“Mér finnst gott að lesa bækur” sagði Marlene, “en mér er frekar umhugað hvernig ég losna við húðsýkinguna af mjöðmunum. Ég meina, það eru allrahanda bækur allsstaðar en ég á bara þennan líkama.”
“Listin sýnir okkur hvernig má umbreyta hinu líkamlega,“ sagði Gloria hátíðleg.
“Já, en listin losar mig ekki við húðsýkinguna, er það?”
Listin mun hjálpa þér að öðlast nýtt sjónahorn á húðsýkinguna,” svaraði Gloria og velti því fyrir sér örskotsstund hver legði henni orð í munn.
“Ég vil ekki fá sjónarhorn á hana.” Marlene tók á þolinmæðinni. “Ég vil losna við hana.”
“Ef þú getur ekki losnað við hana, - og margar konur geta það ekki sama hvað þær kaupa mikið af sænskum baðsöltum – þá mun listin hjálpa þér að finna aðrar fullnægjandi leiðir til að vera falleg persóna.”
“Kjaftæði,” snappaði Marlene. “Ef ég losna ekki við það verð ég bitur og biluð og fer að angra lítil börn,” og hún teygði sig að Gloriu, gretti sig og gnísti tönnum.
“Nú ertu erfið,” stundi Gloria. “Eigum við ekki bara að spila Myllu?”
Úr “Boating For Beginners” eftir Jeanette Winterson.
Ég stend mig stundum ennþá að því að horfa á alvarlega of feitt fólk og hugsa með mér ljótar og kjánalegar hugsanir. Kannski eins og “afhverju borðar manneskjan ekki minna” eða örlítið rökvísara en jafnvel enn kjánalegra; “afhverju breytir manneskjan ekki um lífsstíl?”
Einhverntímann var verið að rökræða áfengi og áfengis(mis)notkun í umræðuþætti í sjónvarpi. Líklega í tilefni af því að bjór yrði seldur í ríkinu, það hefur verið yfirvofandi á þessum tíma. Einn maður sagði; “þegar ég var við nám í útlöndum fékk ég mér gjarnan bjór síðdegis, fann þá að ég varð syfjaður og varð að leggja mig. Þá hætti ég að fá mér bjór síðdegis.” Annar greip strax hljóðið og benti manninum á að hans lífsreglur væru ekki algildar fyrir hina hundruð milljóna einstaklinga sem tilheyra mannkyni. Þó að eitthvað ætti við hann og væri honum auðvelt þá ætti það ekki við alla.
Það er svo auðvelt að verða Palli rétt á meðan hann var einn í heiminum. Vakna seint eða aldrei af draumnum um að sinn lífsstíll sé hinn eini rétti og verða svo ægilega undrandi í hvert skipti sem eitthvert misræmi kemur upp.
Ég er aðeins að verða fyrir þessu þegar ég labba niður laugaveginn og er ekki að kaupa jólagjafir. Líka þegar ég byrjaði að sporta nýja stóra húðflúrinu mínu um daginn.
Það er algert aukaatriði þegar kemur að þeirri fyrirlitningu sem of feitt fólk verður fyrir úti í samfélaginu, auðvitað ekki bara úti í samfélaginu því það sem á sér stað úti í samfélaginu á sér rætur inni í manneskjunum. Það er skrítið að feitt fólk megi ekki vera feitt í friði fyrir hortítlunum. Píslirnar (eins og ég) hlaupa um allan daginn á spóaleggjunum sínum og horfa niður með nefi sínu á feitt fólk eins og þau standi utan við glerið á dýrabúri. Finna sér réttlætingu í því hversu líkamlega óhollt er að vera of feitur.
Prísa sig sæl gegnum genetíska tilviljun og vanvirkar fitufrumur að vera ekki “svona.” Hakka í sig nammið og kókið og ketið af innlifun en skilja ekkert í því að aukakílóafólkið skuli ekki hætta þessu og verða falleg eins og þau. Eins og heimur glanstímaritanna segja að við eigum öll að vera. Lífsstíll okkar sem grönn erum er örugglega sjaldnast hollari eða vitrænni en þeirra sem meiri eru um sig. Við erum bara þannig gerð að við þolum óþverrann betur. Hann rennur í gegnum okkur í stað þess að setjast utan á okkur.
Svo ráfa um trúðar eins og ég sem fullyrða að allar manneskjur séu fallegar í sjálfu sér. Væri þessi yfirlýsing húsaleigusamningur, stæði í smáa letrinu, með ósýnilega blekinu;
“…en náttúrulega er ég dæmi til eftirbreytni.”
Það virðist bara vera svo miklu dásamlegra líf að trúa því að maður sé betri en einhver annar.
skráð klukkan 19:09
Stöðugt er sagt við ungt fólk að það eigi að lifa og leika sér – njóta lífsins- meðan það er ungt. Þetta þýðir þá líklega að fólk yfir 25 ára eigi að vera þungt á brún og sligast áfram með bæði syndir og áhyggjur heimsins á herðum sér.
Einhverjum hefur orðið á að segja þetta við mig að gott sé hjá mér að ferðast meðan ég er ungur áður en þau átta sig á ruglingnum; að ég er ekkert tuttugu og fimm heldur þrjátíu og fimm og oft eldri en sá sem er að ausa úr viskubrunnum sínum.
Ég er bara ekki hræddur við tímann.
Stundum verður mér hugsað til þess að með áframhaldandi vexti aurapúkahyggjunnar í þessu litla landi muni alvarleg fátækt meðal veikra og aldraðra verða orðin viðvarandi og viðbúin þegar ég verð kominn á ellilífeyri.
Ég hugsa þá hvort að ég eigi ekki að fara að borga í einhvern aukalífeyrissparnað, svona til öryggis, en sé bara lítið öryggi í þeim stofnunum sem ég hef þefað af hingaðtil. Bankar og lífeyrissjóðir fara á hausinn eins og önnur kompaní og ef þeir fara ekki á hausinn þá er næsta víst að þeir hafi komast hjá því með einhverjum ráðum sem mig langar ekkert til að eiga þátt í.
Bankinn er þegar búinn að stimpla mig eign sína. Það er ekki nokkur leið að ég geti fengið aurana mína án þess að þeir komi við í bankanum og klipið sé af þeim.
Lítið auraskrín undir rúmi sem ég lauma í 5000 kalli í hverjum mánuði er líklega eina leiðin til að lauma einhverju af hýrunni framhjá skattinum. Eins og flestum öðrum finnst mér skatturinn ekki eiga neitt skilið af þeim hluta ævi minnar sem fer í vinnu. Þetta er mitt líf og fjandinn fjarri mér að ég vilji að andvirði þess hluta lífstíma míns sem er verðlagður fyrir mig og seldur sé notaður í rányrkju eða flipp óprúttinna einstaklinga sem gefa sig út fyrir að unna lýðræði og frelsi. Megi fjandinn ná í skottið á þeim og útbúa fyrir þau sérhorn í helvíti.
Skatt á ekki að innheimta öðruvísi en með fylgi eyðublað þar sem skattgreiðandinn hakar í þá þætti samfélagslegs reksturs sem hann vill að sín prósenta fari í. Ég skal með ánægju haka í vegaviðhald (en ekki lagningu nýrra vega), byggingu nýrra spítala, elliheimila og hjúkrunarheimila auk launa umönnunarfólks og menntakerfið líka svo ég nefni eitthvað. Finnist mér eitthvað illa rekið haka ég ekki í það fyrr en búið er að laga til í rekstrinum. Auðvitað hef ég um leið allar aðstæður til að segja eitthvað málsmetandi um þær félagslegu stofnanir sem ég tek þátt í að reka. Ég tek það þá líka inn sem skyldu mína að vera ekki að tuða að óþörfu heldar lofa fólki að vinna vinnuna sína.
Annars er skatturinn og ríkið ekki eina áhyggjuefni anarkista sem eiga ekki nema þrjátíu ár í ellilífeyrinn. Það eru líka lögfræðingagerpin sem hafa tekið að sér að fjármagna og reka stofnunina “frelsi almennings til að láta ríða sér í rassgat.” Þessi vatnsgreiddu gerpi vilja láta kjósa sig á þing með loforðum um að skera niður ríkið.
Þeir átta sig alls ekki á því að aðferðir einkarekinna banka og stofnana við að arðræna fólk eru alls ekkert snyrtilegri en skattheimtu ríkisins. Gamalt og veikt fólk verður alveg jafn fátækt í framtíð þar sem búið er að skera á völd ríkiskapitalisma og í staðinn koma á einkareknum kapitalisma.
Ég hræðist ekki tímann. Tíminn er vinur minn og sýnir mér margt og er alltaf að kenna mér eitthvað nýtt.
Hinsvegar hef ég vaxandi fordóma gagnvart fólki sem gengur í snyrtilegum jakkafötum og brosir eins og það sé atvinnufólk í að brosa.
skráð klukkan 12:24
“And the moral of the story is: Nothing.”
Úr “Eightball” eftir Daniel Clowes
Bókaormurinn ég er farinn að hugsa sem svo að kannski endist mér ekki aldur til að lesa allar bækur sem heilla mig. Það nefnilega koma út nokkur þúsund nýjar á ári hverju og ég er tíður gestur í fornbókabúðunum, líka verslunum með notaðar bækur erlendis þegar ég er á flakki. Ég er líka að fá lánaðar bækur hjá vinum og kunningjum, teiknimyndasögur aðallega. Les líka pönktímarit eins og HeartAttack og Maximumrock’n’roll. Tímarit Anarkista; The Match og Total Liberty. Panta svo stök rit uppúr umsögnum þeirra sem skapa stundum flæði af skemmtilegum pósti inn til mín.
Stundum átta ég mig á því í miðri bók að lesturinn er ekki að gefa mér það sem margar aðrar bækur hafa gefið. Hugur minn er ekki að taka heljarstökk eða gera neinar uppgötvanir. Ekki að ég nenni alltaf að vera að leysa úr helstu heimspekilegu gátum tilverunnar en tenging við eitthvað sem skiptir mig máli finnst mér að ætti að vera til staðar. Það getur verið bókmenntaleg, heimspekileg eða húmorísk tenging. Eða tenging við einhverjar pervertískar hugsanir eða ljótleika og sjúkleika. Svo fremi að það sé vel skrifað get ég lesið það líka.
Kannski ég þurfi að fara að vera kröfuharðari svo ég sé ekki að eyða tíma mínum í að lesa eitthvað rusl. Ég er nefnilega þannig gerður að ég vil klára þær bækur sem ég er byrjaður á, þær eiga það til að taka kúvendingum á næstsíðustu blaðsíðu og gefa mér hugmynd sem á eftir að fylgja mér eftir alla ævi.
Það er eins og með plötusafnið mitt, þar sem ég get alltaf fundið tónlist sem á við stund dagsins að ég get alltaf fundið eitthvað sem ég á ólesið í hillunum. Líka ef ég er þreyttur get ég lesið aftur eitthvað sem skapar þægilega stemningu í mínu andlega lífi.
Það er gott að vera bókaormur.
skráð klukkan 13:32
“Umhverfis mig var fólk sem var ekki allt þar sem það var séð. Það var miskunnarlausara en mig hafði órað fyrir. Sú hugsun gerði mig óttasleginn, en það sem raunverulega skelfdi mig var að það var ekki aðeins grimmúðugt, heldur var það vitskert. Það hlaut að vera svo af verkum þess að dæma. Engin önnur skýring var haldbær. Guð minn góður, hvernig gat nokkur gert það sem þesssi maður gerði Antar án þess að vera vitfirringur? Hvernig gat móðir mín gert það sem hún gerði án þess að vera geðbiluð? Skyndilega var ég skelfingu lostinn, af því ég gerði mér ljóst að ég var meðal fullorðinna sem var trúandi til alls – hræðilegra hluta- og sáu ekki nokkuð athugavert við það. En það óttalegasta við þetta var að það hafði völdin; það var við stjórnvölinn og ég var algerlega upp á náð þess kominn. Ég var varnarlaust strákpeð, ekki einusinni orðinn fimm ára, og allt í kringum mig voru brjálaðar mannætur.”
Anwar Accawi – úr “Drengurinn í Mánaturni”
Mér finnst að ég hafi þegar skrifað oft útfrá þeirri pælingu að börn verði fyrir alvarlegum tilfinningalegum skaða við að tengjast reynsluheim fullorðinna. Accawi lýsir því í ofangreindri tilvitnun hvernig heimsmynd hans hrundi eftir að fallegu og skemmtilegu dýri sem hann hafði kynnst var slátrað og fært honum sem matur án hans vitneskju. Heimur hinna fullorðnu kom algerlega aftan að honum með þessari grimmd sem var byggð á tilfinningalegri flatneskju gagnvart dýrinu.
Kannski verður grimmdin hvað óhugnanlegust þegar framkvæmt er í hennar nafni án nokkurrar tengingar við rangindi.
Þegar ég vann fyrstu sláturtíðina mína í Sláturhúsi Suðurlands tók það mig allan fyrsta daginn að prenta inn í mig að skrokkarnir sem dingluðu þarna naktir hefðu EKKI verið lifandi skepnur fyrir örstuttu. Ég hafði étið kjöt alla ævi og tekið þátt í heimaslátrun en þetta var fyrsta tenging mín við þá rosalegu framleiðsluvél sem hakkar hold og sálir í kjötborðið. Og þar hefst aftenging hins daglega lífs við grimmdina.
Umkomuleysi þeirra sem horfa inn í þennan reynsluheim og vilja breyta honum er það sem brýtur niður mannsandann. Enginn vill viðurkenna að hugsunarháttur hans eða hennar sé hættulega mikið á skjön við þann reynsluheim sem okkur er ætlað að aðlagast. Það er ekkert hægt að vera frík þegar maður er fimm ára og var að fá svör í hausinn sem fá heiminn til að hringsnúast en virðast vera sjálfsagður hlutur gagnvart öllum öðrum.
Maður verður leikari af lífsbjargarhvötinni einni saman. Engin manneskja er eyland en sumum er það eina úrræðið til að halda geðheilsu. Geðheilsan sem viðkomandi býr við getur þá verið álitin lítils virði af þeim sem vilja aðlagast og blandast falsveruleika mannhafsins.
Mér er oft sagt að þegja. Oft er um að ræða fróma bón en í annan stað skipun. Í vinnunni skýt ég kannski að einhverjum einfaldleika þess að biðja um leirtau undir matinn í mötuneytinu í stað þess að búa til meira rusl úr frauðplastinu sem langflestir velja. Við drykkjarfontinn eru raðir af plastglösum og fimm metrum innar eru fullur skápur af bollum. Ég nota bolla til að fá mér vatnssopa en birgðirnar af plastbollum klárast hvern dag.
Fólkið sem ég vinn með vill ekki heyra um raunveruleik þess að spítalinn framleiðir hundruðir og þúsundir tonna af óendurvinnanlegu rusli á dag. Það segir mér að þegja þegar ég brydda upp á þessu eða verður hugsi örskotsstund og jánkar og heldur svo áfram við sama.
Ruslframleiðslan er svo mikilvægur þáttur í að halda geðheilsunni vegna þess að ef að tekin er meðvituð ákvörðun um að draga úr henni í einkalífinu er komin of sterk tenging við veruleik þess að lífsstíll þessa heims er við það að útrýma öllu lífvænlegu umhverfi á þessari jörð.
Reykingafólk segir mér líka að þegja ef ég lýsi líkamlegu ástandi einstaklinga sem lenda á gjörgæslu beinlínis vegna reykinga.
Lífið er ekki erfitt þegar maður tekur það í litlum einföldum skrefum. Öll ferðalög hefjast á að standa upp og taka fyrsta skrefið. Það tapar enginn geðheilsunni af því.
skráð klukkan 14:39
“Umhverfis mig var fólk sem var ekki allt þar sem það var séð. Það var miskunnarlausara en mig hafði órað fyrir. Sú hugsun gerði mig óttasleginn, en það sem raunverulega skelfdi mig var að það var ekki aðeins grimmúðugt, heldur var það vitskert. Það hlaut að vera svo af verkum þess að dæma. Engin önnur skýring var haldbær. Guð minn góður, hvernig gat nokkur gert það sem þesssi maður gerði Antar án þess að vera vitfirringur? Hvernig gat móðir mín gert það sem hún gerði án þess að vera geðbiluð? Skyndilega var ég skelfingu lostinn, af því ég gerði mér ljóst að ég var meðal fullorðinna sem var trúandi til alls – hræðilegra hluta- og sáu ekki nokkuð athugavert við það. En það óttalegasta við þetta var að það hafði völdin; það var við stjórnvölinn og ég var algerlega upp á náð þess kominn. Ég var varnarlaust strákpeð, ekki einusinni orðinn fimm ára, og allt í kringum mig voru brjálaðar mannætur.”
Anwar Accawi – úr “Drengurinn í Mánaturni”
Mér finnst að ég hafi þegar skrifað oft útfrá þeirri pælingu að börn verði fyrir alvarlegum tilfinningalegum skaða við að tengjast reynsluheim fullorðinna. Accawi lýsir því í ofangreindri tilvitnun hvernig heimsmynd hans hrundi eftir að fallegu og skemmtilegu dýri sem hann hafði kynnst var slátrað og fært honum sem matur án hans vitneskju. Heimur hinna fullorðnu kom algerlega aftan að honum með þessari grimmd sem var byggð á tilfinningalegri flatneskju gagnvart dýrinu.
Kannski verður grimmdin hvað óhugnanlegust þegar framkvæmt er í hennar nafni án nokkurrar tengingar við rangindi.
Þegar ég vann fyrstu sláturtíðina mína í Sláturhúsi Suðurlands tók það mig allan fyrsta daginn að prenta inn í mig að skrokkarnir sem dingluðu þarna naktir hefðu EKKI verið lifandi skepnur fyrir örstuttu. Ég hafði étið kjöt alla ævi og tekið þátt í heimaslátrun en þetta var fyrsta tenging mín við þá rosalegu framleiðsluvél sem hakkar hold og sálir í kjötborðið. Og þar hefst aftenging hins daglega lífs við grimmdina.
Umkomuleysi þeirra sem horfa inn í þennan reynsluheim og vilja breyta honum er það sem brýtur niður mannsandann. Enginn vill viðurkenna að hugsunarháttur hans eða hennar sé hættulega mikið á skjön við þann reynsluheim sem okkur er ætlað að aðlagast. Það er ekkert hægt að vera frík þegar maður er fimm ára og var að fá svör í hausinn sem fá heiminn til að hringsnúast en virðast vera sjálfsagður hlutur gagnvart öllum öðrum.
Maður verður leikari af lífsbjargarhvötinni einni saman. Engin manneskja er eyland en sumum er það eina úrræðið til að halda geðheilsu. Geðheilsan sem viðkomandi býr við getur þá verið álitin lítils virði af þeim sem vilja aðlagast og blandast falsveruleika mannhafsins.
Mér er oft sagt að þegja. Oft er um að ræða fróma bón en í annan stað skipun. Í vinnunni skýt ég kannski að einhverjum einfaldleika þess að biðja um leirtau undir matinn í mötuneytinu í stað þess að búa til meira rusl úr frauðplastinu sem langflestir velja. Við drykkjarfontinn eru raðir af plastglösum og fimm metrum innar eru fullur skápur af bollum. Ég nota bolla til að fá mér vatnssopa en birgðirnar af plastbollum klárast hvern dag.
Fólkið sem ég vinn með vill ekki heyra um raunveruleik þess að spítalinn framleiðir hundruðir og þúsundir tonna af óendurvinnanlegu rusli á dag. Það segir mér að þegja þegar ég brydda upp á þessu eða verður hugsi örskotsstund og jánkar og heldur svo áfram við sama.
Ruslframleiðslan er svo mikilvægur þáttur í að halda geðheilsunni vegna þess að ef að tekin er meðvituð ákvörðun um að draga úr henni í einkalífinu er komin of sterk tenging við veruleik þess að lífsstíll þessa heims er við það að útrýma öllu lífvænlegu umhverfi á þessari jörð.
Reykingafólk segir mér líka að þegja ef ég lýsi líkamlegu ástandi einstaklinga sem lenda á gjörgæslu beinlínis vegna reykinga.
Lífið er ekki erfitt þegar maður tekur það í litlum einföldum skrefum. Öll ferðalög hefjast á að standa upp og taka fyrsta skrefið. Það tapar enginn geðheilsunni af því.
skráð klukkan 14:37
Mér hefur oft orðið hugsað sem svo að svefn sé ægileg tímaeyðsla. Mér hefur stundum fundist það algerlega út í hött að ég skuli ekki vera að lesa skemmtilegar bækur í stað þess að eyða þessum átta klukkustundum af hverjum sólarhring í meðvitundarleysi. Mér dettur þó í hug að lítið væri hægt að njóta þess ef að allt annað fólk væri líka vakandi allan sólarhringinn og líka að gera það sem þeim þætti skemmtilegt. Friðurinn væri úti. Bílafríkin væru allan sólarhringinn úti að aka og prumpa út í umheiminn og blaðrararnir að tala af sér non-stop.
Kannski yrði ég leiður á að vera vakandi stanslaust. Kynni ekki að meta það nema afþví að ég sé eftir tímanum sem fer í meðvitundarleysi alveg eins og ég kann vel við myrkrið afþví ég veit að ég get hrakið það burt og dýrka þögnina sem gerir suma tónlist einstaka.
Kannski er svefn ekki heldur meðvitundarleysi þó að ég detti úr sambandi í þessari vídd. Einhverjir hafa sagt draumfarir vera hugræna úrvinnslu þess sem fer um huga okkar í vökuástandi. Ætli ég fengi þá ekki hugarstíflu ef mig dreymdi aldrei. Safnaðist upp klakastífla af hugrænum úrgangi og hausinn í mér yrði bara "full of shit."
Og ef ég væri ekki í þessari vídd meðan ég sef?
Lifi ég þá tvöföldu lífi? Er ég átta tíma sólarhringsins annar einstaklingur í öðrum heimi? Virkur í annari tímavídd sem ég upplifi þannig að ég skil ekkert í því að sofa þetta sextán tíma af sólarhringnum. Er skynjun tímans í þeim heimi þannig virk að ég lifi heila mannsævi hverja nótt, fæðist, nærist, skapa, elska, lifi og dey undir morgun. Dey þá ótímabærum dauðdaga ef símaskrattinn hringir um miðja nótt.
Kannski er það þessvegna sem ég vakna svo sprækur flesta morgna og til í allt. Ég er endurfæddur hvern morgun á þess að vita af því. Hver dagur er ný upplifun og nýtt líf án þess að ég hafi um það nema óljósa hugmynd. Kemst í gegnum hann slysalaust byggt á reynslu úr fyrri lífum sem ég held að séu gærdagurinn og dagurinn þar áður.
Ef ekki þá má alveg líta þannig á það.
Sjá hvern dag og hverja nótt sem nýja byrjun og vera alltaf í stuði. Laus við gömul vandamál og vesen. Fagna eins og við kunnum ekki að skammast okkar. Fólk sem kann ekki að skammast sín er alltaf að upplifa eitthvað skemmtilegt, miklu frekar en þau okkar sem ganga um með krónískan móral.
skráð klukkan 05:49
Um daginn hringdi síminn og þegar ég bar þungt og svart tólið að eyra barst úr því lífleg rödd manns sem kvaðst hafa sent mér bréf varðandi einhverja könnun sem ég þekkti ekki til. Benti manninum á að bréfið hefði líklega skilað sér á opinbert heimilisfang mitt og því ekki til mín. Hann innti þá eftir möguleikanum á því að ég svaraði spurningum varðandi eitthvað sem mér var alveg sama um og ég kvað þá enga og tók skýrt fram að það væri eingöngu vegna minnar leti. Hann bað mig þá vel að lifa og ég fagnaði því í brjósti mínu hvernig ég hafði snúið af mér þennan hundaklyfbera sem virtist hafa það að atvinnu að angra heiðarlegt fólk í erindum einhverra siðblindingja og kerfiskalla. Ég fann að ég hafði náð fram hefndum fyrir það hve leiðinlegan morgun ég hafði átt og hló með sjálfum mér.
Nær samstundis sló kjánaskap þessarar tilfinningar niður í huga mér og þó að um þrjár vikur séu síðan þetta örlitla símtal átti sér stað hefur hefndarhugtakið setið í mér.
Ég man ekki lengur hvað það helst var sem hafði gert það að verkum að sá litli hluti dagsins sem þegar var liðinn hafði farið illa í mig. Kannski hafði Birkir verið með gól og spól og hækkað ríflega í einhverju uppáhaldshardcorebandi þegar mig langaði að hafa morgunstund í kyrrð með klassík og blaðinu með morgunmatnum eða eitthvað annað sem skipti alls engu máli þegar upp er staðið.
Það sem skiptir máli er að ég var búinn að ákveða að dagurinn væri að fara illa í mig. Og að dagurinn var að fara illa í mig afþví að það var einhverjum öðrum að kenna. Og svo ætlaði ég að láta mér líða betur með því að millifæra eitthvað af pirringnum yfir á annan. Ég lagði tólið á með þá von í hjarta að hinn hefði tekið inn eitthvað af þeirri vanlíðan sem ég var búinn að taka inn.
Ég er alls ekki að mikla þetta andartak fyrir mér sem eitthvað dramatískt fyrirbæri. Það hinsvegar vakti hjá mér þá hugsun að bullskanninn þurfi alltaf að vera í gangi.
Hvenær er ég farinn að bulla með sjálfan mig og taka þátt í einhverjum hatursleikjum sem hver einasta manneskja sem afgreiðir í sjoppu eða starfar í einkennisbúning hefur þurft að taka sem ásættanlegri hegðun? Um leið og ég tek upp þessa hegðun er ég farinn að setja aðrar manneskjur í ákveðna fjarlægð, flokka þær og nota eins og slátrari sem skellir krumlunni á lamb á fæti og metur í því steikurnar.
Slátrarinn gerir á engan hátt ráð fyrir því að lambið sé persóna, það er kannski mögulega lífvera en fær að vera það bara meðan hann er að líta á það sem eitthvað sér til framdráttar og það er bara ekki hægt að umgangast manneskjur á þennan hátt, hægt jú en á allan hátt ómögulegt. Óviðeigandi. Þá er bara eitthvað að hjá manni sjálfum, eitthvað sem skiptir engu máli.
Þá þarf að setja bullskannann í gang.
skráð klukkan 01:18