“Á næturnar lá ég vakandi við hliðina á Villanelle og hlustaði á hana anda. Hún svaf í hnipri og sneri í mig bakinu og gaf aldrei til kynna að hún vildi láta koma við sig. Ég snerti hana þegar ég var viss um að hún væri sofnuð. Renndi hendinni upp hrygginn á henni og velti fyrir mér hvort allar konur væru svona mjúkar og svona stinnar. Eina nóttina sneri hún sér skyndilega við og sagði mér að elska sig.
“Ég kann það ekki.”
“Þá skal ég elska þig.”
Úr “Ástríðan” eftir Jeanette Winterson
Það getur virst og verið svo saklaus þessi litla athöfn að tylla sér aðeins á rúmstokkinn hjá mér, eftir að ég er háttaður, bara til að spjalla aðeins fyrir svefninn. Líka þegar hún færir sig innar á rúmið til að renna ekki af brúninni og þar sem ég ligg svona nálægt brúninni þá má alveg eins færa sig innfyrir mig á þessu breiða rúmi, ýta aðeins til bókunum sem einhleypur bókaormurinn safnar í kringum sig og teygja úr sér.
Til að ekkert ójafnræði sé í samskiptum okkar færir hún sig kannski aðeins ofar svo að við getum horfst í augu meðan við mölum áfram um eitthvað sem merkingarlega skiptir ekki svo miklu máli, frekar eins og það sé tónninn sem hafi eitthvað að segja. Fari lokkur í auga hennar er ekkert eðlilegra en að ég rétti út hendi og lyfti honum frá, létt snerting við vanga fylgi með. Konur sem kenna sig við ketti láta líka eftir sér að mala aðeins þegar þeim er strokið og hafa í sér einhverja þörf fyrir að vefja brjósthárum karlmanna um fingur sér. Mögulega táknræn athöfn.
Tíska hinna stuttu bola sýnir hvar holdið ætlast til að það sé snert án þess að leitað sé á staðina sem enn er ekki í boði. Hin persónulega angan hverrar manneskju fer kannski að kitla vit okkar þegar við færumst nær og ég smeygi vinstri hendinni undir vanga hennar svo við komumst þétt upp að hvort öðru og höldum þéttingsfast. Kannski finn ég nettan eyrnasnepil og gæli við hann, heyri andardrátt hennar breytast og finn það líka svona þétt upp við mig, kannski snýr hún höfðinu og setur varirnar upp að eyra mínu, vefur tungunni um snepilinn og borar henni í hverja skoru svo ég tek andköf, líkami minn titrar og þráin vex og ólgar og ég held henni enn fastar, læt neglurnar renna mátulega fast yfir bak henni (finn enn betur að hún er ekki í brjósthaldara innanundir stuttum bolnum).
Kannski sleppir hún á mér blautu eyranu og reigir höfuðið afturábak, lítur í augu mér og skríkir að því hve auðvelt er að setja allt upp í loft á svona einföldum dýrum eins og karlmenn eru. Hefur svo orð á því að undir þessari sæng sé allt of heitt og sviptir sér úr með þessum undarlega hæfileika kvenna til að gera allt sem tengist fötum og að fara úr þeim fullt af yndisþokka og loforðum og hlýju.
Er svo kannski þétt upp við mig alla nóttina og veit eins og ég á að vita líka að við höfum ekkert til að vera feimin við og dagurinn í dag verður ekki til staðar á morgun svo það er ekkert annað að gera en að njóta.
skráð klukkan 00:06
Strippbúllan Vegas hætti. Tilvonandi rokkbúllan Barinn tók við. Í húsnæðinu þar sem Tveir Vinir og Annar í Fríi hafði verið lengi. Barinn er núna að fara aftur út úr húsnæðinu. Enginn veit hvað kemur í staðinn. Rokkararnir fögnuðu full snemma því að fá aftur einhvern sæmilega lítinn barstað til að spila á. Eina rödd heyrði ég segja að rokkararnir gætu þakkað að fá rokkstað lögunum gegn einkadansinum. Það hefði komið Vegas út úr kortinu.
Einhver málsmetandi maður lét víst hafa eftir sér í sjónvarpi að besta leiðin til að vinna bug á klámvæðingu miðbæjarins væri að flækja rekstraraðilana svo í lögum og reglugerðum að þeir gæfust upp. Allar leiðir að markmiðinu væru góðar. Öll fögnuðum við nema kannski ungir sjálfstæðismenn sem vilja fá að hafa allt til sölu í friði. Og svo við hin sem í virkasta falli nöldrum á netinu, enginn þorir að mögulega láta stimpla sig verndara klámiðnaðarins. Marktækni okkar viljum við halda og fólk sem ver klámbúllur er ekki marktækt gagnvart hinum siðprúða meirihluta.
Mér finnast strippstaðir hallærislegir og kjánalegir staðir. Niðurlægingu þess fyrir konur að vera fluttar milli landa til að sýna líkama sinn sé ég alveg. Alveg eins og ég sé niðurlægingu þess að fólk sé flutt milli landa til að selja vinnukraft sinn, líf sitt, í hendur íslenskra fiskframleiðenda. Ég sé líka niðurlægingu þess að kraftmiklir og lífsglaðir einstaklingar verði að lifa af því að stunda störf fyrir misgáfulega atvinnurekendur, séu upp á t.d. framleiðendur hreingerningalagar, sem aldrei eyðist úr náttúrunni komin, til að lifa af.
Óhugnaður þess að opinberum tilskipunum sé ætlað að fjarlægja frá augum samfélagsins, það sem hinum siðprúða meirihluta mislíkar, er alveg flauelsmjúkur. Hann kemur nefnilega frá brosmildu, snyrtilega klæddu fólki sem spýr úr sér óhugnaðinum af skjánum. Algjörlega ómeðvitað um það að frelsissvipting eins í nafni réttlætisins þýðir minna frelsi fyrir öll hin. Að alltaf þegar sett eru ný lög um verndun persónufrelsis almennings gagnvart almenningi verður réttlætishugtakið kjánalegra komandi út úr munni hins opinbera. Að hver og ein lagasetning mun aldrei vera numin úr gildi. Heldur mun útfærast og þrengjast enn frekar.
Þau sjá alls ekki, og ekkert okkar sem sitjum við skjáinn, að þetta fólk hefur meira trú á opinberri tilskipun en fjölbreytileiki samfélags manna. Ætli einhver að reyna að halda því fram að vilji almennings komi fram í verkum hins opinbera er búið að ljúga svo lengi að viðkomandi að hann eða hún er búin að láta mótast af öllum hinum tilskipunum hins opinbera. Verði þessum aðila einhverntímann á að gera eitthvað sem stangast á við ný lög eða reglugerð verður hugsunin þessi; ”ÉG gerði eitthvað rangt”, aldrei ríkið.
Ég sé ekki, í fljótu bragði, hvernig hefði átt að vinna bug á “klámvæðingu miðbæjarins” öðruvísi. Ég sé heldur ekki að strippbúllur séu neinn óhugnaður. Ekki neinn meiri óhugnaður en misnotkun aðfluttra kvenna í fiskvinnu. Ég sé heldur ekki að neinni þeirra kvenna, sem hafa atvinnu af nektardansi eða vændi farnist betur við að vinnustaðir þeirra séu færðir út í úthverfin og starfsheiti þeirra útfyrir ramma laganna.
Vilji ríkisins er að hafa stjórn á öllu en heimska þess er að gera ráð fyrir að allir taki mark á ríkinu, líka strippbúllueigendur sem er skítsama um mannréttindi sinna starfsstúlkna.
skráð klukkan 08:41
“Á milli frosts og funa. Milli ástar og örvæntingar. Milli ótta og girndar býr ástríðan.”
Jeanette Winterson – úr “Ástríðan”
Þá skapast örvæntingin þegar við upplifum óttann við eigin ástríður. Gegnum hið ofursterka félagslega taumhald lærum við að hafna ástríðum okkar og afneita þeim. Lærum að hata þær og um leið hata eigið líf því hvað drífur lífið áfram ef ekki þrá þess sem lifir, eftir að upplifa samruna við þá sem ástríðan beinist að.
Hversu stutt er á milli ástar og haturs? Sú vegalengd styttist háð því hversu sterkar ástríður okkar eru. Ég held að öll höfum við, í upphafi, barmafullt hjarta af ástríðum en þegar veggir samfélagsins teygja sig inn í okkur lærum við að gleyma þeim. Við það fer sjálfsbjargarviðleitnin í gang og í undirmeðvitundinni þurrkum við út þá þætti ástríðunnar sem veggirnir loka á. Við verðum, annars erum við dæmd til að upplifa það hverja stund sem eftir lifir hvernig við svikum okkur sjálf, rændum af sjálfinu lífsins lystisemdum. Lærum þannig að fyrirlíta eigin tilveru því við sneyddum hana hluta af því sem hvetur okkur til að lifa.
Við megum elska börnin okkar því þau hafa sjálf ekki enn lært af veggjunum. Því megum við tjá þeim tilfinningar okkar nokkur fyrstu árin. Svo læra börnin að fyrirlíta foreldra sína, foreldra sem nýta börnin sín í tilfinningaaustur því veggirnir sækja alls staðar annars staðar að.
Hvaða regla segir það að unglingsstrákar verði að herða sig gagnvart umhverfinu? Hvað segir þeim það? Afhverju er þeim sem mögulega taka ekki þátt í sturtuklefa/testosteronleik ungra karldýra stimplaðir hommar (og afhverju er hommi enn neikvætt orð?). Hvaða ástríður eru þeir, sem hætta að halda í hönd mömmu sinnar á almannafæri, að brjóta niður innra með sér. Hvað kennir unglingsstrákum að fyrirlíta konur? Hver reisir veggi milli kynjanna sem strákarnir komast upp með að stinga typpinu í gegn án þess að hleypa að sér nokkurri snertingu?
Alveg eins og hverjar aðrar manneskjur hefur dýrategundin unglingsstrákar þörf fyrir nærveru. Karlkyns ísbirnir eyða megninu af sinni ævi í að ráfa einir um ísbreiðurnar, fjarri snertingu við aðra af sinni tegund. Þeir drepa líka allt kvikt sem þeir komast nærri. Utan kvendýr, þeir pota typpinu á sér gegnum vegg einmanaleika síns og fá það, einusinni á ári.
Hugsið ykkur, karlmenn hvað væri gott að geta upplifað fullnæginguna með öllum líkamanum, heilanum, hugsuninni, sálinni og hverri tilfinningu. Ekki bara með þeirri tilfinningu að gott sé að ríða. Heldur að gott sé að elska, að gefa, að fagna því að vera lifandi og upplifa þann fögnuð með annari manneskju.
Að hætta að óttast ástríður sínar. Hætta að gefa þeim kjánaleg nöfn, læra að skynja þær og upplifa eins og þær raunverulega eru, upprisnar frá botni hjartans.
skráð klukkan 10:51
Ungi maðurinn
líklega jafnaldri minn
birtist milli tveggja fílefldra
vafinn í teppi
ljósblá
Þeir höfðu pikkað hann upp nakinn
þar sem hvorki almenningssjónir
né Nóvemberveður
sögðu þetta geta viðgengist
Ég tók í hönd hans og bauð honum uppbúið rúm
færði hann í föt og gaf brauð og te
sem hann þáði
og þakkaði
Sagði mér frá þrá sinni og ætlun
að frjósa saman við dauðann í nóttunni
að raddirnar í höfðinu gæfu engan frið
og friðinn væri ekki heldur að finna
í endalausum viðtölum við geðlækna
innlögnum
sprautum og pillum
eða samskiptum við annað fólk
Því ekkert þeirra sem kallast heilbrigð
geta skilið geðsjúkling
sögðu orð hans
Meðan augu hans sögðu mér
frá reiðinni og örvæntingunni
sem hlýtur að fylgja því
að horfast í augu við óttann í augum annara
og skilningsleysi
og það sem hluta af hversdagslífinu
Hann neitaði frekari viðtölum
sérfræðiaðstoð var ekki að skila sér
kannski afþví að hann gat ekki litið á sig
sem viðfangsefni
Ég hringdi á tvo fíleflda
þar sem enginn var til staðar fyrir hann
í samfélagi manna
og hann fór heim á hvítum fötum
örugglega merktur
eign þvottahús spítalanna
milli tveggja fílefldra
sem tóku aldrei í hönd honum
Hann spurði mig nafns
og tók fast í hendina á mér
horfði steinhart í augu mín
og ég bað hann að koma ekki aftur
í svipuðu ástandi
eða verra
Undarlegt fannst mér
hugsunin eftirá
þó hann fullyrti
að hann
sem geðsjúkur maður
næði engum tengslum við heilbrigt fólk
virtist kunna alveg ágætlega
við mig
skráð klukkan 11:15
Bíó
One-Hour Photo
Einskismannslendur okkar daglega lífs sýna sig í öllu sínu berangri í þessari kvikmynd. Robin Williams leikur mann sem er svo óstjórnlega einmana að hann tekur ástfóstri við ákveðna fjölskyldu gegnum fjölskyldumyndirnar sem hann vinnur við að framkalla.
Vinnustaður hans er risaKringla. Hann upplifir ömurleika hins innpakkaða, fjöldaframleidda, einnota lífs út í ystu æsar. Hann hefur þaraðauki engan til að deila ömurleika þess með. Hann hefur ekki möguleika á að elska neinn því allir ganga í gegnum lífið í vörn. Hann fær ekki að hata neinn heldur því eins og yfirmaður hans í Hringlunni bendir á “ekki nógu ofarlega í goggunarröðinni til að geta sagt til um eitt eða neitt.”
Á spegil á aðsetri starfsfólks Svinglunnar, þar sem það getur farið yfir einkennisbúninginn er ritað; “EKKI GLEYMA BROSINU”.
Það er ekki ábending um jákvæðni heldur skipun. Manneskjan týnist inn um endalausa hilllurekka fulla af tilgangslausum vörum. Þar kemur fjölskyldan, sem persóna Williams heillast af, inní dæmið. Þau eru neytendur sem hlaða í kringum sig tilgangslausu vörunum til að bæta upp í tilgangsleysi tilveru þess að vera ágætlega auðug, en kunna ekki að elska lengur.
Mig grunar að þær fáu bíómyndir sem ég gef tíma minn hafi oft sterkari áhrif og mögulega önnur áhrif á mig en margt annað fólk.
Ég kom út af bæði tónleikum Múm við “Beitiskipið Potemkín” og tónleikum íslensku symfóníunnar við “Metropolis”með hnefann á lofti, fullur af baráttuhug fyrir hönd verkalýðsins. Ég samdi bunka af slagorðum til að mála á flögg fyrir næstu 1. Maí göngu við að horfa á Metropolis. Ég horfði beint inn í veruleik okkar daglega lífs þar sem verkalýðurinn bjó við þann eina tilgang að halda kerfinu gangandi.
Þó að hugtök eins og “verkalýður” og “verkalýðsbarátta” sé löngu dottin úr tísku nema á fámennum fundum mis-Ungra Sósíalista þá hefur staðan lítið breyst. Skúringakonur eru nú ræstitæknar og slógþrælar framleiða matvæli. Þrældómurinn er alveg sá sami og hann var þó að allir hafi efni á sjónvarpi og eigi bíl. Eða kannski ekki rétt að kalla vinnuna þrældóm þar sem búið er að festa ákveðin grundvallarréttindi þrælanna í lög. Það breytir því ekki að tilgangur atvinnunnar er jafn mikið úr tengslum við daglegt líf þess sem atvinnuna stundar.
Þrælar sem ná að halda holdum bíta ekki höndina sem fæðir.
Einhverntímann og einhversstaðar las ég að bændur á íslandi væru með langlífara fólki. Lagt var út af hreinu lofti og góðri hreyfingu sem ástæðum þessa langlífis. Því sló í hausinn á mér um daginn að kannski hefði langlífi bændanna eitthvað að gera með að þau starfa sem eigin herrar í daglega lífinu. Vinnudaginn setja þau saman sjálf, ráða eigin tíma, eiga sér engan yfirmann eða verkstjóra og sjá afrakstur starfs síns og þá um leið tilgang í starfi sínu.
Það er ekkert algengt í dag að fólk sé eitthvað að uppskera.
skráð klukkan 23:08
“Ég var hamingjusamur en hamingja er orð fullorðinna. Maður þarf ekki að spyrja börn hvort þau séu hamingjusöm, maður sér það. Annaðhvort eru þau það eða ekki. Fullorðnir tala um að þeir séu hamingjusamir vegna þess að oftast eru þeir það ekki. Að tala um það er eins og að reyna að veiða vindinn. Miklu einfaldara að leyfa honum að blása um sig allan. Hér greinir mig og heimspekingana á. Þeir tala um ástríður en það er engin ástríða í þeim. Talaðu aldrei um hamingju við heimspeking.”
Jeanette Winterson – úr bókinni “Ástríðan”.
Morgundagurinn er ekki til. Ekki meðan nóttin lifir og hefur upp á að bjóða fagrar ástir. Andremmu morgunsins verður maður að sætta sig við seinna og taka henni sem hluta af fegurðinni, annars eigum við ekki skilið að upplifa gleðileiki næturinnar.
Við skilgreinum ekki ástríður okkar heldur lifum þær. Það eina sem þarf að skilgreina í sambandi við ástríður er félagslegt taumhald, lagasetningar og reglugerðir. Hlutverk skilgreiningarinnar er þá fyrir okkur að skilja hvað það er sem ástríður okkur eru að glíma við. Brjóta reglurnar, hrækja á taumhaldið, gefa löggjafanum langt nef.
Siðferðið er okkar eigið, því það erum við sjálf sem erum að lifa það. Hver annar ætti að geta sagt mér hvað er rétt og rangt í minni eigin hegðun, mínum eigin tilfinningum en ég sjálfur. Hver sem er má deila því með mér hver sinn siðaboðskapur sé en fjandinn fjarri mér að ég taki upp það innihald og geri að mínu að óskoðuðu máli. Ég er fær um að gera mistök eins og hvert og eitt okkar og fær um að læra af þeim líka.
Mín stærstu mistök væru að dæma hlutina án þess að nálgast þá fyrst og upplifa þá.
skráð klukkan 10:41