Trúað fólk og trúleysingjar virðast endalaust nenna að deila og rökræða hvort að það geti verið guðleg eða vísindaleg skýring á tilvist heimsins. Vísindahyggjufólkið talar um Darwin og hina upphaflegu frumusúpu meðan kristnir reyna að gera lítið úr þeim kenningum með því að líkja tilgátum um lífkviknun við hús sem fýkur saman upp úr nagla og spýtnahrúgu. Fyrir þeim á sú samlíking að sanna tilveru guðs til móts við pælingar um hvernig hið upphaflega líf einfrumunganna á að hafa byrjað.
Guð er stærsta og útbreiddasta lygi í heimi. Mig langar ekki að lifa í lygi og læt því eiga sig að púkka eitthvað upp á hugmyndir um guð.
Guð er líka háður sömu annmörkum og vísindin; hann er skapaður af mönnum og menn eru langt frá því óskeikulir í kenningasmíðum. Þessvegna finnst mér skrýtið af trúleysingjunum að benda á vísindalegar sannanir þess að lífið hafi kviknað af sjálfu sér, vísindin eru langt frá því óskeikul og virðast, fyrir óinnvígða eins og sjálfan mig, sífellt vera að afsanna sjálf sig.
Lífið er bara. Ég trúi á líf fyrir dauðann og skipti mér ekki af fleiri möguleikum.
Að heimta stöðugt óskeikular og algildar sannanir fyrir hverju því sem stungið er að okkur er út í hött. Næstumþví jafnmikið út í hött og að þau sem stinga að okkur misvel meintum ráðleggingum segjast hafa þær sannanir og fullyrða þær vera óskeikular og algildar.
Engin vísindi eru óskeikul, hvorki læknavísindi, geimvísindi né jarðvísindi. Þetta er allt á kenningum byggt og þær kenningar sem flestir aðhyllast eru álitnar trúlegastar. Alveg eins og með guðsmyndina. Alveg eins og með stjórnmálin. Eftir því sem fleiri aðhyllast stefnuna því “réttari” verður hún. Því fleiri trúa á guðinn því meiri verður “dýrð” hans. Því fleiri sem kjósa stjórmálaflokkinn því meira hafa hinir rangt fyrir sér.
Einstaklingurinn er tegund í útrýmingarhættu.
skráð klukkan 17:11
Reiða fólkið sem ég minntist á í gær (og veit ekki afhverju það er reitt) hlýtur að vera ringlað í áttun sinni á eigin veruleik (?). Ekki þannig að það sé eitthvað veruleikafirrt, heldur meina ég hvort að það sé ekki aðeins úr tengslum þegar það þekkir ekki uppruna líðunar sinnar.
Ég fór að pæla í þessu vegna þess að ég var að horfa í það hversu mikið af fólki, sem leggur áherslu á raunsæi sitt, virðist í raun vera að leggja áherslu á bölsýni.
Eins og gamla dæmið um glasið sem er fyllt til helminga af vatni og fólk svo beðið að lýsa því sem það sér, þá á það að fara eftir hugarástandi viðkomandi hvort að hann eða hún lítur á glasið sem hálffullt eða hálftómt.
Eins geta tveir menn gengið fram á fyrsta vorblóm og annar hugsað með sér hve mikil fegurð felist í svo ofurviðkvæmu lífi og gætt þess að stíga ekki á það meðan hinn afgreiðir blómið þannig að ekki taki því að víkja úr spori fyrir það, því það drepist fljótt hvort eð er.
Ég velti því fyrir mér þegar einhver heldur því fram að “hlutirnir séu bara svona og þeim verði ekki breytt” hvort að það sé raunsæi viðkomandi eða bölsýni að tala. Upp á síðkastið hafa þessar vangaveltur aðallega tengst því hvort að það sé rétt að peningar og þau völd sem þeim fylgja stjórni hegðun mannfólks óumbreytanlega.
Kenningar einhverra mannfræðinga um ráðandi hegðun karldýra og þá um leið karlmanna finnst mér ekki að eiga að segja karlmönnum hvernig þeir eigi að hegða sér. Er það raunsætt að halda því fram að karlmenn séu og verði alltaf svín í umgengni við konur (þ.e. konur sem þeir hafa aðeins ópersónuleg samskipti við) eða er það bara lærð svartsýni baráttukvenna sem talar?
Bjartsýni mín segir að úrþví að ég er að pæla í þessu þá geti allir aðrir gert það, einfaldlega afþví að ég lít ekki alltaf á mig sem svo sérstaklega frábrugðinn öðru fólki. Þarafleiðandi er hægt að snúa upp á ansi margar kenningar um mannlega hegðun ef maður bara heimfærir þær upp á sjálfa/n sig og segir; “nei takk” ef manni líst ekki á. Svo má líka sundurliða þær og pikka út það sem virkar safaríkt eða vitrænt.
Það þarf bara svolítið sjálfstraust og slatta af sjálfsþekkingu til að það gangi upp að sníða þannig utan um sig eigin siðferðiskenningu. Galli er að fátt í skipulagi samfélags okkar í dag er hannað til þess að ýta undir myndun sjálfstæðra skoðana. Það hentar ekki þar sem það er líklega talið ýta undir frávik. Eigin siðferðiskenning telst þó aðeins frávik svo lengi sem sú kenning sem flestir aðhyllast (eða eru látnir aðhyllast) stendur.
Sé litið á söguna er sá möguleiki alltaf fyrir hendi að ráðandi kerfi eða kenning þróist út í að verða frávik. Við erum öll hluti af þróun. Þannig geta andmælendur hverrar nýrrar hugmyndar, hvort sem þau kallast svartsýn eða raunsæ, alltaf haft rangt fyrir sér.
skráð klukkan 18:43
Ég var að flytja inn í íbúð með tveim vinum. Einn er strákur og hinn er stelpa. Reyndar vorum við stelpan ekki vinir þegar við kynntumst fyrst, heldur tilvonandi kærustupar. Það breyttist. Það gengur svona. Ég var ekki sáttur í upphafi vinskaparins og kannski ekki heldur tilfinningalega fær um að vera bara vinur þá, en er afskaplega sáttur við þennan ráðahag í dag.
Um daginn þegar ég og stelpan sátum og spjölluðum um daginn og veginn, ástina og lífið, skaut því skyndilega niður í huga minn hvað það gæti orðið skelfileg upplifun fyrir hana að leigja með okkur tveimur ef að ég hefði ekki stjórn á tilfinningum mínum eða ef að við tvö værum ekki í ástandi til að koma okkar málum á hreint. Mér finnst ég alltaf vera að hitta fólk sem veit ekki hvar það stendur í sínum tilfinningamálum. Það kemur inn í daginn kannski reitt og argandi, skilur eftir sig slóð af litlum brotnum brúm og ringluðum vinum og ástvinum og hefur ekki hugmynd um það sjálft hvernig stendur á þessu.
Það er það versta.
Þegar ég átta mig á því að mér líður ekki vel reyni ég að setjast niður og leita að ástæðunni. Hvað getur verið að naga mig þannig að mér líður soldið eins og ég hafi gleypt múrstein? Hvað var ég að gera í vinnunni, hvað á ég eftir að gera sem mér finnst ég þurfa að drífa mig í en er ekki viss um að ég hafi tíma til að ljúka?
Oft eru þetta einhver atriði sem sýna sig sem smáatriði þegar ég er aðeins búinn að velta þeim fyrir mér og átta mig á eðli þeirra og lausnum. Svo þegar ég tek eitt þeirra fyrir og afgreiði þá rýmist til í hausnum á mér og ég fæ aftur pláss fyrir sjálfan mig.
Það er svo auðvelt að týna sér í heimi þar sem allt á að vera til sölu og það strax. Það getur orðið erfitt að umgangast manneskjur eins og manneskja. Það er hægt að finna sig í því að vera farinn að hengja verðmiða á alla; “hvað kemst ég upp með að gefa þér lítið af mér til að fá sem mest af þér?”
En ljúft er að koma heima og finna þar brosmilda manneskju sem hægt er að tala við um eitthvað sem skiptir máli.
skráð klukkan 18:20
Síðast var 1. Apríl.
-----------------------
Ekki spyrja mig hvort að ég sé með eða á móti vímugjöfum.
Eitthvert ungt fólk með sjálfskipað pólitískt hlutverk krefst þess að þeir vímugjafar sem eru ólöglegir í dag verði gerðir löglegir og seldir undir eftirliti ríkisins. Kannski afþví að þau eru unnendur frelsis og vilja skera niður völd ríkisins í einkalífi okkar allra. Kannski afþví að þau eru unnendur frjálsrar verslunar og vilja fá sína hlutdeild í dópversluninni sem á eftir að velta milljónum áfram því ólögmæti kannabisefna er ekki það eina sem gerir þau að eftirsóttri vöru.
Hass er raunveruleikaflóttalyf.
Afhverju sækir fólk burt frá raunveruleikanum? Kannski afþví unnendur frjálsrar verslunar hafa sama markmið og ríkið; að ráðskast með líf almennings og báðum aðilum gengur bara heilt helvíti vel.
Afhverju er baráttufólk fyrir lögleiðingu fíkniefna ekki að berjast fyrir einhverju sem raunverulega skiptir máli, eins og skiptingu fjármagns innan samfélagsins eða mannréttindum öryrkja? Afþví að það eru ekki peningar í því.
Fólk leitar burt frá raunveruleikanum vegna þess að sá veruleiki sem boðið er uppá er þeim ekki að skapi. Veruleiki dagsins í dag gerir kröfur sem ekki allir vilja hafa á herðunum. Ekki endilega afþví að kröfurnar sem gerðar eru séu of harkalegar heldur afþví að kannski finnst þeim þær ekki eiga að koma þeirra lífi við. Krafan um að komast í gegnum gaggó óbrjálaður, dúllast í gegnum stúdent og læra viðskiptafræði til þess að geta unnið í banka til að borga af hreiðrinu þínu fram á eftirlaunaaldurinn er kannski ekki eitthvað sem heillar. Þetta er kannski ekki gott dæmi heldur.
Stúlka sem heitir Lora Einarsdóttir bendir á í hugleiðingum um íslenska menntakerfið, á vef sem heitir rökbrot og rökleysa, að þar sé ekki um eðlilega valmöguleika að ræða innan menntakerfisins heldur einungis ákveðnar línur sem fólki sé ætlað að fylgja.
Það er afþví að skólinn er byrjunin. Allt samfélagið er lagt línum sem hverju og einu okkar er ætlað að fylgja. Stígðu útfyrir og þú færð heldur betur orð í eyra. Bara það þegar foreldrar eru að snappa yfir fatasmekk og hártísku barna sinna er ein línan.
Svo ekki spyrja mig hvort að ég sé fylgjandi lögleiðingu fíkniefna. Ég neita að taka því sem sannleik að ég sé annaðhvort upp á náð og miskunn ríkisins eða peningapúka kominn. Ég er fylgjandi samfélagi sem gerir fíkniefni óþörf.
Það er minn valkostur. Ég er anarkisti.
skráð klukkan 12:46
Nú er við það að verða eitt ár síðan ég byrjaði að skrifa hérna. Og hef haft gaman af. Auðvitað hafa verið dagar þar sem ég ætlaði ekki að nenna að virkja hugann nógu lengi til að koma á skjáinn pælingu dagsins en þeir hafa verið fáir.
Ég renndi yfir nokkrar vikur af eigin skrifum í dag og sá ýmislegt gloppótt þar, svona eins og gengur, en þó ekki, því mér fannst stundum eins og yfirlýsingar væru að stangast á við hvor aðra og stundum fannst mér ég vera næsta ósammála því sem ég hafði skrifað, og kannski ekki nema hálft ár síðan ég varpaði þeim pælingum á netið.
Ég hef líka alltaf umgengist þessa netsíðu, og haft orð á því hér, með þeim fyrirvara að allt sem á netinu er skapað sé afskaplega forgengilegt. Hvenær sem er virðist heimasíða geta hrunið og heilu netbækurnar týnst og það án þess að nokkur maður kunni á því skýringu. Netið er dægurfluga og verður aldrei jafn mikið komið til að vera og bækurnar sem stafla sér hér allt í kringum mig eða plöturnar og diskarnir sem ég er stöðugt að sanka að mér.
Þessvegna verður mér æ oftar hugsað sem svo að verðugri verkefni sé víða að finna en skrifin á þessari netsíðu. Til dæmis þær skólaheimsóknir sem við í Heimsþorp-samtökum gegn rasisma, höfum staðið í. Einnig langar mig frekar að gefa út meira af Andspyrnublaðinu og bæklingum eins og “Skilaboð frá Karlmönnum til Karlmanna” því mér finnst eins og að fólk staldri frekar við og lesi það sem stendur á pappír en það sem varpað er á tölvuskjá. Kannski er það bara ég en ég held líka að fólki finnist það marktækara og mögulega áreiðanlegra sem gefið er út á pappír en það sem einungis er gefið út á netinu.
Þessvegna hef ég ákveðið að, a.m.k. tímabundið, hætta að skrifa hér.
Mig grunar (og ég vona) að einhver ykkar sem hafa lesið hér mis reglulega verði fyrir vonbrigðum en ég vil þá bara hvetja ykkur til að stofna eigin síður og byrja að skrifa. Eins og Bragi Ólafsson orðaði það þá er “málið ekki hvað maður getur heldur hvað maður gerir”.
Byrjið að skrifa og verið ófeimin við að tjá ykkur. Rödd ykkar er mikilvægari en þið haldið. Ég mun birtast og beita mér á öðru plönum.
Bless
skráð klukkan 18:14
Ágæti símnotandi
Þetta er rán.
Við ætlum ekki einungis að taka af þér peninga heldur ætlum við að gera það þannig að þú takir því sem sannleika að við höfum rétt til þess. Þú munt líka trúa því að þú sért í raun að nýta þér rétt þinn til að kaupa þjónustu okkar þegar við erum í raun að nýta okkur einkarétt okkar til að rukka þig eftir okkar höfði.
Svo þú skalt bara opna hugann og trúa því þegar við segjum þér að það er nauðsynlegt fyrir þig að kaupa nýjan síma. Þú skalt líka trúa því að það sé eðlileg þáttur í framleiðni að símar endist ekki nema nokkra mánuði eða örfá ár. Þú skalt líka trúa því að símar geri samskipti þín betri og áhugaverðari en annars. Þú skalt trú því að í raun sé miklu betra að keyra um á nýju tæki frá kollegum okkar í jeppabransanum og tala við vini þína í síma heldur en að fara út að ganga og hitta vini þína úti undir fersku lofti.
Þú skalt líka trúa því að lífið sé léttara með GSM, svo að við tökum nú undir með félögum okkar hjá fjárnámsfyrirtækinu VISA, þá gerum við lífið léttara. Auðvitað er auðveldara að standa undir afborgunum af nýjum síma með VISA og 20% vextir eru ekkert annað en eðlilegt gjald fyrir okkar þjónustu. Þú getur spurt hvaða sérfræðing sem er og hann segir þér að ef að síminn þinn lætur ekki undan eðlilegri notkun innan tveggja ára þá muni hann hvort eð er verða úreltur. Það er taktík sem við höfum frá enn einum samvinnuhópnum um hlutdeild í þér sem heilalausum neytanda, nefnilega tölvubransanum.
Við stelum þannig ekki bara af þér peningunum þínum heldur og sjálfsákvörðunarrétt þínum og tíma. Við stelum líka af þér einkalífinu, eða eiginlega sjá vinir þínir um það því þeir eru jafn vitlausir og þú.
Virðingarlaust
Símafyrirtækin
skráð klukkan 09:16