“Brjóstkirtlarnir eru umbreyttir svitakirtlar sem liggja yfir pectoralis maor og serratus anterior vöðvana og eru áfestir þeim með lagi af tengivef. Innanvert samanstendur hver brjóstkirtill af 15 til 20 lobusum eða hólfum sem aðskilin eru með fituvef. Magn fituvefsins ákveður stærð brjóstanna.”
Úr “Principles of Human Anatomy” eftir Gerald J. Tortora
Ég hef oft velt því fyrir mér hvað það sé við konubrjóst sem fær huga minn til að umhverfast. Afhverju getur lögun þessara umbreyttu kirtla fengið mig til að gleyma stríði og friði, matarinnkaupum og hungri í heiminum og jafnvel fengið mig til að bregðast trausti og trúnaði líka?
Ein létt snerting við ofurfínan dúninn, sem bara sést við rétt birtuskilyrði, getur sent straum eftir öllum líkama mínum. Straum sem samsvarar sér við þann netta titring sem ég skynja hjá henni leggi ég varir mínar að og renni þeim með léttum kossum í litla hringi umhverfis geirvörtuna.
Það er eins og verði sprenging í heilanum sem leiðir út um allan líkamann þegar brjóst konu sem ég hef dáðst að úr fjarlægð eru skyndilega í návígi við mig (skyndilega og óvænt, sama hvaða plön skáldlegur hugurinn kokkar upp þá getur þetta alltaf verið jafn yndislega óvænt), fylla hendur mínar, gæla við skeggjaða vanga mína og þrýstast þétt upp að brjósti mínu.
Í vinnunni er ég ekki bara karlmaður, heldur og hjúkrunarfræðingur. Mér bregður ekki við brjóst í vinnunni. Þó læðist stundum að mér óyndi yfir því að mögulega sé skjólstæðingur minn að fyrirverða sig fyrir að kannski eru yfir henni þrír ókunnugir, hvítklæddir karlmenn sem eru að klippa utan af henni fötin til að komast að þeim hluta líkama hennar sem grunur leikur á að sé slasaður eftir bílveltu eða árekstur.
Eða þegar ég tek hjartalínurit og þarf að fá konur til að svipta sér úr að ofan til að raða á þær línum. Þær geta verið í haldaranum á meðan og stundum þarf ég að minna konur á það áður en þær svipta öllu af sér í samvinnuákefð. Ef mig grunar að meiri feimni sé í gangi en gengur og gerist útskýri ég að það verði ekki tekið persónulega ef að þær kjósi frekar aðstoð kvenkyns hjúkrunarfræðings en mína. Það á þó frekar við þegar t.d. um er að ræða að ná hreinni þvagprufu með instant þvaglegg (þvagprufur eyðileggjast gjarnan vegna húðfruma).
Þannig að brjóst skjólstæðinga minna eru ekki að heilla mig eins og þau pör sem eiga það til að poppa upp í einkalífinu og rugla í viðkvæmu jafnvægi hugsunar minnar. Ég er náttúrulega atvinnumaður í hjúkrun. Sumar hjúkkur sem ég hef unnið með hafa líka haft á orði að þeim finnist óþægilegt að sinna persónulegum svæðum ungra karlmanna, en yfirleitt hafa hvorki þær né þeir neitt val, vegna fæðar karlmanna í hjúkrunarstéttinni. Þær hafa sumar ýtt þessu að mér þegar ég býð kvenkyns skjólstæðingum upp á aðstoð kynsystra þeirra frekar en mína.
Einn kunningi minn skildi ekkert í því afhverju ég væri að velta mér uppúr því hvað það væri nákæmlega við brjóst sem fengi mig til að snappa. Hann lét sér nægja að snappa bara og líkaði vel.
Hjálúra ein skaut því að mér hvort ekki væri um leifar þess að ræða, að fyrir ekki svo ýkja löngu síðan þýddu brjóst matur og ég nái aldrei að vaxa aldrei uppúr þeim æsingi, hann umbreytist bara.
Frændi minn sagðist hafa séð í fræðsluþætti um mannlega hegðun að aðdáun karlmanna yfir hvelfingu brjósta mætti leiða aftur til þess þegar frum-mannkyn lifði þannig kynlífi að samfarir fóru yfirleitt fram með konuna á fjórum fótum og manninn aftan við hana. Hvelfing barmsins minnti frummanninn á ávala rasskinnanna þegar hann var að reka hann í ástina sína.
Kannski er ég bara ástfanginn af þeim konum sem eru að stinga brjóstum sínum framan í mig og þá er allt við þær fallegt, mjúkt og yndislegt. Brjóstin líka.
skráð klukkan 20:43
“Andlát ömmu hafði einungis staðfest í huga mér það sem ég vissi þá þegar; við lifum eins og okkur dreymir, alein. Undireins sem barn viðurkenndi ég þetta sem sannindi. Ég lærði að ég varð að mæta ótta mínum einsamall, rétt einsog hamingju minni og sársauka.”
Úr “Drengurinn Í Mánaturni” eftir Anwar Accawi
Það hefur verið talað um að lifa í gegnum aðra en það er ekki rétt með farið. Það er ekki hægt, ekki á nokkurn hátt. Kannski hef ég fullyrt þetta líka einhverntímann hér í skriftaræði (heiftaræði?) og sagt svo marga í kringum mig að þau lifi í gegnum sjónvarpið, jeppann sinn eða börnin sín (eða bloggið sitt – heh!). Það er bara ekki rétt. Það er bara ekki hægt. Það er ekki að lifa þegar lifað er í gegnum eitthvað eða einhvern. Það er ekki líf. Við erum algert eyland þegar kemur að því að raunverulega lifa. Ein. Sjálfbærir einfrumungar í verunni samfélag manna. Engin og ekkert getur lagt okkur til þá upplifun sem það er að lifa.
Skilgreiningu á fyrirbærinu; “persónuleg upplifun af því að vera lifandi” getur heldur enginn fært okkur. Tillögurnar eru til endalaust og fæðast nýjar á hverju bliki augans oftast þó án þess að augað nái að festa þær í mynd og senda gegnum miðtaugakerfið. Þó næðist mynd og sendingarskilyrði væru góð er ekki þarmeð sagt að skilningur væri til staðar. Fjandinn að t.d. ég skilji hvernig persónuleg upplifun verðbréfasala (sem er verðbréfasali af lífi og sál) af því að vera lifandi, er.
Ég myndi heldur ekki skilja ótta hans. Líf hans byggt á tölum og sneplum sem hafa enga merkingu fyrir mér. Og sjáið mig í anda sannfæra verðbréfasalann um styrk þeirrar upplifunar að hoppa sveittur um á sviði og öskra texta ætlaða til að hvetja fólk til brenna niður alþingi íslendinga. Við erum einir gagnvart hvorum öðrum. Samræður okkar myndu sannfæra hvern efasemdarheimspeking um lítið gildi mannlegrar skynsemi í heimspekilegri umræðu. Svissum í veðrið til að halda friðinn bróðir. Haltu þig við tölurnar þartil þú ferð á hausinn og ég held áfram að öskra yfir eyðimörkina þartil tíminn nær í skottið á mér. Mætumst á miðjum vegi þeirrar upplifunar af tilveru hvors annars að við skiljum ekki hvorn annan. Og ætlum ekkert að fara að leggja það á okkur. Höldum okkur við þá fordóma sem búa í okkur gagnvart hugsun hvors annars og fögnum þeim, önnum kafnir við að koma betri mynd á það, í eigin huga, hvað við erum að upplifa gegnum eigin hugmyndir um persónulega upplifun af því að lifa.
Kannski ég ætti að lesa afturábak eigið hugarstríð hér á helvíti.com og athuga hvort einhver heildarmynd kemur í ljós. Kannski er þetta ekki mynd sem hægt er að koma í orð.
skráð klukkan 23:33
Ferðaskrifstofur sem selja Kilroy travel ætlað ungu fólki auglýsa að fólk verði að skoða heiminn milli tvítugs og þrjátíuogþriggja því þrjátíuogþriggja ára gamalt fólk er ellidautt. Það eru auglýsingamyndir á götuhornum um allan heim sem sýna myndræna þróun mannsins frá því hann er ungbarn þar til hann bognar undan erfiði lífsins og deyr 33 ára gamall. Og fólk trúir þessu og lifir eftir þessu.
Tryggingasölufyrirtækin fara reglulega í auglýsingaherferðir um bætta umferðarmenningu og slysavarnir til að varðveita ímynd sína frá þeim mergsjúgandi peningamaskínum sem þau eru. Þar sem það er ólöglegt að eiga ótryggða eign, sem gerir það að verkum að það er ólöglegt að borga ekki tryggingaskúnkunum morða fjár á ári hverju, verða þau að gera eitthvað til að auglýsa sig sem einhverjum sem er annt um fólk.
Ein auglýsingaherferðin gekk út á mynd af ungum einstakling í hjólastól og yfir var skrifuð setningin “hann var ekki nema nítján ára”. Með þessu er fatlað fólk afskrifað, dautt, ónýtt, hent úr samfélagi manna. Ég þekki einstaklinga sem eru bundnir hjólastól um allar sínar ferðir og sem kunna að betur að njóta lífsins en margir fullkomlega sprækir. En auglýsingarnar segja fólk í hjólastólum afskrifað. Og fólk trúir þessu.
Ein hlið á allri nauðgunarumræðu er stimplunin. Fólk sem meinar vel talar um hversu hroðalega refsingu nauðgari eigi skilið, á þeim forsendum að hann hafi “eyðilegt líf” viðkomandi konu. Ég ætla ekki að koma að öðrum hliðum nauðgunarumræðunnar hér en fagna henni að öðru leyti. Ég held samt að það síðasta sem konur sem verða fyrir jafn hroðalegu ofbeldi og nauðgun þurfi á að halda er að vita stöðugt bent á þær sem “ónýtar”. Líka og kannski sérstaklega af fólki sem meinar vel. Mér finnst líka að orðið “fórnarlamb” hljóti að vera eitt það ömurlegasta sem hægt er að klína framaní nokkra manneskju sem hefur orðið fyrir niðurlægjandi lífsreynslu og nauðgun hlýtur að vera.
Lömb eru ferfætt, jarmandi, umkomulaus dýr sem tekin eru nokkurra mánaða gömul, pinnuð banaskoti í ennið og skorin á háls áður en þau eru hengd upp í fullkominni nekt, og þetta á sér allt stað á fullkomlega tilfinningalausan hátt. Fórnarhugtakið á líka við eitthvað sem er notað til friðþægingar, lömbum og þrælum var fórnað til að hafa guðina spaka, aldrei var neinu fórnað sem skipti verulegu máli. Bara dauðum hlutum, lömbum og þrælum.
Ef að ég hef alla ævi aldrei lesið annað um þolendur nauðgana en að “líf þeirra sé eyðilagt” og ég trúi því, hvaða möguleika hef ég þá til að sýna þeim skilning í umhverfi mínu sem verða fyrir nauðgun? Hvaða möguleika hefði ég til að byggja sjálfan mig upp eftirá, yrði mér nauðgað, ef að ég tryði því að fólk almennt væri “ónýtt” eftir svo ömurlega lífsreynslu?
Afhverju er ekki hægt að orða umræðuna þannig að þolendur kynferðisofbeldis séu ekki stöðugt “óvart” stimplaðir sem annars flokks manneskjur?
Fólk trúir þeim orðum sem það les og lifir samkvæmt þeim oft án þess að gera sér grein fyrir því.
skráð klukkan 00:16
“I just want to share my disease”
Úr “Arkham Asylum” eftir Grant Morrison
Í mörg ár gekk ég alltaf með nokkur ljóða minna prentuð á pappír í rassvasanum. Svo dró ég upp og sýndi fólki þegar mér fannst henta. Samt aðallega þegar ég var á fylleríum. Kannski fannst mér stundirnar hentugar til að draga upp pappír þegar mig vantaði athygli. Eins og hver önnur einmana vera sem hangir á börum og angrar fólk sem leitar eftir að angra annað fólk.
Ég hef heyrt fólk fara aftur og aftur með línur framaní mismunandi andlit. Samsettar setningar ætlaðar til að grípa athygli viðkomandi og beina athyglinni að þeim sem talar. Þessar línur þurfa ekki að hafa neina merkingu, ekki frekar en auglýsingar, heldur er bara ætlað að auglýsa einstaklinginn sem vantar að deila eymd sinni með einhverjum. Nokkurnveginn sama hverjum.
Einhverntímann fór ég heim með stelpu. Kynlífsathafnir okkar voru það lítið spennandi að þetta atvik er bara að rifjast upp núna afþví að ég var að leita aftur í brenglaða lífsreynslu eins og þetta að fara heim með stelpu sem hafði ekki sérstakan áhuga á mér persónulega heldur var að leita að uppfyllingu í sitt tóma líf. Líf mitt var ekki heldur uppfullt af tilgangi á þessum tíma en samt rámar mig í að hafa elt hana heim bara með forvitni í huga og líklega einhverjar vonir.
Einhverjum mánuðum eða árum seinna sátum við saman sjö strákar og drukkum. Einn galar upp yfir kliðinn og tónlistina ; ”RÉTT’UPP HEND SEM HAFA RIÐIÐ ELÍNU”. Fimm okkar réttu upp hönd og svo var hlegið, kuldahlátri, stórkarlahlátri og við skiptumst á kjánalegum augngotum því í raun var enginn stoltur af að hafa á mismunandi tímum elt eigin löngun í hlýju inn í tómlegt líf þessarar stúlku.
Mörgum árum seinna rakst ég á hana á Laugaveginum grátandi, með nálaför á hálsinum og búið að taka af henni börnin.
Ég skrifaði ekki ljóð í nokkur ár eftir að ég gafst upp á barrottulífinu. Þá nefnilega fór lífið að bera í sér raunverulegar tilfinningar. Barrottulífstíllinn býður upp á þann þægilega möguleika að útiloka umheiminn sem eitthvað sem skipti máli. Þú býrð þér til mikilvægi í augum hinna barrottanna. Lærir að þekkja sögurnar þeirra og þið nærist á athygli hvers annars, umgengni við hin er einungis til að spegla þig í augum þeirra. Nýtir tilvist þeirra til að deila eymd þinni með öðrum.
-
Fyrir ekki ýkja löngu rakst á ég konu sem ég þekkti en hafði ekki hitt í nokkur ár. Við vorum eitthvað að sofa hjá hvort öðru nokkrar helgar í röð í einhverju hausleysi. Allt í fína með það, hún aðeins eldri en ég og við gerðum grín að hvoru öðru og spurðum frétta. Bæði með líf og dýpt og gleði í augunum í dag.
Hún segir mér afþví að það sé fyndið að fylgjast með því og mikil lífsreynsla að verða vitni að því að átján ára dóttir hennar er nú ástfangin og það sé svo fallegt að börnin hennar séu orðin þetta gömul og að blómstra. Mér brá aðeins við enda ég sjálfur eitthvað að glenna mig framaní átján ára blómarós á þessum tíma. Gerði í huganum dauðaleit að nafni dótturinnar sem náttúrulega kom mér ekkert við en mér brá samt aðeins. Fjandinn að ég ætlaði að vakna við að ég væri kannski að dúllast með mæðgum með einhverra ára millibili.
skráð klukkan 00:12
Ég var að hjóla af stað heim úr vinnunni um daginn og var kominn að fyrstu gatnamótum þegar ég tók eftir að löggan var að loka aðkeyrslunni að spítalanum. Þegar ég leit tilbaka sá ég að fjöldi sjúkrabíla og annara blikkandi bíla var á planinu framan við Borgarspítalann og allir voru eitthvað að benda upp í turninn. Ég hugsaði með sjálfum mér; “ætli það sé einhver að fara að hoppa?” Svo hjólaði ég áfram heim.
Tveim dögum síðar ók ég yfir Ölfusárbrú og sá tveim björgunarsveitarmönnum bregða fyrir við brúarriðið og þeir í fullum skrúða með hjálma og græjur. Því skaut að mér hvort að einhver hefði dottið í ána. Svo ók ég áfram í nokkra stund áður en því sló niður í huga minn hvort að mér væri farið að vera alveg sama um annað fólk.
Í vinnunni, bæði á gjörgæslunni og á slysa- og bráðamóttökunni er nær alltaf hringt inn áður en komið er með slasað fólk. Símtölin hljóma alltaf verr en raunin er. Þegar fyrsta tilkynning hljóðar uppá tveggja bíla árekstur með tíu manns innanborðs getur verið að nær ekkert þeirra sé beinbrotið þegar til kemur. Hvað þá svo illa slasað að það þurfi gjörgæsluhjálp.
Eitt af því sem ég furðaði mig á þegar ég hóf störf á gjörgæslu var hve skjótt veður gátu skipast í lofti þannig að sjúklingar sem litu út fyrir að vera alveg við það að fara yfirum, snarhættu við og útskrifuðust, nærri því gangandi tveim dögum síðar. Stundum fór á hinn veginn en mér fannst oftar að fólk væri að lifa af ótrúlegustu aðstæður.
Ég þekki marga einstaklinga sem hafa rifið sig uppúr áratuga eymdarlífi af dópneyslu, trítlað gegnum helvíti og tilbaka og geta brosað í dag, hlegið af einlægni eins og annars bara börn geta og verið hamingjusamar manneskjur.
Manneskjan hefur ótrúleg hæfileika til að lifa hluti af. Ábyggilega erum við harðgerari en nokkur rottutegund. Vælum bara hærra en rotturnar. Galli kannski að við erum til í að skófla í okkur hverju sem er í hugsunarleysi og getum orðið afvelta og drepist eins og rottur þegar þannig liggur á okkur.
Ég get ekkert hjálpað öllum. Allra síst þeim sem harðneita að fá hjálp. Fólk sem er ákveðið í því að dópa sig úr sambandi við þennan heim verður að fá að velja þó að valmöguleikar þeirra séu brenglaðir af sýktum huga alkohólisma. Ég get heldur ekki tekið það inná mig í hvert skipti sem fólk deyr, hvort sem það deyr úr misskilinni lífsgleði eða líkami þeirra snýst gegn þeim.
Kannski er ég að verða kaldur. Kannski er ég löngu hættur að meina það þegar ég læt eins og ég finni til með öðru fólki og lifi í einhverjum manngæskugerviheimi,Vona samt ekki. Vona að ég verði allavega fær um að segja til um það þegar ég verð kaldur og lifi ekki áfram í einhverri lygi.
skráð klukkan 11:54
Það hefur svo sem verið komið að því áður að hérlendis, eins og annarsstaðar þar sem ríkisstjórnir kalla sig lýðræðislegar, er vissara að fara varlega í gagnrýni. A.m.k. þegar gagnrýndar eru ákvarðanir æðstu manna ríkisstjórninnar.
Þessvegna er Ástþór friðarkall í fangaklefa núna.
Ástþór er búinn að fara lengi í taugarnar á þeim úrþvættum sem skipa efstu sæti þess valdapýramída sem flestir bloggarar og blogglesendur eru neðstir í (þið skuluð sko ekki voga ykkur að gleyma goggunarröðinni). Hann er einn af fáum einstaklingum, búsettum hérlendis, sem hafa einhverja rænu haft á að gagnrýna stuðning hinnar íslensku leppstjórnar við stríðsáform stærstu NATO ríkjanna.
Þau ríki sem fulltrúar almennings á Íslandi eru að hylla eru stærstu vopnasölufyrirtæki í heimi. Ef einhver skyldi gleyma að hugsa svo langt, þá eru vopn hönnuð og seld einungis til þess að særa og drepa fólk eins og bloggara og blogglesendur.
Ástþór benti réttilega á að samvinna við þetta lið, gerir íslenskan almenning að óvinum þeirra sem vinir ríkistjórnarinnar gera að óvinum sínum. Hættan verður ekki síst mikil þegar fulltrúavaldinu er beitt til að lána íslenskar farþegarflugvélar undir flutninga á stríðstímum.
Stríðstímar eru tímar sem er komið á þegar hetjum þeirra undirlægja, sem við eigum að hafa kosið til að vera okkar fulltrúar, hentar. Stríðstímum er komið á alveg óháð því hvort að fólk eins og bloggarar eða blogglesendur ætla að fara að ala upp börn eða fara í ferðalög. Stríðstímum er komið á m.a. útfrá efnahagsástandi ríkja sem þrífast á vopnasölu og vinsældatölum forseta og ríkisstjórna.
Ástþóri Friðarkalli gengur alltaf mikið á. Starandi augntillit hans og taugaveiklað fas gera auðvelt að stimpla hann rugludall og jafnvel geðsjúkling í augum almennings. Fyrsta sem ég heyrði í matarpásu í vinnunni á sunnudagskvöld, var að “…hann væri nú bara bilaður þessi kall – með þessi starandi augu og svona.”
Margt okkar hefur aldrei fyrirgefið honum að ætla að hrófla við tímalausu tilgangsleysi forsetaembættisins. Kannski höfum við aldrei fyrirgefið honum í upphafi að vera ríkur. Allavega gerir pirringur fólks það auðveldara að loka hann inni sem tilvonandi hryðjuverkamann þegar hann er í raun réttsýn gagnrýnisrödd og hugsjónamaður.
Löggan hefur líka ábyggilega verið til í að fá að bæta það upp að enginn skyldi gera neitt af sér kringum NATO fundinn í sumar. Svo öll yfirdrullunin sem löggjafinn fékk í hausinn útaf Falun Gong bullinu sínu. Þeim finnst þau eiga það skilið að fá að handtaka einhvern, reyna að æsa Ástþór aðeins upp, fá hann til að játa á sig að þekkja fólk sem vill sprengja heila flugleiðavél af konum og börnum. Svona til að réttlæta taugaveiklun sína.
skráð klukkan 17:29
Kannski kemur það til af starfi mínu, ég veit ekki, kannski meðfæddri þörf fyrir að vera í andstöðu við einhver norm. Allavega vil ég forðast að taka viðbjóðsafstöðuna í umræðunni um dóma í kynferðisafbrotamálum.
Ríkið er fullt af skít. Öll erum við búin að gera okkur grein fyrir því og ætlum að breyta því rosa mikið í komandi kosningum. HA!
Mér flaug í hug í gær hvort að ekki mætti yfirfæra sjúkdómshugtakið á nauðgara og ofbeldisfólk. Ekki geta þeir einstaklingar sem nauðga börnum talist til heilbrigðra?
Þetta snýst ekki um að hafa ekki stjórn á typpinu á sér. Heldur einhvern misþroska, bilun, geðveiki giska ég þó að ég hafi aldrei kynnt mér málið sérstaklega. Nauðgarar koma bara í fréttir af og til og svo í umræðuna þegar þeim ofbýður sem höfðu trú á löggjafanum. Það hefur átt sér stað reglulega frá því að ég varð nógu gamall til að lesa dagblöðin.
Ég fylgist reyndar hvorki náið né reglulega með almennum fjölmiðlum í dag en hefur einhverntíma verið í gangi marktæk umræða um hvað raunverulega gangi að misnotendum barna?
Nú rofar þó aðeins til hjá mér og mig rámar í sálfræðigrein sem benti á að karlmenn sem sækja í samræði við börn væru félagslega misþroska einhvernveginn og hefðu aldrei upplifað sig sem þeir ættu séns í samskiptum við jafningja sína. Þeir halda að þeir séu að eiga við jafninga sína þegar þeir leita á börn. Það hljómar eins og sjúkt hugarfar.
Er þá ekki raunhæfari lausn að loka þá inni á réttargeðdeild og hafa þar vel mannað af sálfræðingum í vinnu við að krukka í hausinn á þeim?
Eins og ég kom að í fyrradag þá lagast enginn af því að sitja á Litla-Hrauni. Hvort sem um er að ræða þrjá mánuði eða sextán ár.
Þau rök þeirra, sem nenna að staldra aðeins við og fara ekki strax að tala um opinberar aftökur, að þungur fangelsisdómur komi þessum einstaklingum frá svo þeir geti ekki skemmt meira útfrá sér, er aftur neyðaróp þeirra sem höfðu óvart trú á löggjöf kapitalismans og hafa ekki velt fyrir sér öðrum möguleikum en fangelsum.
Það er löngu útdautt að fangelsi séu kölluð betrunarhús. Ég held að það hafi bara þótt of hallærislegt. Of mikið rangnefni.
Nú get ég ekki sett mig inn í hugsanagang einstaklings sem er nógu sjúkur til að geta fengið sig til að nauðga börnum. Sem betur fer. Mig grunar samt að tilhugsun um fangelsi fæli engan frá, því að samkvæmt sjúkdómspælingu minni þá stjórnast hegðun þess einstaklings sem nauðgar barni af geðveikisástandi.
Ég held að samfélagið verði betra ef að reynt er að vinna í því að bæta ástand geðsjúkra. Ef það yrði opinber stefna að reyna að lækna barnanauðgara af geðveilu sinni er þá ekki möguleiki að menn með slíkar hugmyndir leituðu sér hjálpar áður en þeir fremdu glæpi. Áður en geðveilan færi að stýra hegðun þeirra? Ef þeir vissu að þeim byðist hjálp frekar en félagsleg aftaka?
Ef við svo lítum almennt á ofbeldishneigð sem sjúkdómaflokk og eflum heilbrigðiskerfið til að takast á við þann sjúkdómaflokk fordómalaust er þá ekki samfélagið á betri vegi en ef við höldum áfram að heimta lengri dóma á litla-hrauni?
Þetta er hugmyndaspuni. Ekki fræðileg samantekt. Þetta er hlið sem mér finnst vera haldið úti vegna skiljanlegra viðbjóðsheilkenna.
skráð klukkan 01:34