“Þetta er tímavél Gideon. Er hún ekki frábær?”
“Jú, en hvað nákvæmlega áttu við með tíma ?”
Úr the Invisibles-Entropy in UK eftir Grant Morrison
Því lengur sem ég horfi á heiminn í kringum mig því skýrar finnst mér ég sjá glufurnar í heildarmyndinni. Geti lesið milli línanna. Og mig langar ekkert til að kítta í götin, mig langar til að rífa niður þetta falska kerfi sem haldið er fram að sé að virka alveg ágætlega. Það kemur út eins og almennt sé haldið að þetta virki ágætlega þar sem fyrir þá sem hafa töglin og hagldirnar í viðskiptaheiminum hafa líka fjölmiðlana í vasanum.
Það er furðulega fáránlegt (eða fáránlega furðulegt) að það skuli vera hægt að búa til sannleika og útvarpa honum sem hinum eina bara með því að ráða yfir meiri peningum en restin af mannkyni. Hvernig átti það sér eiginlega stað að peningar fóru að ráða öllu í lífi okkar? Hvenær fór að verða hægt að kaupa sér sannleika og afhverju sér enginn sér hag í því að benda á það sem betur mætti fara í skiptingu auðs í heiminum? Þetta er kannski soldið absúrd spurning en hún snýst líka um absúrd málefni og ef maður neitar að taka þátt í þessum leik þá kemst maður ekki hjá því að spyrja spurninga sem hljóma furðulega.
Ætli það hafi alltaf verið þannig að að heimspeki og siðfræði voru álitin stofustáss en ekki eitthvað sem hafa bæri í hávegum þegar unnið væri í viðskiptum? Mér virðist sem svo að siðferðilegar ákvarðanir séu eitthvað sem sett er í nefnd en framkvæmdastjórnun starfi óháð ákvörðunum hennar. Þetta getur átt við hvort sem að um er að ræða fyrirtækjarekstur eða hugsunarhátt eins aðila sem ákveðinn er í því að komast hátt í lífinu í kaptaliskum skilningi.
Siðfræði er álitin vera verkefni ýsulegra prófessora og hobbý furðufugla í stað þess að öxulhlutverk innan samfélagsins séu háð siðferðilegum vangaveltum. Alþingi snýr sér til kristinnar kirkju við hverja þingsetningu en kristin siðfræði nýtur samþykkis út á gamalt valdboð og vana. Það að almenningur velti fyrir sér siðferðilegum spurningum telst ekki almennt því ekki er á nokkurn hátt ýtt undir það svo fremi að foreldrar séu ekki því meðvitaðri um mikilvægi þess í uppeldinu. Þarafleiðir hina stjórnlitlu neysluhyggju sem hentar vel þeim sem minnst var á og eru ákveðnir í því að komast áfram í lífinu í kapitaliskum skilningi.
Heimspekilegum vangaveltum er haldið fjarri samfélagi sem reynt er að halda gangandi á hámarks neyslugetu. Annars færum við öll að ganga með sama samviskubitið og ég geng með. Og þá gætu gvuhjálpokkur orðið raunverulegar breytingar.
Og ég kemst ekki hjá því að hugsa hvort að það sé ég sem er stöðugt að verða bilaðri.
skráð klukkan 15:35
Fyrir nokkrum árum leigði ég, í sambýli við nokkra misgáfulega aðila, íbúð á þriðju hæð í húsi við Grettisgötu. Þar var mikið partýstand og almennur ólifnaður
sem fór versnandi eftir því sem á leið. Nóg um það, þeir tímar eru liðnir og ég lærði af reynslunni.
Í götunni bjó þá og býr enn margt merkilegra einstaklinga, rugludalla ýmiskonar auk okkar. Mér hafði bæði verið bent á, bara út um eldhúsgluggann, þrjú hús
þar sem seld voru eiturlyf og gegnt okkur yfir götuna bjó listamaður sem við horfðum stundum á vera að mála.
Eitt kvöld í miðri viku var ég í rólegheitum á leiðinni í háttinn, gekk um gólf meðan ég burstaði tennur eins og ég geri gjarnan, fór að glugganum í
svefnherbergi mínu og horfði út, annars hugar. Athygli minni náði skyndilega sú staðreynd að tveimur húslengdum fjær, á annari hæð, var stúlka sem gekk
um gólf í baðslopp þar til hún skyndilega svipti sér úr sloppnum og stóð á nærfötunum. Ég glápti niðurá hana þartil hún dró gluggatjöldin fyrir og ég stóð
sjálfan mig að verki og hugsaði með mér hverslags perraskapur þetta væri, fussaði aðeins á sjálfan mig og fór inn til að skola munninn.
Þegar ég kom aftur inn afklæddist ég og spókaði mig eitthvað nakinn í herberginu, gluggaði í bók og velti vöngum yfir lífinu og tilverunni áður en ég fann
svefninn sækja á og sneri mér upp í gluggann til að slökkva á leslampanum. Um leið og ég slökkti tók ég eftir skuggamynd á glugganum gegnt mínum;
listmálarinn sat um mig þar sem ég afklæddist.
Mér fannst þetta fjallfyndnar aðstæður og sagði fólki frá þessu atviki seinna sem dæmi um hverslags fuglalýður byggði Grettisgötuna. "Meðan ég fylgdist
með stúlkunni hinum megin við götuna hátta niðri á annari hæð horfði maður gegnt mér á mig hátta."
Einhverjum vikum seinna sat ég, einusinni sem oftar, á veitingastaðnum 22 og drakk með vinum. Þar héngu oft um veggi verk ýmiss listafólks og þá oft fólks
sem kenndi sig við menningarkima homma og lesbía. Skyndilega áttaði ég mig á því að stórt málverk sem tók yfir megnið af gaflinum úr salnum sýndi hvar
horft var inn í gegnum glugga og fyrir innan gluggann stóð nakinn karlmaður.
Ég innti aldrei eftir því hver málaði verkið eða hver maðurinn var sem bjó gegnt mér þarna, það hefði getað eyðilagt skemmtilega sögu.
-----------------
Í Kvöld eru tónleikar á Grand Rokk með m.a. nýju pissed off pönkhljómsveitinni minni DYS. Ókeypis inn. a.m.k. fimm aðrar hljómsveitir af ýmsum toga koma fram.
skráð klukkan 07:29
Karlmenn prédika gegn karlrembu til að breiða yfir eigin misgjörðir. Því ákafari siðvendni því meiri hræsni. Fólk sem vill líta á sig sem vant að virðingu sinni pólitískt séð, hlær kannski að íhaldssama ráðherranum sem heldur framhjá meðan hann prédikar um “gildi fjölskyldunnar” eða bókstafstrúarprestinn sem vísiterar vændishús, en svo margt af þessu kaldhæðna fólki er blint gagnvart hræsni vinstrisinnaðra/róttæklinga meðal karlmanna. Hörðustu verndarar þeirra karlmanna eru þær konur sem hafa valið að elska þá, lifa með þeim og fjölga sér með þeim.
Claudia – úr I, Claudia
Ég veit ekki til þess að hérlendis hafi einhverntímann verið þannig ástand að í tísku væri meðal karlmanna að gefa sig út fyrir að standa gegn karlrembu. Þó rámar mig í blaðaskrif og umræður um “mjúka manninn” þegar ég var unglingur. Kannski hefur það verið einhver tískubylgja þá og upp úr því skapast umræða um möguleika karlmanna til að vinna að jafnrétti kynjanna sem enn eimir eftir af? Ég þykist þó viss um að það sé ekki í tísku í dag að standa gegn karlrembu.
Fordómar gagnvart feminisma hafa í staðinn fengið meðbyr og alltof margar hugmyndir eru í gangi um að feminismi sé “karlahatur”, heyri undir “brjálaðar kellingar” eða sé krafa um að “konur hætti að vera kvenlegar”.
Fyrir mér snýst feminismi um að gefa konum svigrúm til að vera þær sjálfar, á þeirra eigin forsendum. Um leið og ég set fram þessa skilgreiningu vil ég taka það skýrt fram að þetta er bara ein útfærsla af einni skilgreiningu og ég gæti örugglega sett fram betri eða a.m.k. öðruvísi skilgreiningu á morgun, eða bara kortéri eftir að ég set þetta inn á netið.
Samfara þessari skilgreiningu geri ég þá kröfu að ég fái að vera ég sjálfur á mínum eigin forsendum. Þá er komin fram sú krafa um gagnkvæma virðingu sem öll samskipti milli manneskja ættu að byggjast á. Flókið? Neibb, bara alls ekki og langt frá því. Svo að þið sem eruð búin að ganga með ranghugmyndir um feminisma getið bara hætt því hér með.
Krafan um að við fáum öll að vera við sjálf – á okkar eigin forsendum vekur upp spurninguna um hver ég er eiginlega og hverjar mínar forsendur eru. Því að hvarvetna eru unnið harkalega að því að móta mig og mína sjálfsmynd þannig að ýmsir hópar geti gert til mín tilkall. Megi fjandinn hirða þá alla saman. Ég verð alla ævi að standa í því að leita að sjálfum mér í þeim aragrúa sjálfsmynda sem boðið er uppá.
Ég, sem karlkyns feministi, verð einnig alla ævi að skoða sjálfan mig og mín viðhorf því ekkert er auðveldara en að breytast í hræsnara.
skráð klukkan 23:59
Allt of mikið af fólki gerir sér ekki grein fyrir eigin styrk og eigin möguleikum til að hafa áhrif á umhverfi sitt. Eins og ég hef örugglega komið að áður þá er búið að taka hugtakið stjórnmál og yfirfæra merkingu þess sem eitthvað sem tilheyrir atvinnufólki. Kallast þá stundum pólitík og það orð hefur yfir sér neikvæðan og niðrandi blæ. Pólitíkusar teljast ekki til góðs fólks en eru samt taldir sjálfsagður þáttur í tilverunni.
Stjórnmálin okkar tilheyra í raun hverju og einu okkar. Þá á ég ekki við að við eigum að nýta “rétt okkar til að kjósa” og hafa þannig áhrif á hvað fer fram í samfélaginu. Kosningarétturinn er ekkert annað en réttur til að gefa upp aðild sína að eigin stjórnmálum í hendur annara misgáfulegra aðila. Því öll erum við misgáfulegir aðilar einfaldlega afþví að við höfum öll mismunandi viðhorf gagnvart lífinu og tilverunni.
Staðan í dag er óhugnanleg því ég veit að “þarna úti” eru eitthvað fólk sem horfir á kennitölurnar okkar og er að flokka okkur eftir neyslumynstri, tekjum, menntun eða hjúskaparstöðu. Svo er eitthvað annað fólk sem leggur sig eftir því að stýra neyslumynstrinu og tekjunum og sem skipuleggur menntunina. Hugtakið manneskja kemur þeim ekki í hug eða hvaða langanir og þrár búa að baki hverri kennitölu. Þau gera sér enga grein fyrir því að hver kennitala ólgar af lífi og tækifærum.
Kennitölurnar okkar eru líka flokkaðar eftir “stjórnmálaskoðun” því að hugtakið “stjórnmál” er gert svo takmarkað að innan þess á einungis að rúmast atkvæði fyrir einhvern flokk. Merkingin er líka svo brengluð að þegar ég set fram hugmyndir um að hver manneskja eigi að virka eins og stjórnmálahreyfing fyrir sig, eða þannig að hæfileikar hvers og eins okkar fái notið sín, sér fólk fyrir sér ástand þar sem hver æpir upp í annan og heimtar sitt afþví þannig er það sem lýðræðið lítur út á skjánum.
Lýðræðið er ekki byggt á vilja til að gera landi sínu og fólki gott heldur vilja til að öðlast völd og peninga.
Ef tekst að afnema hinu brengluðu stjórnmálamynd eða líta framhjá henni má sjá að stjórnmál eru ekki jafn flókið fyrirbæri og atvinnustjórnmálafólk vilja vera láta. Þau eru gerð flókin af því að svo margir fara í stjórnmál með þá kapitalisku hugsun að ná sem mestu undir sig án tillits til þarfa annara. Auðvitað reynir fólk með gott hjartalag að komast þar inn líka en þá standa þau í heilu stjórnmálakerfi sem byggt er á græðgi.
Ef við afneitum þessu fyrirkomulagi, förum að vinna í því að brjóta niður toppana og eyða þeim hugsunarhætti að stjórnmál okkar séu eitthvað sem tilheyrir öðrum. Og byggja upp frá grunni fyrirkomulag sem tekur tillit til a.m.k. fleiri en þeirra sem eiga peninga, þá erum við mögulega á réttri leið.
skráð klukkan 10:45
Hvernig tilfinning ætli það sé að vera baráttumanneskja gegn ójöfnuði en vera það bara að vissu marki. Þannig að það séu bara vissir aðilar sem hrökkva við en gæta verði þess að styggja ekki ákveðna aðra aðila? Hvernig er hægt að gefa sig að fullu í þannig baráttu?
Er maður þá ekki bara að blása upp moldviðri, leggja áherslu á það sem skiptir í raun ekki máli en æpi maður nógu hátt þá má láta líta út fyrir að mikilvægar breytingar í þágu réttlætis og mannréttinda muni eiga sér stað ef málstaðurinn nái fram að ganga? Þetta má einnig kalla storm í vatnsglasi. Þannig stormur ætti ekki að hafa áhrif á nema fáa en séu nógu margir staðsettir innan barma glassins þá hefur mikró-stormurinn áhrif á fjölda fólks. Staðsetning í þannig glasi er hugarástand sem hægt er að komast í með því að láta hrífast með þeim sem æpa hæst.
Það er líka hægt að pikka út þau málefni sem eru ofarlega á vinsældalistum til að ná sér í góða pressu út á þau. Palestína er ekki “in” sem stendur held ég, nema maður sé einhver “róttæklingur”. Forsætisráðherra er nefnilega búinn að segja að herveldið Ísrael njóti friðhelgi af Íslands hálfu hvað varðar mögulegar fordæmingar. Rasismi er líklega að detta út þar sem þjóðernissinnar eru ekki lengur daglegur fjölmiðlamatur. Svoleiðis fífl eru alltaf þægilegur blóraböggull. Einnig er óhollt fyrir pólitískan frama að tjá sig gegn rasisma þegar rasismi er, með Schengen og stífu útlendingaeftirliti, innlimaður í það kerfi hvers innan maður leitar frama.
Það er líka hægt að blása sig upp sem rosalegan byltingarsegg með því að krefjast lausnar vímuefna frá refsingatrúarbrögðum réttarkerfisins. Blása upp storm, í vatnsglasi. Þá er maður að brjóta mátulega margar reglur án þess að ganga frá pólitískum frama sínum um leið. Kannski snýst þetta líka um að öðlast virðingu félaga sinna með því að ganga fram af pólitískum freðýsum, það er alltaf gaman líka og gaman verður að vera.
Það sem ég er ekki að átta mig á er afhverju fólk sem gerir kröfu um frelsi lætur sér nægja að heimta t.d. lögleiðingu fíkniefna. Mér finnst að þau séu ekki að koma auga á ýmsa fleiri frelsissviptandi þætti en lagasetningar ríkissins. Auðvitað á ríkið ekkert með að banna fólki að umgangast vímugjafa, eins og hverjum og einum sem þroska hefur til hentar, en mér finnst vanta hugrekki til að ganga lengra. Að krefjast raunverulegra breytinga.
Afhverju ekki að gera kröfu um að lágmarkslaun verði 200.000 og að öryrkjar njóti þeirra líka. Afhverju ekki að krefjast þess að hætt sé að skera niður til menntakerfis og heilbrigðiskerfis og í stað skorið niður í fríðindum ráðherra?
Það hróflar kannski við einhverju sem má ekki og það er ekki gott fyrir pólitískan frama.
Það má benda á að dópumræðan snúist um skref í átt til frelsis. En við viljum ekki að ríkið leyfi okkur að gera smáskandala.
Almenningur á ekki skilið að fá sneið af kökunni úr höndum fjármálamanna, við eigum allt helvítis bakaríið.
skráð klukkan 13:38
Þeir halda því fram að enginn sé góður nema hann sé vitur. Þetta kann að vera gott og blessað. En þeir líta viskuna þeim augum að enn hefur engum dauðlegum manni tekist að öðlast hana.
Úr Um Vináttuna – Marcus Túllíus Cicero
Því hefur verið hreytt í mig, þegar ég tek upp á því að neita að tala rökvíst, að ég sé “háskólamenntaður maður”. Þeim titli vilja einhverjir láta fylgja ákveðinn vilja til að nenna að taka þátt í allri rökræðu, sama hversu leiðinleg eða tilgangslítil hún getur virkað. Einhverjar hegðunarmyndir virðast eiga að fylgja því líka því stundum hef ég orðið var við það, sérstaklega þegar ég birtist með hljómsveitabrask í fjölmiðlum, að áhersla er á að “pönkarinn sé sprenglærður”.
Eftirá að hyggja finnst mér minn gangur gegnum menntakerfið hafa einkennst af því að, í samvinnu við aðra nemendur, giska á hvaða atriði þyrfti að leggja á minnið og grípa þau nógu lengi til að ná prófum. Ég man ekki eftir að hafa fengið að njóta mín persónulega nema þegar um var að ræða einstaklingsverkefni eins og stórar ritgerðir þar sem kennarinn leyfði mér, að litlu leyti, að hafa skoðun á málefninu, eða verknám.
Menntakerfinu er því ekki ætlað að virka hvetjandi á viskuleit nemenda. Ég held að dulinn tilgangur menntakerfisins sé að undirbúa fólk fyrir vinnumarkaðinn. Ekki bara með menntun útfrá tilvonandi starfsgrein, heldur einnig á þann hátt að kunna að taka við skipunum án þess að hafa sjálfstæða skoðun á tilgangi eða framkvæmd verksins, þ.e. skoðun sem á að heyrast.
Margir kennarar geta eflaust tekið undir að þau vildu oft hafa tíma til að leyfa nemendum að tjá sig frá eigin brjósti en álagið er það mikið að sjaldnast gefst tími til þess. Þegar tími gefst eða vikulegur skammtur er settur inn í kerfið er það eitthvað skrítið sem enginn kann að taka á.
Þarmeð þarf það ekki að vera ávísun á einhverja visku mína að ég skuli hafa komist í gegnum hin og þessi próf í menntakerfinu. Það sem mér finnst að gæti kallað fram visku í einstaklingum er hvernig viðkomandi horfir á heiminn og samskipti sín við hann og hvort að sú skoðun vekur spurningar sem leitað er svara við.
Ég les ýmsar bækur og tímarit og ég ferðast um ókunn lönd. Einhverra hluta vegna eru þær bækur sem ég les ekki á metsölulistum og ferðalög mín flokkast ekki undir sólarlandaferðir. Sumir vinir mínir mótmæla sjónvarpshatri mínu með þeim rökum að margar rásir bjóði upp á hugvekjandi efni sem eigi ekkert skylt við hið innantóma hláturkórapíp sem tröllríður fjölskyldusamkomum hins vestræna heims.
En þó að gáfulegt sjónvarpsefni finnist, sé grannt leitað, þá gengur sjónvarp ekki út á annað en mötun. Það vekur ekki spurningar á sama hátt og bókin eða snertingin (reynslan). Sjónvarp leiðir því aldrei neinn í átt til visku og lífið er of stutt til að reyna ekki að leita visku.
Viska er líka fyrirbæri sem einungis ber að stefna að. Að halda sig hafa hana höndum tekið væri heimska.
skráð klukkan 19:13