Daglegt Hugarstríð Sigga Pönk


föstudagur, maí 17, 2002

“Hvern elskar þú mest?”
“Ég elska mömmu mína mest”
“Já – en ég elska pabba minn mest”
“En hvað segirðu þá við mömmu þína þegar þú ert ein með henni?”
“Ég segi bara eitthvað fallegt við hana svo hún verði ekki leið”


Brot úr samræðum milli sex ára dóttur minnar og fimm ára frænku hennar.

Við fórum yfir girðinguna inn í álfaskóginn þegar ég var búinn að sverja að þetta með úlfana og birnina í skóginum hefði bara verið plat í mér. Við hvísluðumst á til að trufla ekki álfana. Hún spurði mig hvort ég héldi að það væru í alvörunni til álfar. Ég sagðist ekki vera viss en ég vildi ekki trufla þá ef þeir væru til. Henni fannst það góð speki og sagðist ætla að gera það líka.

Eftir að við höfðum gengið álfaskóginn á enda, þennan hálfa hektara eða svo, settumst við niður í rjóðri og sögðum hvort öðru sögur. Hún byrjaði og notaði leikmuni úr greinum:

“Einusinni var stórt og mjög gamalt tré úti í skógi. Tréð var mjög gamalt. Einn dag var lítil stelpa á gangi í skóginum og kom að trénu. Þegar hún kom við tréð hrundi það á hliðina. Hún hljóp heim til mömmu sinnar og fékk fulla stóra skál af vatni. Hún fór með vatnið að trénu og hellti því á ræturnar og beið eftir að tréð lifnaði við en ekkert gerðist. Hún fór heim og kom aftur daginn eftir til að gá hvort að tréð hefði lifnað við en það lá ennþá. Hún kom enn einu sinni en tréð var ekki lifnað við og svo aftur enn einn daginn en tréð var ekki lifnað við. Svo einn daginn þá reisti tréð sig við og stelpan kom og settist á grein.”

Í sundlauginn hafði ég kennt henni hvernig maður plokkar lauf af blómi og telur “hann elskar mig hann elskar mig ekki” þar til sannleikurinn kemur í ljós með síðasta blaðinu. Við laugin blómstruðu fíflar sem fengu að kenna á þessum leik sem endaði alltaf á því að “hann elskar mig”, svo tók hún utan um mig og kyssti mig afþví blómið hafði sagt henni að pabbi hennar elskaði hana.


skráð klukkan 12:16

fimmtudagur, maí 16, 2002

Ef okkur skortir langsýn í sögulegum efnum, má líkja okkur við vísindamann, sem athugar dýralífið í vatnsdropa, eins og það birtist í smásjánni, og gleymir því, að úthafið er til.

Úr “Símon Bólívar” eftir Hendrik Van Loon

Þessi skortur á langsýn í sögulegum efnum birtist víða. Ungt fólk heldur sig ódauðlegt og hótar sjálfsmorði fyrir fimmtugt af ótta við að gamlast í háttum. Sama fólk skilur ekki hvernig lífið gat gengið fyrir sig án GSM og lítur á aðra sem afturhaldssinna. Enn aðrir horfa í þann vatnsdropa sem núverandi stjórnmála-og efnahagsástand er og veit ekki til þess að nokkur möguleiki sé á öðru.

Að horfa í dropann og skilja ekki hafið gerir það að verkum að maðurinn einangrast. Þá förum við að hegða okkur eins og við séum ein í heiminum og munum aldrei eignast börn. Ef ég horfi í dropann og skil ekki hafið læt ég það mig engu skipta þó að t.d. fólk sé myrt í Palestínu, Afghanistan eða Svíþjóð af fylgismönnum og útsendurum stærsta herveldis heims.

Ég fer að gæta þess að vita einungis af því sem ég vil vita, lesa bara fjölmiðla sem segja mér að heimurinn utan vatnsdropans sé slæmur en allt sé í lagi því að ég hafi stofnanir sem sjái um öryggið fyrir mig.

Kannski er eins með vatnsdropann og hyldýpið sem Nietszche sagði okkur frá; að ef að við horfum inn í það fer hyldýpið að horfa inn í okkur? Þannig gæti ég dúðað mig inn í þá takmörkun sem vatnsdropinn veitir og ekki hugsað um afleiðingar þess að ég láti einkennisklædd dusilmenni komast upp með að troða á náunganum. Gleymt því að það kemur fólk til með að lifa hérna eftir að ég er hættur að anda og það á skilið að hafa alveg jafn gaman af lífinu og ég er að hamast við að gera.

Til að öðlast skilning á þeim vatnsdropa sem líf mitt er verð ég að skilja að við erum öll bara dropi í hafið. En margir dropar er ein stök bára og enn fleiri er heil holskefla. Ef ég skil betur hvernig droparnir, sem við erum, samlagast í hafinu, get ég (og hvert og eitt okkar) skapað öldurót. Öldurótið er það sem vinnur á skerjum.

skráð klukkan 09:53

miðvikudagur, maí 15, 2002

Mikið andskoti er óstjórnlega ömurlegt að fletta mogganum þessa dagana. Þessi “óháði miðill” er svo uppfullur af hamingjuóskafréttum af tilvonandi landvinningum Hryðjuverkasamtaka Norður Atlantshafsins (NATO) að mig langar til að skeina mig á honum og senda ritstjórninni afraksturinn í pakka, vil bara ekki fá prentsvertu í rasshárin.

Skyndilega er fréttir af hórdómi og undirlægjuhætti orðnar fagnaðarefni þegar lýst er samningum íslensku ríkisstjórnarinnar við stríðsæsingamennina handan hafsins. Þeir fagna því, íslensku möppudýrin, að fá að láta stóru kallana ríða sér í rassgat.

En það eru ekki þeir sem munu vakna upp með buxurnar á hælunum og undarlegt göngulag. Það er almenningur í þeim löndum sem herlistamennirnir gera að óvinum sínum, því hernaðarvélarnar þrífast einungis á því að eiga óvini.

Óvini búa þeir sér til í öðrum feitum köllum í jakkafötum sem eru nógu langt í burtu, til að auðvelt sé að ljúga upp á þá auðvirðilegri glæpum, en þeim sjálfum tekst að breiða yfir heima fyrir.

Þeir feitu, rauðsprengdu kallar eru líka sjúkir í hausnum af valdagræðgi og gera hvaðeina til að halda sér í sessi. Þeir fagna því að jakkafatakallar í vestri ógni sér í austri og hræða þjóð sína, skapa og espa upp með henni fordóma gagnvart hverju því sem úr “hinni illu höfuðátt” kemur. Þannig er hægt að búa sér til siðferðilega réttan grundvöll fyrir því að þjóðin svelti og kunni ekki að lesa, að heilaþvegið ungt fólk sé klætt í einkennisbúninga og myrt.

Þú getur fengið heila þjóð til að sætta sig við ótrúlegustu hluti ef þú gerir hana nógu hrædda við einhvern sameiginlegan óvin.

Við verðum að hætta að vera hrædd og átta okkur á því að þetta eru bara trúðar. Þeir eru jafn hlægilegir og hverjir aðrir trúðar og þeir eru bara hættulegir svo lengi sem við leyfum þeim að halda völdum.


skráð klukkan 19:28

þriðjudagur, maí 14, 2002

Bandaríska áróðursvélin, þarmeð taldar kvikmyndir og sjónvarp, skekkir mjög hugmyndir fólks um lífið í Bandaríkjunum. Það er stundum erfitt fyrir fólk í öðrum löndum að trúa því að í miðju heimsveldinu. í miðborgum Washington, Detroit, Baltimore og Chicago sé barnadauði svipaður því sem gerist í fátækustu löndum Rómönsku Ameríku. Lífslíkur eru hærri í Bangladesh heldur en meðal þeldökkra karlmanna í Bandaríkjunum. Meira en tvær milljónir Bandaríkjamanna eru á bak við lás og slá. Rúmlega 45 milljónir njóta engrar heilsugæslu. Allt tengist þetta hernaðarútgjöldunum sem á hverju ári soga til sín meira og meira fjármagn frá lífsnauðsynlegri velferðarþjónustu.

Sara Flounders,
brot úr erindi sem hún hélt á friðarráðstefnu Samtaka Herstöðvaandstæðinga.

Ég sat friðarráðstefnuna á föstudag og laugardag. Stundum hélt ég að heilinn minn myndi ekki ná að meðtaka allt það upplýsingastreymi sem flæddi fram frá fyrirlesurunum, sem voru frá baráttusamtökum friðarsinna frá Danmörku, Englandi og USA.

Megininntakið í þeim upplýsingum sem þau veittu okkur um stöðu friðar- og ófriðarmála sem tengjast NATO er að stríð eru viðskipti. Allt fólkið sem er sprengt, skotið, sært, stungið, fangelsað, hatað, myrt, nauðgað, barið, limlest, svelt, meitt og aðskilið frá fjölskyldum sínum er að miklu leyti að verða fyrir því vegna þess að innan NATO byggist efnahagur hervelda eins og USA á hernaði.

Svo ég vitni aftur í Söru Flounders þá er “kapitalismi kerfi sem snýst um vægðarlausa samkeppni milli risavaxinna einokunarfyrirtækja sem nærast á stríðsrekstri. Afkoma þessara fyrirtækja veltur algjörlega á markaðsyfirráðum þeirra og linnulausum straumi milljarða dollara til hernaðarútgjalda.”

Þessi sömu fyrirtæki hafa alla spotta til að toga í, innan ríkisstjórnar USA, og herveldið USA beitir því þrýstingi og hótunum innan NATO til að stjórnir annara ríkja innan safnaðarins játi hverju því sem þeirra fyrirætlunum hentar. Hvaðeina sem er gott fyrir viðskiptin.

Hryðjuverkaárásin í NY þann 11. sept s.l. var happadráttur fyrir þennan bisness: Skyndilega gátu þeir heimtað 45 milljarða dollara AUKAfjárveitingu til hernaðarmála án þess að þinginu væri “siðferðilega stætt” á því að neita.

Árið 1999 kom fram í þróunarskýrslu Sameinuðu Þjóðanna að það myndi kosta í kringum 40 milljarða dollara á ári að útrýma fátækt í heiminum.

Á þessu ári verða mörg hundruð bráðnauðsynleg verkefni slegin af í USA vegna hernaðarútgjalda. Til dæmis hafa framlög til verkþjálfunar ungmenna verið skorin niður í aðeins 45 milljónir dollara. Ein Osprey flugvél kostar 84 milljónir. Bandaríska varnarmálaráðuneytið lagt inn pöntun á 45 Osprey herþotum til viðbótar þeim 1500 flugvélum sem það hefur yfir að ráða nú þegar (Sara Flounders).

FUCK NATO kl 17.00 í dag og alla daga.


skráð klukkan 11:17

mánudagur, maí 13, 2002

Í dag er fyrsti dagur í FUCK NATO átakinu. Reyndar hófst átakið fyrir margt löngu og mun standa lengi áfram því að þeir kapitalistar sem eru orðnir háðir hernaði um að ná til sín fjármagni og völdum, munu ekki sleppa sínu báráttulaust.

Löggan hringdi í mig í vinnuna á slysa- og bráðamóttökunni og spurði hvort að “þú og þínir” ætluðu að vera með mikil mótmæli í gangi í sambandi við þetta FUCK NATO sem ég virtist standa fyrir. Ég sagði þeim að þetta væru lítið meira en tónleikar sem hétu þetta en auðvitað nær merkingin dýpra. Ég a.m.k. lofaði því að ég myndi ekki standa fyrir óeirðum því þar sem ég væri að vinna á slysó vildi ég ekki fylla húsið af slösuðu fólki.

Markmiðið er náttúrulega að sá einhverjum fræjum meðal þess fólk sem bæði kemur á tónleikana, þeim sem spila á tónleikunum og þeirra sem sjá auglýsingar og umfjöllun. Fæstir nenna að pæla mikið í hversu sjúk samtök NATO eru eða hversu sjúk markmið NATO eru, þegar stærstu þjóðirnar sem standa að þeim beita hervaldi til að ná yfirráðum yfir olíulendum og beita þrýstingi til að smærri þjóðir, eins og Ísland, samþykki allt sem á að gera.

Svo reyna þessi grey, eins og íslenskir ráðherrar, að halda haus og blaðra um virðingu þess að vera hluti af þessu ógnar- og hryðjuverkabatteríi því þeir geta ekki annað. Skömmin er of mikil til að geta játað það opinberlega að kapitalismakerfið sem við búum við geri það að verkum að efnahagsástæður halda ríkinu innan NATO og banna nokkrum að beita neitunarvaldi ætli hann sér ekki að fremja efnahagslegt sjálfsmorð.

Svo eru líka fræg (en ekki fleyg) orð einfeldingsins sem er valdamesti maður í heimi; “either you are with us or you are against us”. Þetta er ódulin hótun frá mesta herveldi í heimi til ríkja eins og Rússlands. “Gangið í NATO eða við sprengjum ykkur líka”.

Ef ykkur finnst þessar pælingar yfirþyrmandi og finnið fyrir magnleysi gagnvart þessu ógeði þá vil ég vitna í einn fyrirlesara, á friðarráðstefnu herstöðvaandstæðinga á síðastliðinn laugardag, sem sagði “hver manneskja er friðarhreyfing í sjálfu sér.”

Skipulögð mótmæli verða gangi á Hagatorgi (þeim hluta sem ekki er afgirtur) fyrir framan hótel Sögu á morgun klukkan 17.00 og standa yfir til klukkan 19.00. En klukkan 19.00 hefst einmitt seinna kvöld FUCK NATO hátíðarinnar.

Það er hverju og einu okkar í sjálfsvald sett hvernig við mótmælum en þetta er það sem ég vit til að sé skipulagt.

MÓTMÆLUM Á DAGINN OG ROKKUM Á KVÖLDIN.

skráð klukkan 11:28


This page is powered by Blogger. Isn't yours?