Okkur ber að fagna lífinu eins og við þekkjum það í hvert sinn (hvern dag, á hverjum stað). Taka undir með öðrum sem syngja okkar söng og horfast óhrædd í augu við hin sem ganga glaðbeitt um götur og engi. Okkur ber að upphefja hverja hugsun sem sprottin er af okkar eigin sál því þar býr frumkvæðið sem er kveikjan að öllu sem er einhvers virði.
Lífsgleðin er mikilvægasti eiginleiki okkar allra, því fólk sem upplifir hana, sprottna í sjálfinu, ber enga virðingu fyrir reglugerðum. Reglugerðir skila sér inn í líf okkar og hugsun bæði úr okkar ytri og innri félagslegu hringjum. Þær vilja hafa á okkur taumhald og stýri og þakka sjálfum sér jafnvel brosið í augum okkar því engin reglugerð þekkir eða skilur uppsprettu hins hvikula bross.
Að þakka öðrum en sjálfum sér (öðrum manneskjum eða fyrirbærum) lífsgleðina er misskilningur því hún (eins og ástin) getur ekki sprottið annarsstaðar en innanfrá, lífsgleðin getur vaknað af ytri þáttum en ekki skapast þar.
Lífsgleðin felst aldrei í eigninni. Eignarhugtakið virkar í báðar áttir. Eigandinn telur sig hafa hlutinn undir höndum en hluturinn staðsetur eigandann því eignarhugtakinu fylgir hlutverk og þarmeð skyldur. Eigandinn verður líka eign í þeim valdaleik.
Að ætla sér að finna líf og lífsgleði með því að skella sinni eign á hluti er sjálfsmorð því hlutirnir verða aldrei annað en dauðir hlutir. Neytandinn er drepinn af þeim hlutum sem hann neytir því þeir setjast á hann og í hann og eru dauðir.
Það á bæði við um efnislega hluti og félagslegar skyldur og hlutverk. Jeppi, skáti, guð, húsmóðir, pönkari. Ekkert af þessu fær líf nema það taki líf neytandans.
Því á lífsgleðin sér ekki uppsprettu nema í innsta kjarna manneskjunnar þar sem engin heftandi öfl ná til. Mörg okkar þekkja ekki sinn innsta kjarna, óttast hann því og vilja ekki vita af honum. Þannig nær raunveruleg og náttúruleg lífsgleði þeirra aldrei að koma fram heldur reyna þau að skapa hana gegnum efnislega og huglæga hluti.
skráð klukkan 11:38
Við sitjum saman og borðum ís. Rólegheitastemning. Gerum, með sjálfum okkur, góðlátlegt grín að fólkinu sem gengur fram hjá og sjálfum okkur um leið.
Hún spyr: "Siggi, hvernig finnst þér ég vera í pilsi?"
Ég er að háma í mig ísinn og svara ekki strax en er þó með hreinskilið svar á reiðum höndum:
"Mér finnst þú virka eldri í síðu pilsi."
Hún: "Þetta er ekki sítt pils."
Ég: "Fyrir mér er þetta sítt pils."
Hún: "og ég verð eldri í svona pilsi?
Ég: "Jamm- bara svona konulegri"
-kannski húsmóðurleg hehe
-
-
Hún: "Ég ætla aldrei að ganga oftar í pilsi!
Umræður um hana í pilsi eða ekki deyja einhvernveginn út eða leita annað meðan við keyrum heim á hennar bíl. Þegar við komum heim grípur hún stól úr stofunni og rýkur með hann inn á baðherbergi. Ég gái að góðum disk og glugga í bókaskápinn eftir lesefni þar til kemur tími á næturvaktina mína. Hún stormar eitthvað um íbúðina einbeitt á svip meðan ég les. Ég sé útundan mér að hún er komin í gallabuxur.
Svo stormar hún inn í stofu, bremsar fyrir framan mig, hvessir á mig augun og bendir á buxurnar sínar.
"Hva ætlarðu nú aldrei að ganga í pilsi aftur?" hvái ég.
"Sumar konur eru svona, pæla svona mikið í útliti, ég er ein af þeim".
Ég var bara hreinskilinn goddamit
skráð klukkan 03:12
Lítið betur í eigin barm! við vitum ekki einusinni hvar lífið lifir um þessar mundir, eða hvað það er, og hvað það heitir! Skiljið okkur eftir eina, án bóka, og við munum þegar í stað villast og týnast – vitum ekki hverju við eigum að tilheyra, hvaða skoðanir við eigum að hafa, hvað okkur ber að hata og hvað við eigum að elska, fyrir hverju við eigum að bera virðingu og hvað við eigum að fyrirlíta. Það vefst meira að segja fyrir okkur að vera manneskjur – manneskjur með raunverulegt eigið hold og blóð, við skömmumst okkar fyrir það, teljum það smánarlegt og reynum að vera einhver áður óþekkt sam-menni. Við erum andvana fædd og langt er síðan við hættum að vera börn lifandi feðra og þetta fellur okkur æ betur í geð. Við höfum komist á bragðið. Bráðum finnum við upp einhverja aðferð til að fæðast af hugmynd.
Úr “Minnisblöð úr Undirdjúpunum” eftir Dostojevskí
Við trúum því að lífið sé eitthvað sem við höfum hönd á fest. Að tilveran sé eins og hún eigi að vera og geti ekki orðið öðruvísi. Breytingar á tilveru okkar eru þá taldar umtalsverðar þegar skipt er um atvinnu eða málað í nýjum lit þegar í raun er verið að snúa sér frá útsýni eins rimlaglugga til sama útsýnis gegnum annan og mála fangelsið í nýjum lit.
Tilvera okkar er samsett úr hlutverkum og stöðum útdeilt af hinu samþykkta félagslega kerfi eins og guð almáttugur útdeilir réttu og röngu. Hver sem ekki uppfyllir kröfur síns hlutverks fær útdeild sjúkdómsstimpli. Stimpillinn sjálfur er sjúkdómur og nægir til að gera hvern man sjúkan að ganga um þekkjandi sjálfan sig félagslega óhæfan.
Hlutverkin sem útdeilt er til okkar bera í sér skyldur. Félagslega reglugerð. Foreldrar, uppaldir innan reglugerðarinnar senda börn sín til reglugerðarmeistaranna, sálfræðinga, uppeldisfræðinga, lögreglu og láta setja þau á lyf, ef og þegar þau sýna hegðun sem stangast á við hlutverk þeirra sem barna. Hugmyndir foreldranna um hvernig “rétt” hegðun barnanna skuli vera geta stangast alvarlega á við langanir og þrár barnanna. Uppruni þeirra hugmynda sem foreldrarnir gera sér er margvíslegur og getur verið þeim ókunnugur og ómeðvitaður. Allt fólk sem eignast börn telur sig vera að finna upp hjólið.
Foreldrar láta börn sín ganga í gegnum allt það sem þau sjálf hötuðu og fyrirlitu í sínu uppeldi. Þau lifa sjálf í ösku drauma sinna og halda það þýða að afkvæmi þeirra geti ekki lifað sína eigin, trúa því ekki að þau eigi sér drauma og skilja ekki að draumar barna þeirra geta verið langt utan eigin snertanleika.
Hvert barn er í hjarta sínu anarkisti. Það fæðist án nafns, án stimpils, án flokkunar en rekur sig á veggi þartil það reisir veggina inni í hjarta sínu.
skráð klukkan 20:18
Allir eru ljóð
Sumir eru vel kveðnir
Aðrir sæmilega
Ýmsir hljóma vel
meðan aðrir menn eru
nánast óprenthæfir
Spurðu sjálfan þig:
er ég sígilt ljóð
eða tækifærisvísa
Þeyr – af plötunni “Mjötviður Mær”
Ég þori ekki
að stinga úr mér augun
þó skeiðin sé vel brýnd
mig grunar að þá fyrst
fari ég að sjá
Siggi Pönk - á skrýtnum degi einhverntímann
Mig grunar að hægt sé að sjá sjálfa(n) sig í skýrara ljósi fjarlægi maður alla spegla úr umhverfi sínu og virki sig í að horfa á sjálf sitt í stað myndarinnar sem umlykur það. Spegillinn beinir augunum að þeim hlutum sem ekki skipta máli í raun. Ekki vil ég þó mæla gegn því að við hugsum um útlit okkar að einhverju leyti, en til hvers að hafa fína pakkningu utan um það sem kannski ekkert er. Eða enginn veit hvað er. Okkar innri maður hefur alla möguleika til að verða sú manneskja sem við óskum eftir og þannig geta gæði hins innri manns sýnt sig í þeim spegli sem augu og skynjun annara eru.
Ræktun hins innri manns er það sem ég vildi frekar í hávegum haft í því samfélagi sem ég þrífst í frekar en gyllingar þeirra sem kannski hafa ekkert að segja þó þeir tali mikið.
Í viðtali sem ég sá við Odd Nerdrum, norska listamanninn sem gerði typpið á sér heimsfrægt á teprulandinu íslandi, sagðist hann vera uppi á röngum tíma. Fyrir tvö hundruð árum var list í hans stíl í hávegum höfð en nú væri hún álitin leiðinleg og eins væri komið fyrir heimspekinni.
Það er meira að segja svo illa komið fyrir heimspekinni að fólk hváir og jesúsar sig yfir því að ég skuli ekki vera með loftnetstengingu fyrir sjónvarp. Bókstaflega væri hægt að lesa ævisögu milljóna einstaklinga uppúr sjónvarpsdagskrá hvers tíma.
Ég sagði einum hjúkrunarfræðingi sem ég vinn með að ég hefði gerst hjúkrunarfræðingar afþví að lífið væri of stutt til að vera ekki að gera eitthvað af viti. Hún sagðist hafa þá skoðun að lífið væri of stutt til að vera að gera eitthvað af viti. Það tæki því ekki. Ergó, að gera eitthvað af viti í lífinu er erfitt, það krefst hugsunar og megi hinn almáttugi sjónvarpsguð forða okkur frá því.
Ég hef líka orðið var við það að mörgum finnst það stórmerkilegt að ég skuli skrifa hugleiðingar mínar hér á hverjum degi. Mér hinsvegar finnst það sjálfsagt og oft nauðsynlegt og furða mig á því að ekki skuli fleiri vera að velta heiminum fyrir sér á þennan hátt.
skráð klukkan 16:58
Stefán vinur minn og trommuleikari í andspyrnupönkhljómsveitinni DYS, er kennari í Austurbæjarskóla. Í gær bað hann mig að mæta í skólann í mínum leðurjakka á þemadaga. Hann var að sýna bekk af tólf ára börnum myndbönd með ýmsu hipparokki og svo Napalm Death, S.O.D. og Slipknot. Síðan spiluðum við tvö lög af tilvonandi afurð Forgarðs Helvítis og Stebbi sagði börnunum frá því að sami maður og væri að öskra þarna, væri maðurinn sem sæti hérna hjá þeim og að þessi sami maður væri starfandi hjúkrunarfræðingur.
Það fannst börnunum skrýtið.
Svo talaði ég við bekkinn og sagði þeim frá hvað heillaði mig við þessa gerð tónlistar. Sagði þeim frá kraftinum og fjörinu. Minnti þau sérstaklega á að til þess að geta gert svona tónlist þýddi ekki að vera að reykja eða drekka brennivín með. Til þess að geta öskrað svona mætti maður ekki reykja og til þess að geta spilað svona hratt þýddi ekki að vera fullur.
Ég minnti þau líka á hvernig stelpur koma fyrir í myndböndunum á popptíví, dansa bara með til skrauts í bikini. Hinsvegar í minni tónlist þá væru stelpurnar með að hoppa og skoppa á tónleikum, þær væru með bara eins og strákarnir en ekki í einhverju bikinirugli.
Ég sagði þeim líka frá því hversu gefandi væri að standa í vinnunni í kringum þessa tónlist; æfa og skipuleggja tónleika, svo kæmi fólk og skemmti sér og það væri svo gefandi að hafa gert það fyrir þau. Auk þess lýsti ég stuttlega fyrir þeim um hvað textarnir snerust, að öskrin snerust ekki bara um að öskra.
Stebbi var að þessu, að spila fyrir þau þessa tónlist og fá mig til að sýna mig og tala við þau, til að vekja þau til umhugsunar um hvað fjölmenningarpælingin snerist um. Að fólk (eins og ég) sem skæri sig úr þyrfti ekki að vera eitthvað óprenthæfara en annað. Hann hefur oft áður spilað fyrir krakkana sína metal og hardcore tónlist til að víkka sjóndeildarhring þeirra og þau taka vel í það.
Markaðurinn beinir æ meir sjónum sínum að börnum sem kúnnahóp og vill gera sálir þeirra að sínum. Fólk eins og Stebbi gerir sitt til að benda þeim á aðra möguleika og segja þeim að neikvæðnistimpillinn sem pönkarar hafa alltaf haft á sér er bara eins réttur og þau ákveða sjálf.
skráð klukkan 11:21
Hver maður á í fórum sínum minningar sem hannn segir ekki öllum frá, í mesta lagi vinum sínum. Svo eru aðrar sem hann segir ekki einu sinni vinum sínum frá, aðeins sjálfum sér, og það meira að segja í laumi. Að lokum eru svo þær sem maðurinn er jafnvel hræddur við að trúa sjálfum sér fyrir, og hver sómakær maður sankar að sér dágóðum slatta af slíku. Mætti jafnvel orða það svo að því sómakærari sem maðurinn væri, því meira ætti hann af slíku.
Úr bókinni “Minnisblöð Úr Undirdjúpunum” eftir Fjodor Dostojevskí
Ég er alltaf að lagast meir og meir af fælni minni við eigin hugsanir. Áður átti ég það til að hafa áhyggjur af hugdettum mínum og laumaðist við að leita uppruna þeirra innan reynsluheims míns og hugarheims, var þó hálffeiminn við það, líklega af ótta við hvað ég gæti fundið þar.
Þetta tengist ekkert alltaf kynlífi, ótrúlegt en satt. Ég hef stundum verið í vandræðum með að losna við þráhyggjukenndar hugsanir um stórar sagir þegar einhver situr fyrir framan mig á stól. Ég stenst það orðið að plokka hár úr peysum ókunnugra, en eftir að ég lærði að setja upp nálar hjá fólki og taka blóðprufur stend ég mig að því að horfa með áfergju á greinilega utanáliggjandi æðar á handleggjum fólks. Það skilst mér þó að sé algengt hjá hjúkrunarfræðingum sem eru ungir í starfi.
Minningar geta ásótt mig, sérstaklega þegar svefninum er ætlað að sækja á. Eftir að ég varð fyrir hótunum stærri strákahóps tólf ára gamall eyddi ég ábyggilega heilu ári í að hugsa um afhverju ég var svona mikill rindill að hafa ekki getað bara lamið helvítin. Pirringur yfir misheppnuðum uppákomum í ástarsamböndum poppar upp þegar einmanaleikinn ágerist undir kaldri sæng. En með auknu sjálfstrausti og þar með sátt við sjálfan mig og líf mitt er þetta hætt. Ég sofna sáttur á kvöldin af þeirri einföldu ástæðu að lífið er of stutt til að eyða því í rugl eins og sjálfsásakanir.
Hugur minn leynir enn á sér og ýmislegt þar í gangi sem ég skrifa hvorki hér né annarsstaðar.
Ég er heldur ekki viss um að ég þekki sjálfur sumt af því sem er á sveimi í mínum hugarheimi. Bæði djúp hafsins eru enn mönnum ókunn og vegir guðs eru kristnum órannsakanlegir, því skyldi ekki minn hugur vera flókinn.
skráð klukkan 00:43
Einhverjir segja að ástin sé blind, aðrir að blind ást sé ekki raunveruleg ást enn aðrir að ástin geti yfirstigið allt og einhverjir hippar sögðu “all you need is love”.
Þegar ég velti hippaspekinni fyrir mér, “að allt sem þarf er ást”, og reyni að tengja það við tilraunir ástarinnar til að yfirstíga alla erfiðleika vil ég bæta því við að auk ástarinnar þurfi skilning. Ást án skilnings er blind ást og því ekki raunveruleg.
Nú vil ég ekki krefjast þess að fólk þurfi endalaust að vera að hafa tilfinningar sínar flokkaðar og vera með alla hluti á hreinu, ég vil frekar meina að lífið eigi að vera leikur og þá um leið ástarleikur. Ég er þó að pæla í þessu vegna svo margra tilvika þar sem fólk er að draga hvert annað á asnaeyrunum, ljúga og misskilja, oft í blindni. Allir hafa heyrt um og þekkja af eigin raun sárindi fólks sem fékk aldrei að vita allan sannleikann um samband sitt við fyrrverandi fyrr en eftirá og þá af munnmælasögum. Allir hafa líka heyrt um hjónin sem skildu, og fóru jafnvel að leggja fæð á hvort annað, afþví að annað þeirra kreisti tannkremstúbuna á annan hátt en hitt hafði vanið sig á.
Ást án skilnings og umburðarlyndis er afskaplega viðkvæmt fyrirbæri og spurn vaknar enn hjá mér hvort að ást án skilnings og umburðarlyndis sé nokkuð sem beri að reyna að halda uppá. Sú ást getur ekki rist djúpt.
Einstaklingar sem horfa í gallana (það sem þeim finnst vera gallar) og láta þá angra sig án þess að geta rætt þá (án þess að gera sér raunverulega grein fyrir því hvað það er sem angrar, mögulega vegna þess að það sem truflar liggur hjá þeim sjálfum) eiga sitthvað ólært. Aðrir sem halda í sitt og halda það rétt einungis afþví að það er þeirra eigin, hafa ekki skilið ástina og átta sig þessvegna ekki á umburðarlyndinu sem felst í henni, hvorki gagnvart hinum aðilanum (aðilunum) eða sjálfum sér. Einstaklingur sem leyfir sjálfum sér ekki að opna hugann elskar sjálfan sig ekki á réttan hátt.
Fyrst verður að elska sjálfa(n) sig til að geta elskað aðra.
Lífið í ástinni og ástin í lífinu er lífslangur lærdómur, þegar maður hættir að læra þarf að hrista upp í sjálfum/sjálfri sér og finna sér nýtt sjónarhorn og sjónarhornin eiga ekki að vera bókstaflega hyrnd heldur hringlaga.
skráð klukkan 12:55