Ég geisla í dag….og bara þessa dagana yfirhöfuð. Sólin hreinlega öfundar mig, hún er líka bakvið skýin og geislar þar, ég skín hér. Hinummegin við skýin.
Það virðast svo fáir átta sig á því að sólin er bara að skína fyrir sjálfa sig. Hún var ekki sett upp á himininn bara svona til að lífga upp á daginn fyrir okkur morgunfúla liðið sem bölvar rigningunni, vinnunni og fæðingardeginum hvern síðsumarmorgun. Hún á sér eigin tilveru og veit ábyggilega ekki af okkur hérna sem óskum henni bölvunar og blessunar háð skýjafari.
Einu sinni skrifaði ég ljóð sem byrjaði eitthvað á þessa leið:
“Við sólin heilsum óvininum/deginum/í sameiginlegum einmanaleika/á jörðu sem á himni”
Svo var eitthvað meira um sameiginlega aumkvunarverða tilvist okkar sólarinnar. Heh…ég rekst stundum á það í pappírsgramsi og finnst það ennþá flott. Á kannski eftir að nota það seinna meir í texta fyrir Forgarð Helvítis.
Ég átti orðið í vandræðum með að finna andagift í texta- og ljóðaskrif vegna eymdarskorts. Nú nýti ég þá reiði sem lifir og hrærist innra með mér í sátt við aðrar tilfinningar. Reiði er skapandi afl. Í ljóðagerðinni í dag hvet ég fólk til að rísa upp og skera þá á háls sem láta eins og þeir/þau hafi rétt til að segja þeim hvernig á að lifa. Meint myndrænt en ekki bókstaflega. Nóg er að gera á slysó samt.
Ég rekst alltof oft á fólk sem gengur um með hnúta í brjóstinu. Ég held að svoleiðis hnútar komi til af því að viðkomandi nái ekki að tjá sig. Eða að tilfinningar, sem eitthvað í meðvitund einstaklingsins segir að stangist á, eru að blossa upp og hann eða hún veit ekki hvernig á að glíma við þær.
Það eru gerðar kröfur um að vera bæði gallhörð og smérmjúk. Ég kann bæði. Kallaður skrýtinn fyrir en mér er það eðlilegt ástand. Ein stelpa, sem ég hef minnst á áður, sagði að ég hlyti að vera “gay”. Skýrði það þannig að “venjulegir” karlmenn gætu ekki tjáð sig svona eins og ég gerði við hana; um hvernig mér liði gagnvart henni í dag miðað við áður, meðan ég var að fara höndum um líkama hennar með reglulegu millibili. Hún hafði ekki orð á að ég væri “gay” þá.
Skrýtin skrúfa…hún…eða ég.
Gaman að lifa.
skráð klukkan 11:08
“Þjálfun töframanna er mjög erfið. Töframenn verða að eyða heilum árum standandi innan kalkhrings þar til þau geta komist af án hans. Þeir útvíkka kraft sinn smám saman, fyrst um sinn innan hjarta síns, síðan innan líkamans, síðan innan hringsins. Það er ómögulegt að stjórna neinu utan við sjálfa(n) þig fyrr en eftir að þú hefur náð stjórn á eigin öndunarsviði. Það er ekki hægt að breyta neinu fyrr en þú hefur öðlast skilning á því efni sem þú vilt breyta. Auðvitað er fólk að aflima og umbreyta, en það kemur til af föllnum krafti og það að breyta einhverju sem þú skilur ekki er eðli hinnar hreinu illsku.”
Jeanette Winterson – úr “Oranges are not the Only Fruit”
Einstaklingar sem ráðskast með fólk og skipa því fram og til baka eru einfaldlega ekki að skilja annað fólk – þann efnivið sem þau eru að vinna með. Ekki frekar en gullsmiður notar stóra hamra við vinnu sína notar járnsmiðurinn blíð orð við hitað járn.
“Skipað gæti ég væri mér hlýtt” er máltæki sem notað er til að benda á að þeir sem ganga um og skipa fyrir ættu betur að halda kjafti og gera hlutina sjálfir. Ég hef komið að því áður að manneskjur eru ekki gerðar fyrir að lifa undir reglugerðum eða neinni annari utanaðkomandi stjórnun. Samt erum við umkringd reglugerðarbákni og er alla ævi skipað fram og tilbaka. Mér hefur oft fundist þægilegt að vinna eftir fyrirsögn annara en gengið illa að hlýða beinum skipunum. Það er stór munur þar á. Ég lít á það að vinna eftir fyrirsögn þeirra sem hafa vit á verkunum sem samvinnu. Skipanir eru átroðningur á persónufrelsi og vanvirðing við einstaklingana sem ætlað er að hlýða án skilnings.
Þegar imprað er á því að anarkískt skipulag – skipulag án yfirstjórnar – geti ekki gengið upp vegna eiginhagsmunasemi og stjórnunarfríka, er horft til þess hvað illa hefur gengið að halda skipulagi manna gangandi þó að öll tæki til þess séu í fullri virkni.
Það eru einmitt þessi tæki sem skapa vandann og glundroðann. Manneskjur sem hraktar eru á milli stöðva í lífinu missa sýn á nokkrum tilgang með vinnu sinni eða sjálfu sér, finna sér loks tilgang í því að gera skandala og uppsteit, vera með kjafthátt og frekju, einungis til að öðlast tilfinningu fyrir eigin tilveru. Fólk má vaða um og blása sig út eins mikið og það vill fyrir mér, þá má nýta frelsi sitt til þess svo lengi sem það veður ekki yfir mitt frelsi eða annara.
Öll erum við með sköpunarþrá innra með okkur. Hún getur ekki fengið útrás þegar lifað er undir valdníðslu og þá skapast örvinglan.
Anarkismi gefur líf.
skráð klukkan 09:55
Fólk kemur stundum að mér til að segja mér að það hafi ekki trú á að anarkismi gangi upp. Það verði alltaf einhverjir sem hafi ekki trú á jafnrétti og séu ofbeldisseggir. Þessir einhverjir muni alltaf verða til að eyðileggja fyrir heildinni og þessvegna muni skipulag án yfirstjórnar aldrei ganga upp.
Og þegar ég segi þeim að anarkismi geti líka verið leið til betra samfélags - því fleiri sem hafi trú á því að manneskjur þrífist ekki undir reglum og því verði manneskjur að tileinka sér hin æðstu siðferðilegu gildi, því betra geti samfélag okkar orðið, þá segja þau aftur; “en það gengur ekki upp”. Alveg eins og þau óttist að geta ekki varðveitt hugsun sína, vilja og lífsstíl framhjá öllum þeim sem gætu verið þeim ósammála.
Samfélagið í dag er rekið áfram hugsunarlaust. Það er enginn sameiginlegur vilji í gangi nema þörfin fyrir að þrauka – að hafa af vinnudaginn, koma börnunum og sjálfum sér í háttinn og eiga fyrir reikningunum um mánaðamót. Pælingin um lýðræðisríki er dauð orð í munni jakkafataklæddra hátíðisdaga ríkisins.
Auðvitað erum við öll föst í þeirri hugsun að ríkið sé það sem sé, hafi alltaf verið og muni alltaf vera, að ríkið sé óumdeilanlegur hluti samfélags okkar og án þess gengi samfélag manna ekki upp. Sú hugsun situr í fólki þar sem ríkið vinnur hörðum höndum að því dags daglega að koma þeirri hugsun inn.
Svínin í bók George Orwell, “Animal Farm,” breyttu sannleikanum sér í hag smám saman þangað til hin dýrin vissu ekki lengur að ástandið hafði ekki alltaf verið þannig að “öll dýr skyldu vera jöfn en sum dýr jafnari en önnur”. Svínin stálu fortíðinni frá þeim öllum um leið og þau eignuðu sér framtíðina. Þau gerðu sig rétthærri hinum dýrunum og eyddu vitneskjunni um að samfélag dýranna hefði einhverntímann verið öðruvísi.
Ríkið sem við lifum undir er líka svínastía.
Samfélag okkar gengur upp í dag einungis vegna sameiginlegs velvilja einstaklinganna sem halda því saman. Fjölmiðlar sjá um að halda því að okkur að við séum umkringd brjálæðingum, undantekningarnar eiga að réttlæta tilvist reglugerðanna sem loka okkur öll inni.
Þessvegna er fólk hrætt. Hrætt við að tileinka sér nýja hugsun þegar hugsunarleysið heldur því á lífi. Áttunin nær ekki út í þann möguleika að anarkisminn geri meira en að halda því á lífi, hann gefi líf.
skráð klukkan 09:06
“Ég fékk vinnu í kjötbransanum. Á slátrunarhæðinni. Þegar ungneytið kom upp hallann var ég höggvari. Veistu afhverju við vorum kallaðir höggvarar? Er vegna þess að við tökum sleggjuna og við sláum kúna niður með henni. Bamm! Það þarf krafta í kögglum til þess. Heldur betur. Svo hengir keðjumaðurinn upp ketið, hífir það upp, og þeir skera á hálsinn. Þeir láta blóðið renna út fyrst áður en þeir skera hausinn af. Við vorum sterkastir höggvararnir. Hann togar upp ermina á baðsloppnum, spennir upphandlegginn til að sýna vöðvana sem enn vottar fyrir undir gamalli húðinni. Það þarf samt meira en styrk til. Þetta var list. Í högginu. Annars rotaðist kúin bara, eða reiddist. Svo á fjórða áratugnum léta þeir okkur hafa pinnabyssuna. Þú settir hana við ennið bamm! bamm! Maður gæti haldið að allir geti drepið. Ekki aldeilis. Hann lék eins og hann setti málmpinna gegnum kýrhöfuð. “Það þarf enn hæfileika”. Hann brosti að minningunni svo glitti í járnlita tönn.”
Neil Gaiman – úr “American Gods”
Lömbin komu upp hallann í röð, reyndu að ýta hvert öðru eins og þau tryðu því að einhver útgönguleið væri ef þau kæmust lengra á einbreiðri brautinni sem þrýsti að síðum þeirra. Augu þeirra stóðu á stilkum í þessu ókunnuga umhverfi, fullu af hrópum og köllum og blóðlyktinni. Þau náðu aldrei neinum umhugsunartíma afhverju það fremsta í röðinni missti alltaf fótanna og féll niður um op. Útsýn þeirra náði ekki yfir grindverkið þar sem þau föllnu spörkuðu á borðinu meðan röskur maður skar þau á háls. Blóðið streymdi í rennuna, blandað galli úr opnum hálsi.
Þau náðu að sparka úr sér lífinu áður en krókurinn tók um eina löpp, þar var hausinn skorinn alveg af. Færibandið dinglaði með þau upp á næstu hæð þar sem fláningsmennirnar stóðu í röðum, sveittir og kjaftforir. Fyrstu tveir tóku lappirnar af við hné og þriðji risti húðina yfir kviðinn. Karlarnir hnoðuðu höndum sínum undir húðina og losuðu hana upp með miklum átökum. Við endanna var húðinni flett alveg af og nakinn hauslaus skrokkurinn hengdur aftur upp, í þetta sinn á báðum öklunum.
Þar stóð ég, beygði mig í hnjánum, renndi oddlausum hníf inn í hálsraufina og risti upp til að hleypa afgangnum af blóðinu niður úr skrokknum. Ýtti króknum með rjúkandi dauðri nektinni dinglandi inn á iðrabandið. Framhaldið risti niður kviðinn, reif iðrin út og þvoði skrokkinn. Merki í gegnum fótvöðvann og stimpill sýndi að þau hefðu farið í gegnum læknisskoðun. Dæmd hraust lík. Hæf til átu.
Ég sullaði í blóðinu þeirra, safnaði á mig þykku lagi uppfyrir olnboga. Tvær vikur inn í sláturtíðina furðaði ég mig á því einn morguninn að buxurnar hefðu þrengst. Áttaði mig svo. Ég var búinn að gera um 1300 hnébeygjur á dag það sem af var sláturtíð. Það var meðalmagnið af fé sem drepið var á hverjum degi þennan rúma mánuð sem slátrað var þetta haustið. Ég kraup við hvern skrokk, stakk hnífnum í og risti. Stakk, risti upp og ýtti á eftir skrokknum. Tók við næsta, stakk í og risti. Allann daginn.
Þau voru flest fædd þá um vorið. Leik vorsins grunar ekki blóðrautt haustið.
Ég hef ekki borðað dautt dýr núna í ellefu ár. Sakna þess alls ekki. Hef verið haldinn skrýtinn fyrir. Ég hef starfað við aðhlynningu og hjúkrun í um sjö ár. Sakna sláturhússins ekki neitt.
skráð klukkan 19:46
“Allt sem við höfum til að trúa með eru skynfærin. Tækin sem við notum til að taka inn heiminn, sjónina, snertinguna, minnið. Ljúgi þau að okkur, er engu hægt að treysta. Og þó að við trúum ekki þá getum við enga aðra leið farið en þá sem skynfærin leiða okkur, og við verðum að ganga þá leið til enda.”
Neil Gaiman – úr “American Gods”
…og ég veit ekki einusinni hvort að ég er í raun að skrifa þetta, því skyldi ég treysta skynfærum mínum til að vera að leiða mig í gegnum raunveruleikann. Og eru ekki til margir veruleikar? Margar skynjanir á hugtakinu veruleiki? Ég var einmitt í dag að búa til upplýsingaplagg um ofskynjunarsveppi sem vaxa á Íslandi og hvaða áhrif neysla þeirra getur haft á einstaklinginn. Slysa- og bráðamóttakan er að búa sig undir sveppatímabilið í September. Ruglaðir unglingar munu tínast inn og tala út í bláinn (það sem öðru fólki, sem ekki er á sveppum, finnst vera út í bláinn) óvissir um hvað þeir voru að taka.
Ég var að glugga í upplýsingarit og netsíður um vímuefni. Þar var þetta dót allt talið upp á þennan venjulega þurra máta; amfetamín, hass, pillur….víð sjáöldur, örvun, sljóleiki, krampar blablabla en hvergi minnst á hvað þetta getur verið gaman. Svo les fólk þetta og skilur ennþá minna í því afhverju þúsundir og milljónir einstaklinga eru að tína í sig alls konar efni og drasl til að breyta veruleika sínum. Þetta er alltsaman skrifað af fólki sem upplifir annan veruleika en fólk sem hefur áhuga á að rugla í hausnum á sér.
Ég kallaði stundum það að fara á fyllerí, að skipta um andrúmsloft í hausnum á mér. Enda er ég ekki að gera neitt annað ef ég drekk brennivín; breyta skynjun minni á þeim veruleik sem ég lifi við. Nú er ég búinn að læra (að einhverju leyti) að lifa með honum svo brennivínsþambið er óþarft. Brennivín og annað dóp sem meðal við veruleikanum getur verið einstaklega óhollt vegna allra aukaverkananna.
Fólk er alltaf að gera þau mistök að halda sinn veruleik vera þann eina sem um er að ræða og trúa jafnframt á óbrigðulleika hans. Kannski verður maður að halda fast í sinn veruleik til að halda geðheilsunni en það finnst mér vera dæmi um andlegt ójafnvægi frekar en hitt. Að vera hrædd/ur um geðheilsu sína vegna mögulegra áhrifa frá ókunnugum áttum hlýtur að vera veikleikamerki.
Ég man að í mörg ár forðaðist ég að hugsa út í alheiminn, mér fannst ég upplifa eigið tilgangsleysi við að hugsa um stærð alheiminsins útfrá sjálfum mér. Þetta hefur breyst. Mér finnst gaman að pæla í alheiminum og geri það á sama hátt og ég pæli í eigin heimi.
Alveg eins og alheimurinn hefur alla möguleika til að stækka út í hið óendanlega, hef ég möguleika til að stækka og þroskast út í heiminn. Ég get víkkað sjóndeildarhring minn endalaust. Bara ekki vera hræddur við að fara út fyrir veggi kassans.
skráð klukkan 16:52
Setjum svarta kassa í pólitíkusa. Eins og er í flugvélunum. Svo þegar þeir brotlenda, hangandi með allt úti einhversstaðar á almannafæri, er hægt að gramsa í hræinu. Sjá þau í nekt sinni algerri og finna svarta kassann, taka úr honum segulböndin og hlusta á í hverju skepnan var að vasast rétt áður en hann/hún var gripin/n með buxurnar á hælunum, bleyjulaus.
Kannski má innrétta píptæki inn í svarta-kassa-kerfið. Píptækið yrði tengt bullskynjaranum í svarta kassanum. Allir svartir kassar hafa bullskynjara. Svo heyrist píp í hvert skipti sem pólitíkusinn reynir að tala af sannfæringarkrafti um eitthvað sem honum eða henni er í raun alveg sama um. Svona eins og þegar málið er tilkomið í umræðunni vegna stefnu flokksins, það er óvinsælt meðal almennings en þarf samt að að komast í gegn vegna mögulegra hagsmunaárekstra.
Þá þyrfti ekkert okkar að þreyta sig á að fylgjast með fréttunum í sjónvarpinu til að reyna að finna bullið innan um masið. Bara alltaf þegar heyrist píp má gera ráð fyrir að verið sé að bulla. Mælitæki geta nú verið svo ónákvæm að af og til heyrðust óþarfa píp. Það myndu kallast bullskekkjumörk. Kannski soldið bullkennt orð en samt. Með bulli skal bull út reka.
Svo væri hægt að setja allt gengið í rupl-og-ruglskanna á sex mánaða fresti. Þá sæist í skannanum allt sem þeir hafa verið að vasast í. Afrakstrinum yrði komið í dagblöðin. Getum sett undir atkvæði í hverju þeir mættu vera að vasast þegar þeir eiga að vera í vinnunni að vinna samfélaginu til góða.
Þetta yrði miklu einfaldara en að þurfa að vera að kjósa sömu kvikindin aftur og aftur upp á von og óvon. Bara kjósa í þeirri von að þeir geri nú ekkert af sér alvarlegt næstu fjögur árin. Horfa á brosandi myndirnar í auglýsingunum og reyna að meta hvert þeirra sé nú hættuminnst. Ekki þýðir að lesa bæklingana eða hlusta á ræðurnar.
Ekki fyrr en við fáum í þá svarta kassa…..með bullskynjara…..og rupl-og-ruglskanna.
skráð klukkan 00:04
“Djúpstæð fyrirlitning mín og fordómar gagnvart öllum hugmyndum um að eitthvað sem kallað er “guð” geti á nokkurn tíma verið réttlætanlegt í mínu lífi fylgir mér enn. Mér líður vel með það. Fíflalegt í margra augum en ég er ekkert ósáttur heldur við að koma út eins og fífl í augum þeirra sem ég vil ekki líkjast.”
Úr eldra hugarstríði.
Að ég hafi í mér djúpstæða fyrirlitningu gagnvart hverju sem sem kalla má “guð” er ekki alveg rétt. Ég hugsa margt og merki innra með mér á sama hátt og aðrir gera og kalla “guð”, geri líka margt sem aðrir menn gera í “guðs nafni”. Sú djúpstæða fyrirlitning sem ég finn fyrir á frekar við þegar kemur að skipulögðum trúarbrögðum – sem eru brögð til að fá fólk til að trúa.
Ég fyrirlít trúarbrögð af sömu ástæðu og ég fyrirlít ríkisstjórnir, lögregluembætti og stórfyrirtæki. Þetta eru alltsaman vélar og tæki sem ráðskast með manneskjur, ýta okkur fram og tilbaka, pota í okkur ef við ekki gerum eins og til er ætlast og setja okkur alls kyns reglugerðir um hegðun. Það er ekki bara hundleiðinlegt heldur og er það niðurdrepandi og mannskemmandi að lifa við.
Stofnanir á borð við þær sem ég taldi upp hér láta líka gott af sér leiða. Ríkisstjórnin kom á fót vegagerðinni sem leggur vegi fyrir samfélagið. Lögregluembættið hjálpar fólki sem lendir í slysum og Bill Gates gefur fátækum klinkið sitt. Kirkjur koma líka á fót hjálparstofnunum og hjálpa þannig þurfandi. Gott hjá þeim - öllum saman. En hvernig stendur á því að við hin þurfum að gefa eftir hluta af frelsi okkar í skiptum?! Er sama hvaðan gott kemur?
Afhverju þarf ég að eyða helmingi starfsævi minnar í að halda ríkisstjórninni uppi fjárhagslega með skattpínslu. Afhverju má ég ekki borga vegagerðinni þetta beint?
Afhverju getur ekki lögregluembættið verið til staðar og hjálpað fólki sem þarf á því að halda án þess að hafa um leið opinberan rétt til þess að setja mig í járn og loka mig inni ef þeirra persónulega mat segir svo?
Afhverju er fjármálakerfið þannig að Bill Gates kemst upp með það að búa yfir einkarétti sem tryggir honum auðlegð sem honum tækist ekki að eyða á hundraðogfimmtíu mannsöldrum? Að nokkur maður sé svona ríkur er jafn tilgangslaust og að nokkur maður deyji úr hungri á götuhorni.
Afhverju vilja trúarbrögð hvers lands taka sér einkarétt á andlegu lífi mínu og segjast flytja hinn endanleg sannleik, þegar hugur minn býður upp á ómælanlegar víðáttur andlegs lífs og sannleiksleitar sem gefur meira en nokkur stofnun getur gefið?
Hugmyndin um guð er til í mörgum myndum, jafn mörgum og þeir einstaklingar eru sem vilja leita hans. Einkaréttur á einu eða öðru formi er ekki til, jafnvel þó að margir vilji taka sér þann rétt og um leið eigna sér hlutdeild í andlegu lífi okkar allra.
Frá því fólki er sú djúpstæða fyrirlitning sprottin sem ég byrjaði pælingu dagsins á.
skráð klukkan 16:25