Þegar ég kom hjólandi heim úr vinnunni í dag settist ég inn í rólegheitum og hugsaði með mér hvað ég ætlaði að gera næst. Fór svo eitthvað að snúast með smáhluti. Tók skyndilega eftir að lögreglubíl hafði verið lagt beint fyrir utan íbúðina. Ég stökk upp og út til að tékka á hvort að lögreglan væri nokkuð að sýna mínum gamla og nett ólöglega bíl athygli þar sem númeraskiltið vantaði að aftan og úrbætur í þá áttina voru einmitt það sem ég hafði í huga. Ég sá engan einkennisklæddan einstakling á stjákli en fólk gaut á mig augum af götuhorni og nágranninn var eitthvað hvassbrýndur í mína átt líka þar sem ég var að eiga við minn gamla bíl beint fyrir framan tóman löggubílinn.
Ég vissi engin deili á þessum grunsamlega löggubíl en mér var ekki sama. Hvað var löggubíllinn að vilja í götunni? Var ég að gera eitthvað sérstaklega ólöglegt án þess að vita af því? Einhver hafði haft á orði að einn nágranna minna sé eitthvað að díla með dóp og mér er nokk sama um það, mér finnst það vera eitthvað sem kemur mér ekki við, enda skilst mér að fólkið sem kemur að gera innkaup sé nógu gamalt til að keyra bíla, lögum samkvæmt. Eftir að þessi grunsamlegi löggubíll var horfinn með sakleysislegan löggumann undir stýri skrapp ég aðeins frá og rakst á ungan mann með kunnuglegt andlit sem heilsaði að fyrra bragði og spurði hvort ég vissi hvað “þeir” væru að sniglast? Ég neitaði allri vitneskju en benti honum að “þeir” væru farnir. Hann varð feginn, hafði ekki þorað að fara af stað þar sem hann var á óskoðuðum bíl. Mér létti við að heyra það því sú hugsun hafði laumast að mér hvort að þessi maður væri kannski dílerinn ægilegi.
Nú er ég hinsvegar að velta fyrir mér hvort að þetta sé ekki hlutverk lögreglunnar í hnotskurn: Ógnun.
Hver einasti kjaftur sem átti leið um götuna, þessar tíu mínútur sem lögreglubílnum var lagt fyrir framan hjá mér, hrökk við. Allir fóru yfir sinn tékklista í huganum hvort að þau hefðu nú ekki örugglega allt sitt á hreinu. Ég fór að gruna nágranna minn um græsku og nágrannarnir sömuleiðis hugsuðu sitt um mig.
Hvernig er þá að vera í svona starfi? Að njóta virðingar í starfi er gott, það er alveg nauðsynlegt til að fólk njóti sín. En þegar virðingin kemur til af ótta? Hvað þegar maður veit að virðingin kemur til af því að fólk óttast það vald sem maður hefur. Þarf maður ekki að vera eitthvað vankaður félagslega til að gangast upp í þeirri virðingu?
Fons Bierens, kennari hjá lögregluembættinu í Norður Hollandi kemst svona að orði um lögreglufólk í viðtali í bókinni Live Sex Acts – Women Performing Erotic Labour: “Það fólk sem leitar frama innan lögreglunnar hafa sérstaka skynjun á siðfræði. Það er ekki bara ævintýrablær eða fjölbreytileiki starfsins sem heillar, það er líka staðfesta í sambandi við rétt og rangt og sókn í vald. Tilfinningin fyrir því að gagnrýna og stimpla hluti útfrá því hvort að þeir eru “góðir” eða “slæmir” er efld í lögregluþjálfun. Það er grundvöllur starfs þar sem þau eiga stanslaust að skilja hina góðu frá hinum vondu og refsa hinum vondu.”
Nú er það staðreynd að við búum í samfélagi sem er samsett úr manneskjum sem eru allar hver annari ólíkar. Við erum sammála um nokkrar siðferðilegar grundvallarreglur en lengra nær það ekki. Samt er, í hollenska dæminu, ýtt undir ákveðna siðferðismynd og þessu unga fólki fengið vald í hendur til að bregðast við samkvæmt þeirri siðferðishugmynd.
Þessvegna stendur fólk ekki á sama þegar lögreglubílar birtast í götunni, maður veit aldrei hvaða hugmyndir viðkomandi lögregluþjónn gerir sér um hvað sé rétt eða rangt. Líklega er það eitthvað því tengt sem veldur því að ég hef sex sinnum verið handtekinn og leitað á mér að ólöglegum fíkniefnum og síðan hent út án afsökunarbeiðni og bent á að “ég bjóði upp á þetta með klæðaburði mínum”.
Svona einfalt atriði, eins og að tengja hugtökin “rétt” og “rangt” eða “góður” og “slæmur” við klæðaburð, bjóða heim öllum andskotanum öðrum í samskiptum við einstaklinga sem er fengið í hendur vald yfir samborgurum sínum.
skráð klukkan 18:30
Ég las einhversstaðar að Indians (óvíst hvort að þetta ætti að þýðast sem Indíáni eða Indverji) hefðu sérstaka hreyfingu þar sem maður gerði “8” hreyfingu með höfðinu. Byrjaði á að hreyfa hökuna til vinstri, síðan snýrðu höfðinu og á meðan tekur hakan annan hring. Þetta þýðir eitthvað í áttina að “ég skil hvað þú segir en ég neita að taka afstöðu”.
Úr Madchen, Metal zine
Ég get að vissu marki tekið þátt í samræðum í kaffipásum um parket, barnauppeldi, brúðkaup, íbúðakaup og matargerð en bara stutta stund. Ég get alveg tekið undir fagnaðarlæti íþróttaáhugafólks þegar einhverju liði hefur gengið vel án þess að hafa nokkurn áhuga á íþróttinni en ég reyni að sýna gleði hinna virðingu. Það er sumt af sjónvarpsefni sem ég get sest niður og horft á en ég fæ það alltaf á tilfinninguna að það sé verið að ganga fram af mér sem ágætlegum gáfum gæddan einstakling.
Mér finnst gaman að fara á Þorrablót og syngja með fólkinu sem spyr og spjallar út í vinnuna og fleira efnislegt, en bara einusinni á ári. Mér finnst líka gott að hitta ættingja mína og eiga með þeim afslappaða stund en það er fátt sem að við eigum sameiginlegt nema fjölskyldutengslin.
Ég get alveg þóst hafa áhuga á bílum og hreytt út úr mér nokkrum setningum sem hljóma eins og ég hafi kynnt mér fyrirbærið en fyrir mér er þetta bara verkfæri til að komast milli staða. Mér líkar ágætlega á hverjum vinnustað en eftir ákveðinn tíma finn ég fyrir því að það sé komin rútína á líf mitt og ég vil fara eitthvað lengra. Mér tekst alveg að brosa og kinka kolli framan í fólk sem hefur áhuga á sjálfu sér og talar þannig við hvern sem er nógu kurteis til að þegja á meðan, en mér líður betur meðan ég þarf þess ekki.
Í stuttan tíma og þá með ákveðið markmið í huga get ég setið kyrr á kaffihúsi og tekið púlsinn á dægursveiflunni en ég fæ það alltaf á tilfinninguna innan þrjátíu mínútna að ég gæti verið að lifa lífinu þannig að ég fyndi fyrir því annarsstaðar en þar sem fólk er að spegla sig í annara augum. Ég get spjallað við allskyns indælis fólk í heiðarlegum tilraunum til að taka þátt í þeirra samfélagi en er samt allan tíma að hugsa með mér að ég eigi ekki á nokkurn hátt samleið með þeim utan að við erum öll að anda.
Ég get farið á líkamsræktarstöð, hlaupið á brettum, lyft lóðum, tekið þátt í samræðum um æfingar, árangur og vöðvastærð en aldrei losnað við tilfinninguna um hvað þetta sé gjörsamlega tilgangslaust athæfi.
Það er samt þó nokkuð af fólki sem ég næ sambandi við, sem talar um og er að eiga við hluti sem mér finnst skipta máli en það er einhvernveginn svo langt á milli okkar og við erum svo dreifð um heiminn að blaðrið yfirgnæfir okkur og tómhyggjan heldur anda okkar niðri.
Ég held að þetta sé kallað að vera pönkari
skráð klukkan 12:16
Við frændurnir, sem m.a. erum saman í hljómsveitinni Forgarður Helvítis, létum fara fyrir okkur þegar við vorum á fylleríum í miðbænum. Við vorum hávaðasamir og veifuðum brennivínsflöskunum, rákum upp ógurleg dauðarokksöskur af og til, spörkuðum í rusladalla og vorum vígalegir eins og nútíma víkingar í pínulítilli herför. Við vorum líka klæddir svörtum fötum, leðri og höfðum sítt hár og skegg. Öfugsnúnir krossar krists í hálskeðjum og hauskúpur á peysum skreyttu okkur.
Þrátt fyrir þetta datt okkur aldrei í hug að valda nokkrum manni skaða. Það hvarflaði ekki að okkur að snapa slagsmál eða að angra annað fólk þannig að af hlytust einhver meiðsl. Við vorum einungis að skemmta okkur og hluti af skemmtuninni var að ganga fram af öðru fólki, helst svokölluðum “góðborgurum”, hvar svo sem þá er að finna.
Ég veit ekkert um mótorhjólaklúbbinn Vítisengla eða einstaka meðlimi hans. Ekki heldur um mótorhjólaklúbbinn Fálka eða einhverja meðlimi hans. Ég veit þó að einhverjir meðlima Vítisengla hafa drepið fólk og selt dóp. Hvort að það var í nafni samtakanna eða af eigin hvötum veit ég ekki.
Margir síðhærðir leðurklæddir ungir karlmenn hafa gert sitthvað ólöglegt af eigin hvötum, þeir gera það aldrei í nafni allra síðhærðra, leðurklæddra ungra karlmanna. Þegar íslenska lögreglan handtekur alla sem ganga með merki Vítisengla á sér við komuna til landsins, og gerir þarmeð ráð fyrir því að þeir séu glæpamenn, kemur mér það ekki á óvart, enda hef ég sjálfur verið handtekinn sex sinnum einungis vegna fordóma lögreglumanna gagnvart klæðaburði fólks.
Það liggur einhversstaðar í eðli lögregluembættisins að vantreysta fólki. Embættið vill líka gleyma því að það er samsett úr manneskjum og manneskjur láta auðveldlega stjórnast af fordómum og persónulegum skoðunum. Maður veit aldrei hvaðan þær skoðanir koma. Einhversskonar öryggissveitir eru nauðsynlegar en að þær öryggissveitir hafi vald til að ráðast inn í líf einstaklinga er óhugnanlegt.
Schengen, samvinnuverkefni lögregluembætta nokkurra Evrópulanda, er, á kostnað fjárhags og frelsis okkar allra, að vinna að því að við fáum ekki furðulega klædda vini og kunningja í heimsókn frá útlöndum. Lögregluembættin gera ráð fyrir því að allir friðarsinnar og andstæðingar alþjóðavæðingar séu ofbeldisfólk og mun handtaka þá sem eru á sameiginlegri skrá og vísa þeim úr landi áður en eitthvað sannast. Þetta gæti alveg eins hafa verið ég sem hefði verið vísað frá í einhverju öðru landi. Sigurður Harðarson hjúkrunarfræðingur, í leðurjakka.
Mér er alveg sama hvort að þessir hópur meðlima Vítisengla voru drulluspaðar eða ekki. Að gera fyrirfram ráð fyrir því að þeir ætli sér að virka hér eins og einhver mafía, í leðurgöllunum sínum, að stjórna leynilegri sölu eiturlyfja og vændismarkaði af stóru mótorhjólunum sínum, er sorglegt.
skráð klukkan 11:17
Í póstinum í gær fékk ég tilkynningu um tvo pakka frá útlöndum og ég fagnaði ákaft. Þetta voru bunkar af hardcore pönk tímaritunum HeartAttack og Short, Fast & Loud sem ég ætla að dreifa meðal áhugasamra í mínu umhverfi. Hinu fyrrnefnda er dreift í 10.000 eintökum, er um 80 blaðsíður og inniheldur m.a. viðtöl við ýmsa aðila sem allir eiga það sameiginlegt að vera hluti af því fyrirbæri sem hin fjölþjóðlega pönkhreyfing er. Einnig eru umfjallanir um nokkur hundruð geisladiska og hljómplötur sem gefin hafa verið út af neðanjarðarhljómsveitum og öðrum tímaritum og bókum sem pönkarar hafa sent frá sér síðasta hálfa árið eða svo. Mér finnst spennandi að lesa um nýjar plötur og ný tímarit sem ég get pantað frá útgefendunum (sem eru yfirleitt höfundarnir sjálfir), þannig fara viðskipti fram í pönkheimum. Mér þykir þó alltaf vænst um dálkana í þessum blöðum. Fólk af ýmsu tagi, sem á það þó allt sameiginlegt að vera pönkarar á ýmsan hátt, skrifar um sín helstu hugðarefni á svipaðan hátt og ég geri hér.
Ritstjóri HeartAttack gerir að umtalsefni sínu þegar pönkarar lenda í því að fullorðnast og neyðast til að taka aukinn þátt í samfélaginu í kringum sig (mörg okkar eru orðin meira en þrítug og meira en fertug). Fara að vinna og taka á sig ýmsar skyldur sem honum finnst ekki slæmt. Hann bendir nefnilega á muninn á því að falla inn í einhverja starfslýsingu eða að endurskapa starf sitt á eigin forsendum. Hardcore snýst um frelsi, sjálfstæða hugsun, sjálfsáttun og það að gera hlutina sjálfstætt. Það þarf ekki að þýða uppgjöf þegar farið er inn á vinnumarkaðinn. Uppgjöf fælist í því að afskrifa fortíð sína og breiða yfir sjálfið, að þröngva upp á sjálfan sig þeirri fyrirframgefnu ímynd sem klínt er á starfið.
Þá erum við farin að hegða okkur eins og túristar innan pönksins? Er pönkið þá ekkert meira ein bernskubrek ef við stimplum okkur út úr því og afskrifum?
Einn dálkahöfundanna í HeartAttack er kennari. Það er jafnframt hluti af hans pönki. Hann starfar innan kerfis sem ber enga virðingu fyrir einstaklingunum sem komið er fram við sem viðfangsefni en ekki manneskjur. Hann hefur lýst því hvernig hann fléttar pönkinu inn í kennsluna, hann reynir að fá krakkana, nemendur sína, til að átta sig á eigin verðleikum því ekki gerir kerfið ráð fyrir þeim sem manneskjum.
Pönkarararnir sem ég var að fyllibyttast með í Þýskalandi tóku orðið "punk" svo bókstaflega að atvinna var eitthvað sem kom ekki til greina. Þeir tengdu líka atvinnuhugtakið við þátttöku í hinu stórkapitalíska kerfi Þýskalands sem var fyrir þeim út í hött. Þeir vildu frekar vera fullir og skakkir (að vera skakkur er að vera í hassvímu) hangandi í miðbænum, betlandi. Þeir áttuðu sig ekki á þeim möguleika að varðveita sitt pönkarasjálfstæði en jafnframt taka að einhverju leyti þátt í kerfinu. Miðað við það magn af bjór sem við sulluðum í okkur dags daglega þá var þó nokkur peningavelta í gangi milli pönkaranna og auðvaldsins hvort eð var.
Ég sá líka fram á það á sínum tíma að vera að fullorðnast og að ég yrði að vinna eitthvað til að lifa af. Jafnframt vildi ég vera að gera eitthvað af viti í lífinu og fór því að læra hjúkrunarfræði. Ég er sami pönkarinn og alltaf (og sami pönkarinn og ég verð vonandi alltaf) þó að ég sé hjúkrunarfræðingur. Starf mitt er eitthvað sem skiptir mig máli og hefur raunverulegan tilgang. Til dæmis hlutabréfaviðskipti er eitthvað sem pönkarinn í mér segir að engin manneskja með sjálfsvirðingu eigi að koma nálægt.
Orðskýringar: Orðin hardcore og punk eru tvö orð yfir sama fyrirbærið sem sameinar fólk í andstöðu við hvert það félagslega kerfi sem kemur fram við manneskjur af óvirðingu. Samt er munur á hardcore stefnunni og pönk rokki þegar kemur að tónlist.
skráð klukkan 03:46
Í viðtali við lækni einn sem er sérfróður um nýrnasjúkdóma og hefur unnið mikið að rannsóknum á langvinnum nýrnasjúkdómum barna, segir hann m.a. að foreldrar þeirra barna sem gangi í gegnum ýmis stig þessara sjúkdómsferla gangi með barninu í gegnum mjög mikla erfiðleika og þjáningar og þjáist þar af leiðandi mikið sjálfir. Flestir þeirra geti því ekki hugsað sér að eiga aftur barn sem fæðist með þennan sjúkdóm. Hann segir að hægt sé að bjóða þessu fólki upp á fósturrannsóknir og síðan fóstureyðingu ef í ljós komi að fóstrið sé með þennan galla.
Þá var hann spurður hvort að ekki vöknuðu þá siðferðilegar spurningar. Hann svaraði því þannig að hann vísaði þeim frá sér. "Það er ekki á mínu sviði að fjalla um þær. Það er auðvelt að velta slíkum siðfræðilegum spurningum fyrir sér ef þær snerta ekki mann sjálfan."
Mér finnst þetta einkar athyglisverð afstaða og sjónarhorn sem mjög oft vill gleymast þegar siðferðilega viðmið eru rædd. Allir sem vilja geta haft skoðanir á hlutunum en fáir geta sett sig í spor þeirra sem koma beint að málefnunum sem um ræðir. Þá er spurning um hvort að þau sem ekki þekkja til eiga nokkuð með að segja til um hvað sé rétt og rangt. Ekki síst þegar kemur að umræðu um fóstureyðingar og líknardauða. En auðvitað á hver manneskja að ráða þessu fyrir sig. Þarmeð er ekki sagt eða meint að hverjum einstakling sé ætlað að standa ein eða einn undir erfiðri ákvarðanatöku.
Ég er ekki fær um að ganga með barn svo að ég ætti ekki að segja konum til um sinn líkama, svo fremi að ég eigi ekki þátt í þunguninni. Í því tilfelli ættu ég og viðkomandi kona að geta rætt út um hlutina og tekið ákvörðun í sameiningu, óháð siðferðilegum skilningi einhvers óljóss meirihluta eða einhverra sem voru uppi á undan okkur og settu niður lagabálk sem hvílir á afkomendum eins og mara (og næsta kynslóð vinnur í því að setja fleiri lög og reglugerðir sem vefja okkur inn í hringavitleysu).
Á sama hátt á ekkert okkar neitt með að vera í valdastöðu yfir neinum öðrum aðila. Ég hef verið spurður að því hvað anarkistar vilji eiginlega gera með barnauppeldi ef anarkistar standa gegn öllu valdi? Þetta er dæmigerð útúrsnúningsspurning til að koma höggi á útfærslu hugmyndafræðinnar því að hugmyndafræðin gerir (eins og allir) ráð fyrir því að meirihluti fólks sé andlega fært um að sinna börnum sínum og ala þau upp í góðum siðum. Ef ekki ætti að geta náðst samstaða um að hjálpa þeim sem hjálpar er vant og skapa þannig umhverfi að bæði börn og fullorðnir geti þrifist án þess að einhverjir aðilar í samfélagi þeirra séu að setja sig í dómarasæti.
skráð klukkan 01:13
Ríkisstjórn Bólívíu hefur hafið nýtt stríð gegn eiturlyfjum ("War on Drugs"). Í Cochabamba í Bólivíu urðu mikil mótmæli almennings til þess að einkavæðing vatnsveitunnar á svæðinu var lögð af. Nú eru mótmæli í gangi vegna stríðsreksturs stjórnvalda á hendur bændum og frumbyggjum á svæðinu. Hin hefðbundna ræktun Coca plöntunnar er notað sem tylliástæða til að reka bændur af jörðum sínum sem svo má selja erlendum stórfyrirtækjum.
Á nokkrum vikum hafa tugir mótmælenda verið drepnir af hernum. Fjórir hermenn voru felldir og þykir það undarlegt þar sem mótmælendur ganga ekki með byssur í mótmælagöngum sínum en stjórnvöld hafa notað fall hermannanna sem ástæðu til að handtaka sextíu verkalýðsleiðtoga og samfélagsfulltrúa. Mannréttindasamtök í Bólívíu hafa séð fulla ástæðu til að mótmæla meðferð fanganna sem hafa verið barðir og skornir og fengið raflost í tennur o.s.frv.
Bólivíska þingið samþykkti einnig frávísunartillögu á Evo Morales, hann er einn vinsælasti verkalýðsleiðtogi í landinu. Hann er nú sakaður um að vera hinn "ráðleggjandi hugur" bakvið dauða hermannanna. Radio +, sem tilheyrir samtökum smábænda hefur verið stórskemmt og aðrar stofnanir sem hafa sýnt smábændunum samstöðu hafa orðið fyrir hörðum árásum (www.democracyctr.org).
Langar einhvern í frí og gera gagn um leið? Verkalýðsfélag smábænda í Guatemala er að leita eftir erlendum sjálfboðaliðum til að hjálpa þeim að gæta landréttar síns og réttar síns til að mótmæla án þess að vera drepnir. Breskur mannréttindagæsluliði sagði við Schnews, eina af fréttaþjónustum anarkista, að "Verkalýðsfélagið hefur nú í þrjá mánuði haldið fimm stórum býlum í Izabal, einnig hafa þau teppt umferð um aðalgöturnar og haldið stórar mótmælaaðgerðir í höfuðborginni..."
23. og 24. Desember voru þrír menn myrtir af herflokkum á býlunum. Þessvegna er verkalýðsfélaginu mikið í mun að fá erlenda sjálfboðaliða sem friðargæsluliða og gæsluliða mannréttinda. Ef þú ert laus geturðu sent þeim email (á spænsku) til: cuc@quate.net
skráð klukkan 17:21
Mamma mín fann gömul leikföng frá mér, þvoði þau og setti í gamla Mackintosdós. Hún setti dósina þar sem við dóttir mín myndum rekast á hana (hjá litabókunum og litunum). Í dósinni reyndust vera plastdátar, hermenn, kúrekar og indíanar.Við fórum að dunda okkur með þetta í gær. Ég hef ekki séð þetta í einhver tuttugu ár og mér brá við.
Hermennirnir, hannaðir uppúr fyrirmyndum úr seinni heimsstyrjöld, sveifluðu drápstólum, miðuðu rifflum á hvorn annan, liggjandi og standandi, sumir voru á flótta eða voru í árásarstellingum. Allir voru þeir að mynda sig til við að meiða og drepa nema sá sem mótaður var í plastið liggjandi á sjúkrabörum og foringi þeirra sem virtist hannaður til að standa bakatil og fylgjast með.
Þessvegna brá mér. Ég sá fyrir mér afleiðingar alls þessa ofbeldis sem þarna var túlkað í plast. Marin, blóðug andlit, grett af sársauka. Kvalir þeirra sem lifa af höfuðhögg og skotsár. Harm ástvina og ættingja hermanna sem drepnir eru í herförum. Tilgangsleysi herfara yfirleitt hvarflaði að mér. Hvernig getur það komið þeim við, sem drepnir eru í styrjöldum, hvað leiðtogum þjóðar langar til að gera. Hvernig getur tilgangur eins manns samræmst vilja heillar þjóðar? Hvernig er hægt að afskrifa einstaklingana í samfélaginu, líf þeirra og hugsanir svo gersamlega.
Svo er þetta plott gert að sjálfsögðum hlut gegnum barnaleik.
Við dóttir mín gáfum hermönnunum nýjan tilgang. Við settum upp íþróttaleikvang þar sem árásarhermennirnir fóru í kapphlaup. Stríðsóðir Indíánar á hestum kepptu í reiðlistum meðan byssuotandi kúrekar hvöttu þá áfram. Hermenn breyttust í lækna og hjúkrunarfræðinga til að sinna þeim sem slösuðust við atið. Aðrir fóru í fjallgöngu upp á nálægan blaðarekka.
Allir voru ánægðir. Enginn var drepinn. Enda engin þörf á því að svo manndráp séu gerð sjálfsagður hlutur í barnshuganum. Nógu verða margir aðrir til að ljúga að barninu samt.
skráð klukkan 19:27