Hér eru þeir punktar sem ég setti á blað fyrir málflutning minn á jesúkvöldi Málfundafélags MH. Ég var fenginn til að taka þátt sem guðleysingi:
-Ég hef heyrt mann lýsa kenningum um að í heila okkar sé ákveðin guðsvæði, alveg eins og við erum með málstöðvar og reiknistöðvar og listastöðvar í heilanum, þessi maður sagði jafnframt að nú væri deilt um hvort að þessi heilastöð virkaði sem móttökutæki fyrir tengsl við guð eða hvort að þessi ákveðna heilastöð skapaði guð.
-Fyrir mér er hugtakið guð mynd utanum þann innri styrk sem einstaklingurinn býr yfir. Þá er ég að tala um persónulegan guð sem lifir og deyr með sínum skapara.
“Guð” er sá persónulegi kraftur og sá vilji sem viðkomandi einstaklingur býr yfir en áttar sig ekki alltaf á, því hugmyndin um guð skyggir á. Guðsdýrkandinn kann ekki að rækta eigin kraft nema gegnum guðsmyndina. Í okkar samfélagi er heldur nær hvergi áhersla á að byggja upp sjálfstæða einstaklinga, menntakerfið byggir á mötun til að þjálfa upp einstaklinga sem sjá tilgang í því að mæta í vinnu, borga skatta og horfa á sjónvarp á kvöldin. Það er efni í annan málfund.
- Í raun takmarkast öll umræða um guð og trú vegna skorts á orðaforða yfir tilfinningar og upplifanir. Persónulegar upplifanir og heitar skoðanir koma líka mjög oft í veg fyrir að fólk geti rætt þessi mál á sameiginlegum grundvelli. Stundum er eins og tveir stærðfræðingar ætli að rökræða sín fræði en geti ekki komist að niðurstöðu um hvort að tveir plús tveir séu fjórir eða meira.
-
- Ég sem guðleysingi er að upplifa margt sem trúað fólk kallar guð að verki án þess að ég geti útskýrt beint afhverju mér líður vel, hvernig ég vakna hamingjusamur eða hvernig mér finnst dagurinn fallegur.
Sá eða sú sem á sér guð lýsir gjarnan líðan sinni þannig ; ég er hamingjusamur eða hamingjusöm afþví að guð er með mér.
Ég hinsvegar vakna á morgnana og veit að ég elska sjálfan mig og mér finnst ég fallegur og hef trú á sjálfum mér til gera þetta að góðum degi. Guðleysingar eru ekki fólk sem gengur um og öskrar “Helvítis jesúfrík!!” Þeir einstaklingar eru að láta það trufla sig að annað fólk sé trúað. Einstaklingar sem hatast útí trúað fólk eru með því að hrópa að sig vanti guð inn í sitt líf. Þau eru í rauninni að öskra “Helvítis jesúfrík afhverju eru þið svona happy en ekki ég!”
-Sannur guðleysingi hefur enga þörf fyrir að hatast út í það fólk sem á sér guð. Gagnrýni á trúarbrögð eru allt annar handleggur.
-Trúarhugtakið er ruglað með merkingarlega þannig að mér er sagt að ég hafi alltaf e-h trú af því að sannfæring mín eða siðferðiskennd segir mér að eitt sé réttara en annað.
T.d. trúi ég því að við séum öll lítill heimur út af fyrir sig og alheimurinn samsettur úr mörgum litlum heimum, þegar svo þessir heimar snertast á jákvæðan hátt erum við að bæta jákvæðum byggingareiningum í heiminn í heild sinni – þetta er lífssýn, ekki trú.
Annað dæmi - Hef líka trú á því að öll höfum við gott af því að fá menningarsjokk, eins og gamlir íhaldspungar þurfa að sjá karlmenn kyssast og haldast í hendur með reglulegu millibili til að átta sig á því hversu sjálfsagðar ástir samkynhneigðra eru. – ekki trú heldur lífssýn.
-Ég hef trú á sjálfum mér milliliðalaust, ég elska sjálfan mig og treysti á mig án þess að telja það vera komið frá guði
-Fólk sem er að rífa sig upp úr einhverju rugli vill fá einhverja guðsmynd inn í sitt líf til að dópa sig ekki til dauða, Eða fólk sem glímir við ömurlega sjúkdóma eins og þunglyndi tekur gjarnan inn einhverja guðsmynd jafnvel meðvitað um að þessi guð sé enginn sannleikur.
Ég skil alveg afhverju en ég vil ekki taka þátt í því, kannski mun ég einhverntímann þurfa á því að halda en mér þyrfti að líða alveg rosalega illa til að vilja pakka mér inn í guð.
Lít ekki á vísindi sem neinn meiri sannleik en pælingar kristinna. Sannleikur er afskaplega afstætt hugtak og hann liggur ekki í neinni einni sérstakri bók heldur liggja brotabrot af sannleik í öllum bókum og í pælingum hvers og eins okkar. Við erum öll heimspekingar og guðfræðingar ef við fáum tækifæri til að rækta spekinginn sem býr í okkur öllum.
Aðeins varðandi trúarbrögð:
-Trúarbrögð hef ég heyrt kölluð brögð til að fá fólk til að trúa, svona eins og auglýsingar.
Litróf tilfinninga, viðhorfa og skoðana og þá um leið lífsstíls hvers einstaklings er það fjölbreytilegt og síbreytilegt að enginn einn pakki af siðaboðum nær utanum það, og er þessvegna heftandi og bindandi ef að manneskju er ætlað að þrífast innan þess.
Mér finnst heldur ekki að neinn pakki af siðaboðum eigi að ná utanum manneskjuna, ég er anarkisti og hef fulla trú á getu fólks til að reka samfélag okkar án yfirstjórnar fáum við tækifæri til að þroskast í þá átt.
Trúarbragðamarkaðinn finnst mér gagnlegast að líta á sem stórmarkað þar sem maður getur gengið um, rifið upp pakkningar, tékkað á innihaldinu og hirt það sem manni líst á. Skilið restina eftir og sniðið sér siðferðilegan stakk eftir hentugleik.
Það reynir á eigin siðferðilegan þroska til þess að geta þetta en fólk öðlast aldrei sjálfstæðan siðferðilegan þroska fyrr en það fær tækifæri til þess.
- Að sparka á móti og mótmæla trúarbrögðum fyrir allt það sem kennt er upp á þau er efni í enn annan málfund og ég nenni ekki að velta mér uppúr því.
En í stuttu máli þá getur guð verið hvað það sem þú vilt. Styrkur, von, kærleikur, sjálfstæði en fyrir mér er það aldrei raunverulegt.
En þú getur líka verið hvað sem þú vilt og sama þó manneskjan sé breysk þá finnst mér persónulega nærtækara að byggja eigið sjálfstæði á því sem maður þekkir best. Sjálfum sér.
Takk.
skráð klukkan 23:06
“Tíminn, sögðu bylgjurnar, er hreyfingarlaus og án upphafs eða enda. Að tíminn sé á hreyfingu og sé orsök breytinga er sjónhverfing. Í raun er tíminn sjálfur sjónhverfing því, nema í aðþrengdri sýn vera í takmörkuðum víddum, þá er ekkert til sem heitir fortíð, nútíð eða framtíð. Menn hugsa sér tíma einungis vegna þess sem þeir kalla breytingar en það er einnig sjónhverfing. Allt það sem var og er og mun verða er til á sama tíma.”
H.P. Lovecraft, úr “The Dream Quest of Unknown Kadath”
Svo mörg okkar, sem lifum við þá takmörkuðu mynd af tímanum, að hann líði á ákveðnum hraða í eina ákveðna átt, lítum á hann sem óvin okkar. Það er stórhættuleg hegðun því við reiknum líftíma okkar við heimstímann (þessa heims sem við þekkjum vel að merkja) og þegar ævi okkar er háð tímanum sem við lítum á sem óvin líftímans förum við að hata eigin tilveru um leið og við horfum á tímann éta af henni.
Þetta ógnarsamband okkar við tímann fær okkur til að upplifa hann hraðari eftir því sem við verðum eldri. Hið rétta er að börnin kunna enn að hafa gaman af lífinu og njóta þess sem lífið og tilveran hafa uppá að bjóða. Við kunnum þetta alveg fyrir öllum þessum árum þegar við vorum sex ára, ég sé þetta glampa í augum dóttur minnar þegar við erum að sulla saman í sundlaugunum. Hún veit alveg að morgundagurinn kemur einhverntímann og spjallar stundum um það að hún fái líka brjóst þegar hún verður stór en það er henni ekki áhyggjuefni.
Mögulega eru börn verur sem þrífast að hluta til í annarri vídd og upplifa tímann því öðruvísi en þeir sem kallast þroskaðri, en hafa í raun lært að takmarka sig við eina vídd. Ég held samt að börn séu bara manneskjur sem ekki eru búin að ganga inn í merkingarbrenglun orðanna. Orðin hafa enn fyrir þeim allar mögulegar merkingar.
Ég átti stundum í vandræðum með að átta mig á dóttur minni þegar hún var að læra að tala því hún fann upp nýjar merkingar á orðunum og hlutunum. Hún spyr mig um merkingar ýmissa orða og ég spyr nú sjálfan mig hvort að ég sé að ljúga að henni með því að segja henni það sem umhverfi mitt kennir mér?
Hvað á ég að segja henni ef hún spyr mig hvað óvinur sé? Sléttgreiddur einstaklingur í snyrtilegum fötum sem brosir óvenju mikið og réttir að þér snepil með mynd af sjálfum sér brosandi, sléttgreiddum í snyrtilegum fötum ?
Ég þarf að umgangast dóttur mína meira og læra af henni að meta tíma minn betur. Læra að elska sjálfan mig eins og ég er, var og mun verða, eða er alltaf.
skráð klukkan 00:06
“Við hér við borðið, heiðraði vinur Alfredo, höfum nefnilega losað okkur við þann fordóm að líta á glæp sem eitthvað ljótt og hræðilegt, en á réttlætið sem eitthvað fagurt, kannski ógnvekjandi og fagurt í senn. Nei, í glæp sjáum við líka fegurð sem algera forsendu réttlætisins. Það er hið heimspekilega sjónarmið, en nú skulum við meta tæknilega fegurð morðsins, leggja á það jákvætt mat. Ég þykist hafa hitt á rétta orðið, enda á ákæruræða mín ekki að vera nein ógnarræða sem kynni að koma illa við vin okkar og rugla hann, heldur jákvætt mat sem sýnir honum morðið í nýju og fegurra ljósi. Heilsteypta styttu réttlætisins er aðeins unnt að reisa á styrkum stöpli þekkingarinnar.”
Úr “Bilun” eftir Friedrich Durrenmatt
Maðurinn er sífellt að lenda í þeirri villu að gera sjálfan sig að mælikvarða allra hluta. Þannig lærir hann ýmsa firru eins og þá að gera þá sem ekki líkjast sér framandi og óvinveitta. Hann dæmir þá á þeim forsendum að hvaðeina sem á ekki við sjálfan sig sé rangt eða óviðeigandi.
Þannig á það sér stundum stað þegar réttlætið stendur sig ekki gagnvart einstaklingum eða hópum. Stytta þess hefur verið reist á bjargi þekkingar sem gagnvart öðrum er laus sandur. Ekki einungis er brugðið hulu fyrir augu gullrisans heldur og eru fætur hans úr leir. Efnið sem bregst er byggt á mismundandi skilning manna á hver sé hin glæpsamlega hegðun.
Maður er dreginn fyrir dómara. Sakaður um stuld á brauði. Dómarinn spyr:
“Ert þú sekur eða saklaus af þessum glæp?”
Maðurinn svarar:
“Ég er atvinnulaus.”
Gagnvart bakaranum, lögreglumanninum sem handtók manninum og dómaranum sem hann er dreginn fyrir er glæpurinn sá að maður tók brauð án þess að greiða fyrir það löggiltan skilding.
Gagnvart manninum liggur glæpurinn í því að fyrir hönd þess verkalýðs sem hann er hluti af sitja sömu menn báðum megin samningaborðs þegar gerðir eru samningar um lífsviðurværi hans og hundruða annara. Atvinnurekendur sjá sér persónulegan hag í því að hafa sem fæsta í vinnu í stað þess að miða rekstur sinn við að allir hafi nokkuð jafnt fjármagn til að kaupa brauð af bakaranum. Dómarinn og lögregluþjónninn; fulltrúar ríkisins, standa með atvinnurekandanum í að hann megi hagnast þrátt fyrir að hagnaður hans þýði að heiðarlegir menn sjái sig tilneydda til að brjóta á réttlæti ríkisins.
Þeir menn sem kalla sig fulltrúa verkalýðsins eru á launum frá ríkinu (hærri launum en nokkur þeirra sem þeir starfa í umboði fyrir) við að halda réttlætiskröfum á hendur ríkiskónum fjarri. Flækja þær í merkingarlausu orðagjálfri. Firra réttlætið raunveruleikanum. Benda á þá sem afneita þessu og segja þá firrta veruleik því þeirra sé veruleikinn.
Og þeirra er framtíðin NEMA FÓLK STANDI UPP OG FARI AÐ RÍFA KJAFT!
skráð klukkan 00:30
Horfði á franska bófamynd áðan. Hvílíka hasarmynd. Hópur af félagslegum viðrinum sem voru öll ofurfær á hin ýmsu drápstól stundaði það að ræna banka. Löggan ráðþrota og allt í panikk og þaraðauki drulluhræddir því að viðrinin svifust einskis og slátruðu löggum af álíka siðferðisstigi og meðal íslendingurinn étur kjöt.
Ég er enn að koma niður af því að langa til að verða bófi líka. Eiga stórar byssur undir síðri svartri leðurkápu og vera með svört speglagleraugu svo engin verði var við að ég er með góðleg augu. Vera mátulega siðlaus til að geta gengið hart fram í að ræna bankana og tryggingafélögin og verðbréfafyrirtækin (eh…nei þau eiga víst bara pappír en enga peninga) en samt vikna og vera tilbúinn að fórna öllu genginu mínu til að bjarga fuglsunga sem fallið hefur úr hreiðri.
Dópa og djúsa í fylgd fagurra meyja sem engar kröfur gera, utan þess að ég nái honum upp, milli ránsferða. Elska mig samt skilyrðislaust. Þó gefi ég ekkert utan stundargaman.
Ábyrgðarleysið heillar. Sérstaklega þreytta menn. Þá nenni ég ekki að vera hugmyndafræðilegur, spekingur, þykja vænt um neinn eða neitt, enginn mannvinur heldur sjálfselskt fífl sem drekkur einn með byssukúlu í öxlinni og allir óttast hann og virða en vilja honum vel því þau vita að hann hefur góða sál að geyma.
Bogart var töffari. Dean líka. Þessum gæjum er hampað. Þeir vöskuðu aldrei upp. Hjálpuðu aldrei gömlum konum á klósett. Hreyttu út úr sér stuttum setningum sem sögðu allt sem skipti máli eins og ekkert skipti máli, sígarettan dinglandi í hægra munnviki. Án þess að reykurinn skæri í auga. Eru dauðir en ímyndin af varnarmúr þeirra lifir. Einhverra hluta vegna eru þeir öfundsverðir fyrir að hafa aldrei þurft að vera manneskjur. Bara töffarar. Hvergi tár á hvarmi en mögulega stáltár í skugga hjartans. Hvergi hlýja en mögulega glóð. Hvergi náði bros til auga en þó lék vipra um varir.
Þeir voru líka atvinnuleikarar. Ekki ég. Ég er leikari bara af nauðsyn.
skráð klukkan 01:26
Í gær var jesúkvöld hjá málfundafélagi MH. Það þýðir að að fenginn var prestur, guðfræðinemi, maður sem tilheyrir Fíladelfíusöfnuðinum og ég og öll áttu að tjá sig um hvaða merkingu guð hefði fyrir sig og svara spurningum frá hvort öðru og úr sal.
Fíladelfíumaðurinn byrjaði og talaði af innri sannfæringu um hvernig það gæfi hans eigin tilveru aukna merkingu að lifa með jesú. Presturinn talaði næst og lýsti mikilvægi nándar við guð fyrir allt sem lifir (eða eitthvað svoleiðis). Svo talaði guðfræðineminn og talaði lengi (alveg rosalega lengi og akademískt). Niðurstaða hans var eitthvað á þá leið að Biblían væri merkisrit sagnfræðilega, guðfræðilega og eitthvað eitt í viðbót. A.m.k. vildi hann meina að trúin væri guðsgjöf. Svo kom að mér og ég reyndi að koma því í orð hvernig ég elskaði sjálfan mig og líf mitt milliliðalaust því guð væri sá persónulegi styrkur, sem allir einstaklingar hafa möguleika á að rækta, pakkaður inn í annað form en beina trú á eigin möguleika.
Öllum punktunum sem ég setti á blað fyrir minn hluta af þessum málfundi ætla ég að koma hingað á skjáinn seinna en ekki fyrr en ég verð of önnum kafinn, latur eða andlaus til að skrifa eitthvað í örskoti.
Eftir þessi framsöguerindi og smókpásu hófust aðalumræður. Ég datt þar eiginlega út þar sem hin þrjú kepptust við að vitna í biblíuna og margar fyrirspurnir úr sal beindust að prestinum sem var ætlað að útskýra m.a. hvernig að guð bókarinnar væri ekki lengur sami drulluspaðinn og honum er lýst í gamla testamentinu.
Afhverju kristni samþykkir ekki hjónaband homma og lesbía kom upp og þar var kirkjan strand því upplýstur presturinn veit auðvitað að, eins og guðfræðineminn lýsti, að ástin er jafn fallegt fyrirbæri hvort sem hún er milli karls og konu, tveggja karla eða tveggja kvenna. Presturinn tilheyrir bara, því miður, stofnun sem er of freðin til að ná að lýsa því yfir. Allt spurning um orðalag í þessari bók. Fíladelfíukappinn sagðist brosmildur ekki alveg skilja í því hvað einstaklingar sem svo greinilega lifðu á skjön við guðs orð ætluðu sér með því að ganga í hjónaband fyrir augliti guðs. Hann skaut svo fram, og nefndi sérstaklega að þetta væri óháð hans trú, að persónulega fyndist honum samkynhneigð skrítin þar sem kynlíf manns og konu væri líka meint til viðhalds mannkyni en ekki samlífi tveggja karla eða kvenna. Ekki sérlega kinky.
Það sem kom mér á óvart, enn einu sinni og alltaf jafn mikið, er að heyra skynsama einstaklinga tala eins og biblían sé eitthvað samansafn raunverulegrar lífsspeki. Mér verður alltaf hálfómótt við að heyra fólk vitna í þessa bók og svara spurningum með tilvitnunum í þessum stíl; “jesú segir þarna…”, “í fimmtu mósebók segir…..,” “við erum að tala um lifandi orð guðs, það stendur í …..”. Samt eru þessir einstaklingar allt skynsamt fólk, ekki andlega vanheilt og ekki í þörf fyrir geðræna hjálp.
Ef einhverjum sem heyrði til okkar í gær finnst ég nú hafa klikkað á umburðarlyndinu sem ég gaf mig út fyrir í gær þá finnst mér það ekki vera. Ég mætti í gær með því hugarfari að hvert og eitt okkar myndi útskýra sína persónulega afstöðu til fyrirbærisins guð. Ég gerði það og gerði það vel og fordómalaust, held ég. Mér fannst Fíladelfíumaðurinn gera það líka. Svo lendi ég í akademískum umræðum um innihald og orðalag biblíunnar.
Það er eins og ég sagði í gær, og guðfræðineminn kom inn á líka; öll umræða um guð og trú takmarkast af bæði skorti á orðaforða og því hvernig einstaklingar taka persónulega afstöðu og mynda sér heitar skoðanir sem má ekki hrófla við.
Ég hef ekkert í biblíuskólaumræður að gera. Þessi bók kemur mér jafn mikið við eða minna en Saga Tímans, Bókin um Veginn, Spámaðurinn, pælingar og sögur Krishnamurti, Jeanette Winterson, Neil Gaiman, Dr, Helga Pjeturs, Búdda, Raoul Vaneigem, Crimethinc, Emma Goldman, Bakunin eða H.P. Lovecraft svo örfá séu nefnd.
skráð klukkan 10:43
Ég rumskaði um áttaleytið í morgun. Hlustaði á vaxandi umferðina fyrir utan í nokkra stund áður en ég kveikti á lampanum við höfðagaflinn og las einn kafla í “Saga Tímans” eftir Stephen Hawking. Setti “Sountrack For The Blind” diskinn með hljómsveitinni Swans í gang, lágt stilltan. Skrítin, þunglynd tónlist í stíl við rigninguna og þungt loftið í herberginu. Átti líka vel við þreytu mína eftir tvær tólf tíma helgarvaktir á slysó.
Eftir vangaveltur okkar Hawking um ástæður þess að við getum ekki upplifað tímann líða afturábak eins og áfram fann ég að ég nennti ekki að lesa lengur. Í dag þarf ég að ganga frá fyrirlestri um guðleysi sem ég mun flytja í kvöld á samkomu hjá málfundafélagi Menntaskólans í Hamrahlíð. Þar verða einnig tveir aðilar frá söfnuðum, einn frá þjóðkirkjunni og guðfræðinemi. Ég gæti þess að fara ekki út í trúarbragðaumræðu og hyggst halda mig við eðli guðshugmyndarinnar í huga guðleysingja.
Ég þarf líka að ljúka við rokksíðuna sem á að fara í næsta Undirdónablað, fara á póstinn með peningabréf til pönkara í Englandi og USA. Þeir eiga það sameiginlegt að gefa út blöð, annað þeirra er teiknimyndasaga um líf höfundarins en hitt er dæmigerðara pönktímarit með viðtölum við hljómsveitir, tónlistarumfjöllun og ýmsum ádeilugreinum og vangaveltum, því hyggst ég dreifa hérlendis meðal innlendra pönkara.
Ég ýtti þessu frá mér og var farinn að hugsa um kynlíf áður en ég vissi af. Varð hugsað til stúlkunnar sem var að vakna hjá mér nokkuð reglulega í tæpa tvo mánuði í vor, áður en við áttuðum okkur á að við vorum ekki ástfangin, kannski frekar einmana sitt í hvoru lagi. Okkur leið líka vel saman kannski þangað til okkur fannst sambandið eiga að fara að taka einhverja skýrari stefnu en það gerði það ekki svo það flosnaði upp úr því, eins og gengur. Ég man samt vel hvernig háls hennar ilmaði af henni sjálfri, hvernig ávali brjósta hennar og nett form naflans vöktu mig á undan henni og hvernig hún umlaði í svefnrofunum.
Held ég hafi sofnað útfrá þessum draumum og vaknaði útsofinn tveim tímum síðar.
Ég smeygði utanum mig Sarong pilsinu frá Thailandi áður en ég teygði snúru skeggsnyrtivélarinnar að salernisdyrunum til að geta snyrt á mér hausinn. Ég hef klippt mig sjálfur í mörg ár og gengur bara vel þó stundum sé ég eitthvað röndóttur um hnakkann. Annaðhvort er þá fólk í kringum mig svo kurteist að minnast ekki á það eða að það heldur brúskana einhverja nýja einkatísku hjá mér.
Geisladiskur Anathema, “Alternative 4”, lék við hlustir meðan ég tók af rúminu og skaust niður í kjallara til að setja í eina vél. Anathema eru hægir og dimmir þungarokkarar sem velta sér uppúr þunglyndi eins og væru þeir norrænir, þeir eru reyndar vaxnir úr grasi í Englandi og voru börn á valdatíma Tatcher svo það skýrir eitthvað. Þá var Wenche upprisin, kom fram klædd aðallega í sængina sína og talaði Norsku í símann meðan ég skolaði af mér hárunum undir sturtunni. Kærastinn hennar hafði farið snemma frá henni í vinnuna og Birkir hafði hlaupið á eftir strætó áður en við vöknuðum svo við átum saman morgunmat við undirleik verka franska píanistans Satie. Þá er komið hádegi og ég nýt þess enn að eiga frí á fallega gráum, rigningarmánudegi.
skráð klukkan 12:16
Ein kona sem ég vinn með á slysa- og bráðamóttökunni deildi því með mér að hún segir ekki lengur frá því, á mannamótum, hvar hún er að vinna. Fólk umhverfis hana fari þegar að rifja upp reynslusögur af fleiri klukkutíma biðtíma með slasaða ættingja og hún upplifði það sem persónulegar árásir.
Ég tek eftir því að konurnar sem vinna í eldhúsi Borgarspítalans (eða eldhúsi Landspítala-Háskólasjúkrahúss í Fossvogi) verða oft fyrir áreiti vegna óánægju starfsfólks með framboðið. Mistæki kokksins, sem er líklega háður takmörkuðu fjármagni og kannski stefnu um að halda hefðum um íslenskan heimilismat á spítalanum, er tekið út á þeim sem framreiða matinn.
Fólk sem kemur á slysa- og bráðamóttökuna skilur stundum ekkert í því afhverju ritarar og hjúkrunarfræðingar í móttökunni reyna að vísa því frá með flensu og vörtusmit. Í stað þess að vilja átta sig á því að vörtur eru hvorki slys né bráðatilfelli fer það í leikinn “ég vs. vonda fólkið í einkennisbúningunum” og segir; “ég borga skatta og á rétt á þessari þjónustu” og byrstir sig. Það er alveg rétt hjá hjá vörtu- og flensufólkinu. En þegar vandamál sem kerfið ætlar heimilislæknum safnast á þessa deild þá fer hinn frægi biðtími á slysó fyrst að verða að staðreynd.
Já, neinei ég er ekki að verja þessa ríkisstofnun sem ég vinn á. Ég er reyna að benda á mannlega þáttinn í hverju kerfi. Það er alltaf mannlegi þátturinn í sem gerir hvert opinbert skipulag að óhentugu rusli. Heilbrigðiskerfið er bæði skipulagt og rekið af fólki sem er jafn breyskt og jafn miklir kjánar og hver sá sem vinnur í ruslinu er stimplaður. Þessvegna er heilbrigðiskerfið hvorki að fá nógu mikla peninga til að reka sig vel né reka sig nógu vel fyrir þá peninga sem það fær. Krafan um óbrigðula þjónustu sem kemur frá skjólstæðingnum er svo enn einn kjánagangurinn.
Almennt gengur hver hluthafi inn í sitt hlutverk í einhverri goggunarröð sem teygir sig ekki til þeirra sem bera ábyrgðina. Húsbóndinn á heimilinu skammar konuna sem öskrar á krakkana sem sparka í hundinn sem geltir á köttinn sem drepur músina. Og engum líður vel.
Það er samsæri í gangi um að gera almenning í landinu nógu óánægðan með heilbrigðiskerfið til að nógu margir sætti sig við einkavæðingu þess. Lesist; að einkavæða þann hluta sem efnaðri Íslendingar geta sótt í og hafa annað illa rekið ríkisbatterí fyrir aumingjann. Það hefur verið unnið að þessu í nokkur ár og gengur vel. Það er nánast aldrei jákvæðar fréttir af heilbrigðiskerfinu í fjölmiðlum. Þegar er búið að gera læknana brjálaða með því að banna heilbrigðisráðherra að semja við þá og hjúkkur eru hvort sem er kvennastétt og það er í kveneðlinu að fórna sér svo það er allt í lagi með þær. Sjúkraliðar eru ósýnilegir.
Einkavæðing er gott mál ef að stefnan innan hennar væri ekki runnin undan rótum öfgakapitalisma og snerist um peninga. Einkavæðing ríkisins í dag snýst ekki um þjónustu við skjólstæðinga heilbrigðiskerfisins heldur aukið fjárstreymi til þeirra sem eiga peninga fyrir.
Fjölmiðlar taka þátt með því að gera engar sjálfstæðar rannsóknir á kaupi og kjörum heilbrigðisstarfsfólks heldur gleypa einhverja tölu sem tekin er af einhverjum sem unnið hefur í fimmtíu ár í hárri stöðu. Þannig er hægt að fá það út að hjúkkur séu með hálfa milljón á mánuði og læknar með eina og hálfa.
skráð klukkan 10:38