Hún lá á hliðinni þegar hann kom inn í herbergið, sneri baki að honum og hann sá enga hreyfingu á henni, sá ekki að brjóst hennar hefðist og hnigi, en náði ekki að grípa hugsunina um mögulegan dauða áður en líkami hennar gaf lífsmark til kynna, kipptist til eins og hún hefði hrokkið upp úr léttum svefni. Hún leit samt ekki við, gaf á engan hátt til kynna að hún hefði orðið hans vör.
Hann afklæddist, smeygði sér nakinn undir voðirnar, færði sig nær henni og lagði hönd á öxl hennar sem hreyfði sig ekki, hann lét fingurgómana hreyfast lítillega á húð hennar sem dró loks djúpt andann og sagði stundarhátt: “Ef þú heldur að við séum eitthvað að fara að fá okkur að ríða núna þá geturðu gleymt því.”
Hann hrökk við og kippti að sér hendinni eins og hefði hann brennt sig. Leit á fingurna á sér eins og þar gæti verið að finna einhverja skýringu, horfði á skuggamynd hennar sem enn hreyfðist ekki en skildi enn ekki neitt þartil hrökk upp úr honum: “Hva….elskan….ég var bara….vildi bara sýna þér örlitla snertingu.”
Það fór sýnilegur titringur niður eftir hrygg hennar og hún svaraði án þess að virða hann viðlits: “Þú hefur aldrei komið nálægt mér án þess að ætla bara að ríða mér og sofna svo…velta útaf....eins og smádrengur sem getur ekki sofnað nema að fá koss hjá mömmu…djöfuls aumingi….hef aldrei þolað þig…aldrei þolað þetta….” og rétti út hendina og lét eins og hún stryki fingurgómunum eftir áklæði eða teppi. “bara svo gott að koma við þig…elska þig svo mikið” og vældi eins og sífrandi smákrakki í hranalegum hæðnistón meðan liturinn hvarf úr andliti hans og andlitsdrættirnir stífnuðu.
Hún var enn að tala þegar hún áttaði sig á því að hann var ekki inni hjá henni lengur, skurk úr eldhúsinu gerði hana enn reiðari en vakti jafnframt spurn í huga hennar. Þekkti skyndilega hljóðin sem ísmolar mynda þegar þeir eru brotnir ofan í ílát. Var enn að ná áttum þegar hann þusti inn í svefnherbergið með skúringafötuna hálffulla af klakavatni og hún baðaði út höndum á móti honum, öskraði; “nei helvítis fíbblið þitt ekki á helvítis rúmið…djöfullinn” náði að banda örlitlu af ísmolaflóðinu frá þegar hann jós úr fötunni yfir rúmið og hana.
“Hafðu þetta hjá þér…hafðu kuldann hjá þér og faðmaðu hann, umvefðu hann, kannski hann geti lært að elska þig …kuldinn skilur þig” og rödd hans var við það að bresta, kríthvítur í framan, skalf og nötraði og hann rauk út, skildi hana eftir í klakaskrýddu rúminu með höfuð í höndum sér hljóp út úr húsinu út á götu og gekk út í myrkrið bak við ljósastaurana, nakinn stiklandi á fáránlega grönnum fótleggjum, bláum og beinhvítum eins og dauðinn væri þegar að sækja í hann.
skráð klukkan 23:49
Ég var á hjólarúnti með pappír í bakpokanum. Hjólaði við hér og þar og hengdi upp plakataauglýsingar fyrir Andkristnihátíðina. Tók eina svona syrpu niður laugaveginn fyrir um tveimur vikum og byrjaði þá á því að kaupa kennaratyggjó og límband í bókabúð. Átti svo leið hjá einhverri leiktækjabúllu við Hlemminn og fékk leyfi til að hengja upp þar. Pollarnir sem voru að vinna þarna tóku erindinu fagnandi, fannst plakatið fjallfyndið og lýstu því hvernig Fíladelfíufólk kom reglulega og angraði þá við sitt iðjuleysi við tölvurnar með lýsingum á því að djöfullinn byggi í leikjunum.
Kristján í Hljómalind var þá frekar þunglyndur yfir gangi rokkmála enda Hljómalind stöðugt á mörkum þess að fara á hausinn. Ekki við öðru að búast þar sem verslunin er rekin af hugsjónamönnum.
Í dag tók ég Háskólabyggingar í gegn. Kom reyndar við í Grænum Kosti þar sem bæklingurinn “Skilaboð Frá Karlmönnum Til Karlmanna” rennur út að. Fyrsta stopp á Háskólasvæðinu var miðstöðin sem hýsir Bóksölu Stúdenta. Langt síðan ég kom þar inn og ákvað að kíkja aðeins, bara kíkja en kom út með íslenska þýðingu af “Blýnótt” eftir Hans Henny Jahnn, smásagnasafn Voltaire og “The Crying of Lot 49” eftir Thomas Pynchon sem Pétur vinur minn hefur endalaust mælt með við mig. Verðin voru svo þægileg eitthvað (um 1200 kr bókin) miðað við fimmþúsundkallaprísa nýrra íslenskra bóka.
Á jarðhæð Odda stóð bakvið mig stúlka í sterkbleikri meðan ég hengdi upp. Svo á þriðju hæð kom hún upp að hlið mér þegar ég var að hengja upp og hvíslaði: ”Afhverju trúirðu ekki á Jesú?” Augu hennar voru stór og opin og ég brosti til hennar að þetta snerist um trúarbrögðin, ekki trúna. Benti henni á spekina sem er á plakatinu sem ætlað er að tryggja það að fólk hætti að rugla Andkristnihátíð saman við djöfladýrkun. Auglýsing á fyrstu Andkristnihátíðinni fyrir þremur árum fór öll í að útskýra muninn. Ég útskýrði fyrir henni stuttlega að ég tryði því að guð væri innri kraftur hverrar manneskju og því óþarfi að flækja málið með tilbúnum guði. Hún brosti tilbaka og benti á tilkynningu frá Kristilegu félagi Stúdenta; “ég var nefnilega að hengja þetta upp.” Svo hlógum við bæði. Hún líklega fegin að pönkaraskrattinn skyldi ekki hrækja á hana eða segja eitthvað dónalegt.
Gegnum miðbæinn tók ég hálfhring um viðbyggingu alþingishússins, datt ýmis hryðjuverk í hug en sá líka kvikmyndavélarnar sem skreyta þök næstu húsa og það ekki af tilviljun. Spurning hvort að þær eru tilkomnar vegna ímyndunarafls einstaklinga eins og mín eða ímyndunarafls fólksins sem starfar bakvið glerið.
Í Hljómalind var ljóshærð og lagleg stúlka að gefa Kristjáni fjálglega lýsingu á því hvað hana hefði dreymt skringilega síðastliðna nótt. Kristján virtist sáttari við lífið og tilveruna en hann hefur verið síðustu vikur og mánuði.
Í humátt á heimleið lá leið mín framhjá forbókaversluninni “Gvendur Dúllari.” Ég hjólaði framhjá en óvænt U-beygja reiðhjólsins fékk mig til að fara tilbaka og kíkja inn með loforðum um að kíkja bara. Verslunin er skemmtileg og rúmgóð. Fann fljótlega Ævintýri H.C. Andersen í þremur bindum. Kilir þessa safns eru hluti af mínum æskuminningum án þess þó að ég hafi lesið öll ævintýrin og hugur minn hefur leitað til þeirra hin síðari ár. Nú reiddi ég fram 2000 krónur í lausafé sem ég hafði sparað með því að borga í bóksölu Stúdenta með korti. Alltaf séður og hjólaði hamingjusamur heim.
Hlakkar til að spila á DYS pönktónleikum í Tónabæ í kvöld. Erum búin að æfa upp lag frá Purrk Pillnikk og eigum eftir að hoppa og skoppa um sviðið í ómengaðri pönkhamingju.
skráð klukkan 16:34
Samkvæmt lýsingum ferðsagna og Tinnabóka voru innfæddir íbúar margra landa hræddir við að teknar væru af sér ljósmyndir. Innfæddir trúðu því að ljósmyndin tæki úr þeim sálina.
Þeir einstaklingar sem hafa atvinnu af því að koma fram í fjölmiðlum verða kunnuglega andlit flestum. Fjölmiðlar eru allsstaðar svo að jafnvel þeir sem ekki fylgjast grannt með þekkja andlit þeirra og hafa einhverja mynd af því í huga sínum hvaða athæfi eða skoðanir fylgi þessu andliti. Um leið og mynd einstaklingsins festist í minni sest að ákveðin skoðun á hverskonar persónu viðkomandi einstaklingur hafi að geyma.
Einstaklingur sem náð hefur þeirri félagslegu stöðu að geta kallast fjölmiðlafígura er komin í ramma og hefur ekki nokkurn möguleika á að koma raunverulegri mynd af sér á framfæri. Hvarvetna sem hann eða hún fer mæta augngotur sem segja ekki neitt því enginn getur talað við mynd í dagblaði eða tímariti, enginn getur spjallað af einlægni við fólk sem hefur ekki sál.
Neytendur fjölmiðla kaupa og éta sálina úr fjölmiðlafígúrunum og óafvitandi harðneita að gefa þeim séns á að eiga einkalíf. Alveg sama þó að fígúran næli sér í viðtal þar sem sýnt er inn á heimili sitt og birti myndir með fjölskyldunni, segi frá æsku sinni og fyrstu kynlífsreynslunni þá verður það bara krydd innan í rammann sem búið er að negla utanum ímyndina. Þau fá aldrei sál sína tilbaka þegar búið er að selja hana og éta.
Þau sem bjóða ekki uppá krydd verða krydduð sjálf, steikt og brösuð þangað til þau þekkja ekki eigin sjálfsmynd í útkomunni ekki frekar en kind myndi þekkja afkvæmi sitt á matarborði þeirra sem fagna hátíð friðarins.
Ímyndin er það sem fólk vill smjatta á, raunveruleikinn gæti líkst alltof mikið þeirra eigin lífi og það vill enginn sjá. Það vill enginn vita til þess að þau sem læra að öfunda, dýrka, bera sig saman við eða fyrirlíta, eigi sér í raun ósköp venjulegt líf, alveg eins og þau sjálf sem lesa.
Þessvegna mun aldrei renna af Hemma Gunn, Kári decode mun alltaf verða ríkur og hestarnir hans Fjölnis alltaf vera lyktarlausir. Það er engin lykt af glansmynd.
skráð klukkan 14:19
Jafn markvisst og reglulegt og helvítis aðventuglamrið í klukkum Hallgrímskirkju, er hluti af undirbúningi jólanna gagnrýnigreinar á peningaflæðið í kringum hátíðina. Ég las eina þeirra í dag og nokkru seinna hugsaði ég með mér hvort einhver tæki þessa gagnrýni til sín. Hverjum er ætlað að taka hana til sín? Hverjum er ætlað að taka persónulega ábyrgð á því að fjárhagsleg afkomu íslensku vísitölufjölskyldunnar fer á VISA-raðgreiðslur og hver getur fullyrt að sér komi þessi gagnrýni ekki við persónulega?
Er okkur öllum stætt á því að fussa yfir alvarleika þess að nýyrðið “jólakvíði” hefur merkingu. Eru það alltaf einhverjir aðrir sem láta jólin hlaupa með sig í gönur og allir kunna séðogheyrtsögur af frænku einhverrar vinkonu sem málaði húsið og parketlagði, keypti mat alls fyrir 350.000 krónur fyrir þessa viku og þótti þetta “ekki nema sjálfsagt, hluti af jólagleðinni væri að eyða peningum fyrir árið, svo svitnaði aumingja maðurinn hennar, alltaf í tveimur vinnum.” En það eru alltaf einhverjir aðrir. Við hin erum bara svona mikil “jólabörn.”
Mig grunar að þau sem gagnrýna séu líka óttalega saklaus “jólabörn” og í þess nafni standi þau líka í biðröðum fyrir jólin í stað þess að slappa af og láta sér nægja að kveikja á kerti til að minna sig á friðinn sem þessum árstíma er ætlað að fagna.
Ég hef alltaf fullyrt að ég taki ekki þátt og trúi því ennþá þegar ég kaupi einhvern hlut handa dóttur minni að gefa mömmu sinni. Í dag gramsaði ég mig í gegnum kolaportsbunka af bókum (indælt að gramsa þar í mannfæðinni í miðri viku) og fann þýðingu á bók Arhundati Roy - “Guð Hins Smáa” sem ég hef lesið á frummálinu en vil endilega koma í hendurnar á pabba mínum og fyrsta hugsunin var að gefa hana sem jólagjöf.
Alveg sama hvað þessi hátíð kemur mér ekki við tek ég einhvern þátt í masinu í kringum hana. Ókristilegasta fólk eyðir tíma í að senda mér jólakort. Ég nýti mér jólin til að græða peninga með því að taka vaktir á aðfangadagskvöld, jóladag og á annan. Ég hjóla heim á miðnætti á aðfangadagskvöld og rembist við að horfa niður á kjólskreytt fólkið sem keyrir á milli í húsvitjanir en get ekki einusinni látið eins og mér sé alveg sama. Ég grandskoða líðan mína og spyr sjálfan mig hvort ekki sé örugglega bara venjulegur dagur fyrir mér en ekki þetta jóladót en er ekki viss.
Þó svo að ég eyði varla nokkurri krónu, komi ekki nálægt neinu sem kallast jólaveisla, undirbúi mig ekki neitt og sé þaraðauki að halda stórtónleikana “Andkristnihátíð” á Vetrarsólstöðum sem reynir að höfða til bæði skynsemi og hneykslunargirni í áróðri sínum, þá er ég aldrei laus við þennan sið úr hugsunarhætti mínum.
Kannski felst minn jólakvíði í að hamast við að vera sama um jólin.
skráð klukkan 00:10
“Síðasti dagur þessarar annar. Hlustaði á myndbandsviðtal við Sigga pönk. Hann er ekki í slæmum félagsskap: Áfanginn byrjaði með Hómer, Aristótelesi og Platóni, þaðan yfir í Machiavelli, Rafael, Boccaccio og fleiri, til Rabelais og Shakespeare, Síðan komu Beethoven, Goethe og Friedrich, Frankenstein, Dracula....og endaði í Sigurði Harðarsyni. Er hann endalok menningarinnar? The ultimate asshole of culture?”
Af www.erlingur.net
Merkilegt þykir mér að þar sem ég skrifa útfrá sjálfum mér á hverjum degi finnst mér erfitt að byrja að skrifa um sjálfan mig í dag, þegar spurningin beinist að sjálfum mér og þeirri ímynd sem ég geng undir í augum margra, sem pönkrisaeðla. Ég fór að hugsa um hvaða kröfu ég geti gert sem pönkari í þeirri hugsjónalegu ímynd sem ég sé pönkið og varð hræddur við svarið: Hversu langt er ég til í að ganga í hræsni við að skrifa pælingu útfrá því að pönk sé hollt fyrir sálina?!
Þegar menningin snýst um neyslu verður pönk að endalokum hennar. Pönkarinn er sá eða sú sem afneitar þeim þörfum sem komið er á hann af neyslusamfélaginu, pönkarinn er sá óháði, sá sem kaupir ekki og gerir það ekki af hugsjón einni saman heldur afþví hann á sér enga samsömun í neyslusamfélaginu, neyslusamfélagið býður pönkaranum ekki upp á neitt sem hann eða hana vantar.
Grunur minn um eigin hræsni kemur til af margvíslegum þáttum í minni tilveru. Ekki þáttum sem neinum normal fylgjanda neyslusamfélagsins þætti skipta nokkru máli en stríða gegn einhverju í minni siðferðisvitund en eiga sér þó samræmi í minni hegðun.
Ég finn nokkra huggun í þeirri speki Crimethinc-liða að hugsjónamaður eigi að leyfa sér nokkra hræsni, þannig forði hann eða hún sjálfum sér frá því að geðbilast innan veggja hugmyndafræðinnar. Því þá er hugmyndafræði frelsisunnandans fallin um sjálfa sig er hann reiðir hana klyfþunga á öxl sér, dröslar henni uppá hausaskeljahæð þeirra sem fallið hafa fyrir eigin byltingarhendi og krossfestir sig sjálfur og skilur svo ekkert í eigin einmanaleik gagnvart dauðanum.
Kannski er ég einn af þessum uppskrúfuðu ösnum sem velta sér í skítnum sem þeir fyrirlíta og fyrirlíta þá mest sjálfa sig óafvitandi. Ætti ég ekki annars að vera löngu orðinn úti í sjálfreistu hreysi í horni kartöflugarðs sjálfsþurftarpönkbúskaparins, gleymdur og ekki einusinni grafinn, stjaksettur á eigið stolt, horast glaðbeittur inn í dauðann því draumnum um frelsi og sjálfstæði pönkarans má lengi troða í askinn sé maðurinn nógu þrjóskur og heimskur.
Hin æðsta speki margra pönkara er hin gullvæga setning “FUCK IT!” Gott er að grípa til hennar þegar hungrið svíkur hugmyndafræðina og maður er staddur í einhverri búllunni sem hönnuð er beinlínis utanum neysluhyggjuna með kreditkort í hægri rassvasanum.
Hvað ætli ég hafi annars lagt mörg þúsund krónur í gaddana sem skreyta leðurjakkann minn?
Fuck it.
skráð klukkan 17:55
Ég fann þetta líka krúttlega persónuleikapróf á netinu. Sjáiði bara, mér finnst nú samt að ég ætti að vera
meira í bleiku?! Hvað haldið þið?
Hér eru svörin mín:
1. Þú ert skynsamari einstaklingur en svo að þú eigir að hafa nokkurn vilja til að taka eitt eða neitt
persónuleikapróf.
2. Þú þekkir sjálfan þig betur en svo að þú teljir nokkuð persónuleikapróf geta sagt þér nokkurn hlut um
sjálfan þig betur en þú sjálfur.
3. Greind þín er þess eðlis að þér finnst ekki gáfulegt að taka mark á greindarvísitöluprófum.
4. Þú veist að allir þessir sniðugu leikir á netinu eru annaðhvort duldar auglýsingar (og auglýsingar eru lygi) eða ætlaðir til þess að beina hugsun þinni frá þeirri staðreynd að líf þitt og tími eru mun meira virði en þessi afþreying býður uppá.
5. Líf þitt má aldrei byggjast á ímyndum annara. Bakvið allar ímyndir býr manneskja sem hefur alveg sömu möguleika og þú til að vera hamingjusöm eða óhamingjusöm.
6. Þú elskar sjálfan þig meira en nokkuð próf getur sagt þér.
7. Það þýðir að þú hefur meira til að gefa en nokkurt próf getur metið.
8. Þú veist að hvert einasta próf sem netið eða lífsstílstímarit birtir er samið af einhverjum sem er alveg jafn breysk manneskja og þú ert sjálfur
9. Þú skalt gera þér grein fyrir breyskleika þínum og sættast við hann í stað þess að taka öll prófin og reyna að sættast við niðurstöður þeirra.
skráð klukkan 10:02
Mig dreymir
innrás hins óþekkta
í rennsli einóma tíma
Jafn vakandi
og skilgreiningar
hins fagnandi meirihluta
segja til um
skapar hugur minn
skýjaborgir
umvefjandi hvert uppbrot
sem býðst
hafi leiðir þeirra
að markmiði
að beina tilfinningum umhverfisins
nær mínu stækkandi sjálfi
Þegar mér leiðist undir fyrirlestrum fer ég að hugsa upp alls kyns mögulegar leiðir til að brjóta upp leiðindin. Þessi uppbrot byggjast öll á utanaðkomandi aðilum en aldrei sjálfum mér. Athyglisþörfin sem býr í mér skapar, innan ímyndunaraflsins, aðstæður þar sem löggan er að leita að mér til að annaðhvort handtaka mig fyrir skrýtnar sakir eða tilkynna mér einhvern fjárann sem enginn vill þurfa að heyra nokkurntímann.
Ég gríp mig í að upphugsa alls kyns kjánalega hluti sem eiga sér enga hliðstæðu í venjubundnu hugsanaferli mínu. Óska fólki, sem mér þykir vænt um, dauða, svo fremi að það þýði að salurinn finni til með mér. Dagdraumarnir virðast þannig vera, eins og draumar svefnsins, óháðir vilja hugans.
Svo eiga sér stað skrýtnar bíómyndauppákomur eins og þegar núverandi elskhugar fyrrum hjásvæfa minna ryðjast inn til að lumbra á mér fyrir það eitt að vera betri í rúminu en þeir. Kærastan stóðst ekki mátið að hafa orð á því. Stelpa sem ég þekki frá skyndikynnum einhverjum árum áður birtist með barn undir hendinni, bendir á mig og segir við barnið; “þetta er pabbi þinn!” Auðvitað á þetta allt sér stað þannig að allir heyri og hrökkvi við og horfi á mig og hugsi með sér að hann “Siggi leyni greinilega á sér.”
Einhverntímann á þeim árum þegar ég og frændur mínir sem enn eru með mér í hljómsveitinni Forgarður Helvítis, unnum saman í sveitinni, spjölluðum við um það hvernig “eðlilegu” eða “heilbrigðu” fólki brygði við ef það kæmi að okkur og hlustaði á samræður okkar. Við stóðum okkur stundum að því að velta upp svo skrítnum hugmyndum, mörgum ættuðum úr heimi dauðarokksins sem við hlustuðum á alla daga, að okkur stóð jafnvel ekki sjálfum á sama.
Við vorum harðir á því að við gengjum ekki lausir ef að við færum út í að framkvæma eitthvað af þeim hugmyndum sem okkur komu í hug og við ræddum í æstri alvöru.
Þessvegna er best að sumir hæfileikar mínir séu duldir áfram. Kannski er ég láta einhverja hluta hugmyndaflugs míns verða að veruleika í dag og þá í breyttri mynd.
Ég skammast mín svolítið fyrir barnalega dagdrauma þegar ég kem mér í aðstæður sem láta mér leiðast, en finnst það jafnframt kjánalegt að skammast mín fyrir hugarflug mitt. Það er svo mörg lærð hegðun sem er kjánaleg þegar farið er í að skoða hana. Ef að ég sest niður og skoða inn í skömm mína og á hverju hún byggist þá á hún engan rétt á sér.
Ég geng um með innprentaðar hugmyndir um hvað megi hugsa og hvað ekki. Það er slatti skelfileg áttun að ná. Ég ritskoða mínar eigin hugsanir. Hversu langt teygja sig veggirnir?
skráð klukkan 12:55