Vonandi grær einhverntímann yfir. Sagt er að tíminn lækni öll sár, það er ekki rétt. Það er bara óskhyggja og óskhyggja læknar ekki neitt, hún dregur bara hulu yfir. Það er manneskjan sjálf sem læknar sig, oftast með annara hjálp því það er svo auðvelt að ganga um með heilu jólatrén útúr augnkrókunum staurblindur og hjálparvana eins og minnsti kettlingurinn í stóru goti hvers móðir mjólkar illa. Ganga um og benda á og gagnrýni án þess að átta mig/sig á að ádeilan á annara líf er sprottin af eigin örvæntingu.
Reiðin á að vera skapandi afl. Reiðin hefur alltaf verið stimpluð neikvæð en hví skyldi hún ekki geta verið uppbyggileg. Ég las einhverntímann viðtal við anarkistana í Chumbawamba hljómsveitinni og eitt þeirra sagðist ekki líta á hatur sem neikvætt fyrirbæri.
Auðvitað getur hatur verið eyðileggjandi, allt getur verið eyðileggjandi, ástin líka. Móðurástin líka, fái barnið ekki þrifist sem einstaklingur fyrir henni. Deilt er um hvort að skynsemi sé eitthvað sem er raunverulegt eða marktækt, meira viðeigandi væri því að tala um siðferðiskennd til að stýra tilfinningum sínum.
Ég velti oft fyrir mér breyskleika manneskjunnar (mínum eigin breyskleika?) og þarafleiðir er ég anarkisti. Engin manneskja er fær um að hafa völd umfram aðra. Við verðum að geta reiknað með breyskleika annara. Í vinnunni er ég alltaf að ráðleggja fólki hvað best sé að gera í stöðunni. Mistækur móttækileiki skjólstæðinga okkar er svo þekkt fyrirbæri að okkur er kennt í hinum óskeikula háskóla ekki að gera ráð fyrir því að tekið sé mark á okkur.
Orðin sem fjölmiðlar éta upp eftir valdamesta manni í heimi fá mig til að finna lítilli tilveru minni (og svo margra annara) ógnað.
Ég keyrði austur yfir fjall í gær. Við félagarnir horfðum inn í grásvartan himinn sem átti fætur í þoku á þykkt við eggjahvítu. Dagsetningin vakti hjátrú mína og sú staðreynd að ég hafði sinnt ótrúlega mörgu slösuðu fólki sem hafði einfaldlega verið óheppið um morguninn vakti hjá mér ugg og þrýsti á mig að keyra nógu andskoti varlega til að komast óslasaður aftur heim í rúm.
Það er einhver draugagangur í veðrinu og það hefur einhver djöfull sest að í George Bush.
Ég er aftur farinn að hugleiða reglulega
skráð klukkan 11:02
Þetta landslag er stundum alveg að fara með mig.
Fjöll og dalir hvert sem litið er. Hæðir sem mig langar til að klífa og setja mark mitt á en njóta sín þó í fjarlægð líka. Ég þarf ekki að eigna mér allt þetta heldur er mér oft nóg að eiga hugmyndina um hvernig tilfinning það væri að hafa þarna snert á og upplifað, orðið eitthvað með landslaginu, átt stund með náttúrunni og jörðunni sem raunverulega á fjallið og skóp það.
Stundum stríðir fjallið mér og flettir frá sér skýjum og klæðum og fær mig til að efast um að það beri nokkra virðingu fyrir mér. Ég er bara ormur við fætur þess og það hefur allann vilja minn í hendi sér. Ég fer að efast um að ég sé þess virði að klífa það. Fer að hugsa hvort að það geti verið rétt að fjallið taki ekki mark á mér sem göngumanni. Fegurð þess býr ekki einungis í auga mínu heldur og í sinni þess. Kannski afþví að ég hef svo lengt horft á það og dáðst að því.
Mig grunar þó að horft sé á mig tilbaka og ég finn eins og snertingu, létta stroku um vanga eins og það sé fjallið sem stýri vindinum. Straumarnir sem renna um mig eru tilkomnir afþví að eins og allt annað í náttúrunni sem þekkir kraft sinn þá beitir fjallið mig galdri sínum og töfrum (galdur og töfrar er ekki það sama) og heillar mig, oft óafvitandi líka held ég en eins og áður sagði þá þekkir fjallið kraft sinn afþví kraftur þess er hinn eini upprunalegi kraftur. Krafturinn sem manneskjan er alltaf að leita að og seiðskrattar og nornir og prestar og sjamanar segjast hafa höndlað.
Ein kenningin segir að í upphafi bara verið ein manneskja og hún hafi einhvernveginn slitnað í tvennt, úr orðið maður og kona og síðan hafi þetta seiðmagn verið til staðar.
Það þýðir ekki að heimta það eða sækja það með valdi sem mann vantar í sálina (ef þessi kenning er rétt). Það nær ekki að fullnægja einu eða neinu, heggur frekar af því sem er. Brýtur mann niður. Fjallið verður líka að hnika sér til okkar, annars ráfar spámaðurinn um í eyðimörkinni einn og yfirgefinn, röflandi við sálarlaust grjótið þar til hitinn og kuldinn drepa hann.
skráð klukkan 18:28
“Þú ættir að fara aftur í fangelsi” sagði Herra Town. “Þú ættir að andskotast til að vera á dauðadeildinni.”
“Ég drap ekki félaga þína” sagði Shadow. “En ég skal segja þér eitt sem náungi einn sagði mér, í þá daga sem ég var í fangelsi. Svolítið sem ég hef aldrei gleymt.”
“Og hvað skyldi það vera?”
“Það var bara einn maður í allri biblíunni sem Jesús gaf persónulegt loforð fyrir vist með sér í Paradís. Ekki Pétur, ekki Páll, enginn þeirra. Hann var dæmdur þjófur, gálgamatur. Svo ekki drulla yfir gæjana á dauðadeildinni. Kannski vita þeir eitthvað sem þú veist ekki.”
Neil Gaiman - úr “American Gods”
Ég sá að einn kunningi minn var í sjónvarpsviðtali í morgun. Hann talaði um einelti sem hann hafði orðið fyrir í æsku. Viðtalið var tilkomið vegna einhverrar sjónvarpsmyndar sem hann hafði komið á koppinn, um einelti. Þetta var í fyrsta skipti sem ég vissi til þess að allir vinnufélagar mínir þegðu í einu og fylgstu með einhverju yfir morgunmatnum.
Ég man eftir Sigga Púddu. Ég veit ekki hvaðan auknafnið kom. Hann var lítill og lærði hægar en við flest. Hann var engin hetja. Ég var líka lítill rindill en ég kunni að svara fyrir mig svo ég slapp við auknefni og háðsglósur. Skilaði þeim tilbaka með sama meðali. Eftir bílprófsaldurinn varð Siggi Púdda sjómaður og keyrði um á fáránlegum glansandi bílum og ég orðinn harðdugleg fyllibytta. Tókst að fá hann til að skutla mér hitt og þetta á fylleríum svo lengi sem ég þvaðraði einhverja þvælu um fína bílinn hans sem ég fyrirleit.
Alli litli frá Tjörn var lítill og astmaveikur, það hvein í honum þegar hann var að slást og það gerði hann oft því Alli litli var sterkur. Hann níddist oft á Alberti. Albert var fóstursonur skólastjórans. Ekki nóg með að hann væri fóstursonur skólastjórans heldur var hann soldið fáránlegur. Soldið tileygður og einhvernveginn skáeygður og með hvella rödd. Skólastjórinn var líka aðventisti. Börn aðventista í 500 mann þorpi eins og Stokkseyri voru alltaf hentugur skotspónn ef ekkert annað var að hafa. Ég man ekki oft eftir því að hafa séð Albert brosa. Hitti hann einusinni á sveitaballi mörgum árum seinna og hann fór að tala um þá sem höfðu níðst á honum. Ég hafði aldrei séð það þannig. Var bara fyndið í frímínútum. Albert vildi hefnd á Alla litla. Alli litli var ennþá sterkur og talaði um það í frystihúsinu á mánudeginum hvernig hann hefði pakkað Alberti saman og sparkað í rassinn á honum svo hann endasendist eftir stéttinni fyrir utan ballið. Alli talaði eins og hann skildi ekkert í því hvað Albert hefði verið að ybba sig á ballinu. Látið eins og krakki.
Gilli GóGó hét Gilli GóGó af því að skammstöfunin á nafninu hans var G.Ó. Hann var líka fósturbarn aðventista. Einusinni, bara einusinni, atvikaðist það að ein stelpan úr okkar bekk kom heim til systur hans og sá að þar voru dúkkur. Sagan að GóGó léki sér með dúkkur var auðspunnin.
Ég ákvað að Siggi Púdda væri svo leiðinlegur að enginn nennti að drekka með honum og þessvegna hefði hann efni á þessum bílum til að keyra í hringi á Selfossi. Sömu göturnar og ég gekk fram og tilbaka með flösku í hendi. Stolt mitt háð því að geta drukkið mikið brennivín þó ég væri lítill rindill. Siggi Púdda keyrði um á glansandi bílum. Býr einhversstaðar í dag með konu og börn líklega. Á stóran bíl.
Hefur ábyggilega enga þörf fyrir að sitja á kvöldin og fremja einhverjar játningar á netið.
skráð klukkan 22:46
Ég var að gerast aftur áskrifandi að bandaríska pönktímaritinu Maximumrock’n’roll. Það er einstaklega gaman að lesa aftur pælingar pönkaranna sem skrifa í það blað, en það er búið að koma út í tuttugu ár og eins og þið sjáið hér þá eru það ýmsir þættir tilverunnar sem pönkurum getur dottið í hug að pæla í. Hér hef ég þó ekki verið að skrifa um tónlist, geri það annarsstaðar.
Einn dálkahöfundanna í MRR skrifar um stefnu bandaríkjastjórnar í HIV forvörnum. Sú stefna er svo skrýtin því að hún byggist á að segja unglingum að stunda ekki kynlíf, þá fái þau ekki kynsjúkdóma, verði ekki ófrísk og fái ekki HIV sýkingu. Rökrétt í sjálfu sér en innilega órökrétt fyrir hvern þann sem hefur pínulítinn skilning á hormónastarfsemi líkamans, hugrenningum unglinga eða “eðli” mannsins.
“Ekkert kynlíf er öruggt kynlíf” er spekin sem hamrað er á, í jesú nafni og halelúja. Sem er náttúrulega rugl þar sem "ekkert kynlíf" er bara "ekkert kynlíf" og ekkert umfram það. Bara eins og að segja að eina vatnið sem óhætt er að drekka er ekkert vatn.
Meðan Clinton stjórnin var við völd lét skipaður landlæknir; Jocelyn Elders, hafa eftir sér að það að fróa hvert öðru væri öruggt kynlíf. Hún var rekin úr embætti undireins og stimpluð andfélagslegur brjálæðingur sem spilla vildi æsku þjóðarinnar.
Ætli George Bush sjálfur hafi ekki verið hreinlífur fram að hjónabandi? Haha. Fullur Frat Boy.
Kennslutæknin; “Gerið eins og ég segi ykkur að gera en ekki eins og ég geri” hefur aldrei virkað vel. Því er það svo að einhverjar tölur frá Sameinuðu þjóðunum munu sýna lága tíðni kynsjúkdóma og óléttra unglinga í löndum þar sem frætt er um kynlíf og kynhegðun meðan annarsstaðar er verra ástand hvað þetta varðar þar sem hamrað er á hreinlífi sem eina möguleikanum til að umgangast kynlíf fram að hjónabandi.
Strákurinn sem skrifaði dálkinn sagði 6000 nýjar smitanir eiga sér stað á dag. Ég fór að velta því fyrir mér hversu margir manneskjur fæddust á dag á þessari jörð.
Fyrst að enn eru kennd þau miðaldafræði að kynlíf utan hjónaband sé saurugt og hættulegt (auðvitað getur það verið hættulegt en hægt er að læra að umgangast hættuleg fyrirbæri þannig að ekki stafi skaði af) hlýtur þá ekki að vera kennt að smitaðir séu óæðra fólk?
skráð klukkan 18:14
“Ég gef ykkur bitrar töflur, í sykurhjúp. Töflurnar eru meinlausar, eitrið liggur í sykrinum.”
Stanislav Lec.
Eitrið liggur í lyginni. Hvernig veruleikanum og sannleikanum er pakkað inn í eitthvað meinleysi. Baneitrað meinleysi sem verður fólki að aldurtila svo skiptir hundruðum og þúsundum og milljónum einstaklinga. Einstaklinga sem lifa og anda og brosa og finnst gaman að lifa, bjóði dagurinn uppá það.
Eins og lærissneiðarnar í kjötborðinu, vaccumpakkaðar, þvegnar af öllu blóði og hári, öllu sem minnir á líf. Réttirnir skírðir einhverju sniðugu og pulsurnar brosa af hverjum vegg biðjandi um að vera étnar en ég sé hvernig dagsgamall kálfurinn leitar að spena og hvernig móður hans þykir vænt um hann án þess að geta skrifað um það bók eða ljóð. Tilfinningar voru raunverulegar áður en mannkyn lærði að skrifa, dýrin þekktu þær, dýrin sem við erum.
Það er bronslituð húð auglýsingahetjanna sem er að ganga af okkur dauðum. Hún lýgur að okkur að við séum ekki heil nema við eltum ímyndina. Sú ímynd á ekkert skylt við lífið. Lífið getur verið biturt og sárt á þess að glata tilgangi sínum eða fegurð. Sykurhúðað deyr það og undir sykurhúðinni verður enn sársaukafyllra að lifa með sjálfsögðum veruleik þess að vera fatlaður, öróttur, feitur eða skrítinn.
Falleg klæði þeirra selja traustið. Brosin kaupa atkvæðin gegnum veggmyndir og skjámyndir og krefjast einskis í staðinn nema þess að við gleypum þær sykurhúðuðu. Með því gefum við upp rétt okkar til að taka ákvarðanir um það sem skiptir máli. Við fáum að velja litinn á sykurhúðina. En innihaldinu ráðum við ekkert um. Tommustærð skjásins, sem færir okkur glataða tilveruna innpakkaða inn í stofu, ráðum við. Hvernig við dreifum þessu á kortið. Tíu mánuðir, tuttugu mánuðir. Getum hnikað okkur til innan vélarinnar en sitjum jafn föst innan veggja hennar.
Eins og þessi orð. Full af merkingu eins og hugsanir okkar geta verið. En finnast aldrei í raunveruleikanum því hann er sykurhúðaður.
skráð klukkan 21:47
Hvernig getur manni aldrei liðið eins og mann langi til að drepa sig? Getur einhver sagt mér það? Er það með því að hafa lífið í svo föstum skorðum að engar skrítnar og mögulega fráleitar hugmyndir komist að. Vald vanans verður svo ríkt að jafnvel óendanlegur geimur hugans gengur eftir reglugerð. Óvæntar hugsanir verði jafn sjaldgæfar og loftsteinar af hættulegri stærðargráðu innan lofthjúps jarðar.
Er þetta ekki bara mannlegt? Hluti af því að velta fyrir sér tilgangi lífsins? Eru kannski þau sem reyna að taka eigið líf ekki að gefast upp á tilgangi lífsins heldur einungis að flýja lífið án þess að hafa velt fyrir sér tilgangi þess. Á sama hátt og þau sem hvorki hata lífið né elska það. Bara lifa því hugsunarlaust. Í tilfinningadeyfð. Eða eru spurningarnar bara of áleitnar fyrir andlegt þrek þeirra eða svörin of augljós?
Einhverjum kann að finnast ég gera of miklar kröfur. Fólk talar við mig sem skilur ekki hvað ég sé að í umhverfinu. Biður mig að útskýra og kemur svo með sömu andsvörin og ég gaf sjálfum mér fyrir mörgum árum. Sem ég er búinn að vinna úr og hugsa útí en næ ekki að útskýra þannig að einstaklingur sem lifir í þeim sama þrönga heimi og ég dvaldist í áður (og neitar því að búa í þröngum heimi) skilji mig. Jafnvel ákveður viðmælandi minn mig þröngsýnan með því að ég vilji vera að benda á, skammast yfir og lagfæra það sem mér þykir rangt fara.
Viðbrögðin við umheiminum og aðdróttunum er alltaf spurningin um hvort maður horfir á glasið sem hálffullt eða hálftómt. Er ég að eyða tíma mínum til einskis og ætti í raun að vera áskrifandi að IKEA bæklingnum frekar en The Match! – A Journal of Evolutionary Anarchism og pönkaratímaritinu Maximumrocknroll, sem eru tímarit þeirra sem hafa alltaf verið á skjön við það sem kallað er almenningsálit.
Auðvitað fá allir skrítnar flugur í hausinn svo að orðið “almenningsálit” finnst mér út í hött því almenningur er rosalega margir einstaklingar. Ég er ekki á leiðinni að drepa mig. Blóm og kransar afþakkaðir en þeim sem vilja minnast mín er bent á mæðrastyrksnefnd. Lítið góðgerðafélag sem verður sífellt mikilvægara í velferðarríkinu.
skráð klukkan 00:08
Ég hef velt því fyrir mér hvor aðilinn sé firrtari og er nú að komast á þá skoðun að báðir séu nokkuð vel haldnir af fyrirbærinu:
Tóbaksframleiðendur vilja öðlast meiri völd í formi fjármagns og vilja því fá ótakmarkaðan aðgang að markaðnum sem er almenningur. Hvert og eitt okkar sem ekki reykir þegar, er möguleg reykingamanneskja og hvert okkar sem reykir þýðir meira klink í kassann.
Íslenska stjórnkerfið með hinn óhugnanlega unglingabókahöfund Þorgrím Þráinsson sem front vill bjarga líkamlegu heilsufari þjóðarinnar og vill allt til þess vinna. M.a. að fórna andlegu heilsufari hennar.
Firring tóbaksframleiðenda felst í kröfu þeirra til að mega hvetja fólk til að byrja að reykja og reykja mikið. Þeir vilja eigna sér kaupmátt okkar. Við eyðum einum þriðja af ævinni í að sofa, einum þriðja í að vinna og svo vilja þeir að við eyðum síðasta þriðjungnum í að reykja. Um leið hirða þeir þann þriðjung lífs okkar sem fer í að vinna því tóbak er dýr fíkn. Við höfum öll hæfileika til sjálfsákvörðunar en ef bent er á hann af þeim sem auglýsa sígarettur sem tákn um sjálfstæði, bætta félagslega stöðu, fegurð og hreysti, þá er sá hæfileiki einskis virði. Þessi möppudýr eru að borga milljónir dollara gegnum skaðabótamál hér og þar og ætla nú að eyða einhverjum álíka upphæðum í skaðabótamál gegn íslenska ríkinu. Fyrir mér þýðir þetta að þeir eiga þegar svo mikið af peningum að þeir gætu brauðfætt heiminn næstu tíu árin þannig að ekkert okkar þyrfti einusinni að vinna. Samt krefjast þeir réttar síns til að græða meira út á versnandi heilsufar almennings.
Svona lið kemur óorði á málstað þeirra sem krefjast frjálsra viðskipta.
Svo er það mótaðilinn. Íslenska ríkið. Engum þeirra sem vann að því að koma á þeirri hertu löggjöf um reykingar sem pirrar tóbaksframleiðendur svo mjög, er raunverulega annt um heilsufar almennings. Þau vilja einungis festa einkalíf okkar enn frekar í reglugerðarfrumskógi. Skapa sjálfu sér minnismerki um leið, sem fólkið sem bjargaði heilsufari þjóðarinnar (kannski á sama hátt og ég vil skapa mér nafn sem pönkhjúkkan sem kom skilningi á hugmyndafræði anarkisma inn í íslenskan menningarheim). Firring þeirra felst í því sama og hrjáir stóran hluta bandarísks almennings; heimurinn er svo vondur að betra er að gefa upp hluta af einkalífinu útá aukið öryggi.
Áttun þess prósentuhluta bandarísks almennings sem sagði já við auknu öryggi út á minna einkalíf nær ekki til svo langt að þau sjái að það er ekkert öryggi í því að hleypa FBI/CIA inn í líf sitt. Að hafa hryðjuverkamann í flugvélinni sinni lagast ekki við að hafa vopnaðan lögguher í stofunni, skilríkjaskyldu á almannafæri eða kameru á hverju götuhorni.
Reykingar sem heilsufarsógnun minnka heldur ekki við að banna það að eitrið sjáist eða heyrist. Að breyta stríðinu gegn auknum reykingum í stríð við frelsi einstaklingsins er sturlun. Og það er enginn skilningur í gangi á eðli þessara sturlunar. Sama hversu mikið þessir aðilar afneita forsjárhyggju og því að með þessu sé farið með fólk eins og fífl þá er það bara ekki rétt. Þeirra sjónarhorn er litað af trú þeirra á ríkisvaldið á kostnað eðlis einstaklingsins. Hugmyndir þeirra eru unnar upp úr faraldsfræðilegum tölum en ekki þeim möguleika að geta pikkað í öxlina á reykingamanni á veitingahúsi og beðið hann vinsamlegast um að geyma það að reykja meðan ég klára kakóið mitt.
Á fyrirlestri sagði æðaskurðlæknir mér og fleirum að hann áliti það ekki sitt hlutverk að skipa fólki að hætta að reykja heldur að hjálpa þeim sem hægt er að hjálpa. Þrátt fyrir stutta reynslu sem hjúkrunarfræðingur hef ég þegar komið að hjúkrun tuga ef ekki hundruða einstaklinga sem liggja á spítala beint vegna reykinga. Það er ekki mitt hlutverk né minn réttur að fordæma þeirra lífsstíl eða takmarka frelsi þeirra.
Ef að ríkið er að hirða stóran hluta af verði tóbaks þá getur það drullast til að reka heilbrigðiskerfi sem getur sinnt því fólki sem það er afæta á.
skráð klukkan 11:48