Án stjórnunarviljans getur ímyndunaraflið verið indælt kviksyndi. Silfrið eitt nægir ekki. Markmið verður að hafa. Og það verður að vera gullskreytt. Útaf fyrir sig verða draumórar okkar fjörlaust ópíum, hamingjusnauð sjálfsfróun. Hálfkarað handrit. Markmið sem aldrei náðist. Vítahringur geltrar löngunar.
Alan Moore – úr Snakes and Ladders
Ég hitti svo margt fólk hverra markmið í lífinu snúast um eitthvað sem mér finnst að eigi ekki að koma nokkurri manneskju við. Ímyndunarafl þeirra er stormur í vatnsglasi innan gegnsærrar kúlu sem innanfrá er ósýnileg en sé horft á hana utanfrá verður smæð hennar það eina sem er virkilega áberandi. Og sorgin yfir því að þegar við er litið er litli stormurinn gleymdur, ljósið sem ætti að stafa af kúlunni og ætti að lýsa upp heiminn er daufur draugaglampi og ekkert sem viðkomandi hafði að segja eða er að gera kemur til með að hreyfa við nokkrum manni eða konu eða barni heldur einungis verða hluti af því þykka ryklagi sem þekur þá andlegu fjötra sem taldir eru sjálfsagðir.
Þetta er sama draugabirtan og lýsir upp andlit þeirra að kvöldi eftir enn einn erfiðan vinnudag sem ekki einusinni skilaði tilgangi inn í líf þeirra. Heldur einungis enn einni von um að líf þeirra taki stakkaskiptum af sjálfu sér gegnum bónusinn fyrir yfirvinnuna. Voninni um að þau hætti að hlaupa úr horni í horn, þar sem vegalengdin milli horna minnkar stöðugt, heldur fari líf þeirra að ganga í hringi, hringi sem eru sístækkandi og nái að breiða sig út yfir allan heiminn um það leyti sem línan teygir sig aftur inn í upphafið.
Þeir kassar sem umlykja hugsun mína eru einnig þarna tilkomnir undan sömu öflum og hugarferningar annara. Ég geng einnig á veggi, veggi sem ég reisi sjálfur, sömu veggina og aðrir því að ég er manneskja og augu mín sjá ekki allan tímann heldur er ég líka bundinn á vagn sem gengur á teinum sem nálgast hengiflug og ég horfi á heiminn gegnum það rör sem okkur er sagt að kallist hversdagsleiki.
Svo margt fólk hefur gert tilraunir til að brjóta þessa kassa og notað til þess aðferðir í efnaformi sem ég get ekki á nokkurn hátt mælt með því efnin eru eins og slöngvibyssur sem fleygja þeim út fyrir kassann en svo aftur inn í hann og í hvert skipti minnkar kassinn, herðir að, svo á endanum leitar fólkið langt inn í sjálft sig, inn í hyldýpið sem við göngum öll með, og eins og allir ættu orðið að vita þá þegar horft er inn í hyldýpi horfir hyldýpið inn í þig. Og þú getur horfið.
Hyldýpið er líka þarna fyrir utan, utan við hugarkassana og samfélagskassana. Það sýnir sig þá þegar ég er við það að brjóta kassana og fara að hugsa í mjúkum línum og ég átta mig á því að þá stend ég skyndilega einn með ímyndun minni og enginn er nálægt mér nema á fasta forminu. Ég stend einn á mínu hringlaga andlega plani og sé ég ekki nægilega sterkur get ég skyndilega staðið einn og horft í mitt persónulega hyldýpi og enginn sér það nema ég og enginn skilur þá hvað er í gangi og vill það ekki heldur lætur kassana sína ráða.
Og hyldýpið horfir inn í mig….
skráð klukkan 11:22
Ég vissi af því eitt sinn að kunningi minn lýsti því yfir að hann væri reiðubúinn að drepa fyrir börnin sín. Þessari yfirlýsingu fylgdu einhverjar lýsingar á því hvernig hann myndi fara með hvern þann sem myndi skerða hár á höfði barna sinna.
Mér fannst þetta einhvernveginn ankannlegt. Mér fannst eins og þetta ætti ekki við. Ég gat ekki tengt þessar ofbeldisumræðu hans börnum og þeirra yndisleik. Svo eftir að hafa verið með þetta bakvið eyrað í einhverjar vikur áttaði ég mig á því að líklega er þetta hans leið til að segja að honum þyki vænt um börnin sín.
Því hefur verið skotið fram einhversstaðar, líklega á síðum VERU, að karlmenn sem skilja eða vilja öðlast skilning á feminisma ættu að stofna eigin félög og klúbba til að ræða sínar tilfinningar og persónuleg málefni.
Leikritið Hellisbúinn, sem af mörgum er tekið sem hinum endanlega sannleik um samskipti kynjanna, segir að þegar karlmenn koma saman og nördast yfir fótbolta og bjór eða bílum og græjum þá séu þeir í raun að tjá tilfinningar sínar. Með því að sýna vilja til að spjalla um nýjan bíl við annan mann sé viðkomandi karlmaður í raun að segja “mér þykir vænt um þig.”
Þetta er fyndinn útúrsnúningur á umræðunni um “mjúka manninn” og gefur um leið tilfinningafælnum karlmönnum flóttaleið. Ég þykist einnig viss um að einhverjir félags- og mannfræðingar eru tilbúnir til að taka undir það að karlmönnum nægi að berja hvern annan góðlátlega á bakið og gefa konu sinni blóm á konudaginn til að tjá sig fyrir árið.
Ég er ekki þannig maður að ég hafi alltaf þörf fyrir að tala. Mér finnst oft að á meðan ég er að tala þá sé ég ekki að hugsa og því reyni ég frekar að þegja og hugsa þegar ég hef ekkert að segja og finnst fara betur að koma hugsuninni frá mér á pappír eða skjá eins og hér. Þögn í mannlegum samskiptum finnst mér ekki vera óþægileg svo fremi að búið sé að segja það sem segja þarf. Mér finnst allir einstaklingar þurfa að hafa ýmis persónulegu mál og leyndar tilfinningar innra með sér. Mér finnst að ástarjátningar í annars innantómum glanstímaritum og sjónvarpsþáttum vera tilfinningaklám.
Samt á ég frekar auðvelt með að segja öðru fólki frá því hvernig mér líður. Það er ekki þar með sagt að ég eigi alltaf auðvelt með að átta mig á eigin tilfinningum, en að koma þeim í orð hjálpar. Þegar ég svo kem þeim orðum til einhvers sem mér finnst eiga skilið að fá að heyra af þeim, myndast annar skilningur og önnur orð hjá hinum aðilanum. Þannig byggist upp brú fyrir mig til að losa um stíflur. Stíflur get myndast bæði í áttun á eigin líðan og eigin hugsunum gagnvart sjálfum mér og öðrum. Með því að móta hæfileika til að tjá mig beint og án feluleikja eins og þess yfirvarps sem karlmenn nota og er ætlað að nota um sínar tilfinningar þá er ég betur í stakk búinn til að vera heil manneskja.
skráð klukkan 16:20
Ég er alveg uppnuminn yfir öllu því fólki sem mætti og skemmti sér á styrktartónleikum dordinguls.com í Hinu Húsinu á laugardag. Svo margar raddir hafa verið uppi um að hin íslenska hardcore/neðanjarðarrokksena sé að fylgja fyrirrennurum sínum (pönkbylgjunni uppúr 1980 og dauðarokksbylgjunni 1990) og visna og deyja út en þær hafa greinilega allar rangt fyrir sér. Auðvitað er eitthvað af þeim upprunalegu að flosna frá eins og gengur, það hefur alltaf verið þannig. Þetta er samt ákveðinn hópur sem sækir í þennan lífsstíl og gerir hann að sínum og við erum svo skemmtilega ólík að það er alveg frábært.
Eins og Birkir, söngvari hljómsveitarinnar I Adapt, skaut að milli laga þá er það alveg magnað að svona margt fólk af ólíkum hópum skuli standa að þessari senu. Ég skaut því líka að áhorfendum áður en Forgarður Helvítis byrjaði sitt sett, að ástæðan fyrir því að Íslendingar væru alltaf álitin svo sérstök þjóð væri sú að öll fríkin sem voru samankomin þarna inni væru hluti af henni.
Sænsk stúlka sem ég hef aðeins kynnst, var einnig þarna og sagði að í hennar heimalandi héldu þeir einstaklingar sem tilheyrðu ákveðnum stereotýpum sig út af fyrir sig, pönkararnir væru á einum stað og gothararnir annarsstaðar en hér væru allir saman á tónleikum og ólíkar hljómsveitir að spila saman líka. Fleiri gestkomandi aðilar sem þekkja til í neðanjarðarrokki sinna landa hafa haft það á orði að það sé fyndið og frábært hér á Íslandi að hljómsveitir sem spili bæði hardcore, metal, dauðarokk og grindcore, og þaðan af fleiri stefnur innan rokktónlistar, spili saman á tónleikum og allir skemmti sér vel.
Ég persónulega hef ekki alltaf áttað mig á því hvaða samstöðu og einingu hardcore aktivistar eins og Birkir úr I Adapt væru að tala um. Ég er líklega orðinn svo vanur því að vera eini pönkarinn í eigin umhverfi að ég hef alltaf álitið það vera eðlilegt að félagsleg frík væru félagslegir einstæðingar. Ekki að ég eigi ekki vini heldur að þó að þeir vinir geti skilið hvað ég er að fara þá er mín leið ekki þeirra nema bara að litlu leyti.
Við sem skipulögðum þessa tónleika vorum við Birkir og Aðalbjörn Langbrók úr metalsveitinni Sólstafir. Hver af ólíkum grunni en við áttum þetta markmið sameiginlegt og við glöddumst allir jafn mikið við að sjá tónleikagesti skemmta sér. Við Addi skipulögðum einmitt Sólstöðuhátíð síðasta árs saman og fannst frábært þegar við sáum fatlaða unglinga í hjólastólum koma til að njóta rokksins. Ég sé þá koma aftur og aftur og finnst það magnað.
Það er sama hvaðan við komum. Við sem þrífumst í því eigum öll neðanjarðarrokkið sameiginlegt. Og það er ekki nokkur leið að útskýra fyrir öðrum hvað það nákvæmlega er sem tengir okkur.
skráð klukkan 09:05
Sumir af þeim einstaklingum sem gera mikið af því að rífa kjaft í riti og ræðu virðast eflast og styrkjast og espast upp við alla gagnrýni. Því óforskammaðri gagnrýni sem þau fá í hausinn virðist ánægja þeirra aukast og þau verða því óforskammaðri sjálf í tilsvörum. Þannig virðast þau þrífast á mótlætinu.
Ég held að það sé ekki þannig með mig.
Ég finn fyrir því að lítil eitruð komment sem ættu ekki að skipta mig máli, því að þau eru hvorki málefnaleg né heldur eru sett fram af neinni alvöru og ættu því ekki að koma mér við, sitja í mér. En ég tek þau persónulega þó að og kannski vegna þess að þetta er allt eitthvað sem nafnlausir einstaklingar koma frá sér gegnum tölvuskjái eða ég heyri utanfrá mér.
Allt persónulegt skítkast dregur úr mér orku og það merkilega er að maður lætur auðveldlega glepjast af því að neikvæðu hlutirnir vegi þyngra en hinir jákvæðu þó að jákvæð viðbrögð við mínu málavafstri séu borin fram af mörgum skemmtilegum einstaklingum og í tíma og ótíma.
Ég hef oft hitt fólk af öllum stærðum og gerðum sem lætur vandamálin stækka í augum sínum og gerir þau óyfirstíganleg í eigin hugsun. Það einblínir á grjótið í götunni og kemur þannig ekki auga á leiðina framhjá því. Mér hefur alltaf veist auðvelt að finna hin raunverulegu vandamál og leiðir gegnum þau. Þetta er öðruvísi afþví að þetta er ekki raunverulegt vandamál, bara skítur sem maður sullar sig í gegnum á leiðinni.
Sjálfur tek ég þátt í því að hugsa og segja ljótt og leiðinlegt um allskyns fólk sem er í þægilegri fjarlægð frá mér. Það er kannski þessvegna sem atvinnustjórnmálafólk verður svona eitilhart og kaldrifjað í starfi; það verður fyrir svo miklu skítkasti úr öllum áttum að setja verður upp brynju, eða skjóta upp kryppu, ýfa sig og hvæsa. Gallinn er sá að þá er kryppunni skotið upp og hvæst við öll tækifæri og vel meinandi einstaklingar fá hana framan í sig líka ef þeir nálgast.
Ég ætla að reyna að passa mig á því að fara ekki að svara alltaf skætingi heldur læra betur að láta þetta ekki skipta mig máli.
Kannski það sé eins með mig og hann frænda minn einn, eldri mann, sem leið svo asnalega illa að hann fór til konu sem vissi meira en sumum þykir gott eða náði lengra nefi sínu. Hún ráðlagði honum að fara oft í sturtu og vera lengi því áran hans var orðin skítug af illu umtali, leiðinda umtalið kom til af breytingum sem hann stóð fyrir í sínu starfsumhverfi.
skráð klukkan 10:00