“Ég myndi vaða hafsjói og þola sólstingi og gefa burt allar mínar eigur, en ekki fyrir karlmann, því þeir vilja vera í hlutverki þess sem eyðileggur og vilja aldrei láta eyðileggjast. Þessvegna eru þeir óhæfir fyrir rómantíska ást. Undantekningar finnast og ég vona að þeir séu hamingjusamir.”
Jeanette Winterson – úr “Oranges are not the only fruit”
Hjúkkurnar sem ég vann með á Gjörgæslunni gerðu grín að því að þegar karlmenn voru að vakna eftir svæfingar, ringlaðir í hausnum eins og allir sem vakna eftir kannski nokkurra daga þungan svefn á lyfjum umkringdir hvítklæddu fólki vafðir í leiðslur og lök, létu sitt fyrsta verk vera að renna hendinni niður í klof og þreifa á kynfærum sínum - tékka á græjunum. Það hlýtur að vera skelfilegt að þurfa að vera án þess að klóra sér í pungnum marga daga.
Stúlka sem vaknaði hjá mér fyrir ekki svo ýkja löngu hugsaði upphátt; “afhverju gera allir strákar svona?” Ég var að vakna, hjúfraði mig upp að henni svo morgunsperringnum nerist þéttingsfast við mjöðm hennar. Ég reyndi að útskýra að ég vaknaði alltaf stífur, ekki endilega afþví að ég vaknaði graður heldur væri bara morgunsperringur eðlilegt fyrirbæri hjá karlmönnum. Óþreyjan í limnum gerði það að verkum að maður stingi hendinni niður og stryki hann aðeins eða, eins og í þessu tilfelli, neri honum uppvið það sem næst væri, sem var hún.
Ég man eftir atriði úr gamalli bíómynd með Humphrey Bogart eða einhverjum öðrum fyrrverandi ofurnagla. Hann gengur inn þar sem kona sem hann þekkir er fyrir. Hann gengur fast upp að henni svo líkamar þeirra snertast og hún segir; “ertu með byssu í vasanum eða ertu bara svona ánægður að sjá mig?”.
Ég er búinn að fá þetta skot lánað nokkrum sinnum að morgni þegar ég vakna beinstífur og hjúfra mig upp að fallegri konu, samt hættur að nota það núna. Glatað að konur, sem ættu morgunstund með mér sameiginlega, sætu á spjalli og kæmust að raun um það að ég hefði notað sömu orðin í eyru þeirra beggja. Þetta er lítið land.
Ég hef alltaf verið harður á því að karlmenn sem hafa útlit og takta til að geta hlaupið um og nælt sér í nýjar hjásvæfur hverja helgi, hefðu takmarkaðan skilning á kynlífi. Ekki að ég hafi staðið mikið í langtímasamböndum eða nokkurntímann í sambúð (bara í sambýli með vinum) en samt veit ég að fólk lærir á kynlíf af hvoru öðru. Þarafleiðandi lærum við ekki neitt ef við stöldrum aldrei við.
Þarafleiðandi veit ég ekki neitt….Ugh.
Konur eru stundum að spyrja mig útí typpamál karla. Furða sig á einhverjum smáatriðum sem ég hélt að væri á almannavitund, búinn að gleyma því að bara helmingur mannkyns gengur um með typpi. Jafnframt búinn að gleyma því að ég sjálfur er daglega að velta fyrir mér píkumálum kvenna og átta mig ekki á því að auðvitað detta konum í hug svipaðar spurningar og mínar.
skráð klukkan 10:51
Ætli rottur séu ekki skynsöm dýr?
Ég fór að velta þessu fyrir mér í morgun, eða í nótt, man ekki hvort, vegna þess að það sem kallað er lífsgæðakapphlaupið er á ensku kallað “rat race”.
Ég las einhversstaðar að rottur væru harðger dýr. Alltaf var talað um að rottur og kakkalakkar muni lifa af kjarnorkustyrjöldina sem búið var að lofa okkur með ofsóknarbrjálæðiskenndri samvinnu Ronald Reagan og Margaret Tatcher, það var þegar Sovétríkin voru “the evil empire” í munni bandaríkjaforseta. Nú er það Saddam Hussein sem er “the evil dictator”. Nú er ekki talað lengur um kjarnorkuvá af hendi USA eða Englands. Nú er það bara arabi sem er brjálæðingurinn. Reagan er deyjandi grænmeti (og þvílíkur hyllingakór mun ekki fara í gang þegar hann svo drepst) og Tatcher, síðast þegar ég vissi, í vinnu sem “Public Relations” dama hjá tóbakssölufyrirtæki. Þegar hún drepst mun ég hugsa með sjálfum mér að þetta hefði hún getað drattast til að gera fyrr. Þá verður hátíð í Helvíti. Mögulega stjórnarskipti.
Ég las fréttablað í dag. M.a. var haft eftir þjóðaröryggisfulltrúa bandaríkjastjórnar að Hussein væri “illur maður sem ætti eftir að eyðileggja margt í heiminum ef Vesturlönd taki sig ekki saman og breyti stjórnarfyrirkomulagi í Írak”.
Fréttablaðið má hafa eftir Sigga Pönk, hjúkrunarfræðingi, að Bush sé “illur maður sem eigi eftir að eyðileggja margt í heiminum ef heimurinn taki sig ekki saman og breyti stjórnarfyrirkomulagi í Bandaríkjunum”.
Ég er að hugsa um að fara að stúdera rottur betur. Mig langar að vita hvort þær eru í alvöru nógu heimskar til að standa í lífsgæðakapphlaupi þegar nóg er til að éta handa öllum rottum í heiminum. Mig langar að vita hvort að það geti verið rétt að ef að nokkrar rottur koma að rifnum mélpoka, að þær fari í stríð um hver eigi einkarétt á innihaldi pokans og reyni að komast yfir sem mest af honum til að eiga meira mél en þær geta étið.
Mig grunar frekar að rotturnar bara éti nægju sína og fari svo hver í sitt horn til að skíta. Án þess að vera með eitthvað vesen. Þær eru þá skynsamari en sumar aðrar skepnur.
skráð klukkan 18:06
Í morgun var ég að tala við litla stúlku sem misst hafði báða fætur við ökla. Pabbi hennar var með henni, hún tíu til tólf ára gömul, fótasárin gréru vel en nokkuð langt í að hún gæti farið að reyna sig við gervifætur. Ég var að segja þeim, og beindi máli mínu aðallega til föðursins, að ég hefði oft séð börn sem misst hefðu fæturna og lífsgleði þeirra væri svo mikil að svo virtist sem fótaleysið háði þeim ekki neitt að ráði. Í svipsýn virtust þau vera jafn mikið á ferðinni og hver önnur börn sem væru með alla útlimi í lagi.
Þau tóku ekkert undir mál mitt. Urðu niðurlútari en þau höfðu verið áður en ég fór að lýsa þessum fótalausu börnum fyrir þeim og ég fann til nettrar örvæntingartilfinningar yfir því að vera kannski að eyðileggja það litla sjálfstraust sem þau höfðu verið að byggja upp innra með sér frá aðgerðinni. Það var eins og ég hefði verið að ýfa upp einhver sár með því að minna þau á að telpan væri ekki með neina fætur lengur og fengi þá ekki aftur. Sú áminning var þeim erfið jafnvel þó að stubbarnir væru til staðar fyrir augliti þeirra hverja stund.
Ég veit ekki hvort þeim hafði tekist að gleyma staðreyndinni um fótamissinn eða hvort að þau bara voru ómeðvitað búin að ákveða að hætta að hugsa um afleiðingar hans fyrir framtíð telpunnar. Svo kom hjúkkan bara og óvart og vel meinandi hamrar á þessu svo að sársaukinn ýfist upp og hjakkar í brjóstinu, dregur skuggaský yfir hugarhimininn þar sem sólarglæta var farin að láta sjá sig.
Ég vissi þó einhversstaðar innra með mér og hamra á því við sjálfan mig að ég var ekki að eyðileggja neitt. Erfiðir tímar eru alltaf fullir af skini og skúrum og þessi litlu bros sem ég sá hverfa munu koma aftur. Kannski munu þau einhverntímann skilja, svo fremi að þau feðgin muni á nokkurn hátt muna eftir mér, að ég meinti vel og var að reyna að gera gott. Kannski hafa þau horft á mig (eins og ég myndi kannski gera í þeirra aðstæðum) sem einhvern utanaðkomandi inn í reynsluheim þeirra manneskja sem upplifa það að missa fæturna og að horfa upp á þá manneskju sem þeim er kærust líða eins illa og framast er unnt að leggja á nokkra manneskju sem ekki er nema tíu ára.
Þetta var skrítinn draumur. Svipur litlu stúlkunnar á ábyggilega eftir að fylgja mér í allan dag. Hún var svo falleg og svo uppburðarlítil þar sem hún lá undir hvítu lakinu og forðaðist að hugsa um að hún hefði enga fætur lengur. Sömuleiðis svipurinn á föðurnum sem hafði örugglega gert sitt besta til að skapa jákvætt umhverfi með léttum bröndurum, videoi og nammi. Kannski í fyrsta skipti að þurfa virkilega að tala við dóttur sína um eitthvað sem skipti raunverulegu máli.
skráð klukkan 12:16
Í stuttu spjalli við unga lögreglukonu í vinnunni um daginn kom ég að spurningu sem mér hefur stundum dottið í hug gegnum tíðina. Hvernig væri með djammið? Gætu þau ekki lent í því að rekast á einhverja dóna sem þau hefðu fjarlægt af götunum helgina áður? Hún sagði mér þá að þau færu ekkert á djammið með öðru fólki. Þau sem væru á vakt saman djömmuðu saman. Gegnum vaktavinnuna misstu þau oft af tækifærum til að skemmta sér með gömlum vinum, sem ekki eru löggur, og þannig misstu þau smám saman tengslin við þá. Í staðinn kæmu vinnufélagarnir.
Þessi félagslega einangrun sem, samkvæmt þessu, ungt lögreglufólk upplifir hljómar furðulega. Ef að hjúkrunarfræðingar lentu í því sama gegnum sína vinnu, held ég að hætta væri á að hugmyndafræðilegur botninn dytti að einhverju leyti úr okkar starfi. Við færum að einangrast og líta á skjólstæðinga okkar frekar sem viðfangsefni en manneskjur. Í þeirri heildrænu mynd sem hjúkrunarfræðingar reyna að gera sér af sínum skjólstæðingum verður að finnast áttun á þeirra félagslega umhverfi. Annars breytist manneskjan sem við erum að hjálpa gegnum einhverja erfiðleika í “kviðverkina sem fara í röntgen á eftir” og “handarsárið inni á stofu tvö”. Ekki að við tölum ekki stundum þannig en værum við að einhverju leyti einangruð frá umheiminum færum við að meina þetta.
Ég held að lögregluþjónum sem hafa mest persónuleg samskipti við vinnufélaga auk fjölskyldu, sé hún til staðar, sé hætt við að fara að upplifa önnur samskipti sín úti í samfélaginu á nótunum “við og hinir”. Fara að flokka fólk niður eftir því hvort það er möguleg viðfangsefni eða ekki. Allir breytast í fólk sem þau gætu þurft að handtaka einhverntímann. Kannski hætta þau að hafa áhuga á því sem er í gangi úti í samfélaginu nema það komi þeim beint við gegnum starfið. Allt umrót þýðir bara erfið vakt fyrir þeim. Á sama tíma og hjarta mitt myndi gleðjast yfir því að sjá fullt af fólki mæta við ríkisstjórnarhúsið til að mótmæla t.d. skattþjófnaði ríkisstjórnarinnar, mér efst í huga þá að kannski væri almenningur að því kominn að sýna skynsemi og vilja til að stýra þessu landi betur gegnum samvinnu og jafnræði, myndi afskiftur þjónn réttvísinnar hugsa sem svo að þessi fífl væru nú bara að skapa vandræði.
Yfirlýstur tilgangur lögreglunnar er þjónusta við samfélagið. Til þess þurfa þeir launaþrælar sem starfa við lögregluna að vera í tengslum við samfélagið sem þeim er ætlað að þjóna.
skráð klukkan 18:55
Á farfuglaheimili í Frankfurt deildi ég herbergi með nokkrum öðrum karlmönnum. Einum þeirra frá Colorado í Bandaríkjum N-Ameríku. Við deildum morgunverði seinni daginn minn í borginni og spjölluðum heillengi. Hann sagði mér að í hans heimafylki gengi fólk ekki um með hönd í hjartastað og tóm augun á fánanum í hyllingu, heldur væru almennar efasemdir í gangi um heilindi George Bush í sínum stríðsæsingum, kenningar væru í gangi um að ákveðnir hópar starfsfólks Pentagon og tvíburaturnanna, sem eyðilagðir voru hinn of oft nefnda Septemberdag, hefðu fengið aðvörun og sagt að halda sig heima þennan dag.
Margt fleira spjölluðum við um óheilindi ríkisstjórnar BNA. Ég tók eftir og furðaði mig á, án þess að nefna það, að hann notaði orðið “við” þegar hann talaði um hegðun fulltrúa BNA á erlendri grundu eða fjöldahreyfinga heimafyrir. “Við” réðumst inn í þetta eða hitt landið, “við” trúum því að “við” höfum rétt fyrir okkur o.s.frv. jafnvel þó að hann hefði persónulega skömm á því sem hinir kanarnir höfðu verið að gera hér og þar í nafni BNA.
Þetta er algengt, held ég, í almennri umræðu; að fólk tali um sjálft sig sem hluta af einhverju sem tilheyrir einhverjum sem vill svo til að búa í sama landi og þau sjálf. Hér heima er talað um “strákana okkar” og að “okkur” gangi svona og svona þegar handboltalið frá íslandi er að keppa á erlendri grundu. Það eru líka “við” sem “eigum” fallegustu stúlkurnar og sterkustu karlmennina, magnaðasta landið og hreinasta vatnið.
Það eru þá líka “við” sem göngum svo langt til að skríða fyrir erlendum ríkisstjórnum að mannréttindi eru brotin möglunarlaust, “við” erum líka reiðubúin til að fórna hreinleika náttúrunnar til þess að græða meiri peninga. “Við” ætlum að skera niður fjárlög til mennta- og heilbrigðiskerfis þartil “við” sættumst á þá lygi að betra sé að koma þessu í hendurnar á einkareknum fyrirtækjum vildarvina ráðamanna.
Nei.
Ekki ég.
Það bara vill svo til að ég bý í sama landi og hópur af áhugafólki um handbolta, gangi þeim allt í haginn, en þeir koma mér yfirleitt ekki við og við eigum engin tengsl utan að við tölum sama tungumál. Ég bý líka í sama landi og hópur af fólki sem kalla sig ríkisstjórn og halda sig eiga rétt til meiri mannréttinda en þau okkar sem eru ekki í ríkisstjórn. Þau koma mér ekki við en láta þannig samt. Ég á mér engan forseta, flokk eða stjórn.
Ég á heima á Íslandi og finnst það gott og gaman. Ég afneita samt allri ábyrgð á því sem annað fólk, sem hér býr, gerir (af sér). Og ég neita því einnig að hverjum sem er leyfist að klína því á mig sem hann eða hún er að gera, undir því yfirskini að við séum bæði skráð með búsetu hérlendis. Við lifum öll okkar lífum að einhverju leyti í sameiningu en alltaf fyrst og fremst í sitthvoru lagi.
skráð klukkan 07:43
“Haf varann á gagnvart leiðtoga sem hamrar stríðstrommur til að æsa borgarana til þjóðrembu, því þjóðarstoltið er sannarlega tvíeggjað sverð. Það bæði örvar blóðið um leið og það þrengir að huganum. Og þegar stríðstrommurnar hafa náð örvandi dyn og blóðið sýður af hatri og hugurinn hefur lokast, þarf leiðtoginn ekki að hafa fyrir því að afnema réttindi borgaranna. Heldur munu borgararnir, innblásnir af óttanum og uppfullir af þjóðarstolti, gefa eftir réttindi sín til leiðtogans og það með glöðu geði.
Hvernig veit ég þetta? Þetta er það sem ég hef gert og ég er Sesar.”
Júlíus Sesar um þjóðernishyggju (fékk þetta sent með tölvupósti)
Lygin um að valið standi milli þess að gefa eftir frelsi sitt eða deyja hörmulegum dauða er jafngömul þeirri tilhneigingu manna að ráðskast með líf annara. “Annaðhvort hlýðir þú mér eða það fer illa fyrir þér, og það er rétt afþví að ÉG er að segja þér það” byrja foreldrar líklega áður en börn þeirra hafa náð málþroska.
Verkstjórinn fullyrðir að þú verðir að gera eins og hann/hún segir, annars verðir þú atvinnulaus og um leið bjargarlaus. Hver leiðtogi tekur sér ákveðið virðingarstig án þess að hafa unnið sér það inn á annan hátt en að taka sér leiðtogastöðuna. Með þeirri ávirðingu fylgja þau forréttindi að þau sem eru leidd gefa eftir rétt sinn til að vera eigin leiðtogar. Fólk er látið taka því sem sannleik að það sé ekki um aðra möguleika að ræða en að gefa eftir meðfædd réttindi sín til að labba sig gegnum lífið á eigin forsendum og eigin vegum. Þessi lygi er svo ævaforn að hún er jafnvel sögð vera hluti af eðli mannsins (reyndar eru búið að pota ótrúlegustu hlutum inn í eðli mannsins, jafnvel gagnkynhneigð).
Eins og Júlíus Sesar benti á þá er auðveldlega hægt að plokka af fólki mannréttindi þess með því einu að koma inn hjá því þjóðarstolti. Þjóðarstolt fær fólk til að efast um mikilvægi sín sem einstaklinga vegna mikilvægis þess að varðveita heildarmyndina. Fánaveifur, þjóðtrú, þjóðsöngur og hönd í hjartastað eru nokkrir siðir sem frekar er ætlað að viðhalda þjóðarstoltinu. Að fá að vera með er öllum manneskjum mikilvægt. Við erum félagsverur líklega og það er okkur mikilvægt að vera ekki ein með hausnum á sjálfum okkur (það verður hvorteðer sífellt erfiðara að fá að vera einn með eigin haus í fjölmiðlafárinu sem vill gleypa hverja hugsun).
Þjóðarstoltið gerir t.d. sífellt meiri skattpínslu leiðtogunum auðvelda; bara benda á þá lygi að skattpeningunum sé ætlað að efla mikilfengleik lands og þjóðar, þegar mikilfengleiki lands og þjóðar skiptir í raun ekki nokkru máli fyrir persónulega hamingju hvers og eins okkar.
Þjóðarstoltið gerir ríkisstjórn USA kleift að halda vopnaframleiðendum sínum góðum og halda í stríð við hvern sem hefur yfir olíu að ráða. Þjóðarstoltið gerir líka breskum og bandarískum vopnaframleiðendum kleift að selja vopn fyrir þúsundir milljarða dollara árlega, til fátækari ríkja “þriðja” heimsins. Þjóðarstoltið er að myrða fólk um allan heim, í Palestínu, N-Írlandi, fyrrum Jugóslavíu, Afghanistan og hverju einasta öðru ríki sem á sér nafn og jakkafatafígúru sem leiðtoga.
Þjóðremba er gluggalaust fangelsi.
skráð klukkan 15:33
Tröll taki Hallgrímskirkju.
Ég hef lengi þolað það að einhver arty-farty kristlingar hafi fundið upp á því að láta klukkur Hallgrímskirkju spila einhver stef. En þetta er farið að verða ágætt, eða hundleiðinlegt. Ekki nóg með að þessi glamurmaskína sé að dingla sér á kortérsfresti yfir daginn venjulega heldur þá sjaldan að hjúkkan ég á frí á sunnudögum þá hefst langtímaglamur til messukalls löngu fyrir hádegi þegar almennir vinnuþrælar vilja fá að liggja í bælinu og (láta) klóra sér í friði. Hvað þá að þetta dótarí vekji hamingju mína þegar ég er að reyna að lúlla í mig orku eftir fjöruga nætuvakt á slysa-og bráðamóttökunni.
Þegar ég hef dvalist í múslimalöndum þá þykir mér bænaköllin frá moskum þeirra mun áheyrilegri og músíkalskari en hið íslenska klukknaglamur. Klukkuglamur getur verið hátíðlegt þegar notað í hófi, virðulegt við útfarir og glettilegt við brúðkaup en fjandinn hafi það að rekstraraðilar þessa minjasafns um deyjandi trúarbrögð hafi rétt til að láta sinn tónlistarsmekk yfir alla miðbæjarbúa ganga.
…og nú er ég farinn að skrifa eins og andlaus og leiður dálkahöfundur af baksíðu fréttablaðsins….
Gay Pride gangan var svo kúl. Páll Óskar dásamlega ýktur og andinn yfir göngufólki jákvæður og allir í góðum gír. Meðan ég sá til. Ég var farinn heim að leggja mig fyrir næturvaktina áður en þök fóru að hrynja.
Á næsta ári langar mig, ásamt öðrum hardcore/pönkurum að vera með sér bíl í göngunni. Vera með græjur á vagni og spila hátt sing-a-long hardcore og pönklög hverra textar ýta undir jákvæðni, víðsýni og upphefja fjölbreytni (kynferðislegrar) mannlegrar hegðunar. Svo hoppum við um á pallinum og syngjum með. Helst hálf- og allsnakin í sveittum dansi. Lög hljómsveita eins og Limp Wrist, the Queers, Pansy Division og fjölda annara auk íslensku sveitanna I Adapt og minnar eigin DYS gætu passað vel saman á safndiski sem myndi hljóma niður laugaveginn.
GAY HARDCORE PUNK er kúl.
Verðum að leggja þetta fyrir hátíðarnefnd næsta árs.
skráð klukkan 17:03