“Segðu mér hvert ég á að fara, Jóhannes. Segðu mér eitthvað. Bara hvað sem er og ég skal gera það sem mér ber að gera. Ég er ekki hræddur þótt ég gráti. Ég græt bara af því að ég er ljósið. Eins og þú. Við erum ljósið og hljótum að geta sagt sjálfum okkur hvað sé rétt og hvað rangt.”
Úr “Samúel” eftir Mikael Torfason
Ég var að ljúka við að lesa ofangreinda bók.
Fannst skratti magnað að á fyrstu síðum bókarinnar setti Samúel fram þær pælingar sem velkst hafa í mínu höfði alla tíð; að þetta sé allt saman lygi, enginn þekkir sannleikann og það er verið að ríða okkur í rassgat. Sama hversu ruddalega það hljómar, sama þó að fólk hristi hausinn og finnist vera hægt að koma reiði sinni í gáfulegri og smekklegri orð, það er bara ekkert gáfulegt eða smekklegt við það að farið sé svona með okkur; eins og viljalaus dýr, nytjadýr.
Alveg sama hversu vinnuveitandi þinn lætur vel við þig, þá fyrirlítur hann þig, kannski bara innst inni fyrirlítur hann þig en því lengra sem hann er frá þér því auðveldara er það og við dýrkum það sem er auðvelt og gerum það jafnvel án þess að fá borgað fyrir.
Alveg sama hversu lýðræðið er lofað og prísað í orðum hvers þess sem talar til þín af skjánum, það fyrirlítur þig líka. Lýðræðið hatar þig eins og það er útfært allt í kringum okkur. Lýðræðið gerir ekki ráð fyrir þér sem manneskjur heldur sem kjána, nytjadýri sem gefur leyfi þitt til að láta hjakkast á þér áfram. Við erum öll föst í þessum vítahring mannhaturs og fyrirlitningar og það er einmitt þessi vítahringur sem Samúel horfir á og berst gegn. Alveg eins og ég vil gera.
Svo er Samúel geðsjúklingur!
Samúel er hoppandi geðveikur, gengur um með stórfurðulegar ranghugmyndir og leggst inn á geðveikrahæli.
Hluti af þeim ranghugmyndum sem Höfundurinn eignar söguhetjunni eru þær sem ég sé sem veruleika. Ekki skrítið að smáborgaralýður geti lofað og prísað þessa bók; þau halda geðveiki Samúels vera sönnun fyrir því að sín gervitilvera sé raunveruleg. Hah!
En Samúel sigrar.
Hann er við það að ná tökum á huga sínum og nær að aðskilja baráttu anarkistans ranghugmyndum geðveikinnar. Eða þannig les ég bókina, kannski til að halda í mínar eigin hugmyndir sem sannleik. Samúel gerir sér líka grein fyrir viðkvæmni huga sína, eins og við öll ættum að gera og leyfa því engum að hafa yfir okkur að segja.
Mikael Torfason lýsir baráttu geðklofasjúklingsins við sjúkdóm sinn á gullfallegan hátt. Ég hef talað við fólk með ranghugmyndir og þeim líður oft helvíti illa. Þau vita hvað þau sjá og heyra en þau er algerlega ein um sínar upplifanir af heiminum. Enginn annar trúir þeim. Enginn tekur mark á þeim.
Nema kannski annað fólk sem sér meira en einn sannleik þarna úti.
skráð klukkan 01:37
Á morgun er Andkristnihátíð. 21. Desember er Vetrarsólstöður, stysti dagur ársins.
Myrkrið er fallegt.
Það er undarlegt hversu mikið fólki tekst að finna að því að þessi rokkhátíð beri þetta nafn. Þessar aðfinnslur finnst mér líka bera þess vitni að Andkristnihátíð er mikilvæg. Kristninormið er búið að planta sínum fjórum hornum svo staðfastlega í huga svo margra okkar að Andkristnihátíð er ekki neinn prakkaraskapur heldur virkt afl til að vekja fólk til umhugsunar um stöðu síns andlega lífs.
Laganna vegna verður 16 ára aldurstakmark. Yngri mega koma í fylgd með fullorðnum.
Fullu fólki verður bent á að fara á fyllerí annarsstaðar, a.m.k. ekki vera að veifa brennivíninu sínu. Við viljum ekki breyta þessu í einhverja brennivínshátíð. Það eru tæplega eða rúmlega hundrað búllur í miðbænum sem bjóða uppá brennivínshátíðir alla daga. Það eru líka aðrir 364 dagar í árinu sem fólk getur notað til að hella uppá sig.
Þau sem halda að þau skemmti sér betur full eru eiga annaðhvort við vandamál að stríða eða eru að misskilja eitthvað.
Fram koma:
ANGERMEANS – ungir hardcore strákar frá Húsavík
MYRK – ofurþétt Black Metal með CorpsePaint og alles
MÚSPELL – Dauðarokksband frænda minna og félaga úr Forgarði Helvítis
DYS – Mín eigin pönkhljómsveit sem er að gera það gott á tónleikum með öskureiðu. grófu og grípandi pönkrokki.
INNVORTIS – Létt og grípandi stuðpönk
POTENTIAM – Dýrslegt Black Metal
SÓLSTAFIR – Metal hljómsveit Íslands
KLINK – Harðasta hávaðahljómsveit allra tíma.
Það kostar 500 kall inn.
Húsið opnar kl 19.00 og byrjað verður að spila kl. 19.30
Hátíðin mun eiga sér stað í Tjarnarbíó.
Á staðnum verða borð með bæklingum um hugðarefni mín og annara. Til sölu verða hardcore/pönktímarit, barmmerki, hljómsveitabolir og geisladiskar.
skráð klukkan 09:49
Ég sat á spjalli við róna sem ég kannaðist við af götunni. Við sátum á tröppunum fyrir utan Aldi, sötruðum bjór og vöfðum okkur sígarettur. Einhverjir tveir kunningjar hans af götunni tylltu sér hjá okkur og spurðu út í mig. Ég útskýrði mig og við drukkum áfram. Þeir ræddu heimsmálin eins og þau koma fyrir innan hinnar litlu heimsmyndar rónanna. Loks var staðið upp og ég spurður; “Kommst du mit Islander?” Ég játti því og teymdi hjólið mitt með þeim. Bjórinn farinn að hafa þau áhrif að mér líkaði vel við allt og alla og langaði ekkert meira en að drekka áfram með þessum nýju félögum mínum.
Einhverra hluta vegna varð upphaflegi kunningi minn eftir. Hinir sögðu að hann sníkti. Mér fannst hann alltaf einmanaleikinn uppmálaður, eins og eitthvað sem hippaárin höfðu gleymt, og spjallaði oft við hann. Rónarnir voru almennt hræddir við pönkarana. Pönkararnir hröktu rónana alltaf burt frá gosbrunninum, líka sprautufíklana. Vildu ekki koma óorði á sitt svæði. Eða ekki fá lögguna of mikið í kring. Ég komst að þessu þegar ég einhverntímann lenti á spjalli við rónapar og ég fékk alltaf þessu hlýju tilfinningu að innan þegar ég var kominn með bjórinn í mig og vildi bjóða þeim með að gosbrunninum til hinna pönkaranna. Þau kenndu mér á svæðisbundna stéttaskiptinguna meðal undirmálsfólksins.
Tvíeykið sem voru mínir nýju vinir voru ágætlega birgir af ódýru léttvíni. Ég læsti hjólinu mínu fyrir utan íbúðablokk og við gengum upp stiga inn í íbúðarkytru annars þeirra. Hann var samt hættur að drekka. Hafði bitið það í sig að hætta. Hann var líka kallaður Siggi og hinn, sá fulli, fékk að gista á gólfinu hjá honum. Ég sagði þeim frá Íslandi. Allir Þjóðverjar eru með æði fyrir Íslandi. Við drukkum stíft af bjór og ódýra léttvíninu. Töluðum meira. Þvöðruðum. Allt fullt fólk þvaðrar. Sá fulli sofnaði. Við Siggarnir horfðum á bíómynd í sjónvarpinu og ég drakk áfram af birgðum hins syfjaða.
Einhverntímann um nóttina birtist einn kunningi í viðbót. Með sítt hár og skegg. Ég hafði séð hann oft áður á bekkjum niðri í bæ. Tók fyrst eftir honum þegar hann reigði höfuð til himins og hrópaði: “Guð minn, hví hefur þú yfirgefið mig!” Stelpa sem var með mér þá sagði að pabbi sinn gerði stundum svona líka. Hún var bandarísk en átti þýskan föður.
Ég man að síðskeggjaði kunninginn var leiður og illa drukkinn afþví hann hafði slegist við kærustuna. Hann beit mig í hendina einhverntímann um nóttina og braut rúðu í útidyrahurðinni. Hvarf svo út í nóttina húsráðanda til ómældrar ánægju.
Undir morgun vaknaði syfjaði kunninginn og fyrti sig yfir hversu dugleg fyllibytta ég var. Gengið hafði fullmikið á birgðirnar af ódýra léttvíninu. Fór að hreyta í mig. Ég var kátur og hló. Hann spurði hvort ég vissi að hann og hinn Sigginn væru hommar. Ég hló meira og útlistaði jákvæðni mína gagnvart samkynhneigðum. Hann hristi hausinn og ygldi brún og hreytti út úr sér; “Verstehst du nicht. Wir möchten dich loswerden!” Og ég hló og sagðist skilja það að ég væri búinn að ganga á gestrisni þeirra, bara nefna það og kom mér heim á leið. Var á þessu tímabili í ágætri æfingu að hjóla fullur og komst slysalaust heim í morgunumferðinni. Held ég hafi aldrei séð þá aftur. Nema þennan einmana. Hann var alltaf að leita að félagsskap.
skráð klukkan 09:54
“Ríkið notar einstaklinginn og kallar hann borgara sinn; en það á engin samskipti við einstaklinginn það notar hann eins og hvert annað verkfæri. Verkfæri er dauður hlutur og það er ekki hægt að eiga samskipti við eitthvað sem er dautt.Þegar við nýtum okkur manneskju í ákveðnum tilgangi, sama hversu göfugur sá tilgangur er, þá notum við hana eins og tæki, dauðan hlut. Samfélag okkar er byggt á notkun dauðra hluta. Að nýta sér aðra gerir þá persónu að dauðu tæki til eigin sjálfsdýrkunar. Sambönd geta einungis myndast milli hinna lifandi og notkun er einangrunarferli. Það er þetta einangrunarferli sem elur af sér deilur, ásteytingarsteina milli manna.
Úr “Commentaries on Living” eftir Krishnamurti
Ég stend við ljósritunarvélina þessa dagana. Þrír nýir bæklingar á leið í dreifingu. Einn þeirra heitir: “Af tilgang og tilgangsleysi þjóðernishyggju.” Hér er grunntextinn:
Einungis hver manneskja fyrir sig getur ákveðið hvaða lífsfyrirkomulag hentar sér. Hver sem reynir að segja þér annað, er að ljúga og það eru margir sem reyna að ljúga að þér og fá þig í sinn hóp, því styrkur lyginnar liggur í fjöldanum sem trúir henni.
Þess vegna er fólk að segja þér að þú tilheyrir þjóð og eigir að vera stolt/ur af því þegar í raun tilheyrir þú sjálfum/sjálfri þér og þeim sem þú kýst að umgangast.
Krafan um að tilheyra ákveðnum menningar- og þjóðfélagshóp er stórt og marghliða mótunarkerfi. Lögð er áhersla á stolt þitt af að tilheyra þessari þjóð og þessari kirkju. Fegurð og ágæti lands og þjóðar umfram önnur lönd og aðrar þjóðir er sagt vera sjálfsagt og dýrkun fánans er bundin í lög. Lyginni um flokkun manneskja eftir þjóð, trúarbrögðum, uppruna eða útliti er potað inn í daglegt mál og um leið hugsunina.
“Útlendingar” og “Íslendingar” er gert sitthvort með flokkun í þjóðir, sama á við í öllum öðrum löndum. Áherslan á “okkur” og “hin” er verkfærið sem sér til þess að við förum að sparka í hvort annað í stað þess að átta okkur á að hinn raunverulegi óvinur er ríkið.
Ríkið setur þjóðrembuna í sín lög og sínar reglugerðir. Löggjöfin segir alla sem brjóta lögin vera glæpamenn. Þannig að þau sem falla ekki að ríkinu og þjóðrembunni eru líka stimplað óhæft fólk. Þannig heldur óttinn við refsingu og útilokun þeim á mottunni sem vilja gagnrýna. Þegar svo samfélagið tekur upp þetta ógnarjafnvægi ríkisins verður skoðun einstaklingsins ekki bara lítils virði heldur og verður varasamt að skera sig úr.
Þannig er gert miklu einfaldara að taka þátt í óttaleiknum en að hugsa málið og taka afstöðu sem getur gert þann hluta samfélagsins sem þú ert, að skemmtilegu svæði.
Sú örvænting sem rekur okkur í vinnuna hvern dag er sprottin af því hvernig ríkið rekur okkur eins og sinn aflgjafa. Við verðum að eiga fyrir leigunni, afborgunum og nauðþurftum auk skattanna. Annars erum við í slæmum málum.
Örvæntingin sprettur af ótta og að óttast er það sama og hata. Ekkert okkar vill hata eigið líf og því kennir þjóðremba ríkisins okkur að hata “útlendinga.” Vinnuveitendur læra af ríkinu og í skjóli hins almáttuga réttar síns til að græða peninga, ráða þeir fólk frá öðrum löndum í vinnu og segja okkur líka (eins og ríkið) að hata “útlendinginn”. Með því að hata “útlendingana sem taka vinnuna” gleymum við aftur hver hinn raunverulegi óvinur er. “Útlendingarnir” hafa ekkert val, ekki frekar en við hin og gráðugir vinnuveitendur kunna að misnota aðstæðurnar.
Að taka afstöðu með sjálfum/sjálfri sér er að taka afstöðu með öllum hinum sem eru að þrauka hversdagslífið. Afstöðu gegn þeim opinberu og félagslegu vélum sem eru að éta einstaklinginn úr okkur. Samstaðan gegn þeim vélum er óháð öllum kenningum um uppruna fólks, þjóðareinkenni eða tungumál.
Þeim kenningum er einungis ætlað að stía okkur í sundur.
skráð klukkan 12:08
“Yfirtaka þreytir hugann. Ásækni, hvort sem hún snýr að þekkingu, eignum, eða siðgæði skapar doða. Eðli hugans er að safna að sér, að soga í sig er það ekki? Eða frekar að hugurinn hafi skapað sér ferli sem er söfnunarferli og í því ferli er hugurinn sjálfur að undirbúa eigin þreytu - leiðindi. Áhugi - forvitni eru upphaf ásækninnar sem fljótt breytist í leiða og þráin eftir að losna við leiðann er önnur mynd yfirtöku. Svo að hugurinn sveiflast frá leiða til áhuga og aftur í leiðann þar til hann er útkeyrður og þessar áhrifamiklu bylgjur áhuga og þreytu eru sagðar vera tilvera.”
Úr “Commentaries on Living” eftir Krishnamurti.
Ég er orðinn leiður á spurningunni um tilgang tilverunnar. Ef að fólk hefur það ekki í sér að tilvera þess hafi einhvern tilgang er það þá nokkuð til?
Tilgangur tilverunnar eða tilveran yfirhöfuð er ekki neitt sem mig langar til að geta skilgreint. Skilgreiningin er rammi og ég ekki ferkantaður.
Alveg eins get ekki sagt að ég sé kristinn. Nú er ég að pæla alveg óháð andstyggð minni á stofnunum eins og ríki og kirkju. Margir hafa bent mér á að ég sé líklega kristnari en margt þeirra sem kalla sig kristin. Það er rétt og þó ekki. Það er þannig að hluti af minni lífssýn er náungakærleikur og jafnræði og jafnrétti milli allra manneskja. Einnig vill svo til að einhverjar kristnar kenningar benda á mikilvægi þessa líka. Kemur mér ekki við nema að mögulega hef ég pikkað eitthvað af þessu upp gegnum uppeldið og mamma mín er mátulega kristin. Allavega mátulega kristin til að virða guðleysi mitt.
Ég get ekki sagt að ég sé kristinn því kristnin er rammi utan um hugsunina. Ramminn er yfirtaka og yfirtaka keyrir út hugann. Sveiflar honum milli veggja innan rammans og veggirnir hafa nöfn eins og “áhugi” og “leiðindi” og þegar tilveran er komin í þannig ramma er spurningin um tilgang hennar tilgangslaus.
Þannig að ég er ekki kristinn.
Kristið fólk sem les þetta (ef einhver eru) er velkomið að álíta mig ruglaðan en vonandi kveikir þessi lesning þó á spurningum um hvort að trú þeirra sé lifandi eða ferköntuð.
Ég er anarkisti. Það þýðir að ég lífssýn mín snýst um hið sama jafnræði og jafnrétti og ég minntist á áður og baráttuna fyrir að þær hugsjónir verði veruleiki. Anarkisminn er hugmyndafræði sem neglir ekki niður útfærslu mína á því jafnræði eða þeirri baráttu. Það getur hver sem er verið t.d. jafn kristin og honum og henni sýnist og jafnframt verið anarkisti. Það er bara spurning sem viðkomandi verður að svara sjálf/ur hvort að kristið hugarfar sitt er nægilega umburðarlynt til að geta staðið við það siðferðisstig sem anarkismapælingin gerir kröfu um.
Ég veit ekki hvort að ég er það en ég reyni.
Ég er jafn breyskur og hvert og eitt okkar en það þýðir ekki að hugsun okkar sé best komin innan ramma. Það er illa komið fram við manneskjur að ætla að passa hugsun þeirra fyrir þau og alrangt í sjálfu sér því að sá sem gætir bróður síns getur verið alveg jafn fær um bulla og fokka upp hlutunum og ég og þú.
Á sama hátt kúkar lýðræðið framhjá koppinum sínum.
Niður með íslenska ríkið. Brennum kirkjur.
skráð klukkan 13:55
Stundum dreymir mig ofbeldi.
Það eru alls ekki draumar sem ég hrekk upp af í svitakófi heldur merki ég innra með mér löngun til að beita ofbeldi. Glaðvakandi. Ekki bara svona að hlaupa út og vonast til að finna einhvern sem á skilið að vera laminn, það er alveg inni í dæminu líka en alltaf með siðferðilegri réttlætingu bakvið; gæinn er nasisti eða einhverskonar álíka félagsleg meinsemd sem ég má alveg láta blæða.
Einhverjir álíta mig kannski þegar vera ofbeldissegg, verandi upphafsmann Andkristnihátíðarinnar, þau geta huggað sig við það að ég er rétt að byrja. Ef þau álíta tilveru Andkristnihátíðar og þess bæklings sem ég mun setja í dreifingu í kringum hana (og áfram eftir hana), vera ofbeldi gagnvart kristinni trú, þá er það alveg skiljanlegt. Skiljanlegt á þeim forsendum að ofbeldi trúarbragðanna í okkar daglega lífi er svo innprentað í hugsun þeirra að það gerir þau staurblind á verkun þess.
Ofbeldið blindar hugsjón þeirra á sama hátt og þau sem kalla sig anarkista og brjóta rúður í nafni frelsunar almennings undan oki kapitalisma og lýðræðisfasisma (ágætu lesendur, takið eftir að í þessu nýyrði téðs bloggara vottar fyrir áhrifum af lestri bókarinnar “Samúel” eftir Mikael Torfason) svo hinn kúgaði almenningur verður skíthræddur og trúir enn frekar á ríkið.
Hugsið ykkur ofbeldið í því að fjöldi manns er að setja sig fjárhagslega á hausinn, eða steypa sér í skuldir vegna hinnar félagslegu skilyrðingar að eyða stórfé um hátíðarnar.
Svo er annað fólk sem er miður sín yfir að hafa ekki einusinni efni á að steypa sér í skuldir útaf jólunum.
Mér finnst ég verða fyrir ofbeldi meðan ég sit hérna fúll á móti og læt umstangið við þessa kristnu hátíð fara í taugarnar á mér.
Ég hef ekkert á móti trúariðkunum kristinna. Ég mæti í fermingarveislur. Mér finnst heiður að því að fólk bjóði mér að taka þátt í mikilvægum félagslegum athöfnum í þeirra lífi. Mér þykir vænt um ættingja mína og þau er mörg og mér finnst þau skemmtileg og indæl.
Ef ég væri satanisti þá myndi ég ekkert þora að bjóða þeim á mínar trúarathafnir. Það yrði allt vitlaust. Skandall. Viðurstyggð. Árás á þeirra velsæmi. Ofbeldi.
Ef ég væri Búddisti væri mér alveg sama. Myndi bara blessa þau og biðja þeirra guð að blessa þau.
Ég er guðleysingi og anarkisti og blessa þau í mínum eigin krafti og bölva þeim félagslegu tilskipunum sem hafa sett huga sumra þeirra í kassa. Ég hef trú á að gegnum mína afneitun á jólasögunni (og verslunarveislunni kringum hana) hafi ég réttara fyrir mér en allar þær milljónir sem halda jól.
Mig langar til að ná mér í upplýstan, hvítan plastkross, eins og mamma setur á leiði ömmu yfir jólin, Hengja hann í eldhúsgluggann á hvolfi. Tími samt varla að eyða í hann krónu, hvað þá að ég vilji styrkja með því Kirkjuhús. Kann samt ekki við að stela honum af einhverju leiði. Er ekki nógu ofbeldisfullur. Það segir þó eitthvað.
skráð klukkan 11:15
Ætli allt það fólk, sem lítur á sambúð tveggja einstaklinga sem sjálfsagt fyrirbæri, hafi leitt hugann að því hvernig er að búa með sjálfu sér?
Ég hef unnið með ungum konum sem hafa búið með karlmanni sem flytur inn á þær beint frá mömmu sinni. Mönnum sem hafa aldrei lent í því að búa með sjálfum sér og vita ekki hvað það felur í sér.
Á sama hátt og enginn getur raunverulega elskað án þess að elska sjálfa/n sig fyrst þá hlýtur það að vera að enginn geti búið með öðrum nema hafa reynt að búa með sjálfum/sjálfri sér fyrst.
Það er ekkert hægt að pakka saman og flytja heim til mömmu þegar sambúðin snýst um sjálfið. Enginn flýr eigin afturenda. Margir reyna það, flytja hingað og þangað og til annara landa en gefast upp fyrir sjálfum sér fyrir rest og drullast til að bæta sig, svo fremi að þau lifi sig sjálf af. Það eru ekki allir svo lánsamir að ná að læra eitthvað af þessháttar brölti.
Ótrúlega margir eru líka að komast upp með það að rústa samböndum hingað og þangað. Það er svo mikið af konum sem ganga um með drullusokkaradar og ætla sér að ala upp hin og þessi kvikindi án þess einu sinni að spyrja afhverju síðasta sambýliskona hafi hent þeim.
Þægindi þess að hafa rúmgott persónulegt svæði gera það að verkum að skemmtilega mikil hætta er á að strumpar eins og ég var sífellt varlegar í að rækta áhuga sinn á að eltast við kvenfólk. Hvað sem líður öllu ástarhjali og kynlífi, gæðum þess og hollustu er stórhætta á að maður standi uppi með stimpil sem tilfinningalega kaldur drullusokkur ef ég vil vernda sjálfið fyrir að annara breim leiði til missis míns persónulega svæðis. Utanaðkomandi stimpill getur auðveldlega leitt inn í sjálfsmyndina og ég farið að hata sjálfan mig ef ég óvart særi tilfinningar annara við að vernda mínar eigin.
Margt af þeim einstaklingum, sem ég hef lesið um og lít upp til, fórnuðu (eða fórnuðu ekki) möguleikum sínum til fjölskyldulífs fyrir starf í anda hugsjóna sinna. Fólk heldur mig vera að færa stórkostlegar fórnir á altari andófs gegn neysluhyggju með því að horfa ekki á sjónvarp og hjóla í vinnuna, lífið er bara allt of merkilegt fyrirbæri til að vera að eyða því í sjónvarpsgláp svo til hvers…?
Ég er farinn að hallast að því að heimurinn sé alltof stór og ég eigi of mikið svæði eftir að ferðast um, á of stuttum tíma, til að mega vera að því að binda mig yfir einhverju einu. Og nú er ég bara farinn að huga að einu hugðarefni mínu.
Svo hef ég líka hitt svo mikið af fólki sem öfundar mig af frelsi mínu. Áttar sig ekki á því að ófrelsi þeirra sjálfra er bara hugarástand.
skráð klukkan 19:50