Nágranninn hinum megin við grasblettinn fer alltaf út á svalir til að reykja. Við fylgjumst með honum meðan við erum að borða eða erum bara fyrir tilviljun öll í stofunni. Konan hans er búin að eiga annað barnið þeirra og er farin að koma út til að reykja með honum. Hann kemur oft út með blöðin með sér og situr heillengi þegar veður leyfir. Í sumar grillaði hann á svölunum minnst vikulega og reykti eins og skorsteinn á meðan.
Einn daginn var hann svo niðursokkinn í blaðið að við vorum hætt að taka eftir honum þarna á svölunum, við sátum í stofunni og ræddum teiknimyndir, tofu og pönk. Skyndilega hoppaði ég upp í sætinu og hvíslaði hátt með pókerface; “sjáiði hvað hann er að gera?!”. Granninn sat og las blaðið sitt og boraði í nefið, djúpt. Það tísti í okkur eins og smástelpum þar til Birkir rak upp org; “AAAAAAAAAHHHHH – HANN ÁT ÞAÐ!!” Og viti menn! Þarna sat nágranninn niðursokkinn í blaðið sitt, á svölunum beint á móti stofuglugganum okkar, og át úr nefinu á sér. Þetta tók út yfir allan þjófabálk.
Í fyrradag kom ég mér fyrir á bílastæði götunnar okkar til að skipta út lélegu sumardekkjunum fyrir lélegu vetrardekkin á bílhróinu sem ég spara fyrir heimsóknir til dóttur minnar. Ég nældi mér í spýtu í skúrnum hans Kára til að setja á milli bíls og tjakks, ryðástand ökutækisins býður ekki upp á mikla áhættu í því sambandi. Þegar ég var að festa rærnar á fyrstu felgunni renndi nágranninn okkar í stæðið við hliðina. Ég heyrði hann tala á frönsku við rúmlega tveggja ára dóttur sína og hjálpa henni yfir hálkublettina.
Ég kinkaði kolli til hans og brosti. Hann brosti tilbaka, vísaði til vinnu minnar og sagði: “Good work”, svo trítluðu þau feðginin niður heimreiðina. Ég sneri mér aftur að dekkinu en heyrði svo að þau voru komin tilbaka. “She wants to talk to you” sagði pabbinn og bandaði með hendinni, sem ekki var haldið fast af barninu, að henni. Telpan brosti en var feimin og horfi á hálkublettina eins og þeir væru einhver nýr sannleikur. Ég brosti tilbaka og braut ísinn með að benda henni á hvar ég ætti heima og sagði henni hvað ég væri að gera við bílinn minn. Þá jókst henni hugur og hún benti á bílinn þeirra og sagði mér frá honum sem sinni eign. Ég benti henni þá á ryðblettina á mínum og sagði hennar bíl nú vera fallegri en minn. Hún brosti ennþá meira og svo fóru þau inn.
Ég fór hringinn á bílnum lagði honum og fór inn að lesa. Einhvernveginn sáttari við tilveruna en ég hafði verið þegar ég vaknaði.
skráð klukkan 10:46
“-Þetta eru takmörk alheimsins, er það ekki?”
-“Hvað varðar mannlegan skilning á alheiminum þá eru þetta mörkin, Masato. En hann er innlimaður í eitthvað mun stærra. Ef við færum okkur inn í aðra vídd, þá verður allur þessi alheimur ekki meira en smá hluti og þessir hlutir saman mynda það sem kalla má frumu og frumurnar saman mynda annað líf.”
-“Hvað! Þú ert að segja mér að alheimurinn sé aðeins ein fruma í lifandi veru? Hvað er þessi vera?”
-“Alheimur.”
Úr "Phoenix - A Tale of The Future" eftir Osamu Tezuka
Þegar ég kem upp á hæð eða annan háan stað innan stór-Reykjavíkursvæðisins þar sem ég sé yfir byggðina hrellir það mig að vita til þess hvað það er mikið af fólki sem mig langar að hafa áhrif á. Bara það að horfa á framhlið margra hæða fjölbýlishúss finnst mér svakalegt, sérstaklega á kvöldin þegar hvert ljós sem sker sér leið til mín gegnum myrkrið, þýðir heil manneskja margar manneskjur, mörg líf sem mig langar að ýta við og virkja.
Þetta þýðir ekki að mér finnist ég hafa rétt til þess að banka uppá annara líf og þykjast hafa réttara fyrir mér en þau. Ég er ekki bókstafstrúarmaður og reyni að gera mér grein fyrir eigin breyskleika og viðkvæmni minna pælinga þegar kemur að því að útfæra þær í annara veruleika. Stundum hef ég nóg með þær í mínu eigin lífi.
Mér finnast þau líka heillandi þessi ljós sem glampa því ég fer að hugsa hversu mikið sé að eiga sér stað bakvið þessa geisla. Ef ég lít á hverja hugsun manneskjunnar, sem situr við þetta ljós, sem veru eða fyrirbæri, hversu margar af þeim viðkvæmu verum eru þá að skapast á hverju tímabroti. Kannski eiga þær sér sjálfstætt líf í annari vídd sem vitund okkar nær ekki til nema einhverra sem eru kallaðir furðufuglar og tala við álfa alla daga. Kannski deyja þær jafnóðum.
Víst er að eitt viðkvæmasta fyrirbæri í heimi hér er mannleg hugsun. Þessvegna finnst mér óhugnanleg stundum bláu ljósin sem flökra á snjóinn þegar ég kem nær.
Einhver anarkisti sagði einhverntímann eitthvað á þá leið að óhugnanlegasta ofbeldi sem fyrirfinnst sé fáfræði.
Fáfræðin kemur í veg fyrir að einstaklingar finni sér leið út úr vítahringjum sem oft er búið að heimfæra upp á daglega lífið. Það er ekki eins og ég sé að stimpla fólk sem heimskt (að leggja saman tvo og tvo og kalla fáfræði heimsku væri heimska). Það er hinsvegar hvergi ýtt undir að einstaklingar geri sér grein fyrir eigin möguleikum. Nema kannski þegar unglingum er boðið upp á modelnámskeið þar sem þau læra að koma fram, ganga rétt og bera sig elegant??
Það sem veldur mér nettum kvíða (ef ég leyfi kvíðanum að komast að) er að mig langar að seilast inn í öll þessi ljós og benda fólki á að einungis þau geta frelsað sig sjálf frá því að láta eins og möguleikar þeirra séu takmarkaðir. Því alveg eins og hugsunin þá getur líf okkar verið ótakmarkað.
skráð klukkan 11:45
Stór hluti af því að vera pönkari og það virkur pönkari er að taka þátt og skipuleggja ýmsar uppákomur fyrir og með öðrum pönkurum. Útgáfa óháðra tímarita og dreifirita, útgáfa tónlistar og aðallega skipulagning tónleika án stuðnings Vífilfells, Pizza Slut eða Coor’s er meðal verkefna sem pönkarar hrærast í. Á Íslandi er þessi hreyfing ekki það stór að hún funkeri sem algerlega sjálfstætt fyrirbæri heldur vinna ég og aðrir pönkarar náið með áhangendum annara neðanjarðarhreyfinga og tónlistarstefna eins og metalhausanna. Tónleikar hér koma mörgum erlendum neðanjarðarfríkum á óvart vegna fjölbreytni bæði tónlistarinnar og tónleikagestanna.
Engir væru tónleikarnir ef ekki væru tónleikagestir og mest er fjörið þegar stílað er inn á að allir aldurshópar komist inn. Á einhvern furðulegan máta hafa pöbbatónleikar þróast þannig að gestir hegða sér eins og hljómsveitirnar séu hættuleg fyrirbæri og sitja því sem lengst frá og ríghalda sér í bjórinn sinn. Það er ferlega léleg pönkstemning í því þar sem í pönkinu eru engar stjörnur. Eins og þær ekta manneskjur sem við erum þá gleymum við aldrei barninu sem við vorum einusinni og viljum því leyfa öllum að vera með óháð aldri, kyni eða klippingu. Ég man vel eftir Þeyr og Utangarðsmenn tónleikum í Selfossbíó þegar ég var tólf ára. Helvíti mörg ár síðan en samt.
Varðandi sponsora eða stuðningsaðila þá vil ég ekki sjá þá, sumum er sama hvaðan gott kemur og þiggja því peninga frá Pepsi fyrir að vera gangandi auglýsingar framleiðslunnar (sem er tilgangslausasta vara í heimi) en ekki mér.
Sætur strákur sem kallar sig Hemmi Feiti, og hefur getið sér gott orð sem fjölmiðlatrúður, var einhverntímann fenginn sem kynnir í félagsmiðstöð. Hann kynnir atriðin og reytir af sér brandara þartil hann er orðinn þurr í hálsinum. Þó hóar hann í starfsmann yfir aðra öxlina og biður um eitthvað að drekka. Stelpan stekkur til og réttir fljótlega að honum gosdós tilbaka. Hemmi Feiti heldur áfram að ráfa um sviðið og rövla en nú með dósina í hendinni og verður allur einhvernveginn afkáralegur, heldur dósinni fyrir aftan bak og snýr upp á sig. Svo kemur hann af sviðinu og segir; “Ég verð drepinn! Hvað ertu að láta mig hafa Pepsi dós! Ég er sponsoraður af Vífilfell!” - Gæinn er svo mikil hóra að hann þarf að breyta hegðun sinni á almannafæri.
Hip-Hopparar þvaðra af og til um að hér sé “hip-hop sena” (á sama hátt og neðanjarðarrokkið hérlendis er kallað “hardcore sena”). Einn vinur minn vinnur á félagsmiðstöð og þekkir til þess að það sem þeir kalla “senu” er ekkert annað en stjörnuleikur stærstu nafnanna. Erpur Rottweilerhundur og auglýsingahóra var beðinn að koma á rímnaflæði félagsmiðstöðvanna og staldra stutta stund við á sviðinu, rífa smá kjaft o sona. Þessir krakkar líta upp til hans og findist það mikilsvert ef hann kæmi og sýndi stuðning við það sem þau eru að gera. En Erpur kemur ekki nema fyrir einhverja þúsundkalla á hálftímann. No-Way.
Ég er ekki að agnúast út í að Erpur og Skífutengdi hórukassinn hans hafi atvinnu af því að vera tónlistarmenn (eða kannski bara skemmtikraftar) en það er svo ömurlegt að geta ekki einu sinni gert þetta fyrir áhangendurna, afhverju alltaf að vera BlazRoca vegna peninganna. Þetta er óvirðing við þá krakka sem hafa trú á tónlistinni. Svo koma minni spámenn og halda að líka að þetta snúist bara um að klína á sig kúl nöfnum og heimta peninga fyrir að rífa kjaft í mikrófón undir ryþma.
skráð klukkan 14:23
Í heimsókn hjá Eiríki frænda mínum í gærkvöld kvað hann upp með það að hann stefndi sífellt meira að því að ögra, bæði sjálfum sér og umhverfinu. Hann deildi því með mér að hann væri að plotta að fara í fallhlífarstökk næsta sumar. Svo hafði hann verið í kolaportinu um daginn og séð þar í fatabás, bleika kápu. Hugsunin um upplitið á umhverfinu ef hann færi að spóka sig klæddur í bleika kápu vakti mig til umhugsunar um mína eigin þörf fyrir að ögra umhverfinu og við ræddum þetta töluvert.
Nú geng ég gjarnan um í rifnum gallabuxum og leðurjakka sem vegur líklega tíu kíló vegna gadda og keðja sem standa út úr jakkanum og liggja utaná honum í allar áttir. Það finnst mér líka flott aðferð til að ganga fram af umhverfinu. Eldri kona deildi því með mér um daginn í framhjáhlaupi að þetta væri "hrikaleg flík" og meinti jakkann minn. Ég lendi hinsvegar líka í því að ætlast er til þess að ég sé svona klæddur, fólk sem kannast við mig kemur að mér og pikkar í mig þegar ég þyki ekki nógu tættur í útliti og hváir; "hvar er pönkið maður". Eins og það sé sjálfsagður hlutur að ég sé á rifnum fötum í slagveðri á hjólinu bara til að enginn missi nú af því að pönkari er á ferð. Þannig er klæðaburður minn mikiðtil hættur af ganga jafn mikið fram af fólki. Pönkgalli er orðinn nokkuð öruggur í dag.
Útfrá þessu varð ég að játa að ég myndi ekki vilja fara að ganga um í bleikri kápu til að ganga fram af umhverfinu. Þannig séð líður mér ágætlega sem stofnunin Siggi Pönk í leðurjakkanum en þori ekki að ganga í bleikri kápu.
Merkilegt hvað einstaklingur sem þykist geta og gera hvað sem er til að hrista upp í og brjóta norm mannlegrar hegðuna teygir sig í raun stutt þegar á reynir. Ég gæti afsakað mig og bent á að ég geng í mínum pönkgalla á mínum eigin forsendum en ekki annara eða þóst slá þessu upp í létt grín og sagst ekki alveg vera til í að skipta yfir í Gay Ken lookið en viðurkenni hérmeð að ég er bara raggeit og þori ekki að láta sjá mig á almannafæri í bleikri kápu úr Kolaportinu.
Annars er Eiríkur frændi minn næstumþví jafnaldri minn, bundinn hjólastól vegna MS-sjúkdómsins og þarf aðstoð við alla þætti síns daglega lífs, en er samt að plotta fallhlífarstökk og er að kaupa af mér disk og bol með Forgarði Helvítis og vill fræðast meira um anarkisma.
Hefði ég ekki nema brotabrot af þeim andlega styrk sem þessi frændi minn býr yfir væri ég búinn að gera alla atvinnupólítíkusa þessa lands atvinnulausa fyrir jól.
skráð klukkan 03:24
“Here’s looking at you, kid”
Humphrey Bogart sem Rick í Casablanca
Merkilegt hvað svarthvítar stórmyndir eru mikið merkilegri en það sem er kallað stórmyndir í dag. Má eiginlega gera ráð fyrir því að þegar kvikmynd er auglýst sem “stórmynd” sé hún rusl sem ætlað er að hala inn seðla útá afþreyingargildi.
Afþreying er aukaverkun þess félagslega sjúkdóms sem kallast lífsgæðakapphlaup. Á ensku heitir lífsgæðakapphlaupið hinu frekar viðeigandi nafni “rat race”. Rottur leggja sér, held ég, hvað sem er til munns. Alveg eins og einstaklingar sem forfallnir eru í kapphlaupinu um félagslega stöðu, gegnum útlit og eignir, leggjast jafnvel svo lágt að pósa í auglýsingabæklingum.
Hvað varðar Casablanca þá horfði ég á hana í gær þar sem ég var í heimsókn í foreldrahúsum. Bergman aldrei fegurri á vangann, ástin svo eldheit, lögreglustjórinn jafn innilega ósvífinn, nasistarnir harðari nasistar en nokkru sinni fyrr og Bogart svo drykkfelldur og þunglyndur að hann gæti verið kominn af víkingum. Dásamlegt.
Það sem situr í mér eftir endurnýjun kynna við þessa kvikmynd er eldmóður andspyrnunnar gegn yfirtöku nasistanna, sem braust jafnvel gegnum mannhatur Rick svo hann leyfði þörfinni fyrir að hjálpa öðrum að yfirgnæfa sjálfselsku sína. Sjálfselskuna hafði hann lært “the hard way”; gegnum brostið hjarta vegna svika Bergman.
Þessi eldmóður finnst mér ekki síður eiga við í dag því nóg sé ég af nasistunum upp um alla veggi og í háum stöðum. Íslenska ríkið kærir einn kjána fyrir fáránleg kaffihúsaummæli í fjölmiðli en rekur jafnframt skýra stefnu gegn því að útlendingar flytji hingað til lands. Bannað er að viðra skoðanir sem hægt er að túlka sem móðgun við ríkið. Þegar ég verð það reiður út í ríkið næst að mig langi til að brenna fána þess á almannafæri á ég von á sektum og frelsissviptingum. Ríkið krefur mig um virðingu án þess að sýna mér þá virðingu að einusinni ráða því hvert skattarnir mínir fara. Ef þetta eru ekki nasistar og fasistar þá eru allar sögulegar heimildir um nasisma og fasisma rangar.
Það rifjaðist upp fyrir mér þegar ég horfði á Casablanca í gær að þegar ég var að dunda mér við búsetu í Þýskalandi fyrir nokkrum árum að margir listunnendur höfðu sitthvað við það að athuga að þessi fræga kvikmynd væri talsett fyrir sýningar. Hin fleygu orð Rick sem ég vitna til hér að ofan fannst þeim koma illa út gegnum þá málverndunarstefnu: “Schau Mir in die Augen, Kleiner” og ég bara verð að vera sammála.
skráð klukkan 15:08
Um daginn hélt ég ræðu yfir hópi norrænna hjúkrunarfræðinema sem lék forvitni á að heyra hvernig færi um þennan minnihlutahóp, sem karlmenn eru, innan hjúkrunarstéttarinnar:
Hi
My Name is Siggi and I am a nurse
I started working in nursing homes in 1995 and graduated as a nurse spring 2000. I am now working at the ER at the Landspítali in Fossvogur.
I love my profession. It gives the act of getting out of bed and going to work a certain meaning. Not all people see any logic in getting out of bed and going to work each morning, they just do it because they have to. I have not, in the past, always felt like going to work was something meaningful. It’s just a thing people do to be able to pay rent and bills. Survival instead of life. Surviving instead of living has become the norm for most people. I didn’t see that as a joyful future for me as a human being.
Working in a Kindergarten when I did a exchange year in Germany and then working in a nursing home here in Iceland was a revelation for me. A revelation that I understood few years later. I believe that most people only realise the major changes that take place in their life’s a few years later. The work in Kindergarten and the nursing home was the first time I did some work that actully touched others peoples lifes. And I noticed how, for the first time, work had some meaning more than a paycheck. That’s how I got the idea of becoming a nurse.
Being a man did not in any way disturb my decision. Some people made jokes which I didn’t understand until I came into the first class, there were two other guys and some 140 girls in there. After the first exams I was the only guy in class with sixty girls, everyone of them so beautiful in their own way. My first thought was that I’d better not fall in love here since if it wouldn’t work out I would still have to share a classroom for the next four years. I really enjoyed being envied by almost every other male at the university.
The girls treated me as one of them. At least I never felt like I was left out. It became a bit like having sixty olders sisters taking care of me, telling me to eat well and not drink too much.
When I started going into hospitals working and practicing I received warm welcomes. Some of my friends in class felt something like rivalry when coming new into some departments of the hospitals. Not me. Rivalry is somehing that happens between women. Not men and women. Sad thing is that many workmates said it was good to get more men into nursing since that might lead to better wages. That attitude sucks big time. But since it is a norm in our society that men do get better wages for same work, it is society that sucks. It proves that more people need nursing than only the people who are stuck in hospital beds.
I think that in Iceland around forty men have studied nursing. Of those forty, some twenty are working as nurses. I think that most of them are in leading positions. I don’t know why, I don’t have the ambitions that men are supposed to have. My ambition is to see my clients leave me in the best condition possible.
My patients normally don’t mind that their nurse is a man. The old ladies I assisted at the nursing homes were actually quite happy having a handsome young man helping them in the shower. I often offer my younger female patients to call in a female nurse if they prefer for help with their personal needs. I tell them that I won’t mind personally. Most of the time they say they want me to stay. As you may have noticed yourselves than some young men are actually quite shy towards women so they can be relieved having a male nurse. As a man I sometimes get red in the face myself if I have to catheterize a young and beautiful, fully conscious woman or maybe help her out with changing menstrual pads.
The elderly always take me for a doctor. But it is always a nice surprise for them that I am a nurse. I have never felt a negative response from patients or anyone at all from being a male nurse. Many people are surprised but not because of the fact that I am a man, rather because of tattoos and other punk stuff I do.
So, the minority of men who are nurses here in Iceland are appreciated everywhere. Why there are not more men in nursing here is simply because so many men are afraid of getting too close to other people. Both touching other peoples bodies and making personal contact is something scary to many men. I know of men who didn’t want to go into nursing because it might make them look gay.
So, if I am right that it is so common for men to be afraid of being close to other people and they are also scared of being called gay for showing that they care, than again more people do need a nurse than our clients.
skráð klukkan 09:38