Það er náttúrulega misjafnt eftir mönnun á hverjum vinnustað en ég hef á tilfinningunni að fólk sem starfi í heilbrigðisgeiranum sé léttara á bárunni í sambandi við kynlíf, og umræður um kynlíf og tilfinningar almennt, heldur en víða annarsstaðar. Þessvegna er oft grínast með kynlíf og kynhegðun rædd í kaffipásum án þess að margir fari hjá sér. Kannski er þetta bara svona í kringum mig en ég held ekki.
Á einum af sjúkradeildunum sem ég hef starfað á, starfaði ég, eins og vanalega, með mörgum konum og nokkrum karlmönnum. Einn af þessum karlmönnum var í sambúð með öðrum karlmanni, gott ef þeir voru ekki hamingjusamlega giftir.
Eitthvert kvöldið var útséð með að hringja þyrfti út aukavakt fyrir morgunvaktina daginn eftir. Ein hjúkkan settist við símann með númeralista fyrir framan sig. Þar sem klukkan var orðin margt setti hún upp spurnarsvip og hugsaði upphátt hvort að “ekki væru allir farnir að sofa?” Ég svaraði henni að bragði að “klukkan væri ekki nema ellefu og fólk væri í mesta lagi að ríða!” Þetta vakti kátínu viðstaddra og eitthvað var skotið á mig og minn kjafthátt, en allt í góðu.
Svo varð sú okkar hjúkkanna sem sat við símann skrýtin á svip því að hún leit á símanúmer hommans sem var í sinni sambúð og hugsaði aftur upphátt hvort að “hann væri að ríða líka.” Þá fitjuðu viðstaddar konur upp á nefið og virtist ekkert lítast á tilhugsunina um að þessir tveir ástföngnu karlmenn væru í ástaratlotum.
Ég hef oft orðið var við það að konum líst ekkert á blikuna, vitandi af tveimur karlmönnum í ástarleik. Allt frá því að það var húmor hjá mér og nokkrum æskulýðsvinum að kyssast, bara til að ganga fram af kærustum og vinkonum, hefur þetta vakið athygli mína, að mörgum konum finnst sitt kynlíf heilagt og fegurðin ein, en má ekki til þess vita að hommar stundi kynlíf líka.
Nú er það altalað að hommar verði fyrir aðkasti frá öðrum karlmönnum. Stundum er sagt að þeir sem hati homma fyrir hvað þeir eru, séu karlmenn sem eru óöruggir og óvissir um stöðu sína í lífinu, þar á meðal kynlífinu. Ég hef lesið og heyrt að konur séu ánægðar með að umgangast homma því að þeir “skilji” konur betur en aðrir karlmenn og hægt sé að umgangast þá án þess að kynferðisleg spenna fari í gang.
Samt finnst mér nokkuð algeng, og nú tala ég bara út frá persónulegri umgengni við konur, að nett fyrirlitning á kynlífi homma sé gangi meðal margra kvenna. Sama hversu fordómalausar viðkomandi konur eru almennt gagnvart samkynhneigðu fólki.
Nú get ég ekki sagt sjálfur til um eigin fordóma en samt finnst mér það sjálfsagður hlutur að allt megi vera í gangi í kynlífi svo lengi sem báðir eða allir aðilar eru að hafa gaman af því. Líka karlmenn við karlmenn. Þó svo að ég sjálfur sjái ekkert sexý við (aðra :) karlmenn þá verð ég að gera mér grein fyrir því að hvert og eitt okkar horfir mismunandi augum á kynlíf. Ef ég ætla að halda því fram að mín kynhegðun sé heilagari en annari ætti ég annaðhvort að fara að vinna eitthvað í þeim viðhorfum eða að grafa mér djúpa holu.
skráð klukkan 13:27
Helgi Hóseason er hetja. Ein af fáum hetjum á Íslandi. Fyrir þau sem ekki vita þá er hann maðurinn sem sletti skyrinu. Hann sletti skyri yfir æðstu ráðamenn þjóðarinnar þegar gengið var milli kirkju og þings við þingsetningu. Það var gert í mótmælaskyni við að hann fengi ekki að hafa sína hentisemi við að vera tekinn út úr þjóðskrá ef ég man rétt.
Hann stendur líka oft niðri í bæ og gengur um með heimasmíðuð mótmælaspjöld m.a. gegn hræsni kristninnar. Einn í stríði.
Hann er hetja.
Væri ég jafn hugaður og hann færi ég að hugsa mér til hreyfings fyrir næstu þingsetningu. Ég færi í sláturhús og keypti af þeim nokkra lítra af dýrablóði. Ég myndi síðan koma mér fyrir nálægt gönguleið ráðamanna og gusa blóðinu yfir þau.
Þetta myndi ég gera til að minna þetta fólk á að það er að gera sig og alla íslensku þjóðina samseka um þau morð sem eru að eiga sér stað í Palestínu. Líka með því að vera hlutaðeigandi að NATO, en það eru samtök hagsmunaaðila vopnasölufyrirtækja meðal annars.
Kannski myndi ég nota gerviblóð frekar en dýrablóð þar sem ég er grænmetisæta og þarafleiðandi ekkert hrifinn af því að vera að gefa sláturhúsunum peninga fyrir dýrablóð. Mögulega yrði kæran líka harðari ef ég notaði dýrablóð vegna þess að sá lífræni úrgangur sem blóð frá sláturhúsum kallast, gæti verið sagt auka sýkingarhættu og því væri árásin álitin alvarlegri en ella.
Hinsvegar stendur dýrablóð örlítið nær þeim raunveruleika sem möguleg fórnarlömb mín hamast við að fjarlægjast. Blóð sem rennur er staðreynd, ömurleg staðreynd.
Það má líka útfæra þetta þannig að blóðinu helli ég í þunna poka eða blöðrur og bindi fyrir. Fleygi svo að göngunni úr fjarlægð svo skettist upp á þau þegar pokarnir skella í götunni. Kjól- og hvítklæddur presturinn yrði flottur eftirá. Þá gæti ég fengið nokkra félaga mína með mér. Ef einhverjir þeirra væru nógu hugaðir. Ef ég væri nógu hugaður.
Þau mega alveg fá blóðið í hausinn þó ekki væri nema út á þá fyrirlitningu sem fátækt fólk glímir við á Íslandi. Eini stuðningurinn sem yfirvöld veita er við þá auðmenn sem eru atvinnurekendur og vinna að því að fólk verði fátækt áfram og fátækara en það þegar er.
Hellum blóði yfir kvikindin segi ég. Og beini orðum mínum til einstaklinga hugaðri mér.
skráð klukkan 16:42
Kraftur einstaklingsins og sá styrkur sem býr í hverju og einu okkar en virðist nýtast illa hefur oft verið tilefni vangavelta hjá mér. Líka hvernig fólk dregur sjálft sig niður og hvernig fólk er dregið niður af öðrum, beint og óbeint, meðvitað og ómeðvitað.
Ég hef ótrúlega oft hitt ungar konur sem kalla sjálfar sig druslur og eru kallaðar druslur af öðrum. Munurinn á stimplun stráka og stelpna sem eltast við kynhvöt sína er oft umræddur en sú umræða virðist ekki hafa skilað neinu. Við strákarnir erum ennþá jafn miklar hetjur ef við ríðum meira og fleirum en meðalmaðurinn, meðan áhugasamar stúlkur sem sinna kynlífi sem áhugamáli eru druslur og hórur.
Ann-Linn Gillou bendir á í sínum hluta Píkutorfunnar – “Það eru ekki til neinar druslur!”- að ýtt sé undir kjötmarkaðspælinguna á hverjum skjá (MTV) en samt er drusluhegðun bönnuð. Ég átti einmitt leið framhjá sjónvarpi á kvöldvaktinni á slysó í gær og á skjánum voru tvær blondínur með glansandi augu á bar. Svo fóru þær í sleik og önnur þeirra sýndi á sér brjóstin framan í kameruna.
Þetta hefði verið kúl ef að þær hefðu verið að fara í sleik og veifa á sér brjóstunum á eigin forsendum, afþví að þær væru svo hugaðar að vilja ganga fram af alþjóð, en ruslTíVí hefur engan áhuga á huguðum stelpum, ruslTíVí hefur áhuga á druslum. Ég vona bara að þessar stelpur gerir sér grein fyrir því þegar stimplanir eins og hægt er að taka mín skrif berast til þeirra, að ruslTíVí er druslan, ekki þær. Félagslegar stofnanir eins og ruslTíVí vinna í því að búa til druslur af því druslur eru spennandi. Þær gera allskyns hluti sem okkur strákunum finnast spennandi því auðvitað erum við graðir líka og megum meiraaðsegja vera það. Ann-Linn bendir á einmitt á þann tvískinnung að það sé kúl að vera drusluleg en samt er það bannað.
Þær ungu konur sem segja mér frá því að þær séu druslur ganga útfrá því að þeirra löngun til að lifa kynlífi geri þær að druslum. Þeim er kennt það þannig af einhverjum öðrum, kannski ósýnilegum, því það er ekki hægt að benda á neinn einn og segja “það var hann/hún sem sagði að ég yrði drusla ef ég svæfi hjá hverjum þeim sem mér þykir þess verðugur”. Ef að röddin sem stimplar þig er nafngreinanleg er hægt að negla niður þann sem talaði og krefja hann rökstuðnings á sínu blaðri og spyrja með hvaða rétti hann eða hún dreifi stimplum. Þessvegna er þessar raddir yfirleitt ósýnilegar, eins og hvert annað félagslegt tannhjól.
Ég held að röddin sem kemur innanfrá sé líka ósýnileg. Kannski má finna uppruna hennar í slæmri reynslu einhversstaðar frá en sú rödd sem kynferðislega virkar ungar konur stimpla sjálfar sig með á, held ég, margþættan illgreinanlegan uppruna. Kannski er auðvelt að benda á upprunann en samt er illmögulegt að höggva á ræturnar. Karlrembukerfið nær svo djúpt inn í samfélagið að það teygir sig djúpt í sálina líka.
Ég hef líka hitt og lesið skrif kvenna sem gangast upp í því að vera druslur, vilja þannig taka hinn siðprúða meirihluta samfélagsins til bæna. Það finnst mér vera flott, á vissan hátt. Gallinn er sá að þær verða áfram úrþvætti í augum hinna sanntrúuðu, jaðarhópur sem nær ekki að hafa áhrif á nein grundvallaratriði samfélagsvélarinnar (ekki frekar en pönkarar sem stofna eigin menningarkima).
Það vantar samstöðu um það að konur megi fá sér að ríða þegar þannig á þeim liggur (og megi sleppa því þegar þannig á þeim liggur). Bæði innan reynsluheims kvenna og karla. Konur verða að gera sér grein fyrir rétti annara kvenna til að lifa sínu kynlífi á annan hátt en einhverjar aðrar kjósa og karlar verða að átta sig á því að kynlíf kvenna stendur ekki og fellur endilega með skaufanum á þeim. Það er nefnilega til nóg af öðrum skaufum (og píkum og tungum og fingrum og gervilimum ýmiskonar (og þeim stendur alltaf)) og því höfum við engan rétt til að beita druslustimplinum sem vopni gegn sjálfstæði kvenna.
Jafn réttur til kynlífs verður ekki staðreynd svo lengi sem druslustimpillinn er til staðar.
(þetta er bara ein pæling á marghliða máli)
skráð klukkan 09:37
Þú munt deyja. Kannski ekki í dag, eða á morgun eða á þessu ári en það mun eiga sér stað. Dag einn í ekki svo fjarlægri framtíð mun líkami þinn hýsa og fæða ormafjölskyldur og það er ekkert sem æfingahjólið þitt, vatnssían eða þinn “næringarríki morgunverður sem inniheldur dagskammt af öllum nauðsynlegum vítamínum og steinefnum” getur gert í því. Hver spjallþáttur sem þú horfir á dregur þig hálftíma nær hinu óumflýjanlega. Ég er ekki að segja þetta til að brjóta þig niður eða fá þig til að upplifa hjálparleysi. Það virðist bara vera þannig að mörg okkar haldi að ef við leggjum okkur nógu mikið fram þá getum við fundið leið til að lifa að eilífu, en það er ekki hægt. Við, sem tegund, erum ekki fullkomin eða ódauðleg, og við verðum það aldrei. Svo hættið að reyna það. Við erum falleg og einstök vegna þeirrar staðreyndar að við erum lifandi. Hættið að láta sjónvarpið segja ykkur að þið séuð ljót og tilgangslaus og farið að lifa lífinu sem ykkur langaði alltaf til að lifa. Hlægið, syngið, dansið og kyssið eins og morgundagurinn muni aldrei láta sjá sig. Kannski er það staðreynd.
Lariat yfirlýsing af plötunni “Means of Production” (Lariat er bandarísk hardcore hljómsveit)
Mér flaug skyndilega í hug í dag hvort að gallað fólk væri ekki hamingjusamara en fullkomið. Raunar er ekki til neitt fullkomið fólk heldur á ég við fólk sem heldur sig fullkomnara en annað fólk eða sækir í að vera fullkomnara en annað fólk (það er ekkert að því að leita fullkomnunar en þegar fullkomnunin snýst um að vera betri en einhverjir aðrir er pælingin dottin um sjálfa sig).
Því datt mér í hug að nett gallað fólk væri hamingjusamara en hitt, það er ekki í neinni samkeppni og haltrar eða skvapast bara um tileygt, freknótt og stamandi og getur brosað framan í heiminn án ótta við að brosa til einhvers sem á ekki skilið að fá bros frá því.
Þetta er að sjálfsögðu háð því að hinar hrottalegu lygar um að fegurðarmat sé til í stöðlum hafi ekki náð til þeirra.
ungfrú island.is titrar og skelfur af hræðslu, hún hágrætur bakvið brosið og ekki af hamingju. Hún kveinar og æpir til dómstóla afþví að einhver er við það að benda á að í keppninni er ekkert annað en venjulegt fólk, það vill bara þannig til að þetta fólk passar inn í staðlað form fegurðar og þetta form er lygi. Þetta form er tannhjól, þessir staðlar eru hamrar sem brjóta bein og kremja húð, þeir eru hakkavélar sálna. Þeir eru fanatíkerar sem brjótast inn á listasöfn persónuleikans og skera í sjálfsmyndir með dúkahnífum.
Fólkið sem býr með þessum stöðlum og upphefur þá, hefur ekki hugmynd um í hve mikilli lygi þau lifa. Það sýndi sig einmitt í lesendabréfi sem einhver fyrrverandi keppandi sendi í mbl. Hún tók það fram að skipuleggjendur keppninnar væru svo umburðarlyndir að stúlkum með líkamslýti hefði verið leyft að taka þátt.
Gjörsamlega blind af lyginni blessuð stúlkan. Hún skilur ekki að sveigður staðall er áfram staðall og allir mælikvarðar á manneskjur eru eiturpúkar sem hengja sig á öxlina á fólki, blása eiturmóðu yfir spegilmyndina og hvísla litlum eitruðum skotum að okkur sem lifum með þau líkamslýti sem fegurðardómararnir gætu kannski litið framhjá af umburðarlyndi sínu.
Megi ég lifa lengi með fegurð minni, útstæðum beinum sem utan á hanga öll mín sextíuogþrjú kíló, nærsýnn bókaormurinn, megi upphandleggir mínir áfram minna á granna konu frekar en fullorðinn karlmann, megi ég áfram stama og tafsa í stað þess að láta spekina flæða, megi flasa mín og psoriasis blómstra, líkamshár spretta á óviðeigandi stöðum og tönnin sem læknirinn dró úr mér ónýta áfram brosa framan í heiminn. Því það er það sem ég ætla að gera. Ég er jafn fallegur og ég veit að ég er og enginn stadall.is skal segja mér annað.
skráð klukkan 14:26
Stundum líður mér eins og valdið sé að láta mig líkjast sér; sem mikið veldi á mörkum þess að hrynja, æði sem nær ekki að brjótast út, steingerð þrá eftir heilun. Getulaus regla þrífst einungis með því að tryggja getuleysi þræla sinna. Franco og Batista sýndu fram á þessa staðreynd þegar þeir geltu fangaða uppreisnarseggi. Það fyrirkomulag sem í gríni er kallað lýðræðislegt er lítið annað en mannvænleg gelding. Við fyrstu sýn virðist það, að gera fólk gamalt fyrir aldur fram, óbeinna stýringartæki en hnífurinn og umbúðirnar. En bara við fyrstu sýn – því um leið og ómengaður hugur hefur skilið að getuleysið nær nú til sjálfs hugans, þá er auðvelt að segja að spilið sé svo gott sem búið.
Úr “Revolution of Everyday Life” eftir Raoul Vaneigem
Þetta er í raun ein stór vél. Uppbygging samfélagsins. Tannhjól sem velta á milli sín manneskjum. Tannhjólin eru samsett úr manneskjum líka, manneskjum sem passa inn í vélina því það er ekki sjálfgefið að manneskjur passi inn í vélar. Tannhjól í vélum eru samt alltaf úr hörðu efni, alveg eins og reglugerðir, bæði skrifaðar og óskrifaðar. Þó að þær séu manngerðar þá eru þær ekki mannvænar. Eftirgefanleiki innan vélar er fágætt fyrirbæri þar sem á honum er þörf.
Eitt tannhjólanna er fjölskylda sem neitar að skilja að hver eining innan fjölskyldunnar er einstaklingur sem þarf að springa út og hafa sitt pláss, prófa sig áfram og vera í rétti til að gera hluti sem öðrum (tannhjólinu) finnst vera út í hött.
Kynhneigð, kynhegðun, viðhorf til eigin kyns og hins kynsins eru mikilvægir þættir í lífi hvers og eins okkar. Mótað af tannhjólum sem gera kröfur um þá hegðun sem vélin vill móta, er það happa og glappa hvernig tilætluð mótunarhegðun á við einstaklinginn. Það er bara ekki talað um það því mótunarvélin segir líka til um hvernig ekki skuli tala um það sem ekki á við.
Auðvitað er fólk hamingjusamt í sínu fjölskyldulífi með maka og börnum. Börn og makar geta verið það yndislegasta í heimi. Það er líka eins gott fyrir þig að finna hamingjuna innan tannhjólanna því mælikvarði á andlegt atgervi einstaklinganna er annað tannhjól, stálhart. Tungumál fólksins í umhverfi þínu er líka tannhjól, baneitrað. Hættan á útskúfun er vopn þessara tannhjóla.
Mótunin lokar líka á víðsýni og um leið möguleika einstaklingsins á að prófa sig áfram. Þessvegna ganga svo mörg okkar um með holrúm í brjóstinu og þrá eitthvað sem þau vita ekki hvað er. Þau hafa aldrei fengið tækifæri til að kanna raunverulegan vilja sinn eða rækta hann. Þessvegna ganga þau um, brosa og segja “allt fínt” án þess að vera viss. Deyja svo fyrir aldur fram án þess að talað sé um það því fólk kann sig, fólk er tannhjól.
Krafan um að tilheyra ákveðnum menningar- og þjóðfélagshóp er stórt og massíft tannhjól. Áherslan á þjóðarstolt, rétt mál, fánadýrkun, orðanotkun;“útlendingar” og “Íslendingar” er gert sitthvort, sama á við í hverju öðru landi. Áherslan á “við” og “hin” er tannhjólið sem sér um að við förum að sparka í hvort annað í stað þess að átta okkur á hver hinn raunverulegi óvinur er og förum að bregða járni á milli hjóla í vélinni.
Ég er ekki einusinni viss nema ég sé eitt tannhjólanna og snúist með vélinni, harður og spúandi eitri, nema að ég sé í alvörunni að skjótast um milli tannanna og pota í þær með klaufjárni.
skráð klukkan 00:02
Sem vel menntaður efnafræðingur og aðlaðandi kona sem karlmönnum þótti gott að vinna með hefði ég getað kennt í háskóla eða gert eitthvað mikilvægt að tjaldabaki. Ég hefði ekki þurft að leggja fyrir mig mengunarrannsóknir. Þær eru viðbjóðslegar hvernig sem á þær er litið. Stórfyrirtæki hata mann og setja sína eigin vísindamenn ævinlega í að afsanna niðurstöður manns. Ríkisstjórnir heima og erlendis bregðast afar seint við því sem maður segir. Seinlæti er það skásta sem maður getur átt von á, oftar verður maður fyrir opinskáum fjandskap og klúðurslegum vinnubrögðum.
Það er verið að myrða jörðina og varla nokkur maður fæst til að trúa því.
Úr Kynjaberið eftir Jeanette Winterson
“Það er verið að myrða jörðina og varla nokkur maður fæst til að trúa því”. Þessi setning hefur setið í maganum á mér síðan ég kláraði að lesa ofangreinda bók. Áhrif hennar hamra á mér vegna þess að þessi setning er svo sönn og vegna þess að sannleikur hennar gerir mig svo hjálparvana. Það ER verið að myrða jörðina og ég veit ekki hvort að ég get nokkuð gert eða hver fjandinn það ætti svo sem að vera sem ég þá gerði.
Það sem gerir stöðuna hvað erfiðasta fyrir þau okkar sem vilja gera eitthvað í þessu er að það fæst ekki nokkur maður til að trúa því að það sé verið að myrða jörðina.
Ég held að blindan liggi mikið hjá þeim sem vinna hvað harðast að því að morðtilraunin gangi upp. Blindan liggur í afneitunarhvötinni. Afneitun kemur til þegar einstaklingum eða hópum finnst eitthvað áfall svo yfirþyrmandi að þeim finnst að þeirra andlega atgervi muni ekki standa undir því. Stundum er það undirmeðvitundin sem ákveður þolmagnið og tekur þá ákvörðun að loka á staðreyndir, svona til öryggis, en meðvituð afneitun getur verið sjúklegt fyrirbæri.
Hreinar lygar, hálfsannleikur og yfirbreiðsla staðreynda eru aðferðir sem morðingjarnir beita til að koma í veg fyrir að sannleikurinn um vinnuaðferðir þeirra komi fyrir almennings sjónir, til öryggis horfa þeir líklega sjálfir á eigin lygar. Eða þær lygar sem deild almannatengsla innan fyrirtækisins finnur uppá.
Vísindin eru það takmörkuð að læknar, efnafræðinga eða náttúrufræðingar geta staðið sitt hvorum megin við borðið og gapað framan í hvern annan fullyrðingum sem stangast á en eiga við sömu staðreyndir. Mannshugurinn er heldur ekki þróaðri en svo að hvert og eitt okkar getur tekið þann pól í hæðina að trúa því sem hentar.
Sem læknir gæti ég sagt sjálfum mér að til að tryggja betri afkomu mín og minna væri hentugra að taka við “rannsóknarstyrk” álverksmiðjunnar tilvonandi og fullyrða að fjöldi krabbameinstilfella sé algjörlega háð lífsstíl almennings á ákveðnu svæði en ekki magni blýs eða annara snefilefna í grunnvatni.
Þetta “eðli” mannshugans er kannski það sem gerir það að verkum að t.d. á mínum vinnustað; Landspítala-Háskólasjúkrahúsi í Fossvogi, er hent nokkur hundruð kílóum af frauðplasti sem matur starfsfólks er framreiddur í, í hverri viku. Ég bið um minn mat á disk og það er yfirleitt auðsótt mál. Mér einfaldlega býður við öllu því plasti sem notað er einusinni áður en það er grafið því að ég veit að ekkert mun vaxa upp af þessu plasti og það mun engri lifandi veru gera gott þegar það brotnar niður og innihaldsefni þess blandast vatninu okkar.
Að borða mat minn af disk eitt af því sem ég geri til að vera aðeins minna ákafur morðingi en öll hin.
Kannski tapar plastbakkaframleiðslan h.f. einhverjum peningum á þessu og ég skapa meiri vinnu við uppvask en mér finnst að plastbakkaframleiðslan h.f. geti alveg snúið sér að skárri atvinnuveg og að rekstrarstjórn spítalans geti ráðið fleira fólk í uppvaskið. Það sparar örugglega til langs tíma, bæði peninga og líf, svo að ég vorkenni ekki neinum að taka þátt.
skráð klukkan 17:25