Árið 1992 var ég á flakki í London með Pétri vini mínum, við keyptum plötur eins og við gátum borið, létum tattóvera okkur og drukkum svo mikið brennivín að starfsfólk Heathrow er ennþá miður sín. Á þessu djammi pikkaði ég m.a. upp eintak af pönktímaritinu Maximumrock’n’roll. Þema blaðsins þá var “punks over 30”. Nokkur viðtöl voru við pönkara sem voru komnir yfir þrítugt og voru ennþá að pönkast.
Pönktímritið HeartAttack verður í September tileinkað þemanu pönkurum sem orðnir eru 35 ára og eldri. Pælingin á að vera hvernig pönkarar á þessum aldri nái því að fúnkera í samfélagi hinna venjulegu og samt varðveita sín sjónarmið. Ég sendi þeim eftirfarandi grein:
Being a punk hasn’t always been something that I could explain in any philosophical way. Surviving in a community that doesn’t understand why you are not satisfied with merely breathing in front of the TV and listening to music from the radio can be hard. The vicious circle of weird logic for acceptable behavior that people stuff down your throat when you break the rules can be tough when you are only twelve years old and the only punk in a fishing and farming community of 500 souls.
I didn’t know about the existence of punk until some years later. I found a newspaper article with pictures of people who had their faces decorated with safety pins and their own blood. I didn’t really feel like behaving like the article described them but I found this fascinating still. I had been cutting my hair myself, pierced my ears and, for years, fighting my mothers tendency to keep her little boy as pretty looking as she saw fitting. I didn’t fit, I tried, but I just didn’t fit.
Years of drinking and boredom, drinking because of boredom and being bored of drinking and all the time nurturing dreams of doing something creative, and inbetween trying to actually live some of my dreams, made me sick. I tried to escape my surroundings in Iceland through a non-governmental organisation wich delivered me for one year to Germany doing voluntary work. Along with horrendous drinking sessions with the German punks, I worked in a theater and in a childrens daycare center.
Working with children was a new experience for me since it was the first time I had a job that actually included touching other people. Since my previous work experience included my parents dairy/meat farm, the fish factory in our village, a fox fur farm and a slaughterhouse, this was also the first time I did work that did not include slaughtering and/or exploiting animals. Some of the children voiced their unhappiness when my time to go back came and I left them. That was new for me too; actually working somewhere where people were grateful and respected me for my work.
When I came back to Iceland my family was happy to see me. Not like some of my gutterpunk drinking mates in Göttingen, I actually had a family who loved me. The experience with the children made me seek work in a nursing home. The work involved washing, feeding, dressing and in any other way taking care of daily needs of people disabled from sickness and/or old age. It was carefully demonstrated to me how to fold the sheets on the beds. No one told me how to respect the patients private life or private parts, or how to do things in their time or to do things for and with the disabled not to them, that was something I had to learn by myself. The old people were grateful and again I felt this strange and beautiful feeling of doing something that touched other persons in a good way.
After working at this nursing home for some months it suddenly popped into my head: I could become a professional nurse. That was a way I could actually work and still feel like I was doing something that mattered, work that mattered both to myself and other people. Working only to receive money meant work for alcohol and the occasional punk record, and at the time I was already getting quite bored with that drunkpunk lifestyle. Four years of university studies later I am a professional nurse and an active anarchist punk, thirty five years old.
At the nursing home most of my workmates had come up to me after a few weeks and confessed that they had been scared of me when I first showed up, they said that now they knew that I was a good person. Dreadlock mohawk, facial piercings and black tattoos somehow didn’t fit into their idea of a person who cares for the elderly. My fellow nurses and medics at the intensive care and the Emergency Unit are as surprised each time they are reminded that I am an anarchist and also a screaming vocalist of a grindcore band and another punk band. The hardcore kids find it hilarious, some of them, that I am a nurse. My patients don’t mind. They look into my eyes, listen to me and feel the touch of my hand. They are not scared of my nose ring or tattoos.
When people are sick they let go of the masks society teaches us to carry. Maybe they like the fact that their nurse looks a bit fucked up since after a car accident they feel rather fucked up themselves. I also stutter sometimes and that, as a social handicap, could make persons who feel temporarily handicapped themselves, less uneasy about their situation. Especially when they realise that despite the facts that their nurse is a punk and has a speech problem, he knows what he is doing.
Dropping the masks and allowing ourselves to be human is what punk is about for me. As a professional nurse and a lifestyle punk I sense that. Even when I work in a state run hospital. Life is too short to not to do something that matters.
Siggi (Vocalist of Forgarður Helvítis and Dys) in Iceland
punknurse@helviti.com
P.S. Ég fer á eftir í flug til Köben og verð á flakki milli rokkhátíða í þremur löndum næsta mánuðinn. Uppfærsla hins daglega hugarstríðs verður háð internetaðgengi á ýmsum stöðum. Miðað við hve auðvelt aðgengi var í Asíu í fyrra þá ætti þetta að hafast líka.
skráð klukkan 09:46
Það er í tísku að vera hálfviti.
Við dóttir mín áttum á laugardag leið hjá þar sem fm957 (eða fm989 man ekki hvort ruslið það var) rúta var á ferðinni með skemmtiatriði. Fimm eða sex ungir menn tóku þátt í keppni skipulagðri af einhverjum starfsmönnum blaðurstöðvanna. Þeir áttu að hella í sig bjór, stökkva ofaní fiskikar fullt af vatni og mjólk, krækja í sólgleraugu af botninum og setja þau upp. Síðan hella í sig öðrum bjór, hlaupa í hring og éta tvo ánamaðka. Sumir ældu þeim og þurftu þá að tína upp í sig bútana til að vera ekki úr leik. Það var greinilega mikilvægt að vera ekki úr leik. Þessum mikilvæga leik.
Leikstjórnandinn hæddist að þeim og lét í það skína hversu mikil fífl þeir væru nú að gera þetta af fúsum og frjálsum vilja. Áhorfendur hristu hausinn yfir þessu og ygldu sig yfir ormaátinu. Allir virtust sammála um að þessi leikur væri bara fyrir fífl og að leikendur, leikstjórnendur og áhorfendur væru að gera sig að fíflum með því að taka þátt í þessu.
Ég er hamingjusamlega laus við að vera með nokkra sjónvarpsdagskrá sem virkan þátt í mínu lífi en hef heyrt af því og séð glitta í eitthvað dagskrárefni á mínum vinnustað. Útvarp er heldur ekki mengunarvaldur, á mínu heimili, a.m.k. engar froðupoppstöðvar. Það er þó að skilja að í hverjum “frjálsum” miðli sé alið á því að gott sé að vera fífl, hafa ekki skoðanir sem skipta máli heldur rífa mátulega mikinn kjaft án þess að hafa nokkuð að segja, bera ekki virðingu fyrir neinu, allra síst sjálfum/sjálfri sér.
Dýrkun á áfengi er mikilvægur þáttur og klassískur. Eyða skal hugsuninni um að það sé alls ekki sjálfsagður hlutur að vera fullur um helgar. Þú skalt vera sólbekkjabrúnt, nett vöðvastælt frasakvikindi með tísuktribaltattó og vandlega uppsetta óreiðugreiðslu til að smella við. Láttu ríða og þér verður riðið. Opnaðu kjaftinn og láttu hella í þig. Syngdu með froðunni án þess að leggja merkingu í orðin. Því merkingin er engin. Fallega fólkið er eilíft og því skulum við vera falleg að eilífu.
Grafið ykkur holu og drepist, vesalingar.
skráð klukkan 09:46
“Þá svaraði Han-Ló:
Kínaveldi hefur haft þúsund konúnga, tvær þúsundir keisara og þrjár þúsundir harðstjóra. En sá einn getur orðið sigurvegari Kínaveldis, sem skilur leyndardóma þess.”
Úr smásögunni “Temúdsjín snýr heim” eftir Halldór Kiljan Laxness.
Ég hitt konu um daginn sem spurði mig hvort að ég hefði tekið þátt í mótmælunum við heimsókn Kínaforseta, ég játaði því. Hún sagðist standa með Kína í þessu máli. Greinilegt væri að Falun Gong liðar væru styrkir af bandarískum fjársterkum aðilum sem nýttu sér Falun Gong til að koma óorði á kommúnismann og Kína.
Ég jánkaði þessu og gekk burt. Það eru nokkrir dagar síðan þessi stuttu samskipti áttu sér stað en þau hafa setið í mér. Aðallega vegna þess að þessi kona sagðist standa með Kína í þessu máli einfaldlega afþví að hún er yfirlýstur kommúnisti og Kína er kallað kommúnískt ríki. Líklega lítur hún líka þannig á að þar sem í þessu tilfelli séu andstæðingar Kína (kapitalistarnir sem vilja koma óorði á Kína) líka hennar andstæðingar, verði hún að standa með Kína hvað sem á dynur.
Hún sagði við mig; “getur þú hugsað þér að mótmæla við hliðina á Hannesi Hólmstein”?
Þó að mér sýnist sá einstaklingur vera ömurlega lasinn íhaldsrugludallur þá get ég ekki farið að leggja af skoðanir mínar þó svo vilji til að einhver sem ég er yfirleitt innilega ósammála sé óvart sammála mér um eitthvað eitt atriði. Alveg eins og með mótmæli almennings gegn hnattvæðingu kapitalisma víða um heim, þá var þátttaka fólks hérlendis í mótmælum útaf stjórnsemi íslenskra yfirvalda, byggð á ýmsum forsendum.
Ég er anarkisti og tók þátt til að benda á að allar ríkisstjórnir gera það sem þeim sýnist við almenning svo lengi sem handbendi þeirra komast upp með það. Og siðleysi athafna þeirra hafa engin mörk nema þau sem almenningur setur með rödd sinni.
Þetta er höfuðlaus her sem verður að vera sammála um að vera ósammála til að geta sparkað í einhver þau rassgöt sem þörf er á. Að skapa sér pólitískan sértrúarsöfnuð utan um eigin haus og nokkurra vina kemur aldrei til með að breyta neinu.
Í mögulegu samfélagi anarkista byggast öll samskipti manna á virðingu. Fjölbreytni einstaklinganna verður í hávegum höfð. Það þýðir að Hannes Hólmstein fær að hafa sínar kapitalísku skoðanir í friði fyrir mér svo lengi sem hann reynir ekki að láta þær bitna á mér eða mínu félagslega umhverfi.
skráð klukkan 01:23