklega áður en búið verður að setja upp veitingastaði og auglýsingaskilti og farið að rukka inn á hálendið. Kapitalisminn sem ríkir á Íslandi byggir á þenslu svo að það er bara tímaspursmál hvenær ófriðurinn í Reykjavík verður færður upp um land allt.
Þar sem ég eignaðist ljósritunarvél á þessu ári mun ég gefa út áfram ótruflaður. Þegar eru komnar þrjár útgáfur af anarkistableðlinum “Andspyrna” og ekki úr vegi að gefa út a.m.k. Andspyrnu fjögur, fimm og sex. Bæklinga um ástæður þess að gerast grænmetisætu og rök fyrir því er ég með í bígerð. Mig langar líka að skrifa, setja saman og koma í dreifingu smáritum um hversu miklu hollara er fyrir heilann og sálina að vera edrú að pönkast. Fyrir bæði unga og gamla pönkara að lesa og pæla í. Nýleg hugmynd er að gefa út bækling fullan af ráðleggingum um hvernig sé best að bera sig að við hryðjuverk. Hvernig á að eyðileggja auglýsingar eða breyta merkingu þeirra svo þær segi eitthvað af viti, hvernig á að blanda hveitilím til að dreifa plakötum með skilaboðum til samfélagsins, veggjakrotspælingum og fleiri skemmtilegum myrkraverkum.
Ég ætla, með aðstoð góðra vina, að eyðileggja komandi kosningar. Haldin verður anarkó-pönkhátíðin “KOSNINGAHÁTÍÐ ÞEIRRA SEM SKILA AUÐU” einhverntímann í kringum kosningar. Ég plana líka að hóa saman góðum hóp fyrir 1. Maí og ganga fram af hinni steingeldu verkalýðshreyfingu með nokkrum góðum og stórum skilaboðum eins og “RÍKIR, FIRRTIR MENN - BEGGJA MEGIN BORÐS”. Kveikja kannski í íslenska fánanum á áberandi stað. Hrista upp í hinu og þessu.
Mig langar líka til að gefa út eigin ljóðabók. Á þó nokkuð uppsafnað. Lítil bók sem útskýrir grundvallaratriði anarkisma hefur heldur aldrei komið út á Íslensku og er þörf á að úr verði bætt.
Dóttir mín er orðin svo mikil manneskja að mig hlakkar til að halda áfram að fylgjast með henni vaxa úr grasi á þessu ári. Hún kemur mér á óvart í hvert skipti sem við eyðum degi saman og mun koma til með að halda því áfram.
Sjáum hvað setur. Ég mun ekki láta mér leiðast.
P.S. Gleðilegt ár öllsömul. Ég mun líka halda áfram að skrifa hér :)
skráð klukkan 21:09
Egill Helgason þáttastjórnandi í sjónvarpi hafði samband við mig gegnum netmiðil og spurði hvort ég vildi vera einn af um tuttugu álitsgjöfum í áramótaþætti af Silfri Egils þar sem farið yrði yfir síðasta ár. Ég átti að svara fyrir sjálfan mig spurningunum; hver var stjarna ársins, hver var skussi/skussar ársins, hvað var best á árinu og hvað var verst á árinu. Líka átti ég að láta í ljósi hvernig mér litist á komandi ár.
Ég hafði eftirfarandi að segja en er ekki viss um hvernig til tókst að koma skoðunum mínum í orð. Mér skilst (svo fremi að ég hafi ekki verið klipptur burt) að þessu sé sjónvarpað núna meðan ég er að skrifa þetta.
Ég sagði að Mæðrastyrksnefnd væru stjörnur ársins, mikilvægi þeirra hefði vaxið í takt við versnandi efnahagsástand meðal almennings og vegur þeirra myndi vaxa í framtíðinni við aukna þenslu kapitalismans.
Ég sagði skussa ársins vera embætti forsætisráðherra og þau stuðningsembætti sem fylkja sér í kringum það. Þessi embætti hefðu sýnt sig með allt niðrum sig. Sýnt berlega fram á að lýðræði á Íslandi er einskis virði í sambandi við Falun Gong og Nato mál liðins árs.
Verst fannst mér að horfa upp á afneitun almennings á að eitthvað væri að. Fólk hélt bara áfram að skakklappast gegnum daglega lífið án þess að rífa kjaft. Kannski fannst mér verst að horfa á afneitun fólks á eigin möguleikum til að hafa áhrif á gang mála innan síns eigin samfélags.
Í framhaldi af þessu þótti mér best að vita af þó þeim þúsundum sem mættu til að mótmæla. Sjá ummerki um þann höfuðlausa her sem er á ferðinni og sýnir sig í veggmyndum og bæklingum sem fara milli manna án þess að fara hátt.
Reiði fólks og örvænting fer vaxandi og mun fara vaxandi enn frekar undir hælnum á bönkunum. Það er blómlegur jarðvegur fyrir byltingu.
skráð klukkan 15:47
Allir vilja vera hetjur. Allir vilja geta barist fyrir réttsýnum málstað af sannfæringu sem hæfir hetjum. Þessvegna er ævintýrið um Hringadróttinssögu jafn vinsælt og raun ber vitni. Allir vilja sjá sjálfa sig höggva niður Orka og önnur fúlmenni sem hafa látið plata sig til að vera hluti af her hinna illu sem vilja ná heimsyfirráðum. Fara svo heim að sofa til að ná að fara í vinnuna daginn eftir. Spjalla um myndina í kaffipásunni.
Okkar daglega líf býður ekki uppá neinn hetjuskap. Það snýst bara um að þrauka. Kannski er það hetjuskapur útaf fyrir sig en það er ekki jafn spennandi.
Þörfin fyrir hetjur hefur þó kannski aldrei verið meiri en einmitt í dag. Valdamesti maður í heimi (Sauron) sækir í meiri völd, alveg sama hvað þarf að láta drepa marga til þess. Hann lætur sér í léttu rúmi liggja að skógarnir (Entarnir) eru höggnir og drepnir svo jörðin okkar verður auðn. Hann lætur sér í léttu rúmi liggja að venjulega fólkið (Hobbitarnir) á sér þann draum æðstan að fá að lifa lífi sínu í rólegheitum og á eigin forsendum.
Útsendarar og leppar hins valdamesta eru allsstaðar og gera hvað sem er til að fá áhrifafólk hverrar þjóðar til að ganga í lið með sér. Jafnvel á litla Íslandi er leppur sem gegnir hlutverki forsætisráðherra (Sarúman) og hann hefur lofað ekki bara sál sinni heldur sál allrar þjóðarinnar gegn stærri hlut í kökunni sem er í raun eign allra í heiminum.
Almenningur á Íslandi (Hobbitar) er seinþreyttur til vandræða. Mörg þeirra láta líka kaupast af glæsiímynd hinna valdasjúku. Hvarvetna eru fiskarar þeirra (Klofintunga) að glepja augu og hvísla okkur í eyru glæsiboðum um hve allt verði gott ef við kjósum rétt, gefum eftir sjálfsákvörðunarrétt okkar þeim í hendur.
Í lok þriðju bókar Hringdróttinssögu kemur í ljós hvernig Hobbitarnir fara með þá sem kúga þá. Þetta litla fólk er í hetjur þegar á reynir. Þau rísa upp og slátra kúgurum sínum sama hversu illa þeim er við ofbeldi.
Hobbitarnir lifa í litlum samfélögum sem tengd eru innávið en láta hvert annað í friði því þau vilja lifa í friði. Þau troða ekki öðrum um tær því þau vilja ekki láta troða á sér.
Hobbitarnir eru anarkistar.
skráð klukkan 22:12
“Ég sé ekki hatur endilega sem neikvæða tilfinningu.”
Chumbawamba í einhverju viðtali einhverntímann
Lífið er tilgangslaust.
….
Hvaðeina sem við gerum til að fá í það tilgang er afneitun á örvæntingunni sem við lifum með. Annaðhvort er spurningin um tilgang tilverunnar fáránleg eða eitthvað er að. Þegar ekki er eitthvað að þá þarf ekki að spyrja. Hin sem eru í afneitun eru ekki lifandi. Þau ráfa um lifandi dauð í upploginni tilveru og segja okkur hinum til um hamingjuna.
Nei ég er ekki að fara að ganga frá mér. Það er það næsttilgangslausasta eftir því að halda áfram að lifa.
Tilgangsleysið er nebbilega ekki sprottið innan úr sjálfum mér. Ég er ekki þunglyndur né haldinn neinni sjálfsskaðaáráttu.
Það eru utanaðkomandi öfl sem hamra á því að ég sé tilgangslaus og þessi sömu öfl bjóðast til að gefa mér tilgang án þess að taka tillit til þess að ég er einstaklingur. Einstaklingar eru fyrirbæri sem hafa vilja, að hafa vilja er sjá eðlilegan framgang í því að gera hlutina á eigin forsendum og að geta gefið sér þær forsendur.
Ég nenni ekki meira.
Ég ætla að horfa út í sortann og hlusta á fjarlæga sprengihvellina. Hvellirnir sem aukast ár frá ári á þessum árstíma segja til um hvernig fólk sem eitt sinn var einstaklingar reynir að kaupa spennu inn í líf sitt.
Frekar niðurdrepandi að horfa og hlusta á þetta sjónarspil þannig, en ég er að æfa mig í að nýta neikvæða orku til jákvæðra hluta.
skráð klukkan 21:00