Nú veit ég ekki alveg með t.d. tímann. Mér finnst gaman að velta fyrir mér aðstæðunum ef ég (við) afneituðum ýmsum grundvallaratriðum sem almennt er tekið sem sjálfsögðum hlut. Þá á ég ekki við allskyns samsæriskenningar.
Samsæriskenningar held ég að virki á báða vegu. Til dæmis eru til kenningar um að títtnefndur forseti bandaríkjanna, George Bush yngri, sé nógu sjúkur til að standa bakvið hryðjuverk gegn eigin borgurum fyrir pólitískan frama. Innan hans herbúða eru líklega kenningar uppi um það að allir þeir grasrótarhópar sem vinna gegn náttúrueyðingu séu að því einungis til að koma á einhverju kommúnísku alræði eða séu reiðubúnir til að drepa fyrir málstaðinn. Ábyggilega fullt af paranoid misskilningi í gangi á báðar hliðar en einhver sannleikur líka.
Ég nenni þessum pælingum ekki svo mikið. Allt vald er sjúkt og bráðsmitandi óþverri. Þessvegna reyni ég að benda á grundvallaratriði vandamálanna, ekki einn og einn þátt í öllu netinu.
Ég nenni ekki neinu af þessu í dag. Er allt of kvefaður til að hugsa í smáatriðum.
Pælum aðeins í þyngdaraflinu. Það er eitthvað sem hver einasta lífvera á þessari jörðu tekur sem sjálfsögðum hlut, að sjálfsögðu. Hvað ef það klikkaði, þó ekki væri nema smástund. Við hættum að vera bundin jörðunni, allt lausbundið gæti færi af stað, bílar uppaf götunum, vatn uppúr ám, sjórinn uppúr höfunum. Síðan bomb - stungið í samband einhvers staðar – plompar allt niður aftur. Kannski yrði tilfærsla á öllum hlutum, höfunum meðtalið, ef að bilunin á þyngdarlögmálinu þýddi að jörðin færi framúr öllu ofaná sér á sínum ógnarhraða.
Það er talað um að öll þurfum við einhvern öryggismekanisma í okkar tilveru, sérstaklega börn. Ef að við gætum ekki lengur treyst þyngdaraflinu til að halda utan um okkur værum við þá ekki alltaf hrædd um að takast á loft. Gangstéttir yrðu lagðar handföngum, bílar bannaðir og skip, allar samgöngur færu fram á lestum áföstum teinum, börn að leik í bandi.
Ætli lífið myndi ganga upp í þeirri mynd sem við þekkjum það ef að þyngdaraflið færi alveg? Myndu ekki blómin vaxa skríðandi? Fiskarnir synda um loftið, munur á láði og legi verða heldur óljós? Ský ekki draga lengur fyrir sólu heldur öldur. Gætum við byggt okkur hvolfhýsi til að drukkna ekki við að anda, hvaða áhrif hefði þetta á líkamsstarfsemi okkar? Blóðþrýsting? Myndum við þrjóskast við að halda í okkar venjur og elta fótbolta með rafsegulmögnun, spila á spil með kennaratyggjó og frönskum rennilás á buxnasetum.
Tilveran er skrýtin og alltof mikil einfeldni að taka henni sem sjálfsögðum hlut.
P.S. ef eitthvert ykkar þekkir til vísindaskáldsagna sem glíma við þyngdaraflstap mætti alveg benda mér á þær.
skráð klukkan 07:24
Anarkistum hefur oft verið núið því um nasir að við lifum í draumi um að geta búið til eitthvað útópíusamfélag, að hugmyndir okkar samrýmist ekki mannlegu “eðli” eða að allrar okkar hugmyndir séu “pípudraumar” (pípudraumar eru óraunhæfar framtíðaráætlanir hasshausa). Gagnrýnendur Anarkista fullyrða gjarnan að hugmyndir okkar um hvernig mætti bæta samfélagið sé óraunhæfar vegna þess að fólk almennt sé ekki fært um að umgangast hvort annað af virðingu og því yrði úr þessháttar tilraunum alger óreiða og brjálæði.
Til að byrja með þá er eina ástæðan fyrir því að samfélag okkar er ekki í upplausn sú að einstaklingarnir í samfélaginu eru í það miklu andlegu jafnvægi að þau geta umgengist hvort annað af virðingu. Það er ekki á nokkurn hátt ríkinu að þakka. Ekkert frumvarp til laga hefur haft nokkuð um gang samfélagsins að segja. Það bara lítur þannig út því ef að lagasetning beindist að því að bæta samfélagið þá fór almenningur eftir henni, burtséð frá því hvort að þau vissu af lagasetningunni eða ekki. Það sést á því að þau lög sem skipta engu máli eru þverbrotin alla daga. T.d. hið nýja afstyrmi Þorgríms Þráinssonar Ubermennis um reykingar. Þannig eru tilraunir ríkisins til að setja á röð og reglu með lagasetningum að leiða til aukinnar óreiðu og rugls.
Auðvitað eru bófar og brjálæðingar upp um alla veggi, en þetta fólk er undantekningar frá því fólki sem er að sinna sínu í friði og þessum undantekningum er blásið upp í öllum fjölmiðlum svo að allir viti nú af því að ríkið er að virka, að fólk er vont og ríkið er að vernda.
Vernd lögreglunnar er ekki raunveruleg. Ógnunin sem almenningur skynjar er tilbúin af þeirri massívu áróðursherferð sem er í gangi í hverjum einasta fjölmiðli þessa lands. Vikulegar hermdarverkaskýrslur um alla þá sem lögreglan þurfti að hafa afskifti af yfir helgina, þungir fangelsisdómar við fíknisjúkdómum, sem jafnframt er bent á sem frekari sönnun þess að kerfið virki. Virki fyrir hvern? Virkar fyrir þann sem er að ná sér í atkvæði út á lygina um að hass og ecstacy drepi fleiri en áfengi og tóbak?
Samfélag á anarkískum nótum verður aldrei alveg laust við græðgi, valdasýki eða ofbeldi. Er hinsvegar ekki líklegra að svo verði ef að ekki er lengur alinn upp í okkur sá kapitalismi sem ríkið þrífst á, þetta ríki sem samfélag okkar er undir hælnum á. (Fyrir frekari útlistun á illsku kapitalisma kíkið á grein um fyrirbærið á www.andspyrna.net).
Ég sé lögregluna fyrir mér í hlutverki björgunarsveita, sem öryggistæki en ekki valdapotsverkfæri. Ég sé fólk fara í vinnuna afþví atvinnan hefur einhverja merkingu fyrir þeim, það er til þess að efla gang samfélagsins OKKAR, ekki ríkisins. Einstaklingurinn og ríkið er ekki það sama, langt frá því. Ríkið þrífst á einstaklingnum í dag. Því vilja anarkistar breyta, anarkistar vilja útrýma ríkinu og efla samfélagið.
skráð klukkan 19:33
Af og til er ég spurður hvernig anarkistar ætli sér að koma á anarkísku samfélagi. Spurningin er þá yfirleitt orðuð þannig að svarið eigi að snúast um hvernig anarkistar ætli sér að skipa fólki til eða frá við endurskipulagningu samfélagsins.
Þar sem þessar spurningar berast oft í gegnum tölvupóst og mér leiðist að skrifa langa tölvupósta (tölvupóstur er eitthvað sem eyðist og tekur því ekki að eyða einhverjum klukkutímum í, nema maður sé ástfanginn eða eitthvað), þá á ég það örugglega til að hreyta einhverju á skjáinn sem er frekar þurrlegt.
Málið er að það er virkur anarkismi í gangi víða innan samfélags okkar. Sjáið t.d. AA-samtökin. AA-samtökin eru samtök karla og kvenna sem eiga við áfengisvanda að stríða og eru stuðningsaðili allra þeirra sem að koma. Nær öll starfsemi samtakanna er í sjálfboðavinnu. Það eru nokkrar reglur sem kallast erfðavenjur um hvernig starfsemi samtakanna skuli fara fram. Þar kemur skýrt fram að enginn skuli geta sett sig í þá aðstöðu að vera hagsmunaaðili eða leiðtogi. Samtökin forðast gaspur í fjölmiðlum og peningar mega aldrei vera markmið. Þessi skipulagning svínvirkar, samt er þetta skipulagt og framkvæmt af misrugluðum alkohólistum.
Horfið á sjálf ykkur þegar þið eruð að skipuleggja helgarferð eða kvöldstund með vinum ykkar. Það koma allir að verki, enginn stjórnar beint (þó að sumir tali meira en aðrir), hver kemur með sinn hlut eða sína hæfileika að skipulagningunni.
Það er anarkismi.
Eins er með saumaklúbba, vinnustaðaferðir, partý, sambýli og sambúðir, fjölskyldur. Ef að allir eru að taka virkan þátt afþví að þau langar til þess, afþví að þetta er þeirra líf, þá er virkur anarkismi í gangi.
Samt er allt þetta fólk, sem skipuleggur sitt einkalíf og félagslíf á eigin vegum, ekki með neina sérstaka meðvitund um sitt anarkíska líf í gangi. Það er heldur ekki pönkarar, AA-fólk er ekki hlaupandi um götur með svartar hettur og grýtandi löggubíla. Allur almenningur er í eðli sínu anarkistar, anarkistar eru ósköp venjulegt fólk. Anarkísk hugsun á sér sögu alveg aftur til Kínverska spekingsins Lao-Tse sem var uppi 500 árum f.kr..
Ef að allir þessir ómeðvituðu anarkistar færu nú að hugsa aðeins stærra og herma samfélagið í heild sinni upp á sitt eigið líf erum við þá ekki að nálgast anarkískt samfélag?! Þessvegna ætla anarkistar ekkert að gera samfélagið anarkískt heldur ætlar almenningur að gera það.
Einhverra hluta vegna hefur þessari hugmyndafræði tengst utangarðshópum. Valdagírugir hópar (sem ekki eru skipulagðir anarkískt) eru líka ekkert á því að hampa þessari hugmyndafræði sem einhverju gáfulegu, því hún þýðir að þeir tapa völdum sínum. Þessvegna er anarkistum ýtt út í horn sem furðufuglum, kannski þessvegna sem margir anarkistar hafa orðið furðufuglar um leið. Hvaða meðvitaður anarkisti með sjálfsvirðinguna í lagi vill að honum eða henni verði ruglað saman við ungan sjálfstæðismann?
skráð klukkan 11:30
Í vinnunni um daginn, í léttri stund milli stríða, var eitthvað verið að spjalla um bíó og videomyndir. Umræðurnar þróuðust útí aðstæðurnar sem við höfum til að njóta þess að horfa á góða mynd heimafyrir. Ég lýsti litla sambyggða sjónvarps- og myndbandstækinu mínu, sem ég hafði fengið notað frá vini mínum fyrir lítinn pening. Ég sagðist vera með það á kommóðunni við gaflinn á tvíbreiðu rúminu, svo þegar ég byði stelpum heim til að horfa á video þá væru þær komnar upp í rúm til mín um leið.
Ég gaf með þessu í skyn að ég væri þó nokkuð klókur í kvennamálum og það vakti kátínu kvennanna sem ég vinn með að ég væri með einhver svona trikk í gangi til að véla kvenfólk upp í rúm til mín.
Mér fannst þetta líka sniðuglega orðað hjá mér enda þannig hannaður einstaklingur að ég hef ákveðna þörf fyrir viðurkenningu frá umhverfi mínu og ef ég get fengið hana með hnyttilegu orðavali og frásögnum í léttum dúr þá læt ég gjarnan tvíræða hluti flakka.
Þetta gleymdist fljótt, held ég, enda um dægurspjall að ræða en daginn eftir varð mér þó hugsað til þess hver viðbrögð kvennana sem ég vinn með, og eru á ýmsum aldri, hefðu verið, ef einhver þeirra ungu kvenna sem vinna með okkur á gjörgæslunni hefði lýst svipuðum áhugamálum og ég.
Ef ung kona (eða kona á hvaða aldri sem er) hefði sagt frá því að hún byði gjarnan karlmönnum heim til sín að horfa á video, en þar sem sjónvarpið væri staðsett við rúmið hennar, væri hluti af takmarkinu að véla þá til samlags við sig, hefði það ekki vakið húmorinn í fólki. Einhverjir hefðu flissað og hrist hausinn, flestir hefðu velt fyrir sér hvort að hún meinti þetta en án þess þó að þora að spyrja, óvissir um hvort þeir gætu tekið sannleikanum, margir hefðu álitið hana ruglaða. Ég myndi mögulega pikka í hana og impra á sameiginlegum áhugamálum.
Það er langt að sækja uppruna þeirra óskrifuðu reglna að konur skuli ekki vera opinskáar um áhuga sinn á kynlífi. Líklega lengra en mannkyn man. Þrátt fyrir að allur almenningur í dag eigi að vera meðvitaður um að kynhvöt kvenna er staðreynd eru viðhorf gagnvart kynlífsiðkun kvenna lituð fordómum. Konur sem eru opinskáar um áhuga sinn og iðkun á kynlífi eru heppnar ef þær eru bara álitnar léttruglaðar.
Kannski er þetta að lagast, kannski er þetta bara að versna. Kannski er ég alltaf að lagast en sem betur fer er samfélagið ekki að eiga sér stað inni í hausnum á mér.
skráð klukkan 09:22
“Möguleiki sem á sér enga útkomu er eiginlega, jahh, það er einskis virði.
Einmitt, það er ekki neitt.
Þú getur sagt um einhvern, “Jæja, þessi gæi hafði möguleika en ekkert skeði.”
Já, en það sem ég er að segja er að…okei, alltílagi, frábært. Sjáðu nú, þetta er ekkertið fyrir neistann. Fyrir Miklahvell. Í kenningunni um Miklahvell er það ekki þannig að fyrir hafi verið rými og svo hafi komið hvellur þú veist, sprenging, og allt hentist útí geiminn. Geimur, tími og efni bara varð, víkkaði út. Fyrir það var ekkert. Það var hreinn möguleiki. Þetta er mjög djúp leið til að virða þetta fyrir sér, þú þarft ekkert að vera sáttur við hana.
Kola Krause í viðtali við Dauðarokkarann Trey Azagtoth í tímaritinu ISTEN
Ég hitti og heyri stanslaust frá fólki sem telur alla hluti eiga sér stað fyrir tilverknað annarra. Því hreinlega dettur ekki í hug að það geti haft áhrif í þá átt að breyta einhverju eða vera áhrifavaldur í neinu máli. Það heldur sig ofurselt ósýnilegum öflum og er svo sannfært um máttleysi sitt í tengslum við þessi öfl að það leiðir ekki einusinni hugann að öðru. Það gerir sér ekki grein fyrir möguleikum sínum.
Varðandi möguleika hvers einstaklings þá er einn af þeim þáttum sem standa mér nær að láta rödd mína heyrast. Til að byrja með verð ég að hafa trú á því að ég hafi eitthvað að segja, það er eitthvað sem maður kemst oft ekki að fyrr en maður byrjar. Þegar ég byrjaði að skrifa hérna vissi ég ekki hvernig þetta myndi þróast, ég veit heldur ekki hvað ég mun skrifa hérna á morgun. Hinsvegar finn ég hugmyndirnar spretta fram á meðan ég er að skrifa. Ein setning fæðir af sér næstu. Og hugmyndirnar leita langt aftur í huga mínum því að mér finnst eins og allt sem ég hef lesið um ævina sé geymt í huga mínum og eftir því sem ég skrifa meira því skýrar sprettur það fram sem ég hef tekið inn. Meðan sú reynsla var að fæðast og á meðan ég las þær bækur sem ég vitna í, í dag, vissi ég ekki hvaða möguleika þetta myndi gefa mér seinna. Núna finn ég útkomuna og nýti mér hana daglega.
Það er ekki annara hlutverk að hafa eitthvað að segja. Atvinnutrúarleiðtogar hafa ekkert að segja mér um trú mína, ekki frekar en atvinnupólitíkusar eiga rétt á að hafa meiningar varðandi mín stjórnmál. Enginn félagsfræðingur eða mannfræðingur getur sagt mér hvernig ég á að hegða mér eða hvaða hlutverk eru mér ætluð. Ég hef alla möguleika, kannski af því að ég er heppinn að búa ekki við algjörlega stjórnlaust ofríki lögreglu í einkalífi mínu (nóg er samt um stjórnlaust ofríki “kjörinnar” ríkisstjórnar í openberum málum). Kannski afþví að ég er búinn að lesa heilmikið um mikilvægi persónulegrar uppreisnar og þannig mennta sjálfan mig í áttun á möguleikum mínum.
En í grundvallaratriðum er ég náttúrulega pönkari. Pönk gefur líf þegar engir lífvænlegir valmöguleikar eru í boði.
Pönk gefur möguleika. Anarkismi gefur alla möguleika. Kapitalismi gefur þér bara mögulega tækifæri. Takir þú einu ert föst/fastur. Missir þú af tækifærinu ertu dautt kjöt.
skráð klukkan 01:54
Í Englandi eru víða að spretta upp ýmis plott kringum viðskipti til að klekkja á stórmörkuðunum og auðvelda fólki að kaupa vörur beint frá bændum í nánasta umhverfi. Eitt þessara plotta er "Community Supported Agriculture." Því hefur verið lýst sem samskiptum bænda og neytenda þar sem bæði vinnu og útkomu ræktunar er deilt. Grundvallaratriði í samkomulaginu er að báðir aðilar styðja hvorn annan.
T.d. getur grænmetisbóndi sett upp opna fjárhagsáætlun sem sýnir allan kostnað við ræktunina og framleiðsluna yfir árið. Meðlimir félagsins skrá sig á lista og borga annaðhvort með nokkrum stærri greiðslum eða borga reglulega inn á reikning. Í staðinn fá þeir vikulega kassa af ferskri vöru sem unnin er í nágrenninu. Þetta gefur báðum aðilum réttastan skerf af því sem þeim er ætlað; bændurnir hafa öruggan aðgang að kaupendum framleiðslu sinnar og geta sinnt sínu starfi án þess að þurfa að pæla í að finna sér viðskiptavini. Ræktendur eru einnig hluti af samfélaginu en standa ekki utan við það og framleiðslan örvast af því að vera beinn þáttur í gangi þess.
Neytendur fá vöru sem þeir vita hvernig er ræktuð því að fræðsla um framleiðsluþætti er stór hluti af þessu fyrirkomulagi. Víðast hvar býðst neytendum að koma í heimsókn á opnum dögum og jafnvel taka þátt í vinnunni. Þar sem bændur eru ábyrgir gagnvart neytendum sínum beint eykst áherslan á framleiðslu góðrar vöru sem venjulega er ræktuð lífrænt.
Það eru um eitt hundrað slík samvinnuverkefni starfrækt í Englandi núna og fjölgar (www.soilassociation.org).
Ég hitti stöðugt fólk sem veit ekki hvað það borðar og vill jafnvel ekki vita það. Stórmarkaðurinn segir þér ekkert um hvernig maturinn þinn var ræktaður, hverjir stóðu að því, hvaða áburður var notaður eða hvernig varan var unninn. Það er bara um að ræða plastpakkað mislitt dót. Hvarvetna eru sagðar hryllingssögur af skordýraeitri og litarefnum en hvað vitum við?!
Hræætur vilja fæstar vita nokkuð um hvernig þeirra matur er tilkominn, það gæti óvart leitt hugann að því hvernig skepnunni leið þegar hún var skorin á háls eða hvort að kálfinum eða kindinni fannst ekki gaman að hlaupa um á grænu túni á vori lífs síns. Ég nota garðinn hjá mömmu minni sem aðferð til að vera nokkru nær um hvað ég er að láta ofan í mig. Kolaportið er annars gott dæmi um að vera í beinna sambandi við framleiðendur. Mér finnst gaman að kaupa mér grænmeti þar (skárra þó ef ekki væri helvítis fiskfýlan).
Best væri þó að koma upp eigin garði þar sem ég í samvinnu við vini mína get nýtt lífrænan úrgang og ræktað grænmeti fyrir veturinn. Það er anarkismi í aksjón. Bæði gaman, gefandi og gáfulegt.
skráð klukkan 03:59
Það er áberandi í gatnakerfi Reykjavíkur að bílar njóta allrar virðingar og forgangs. Það er líka greinilegt í viðhorfi margra að fólk heldur sig missa fæturna ef það á ekki bíla og helst tvo. Ég er álitinn sérvitringur fyrir að nota reiðhjól meira en bíl og ganga eða hjóla ýmsar vegalengdir sem hægt er að komast á bíl. Sérstakt finnst mér að vita til þess að heilsufrík, eins og þau sem stunda pumpustöðvarnar sem auglýsa grimmt nú eftir jólaruglið, hreyfa sig aldrei án þess að borga fyrir það og keyra á bílnum sínum helst inn að hlaupabrettinu þar sem þau hita upp fyrir pumpið. Að hreyfa sig til gagns þykir ekki vera kúl.
Í mörgum stórborgum erlendis hafa mótmælendur efnt til árlegrar uppákomu sem er kölluð "Critical Mass." Þá safnast hjólreiðafólk og gangandi vegfarendur saman og fara á hægagangi eftir stórum umferðargötum. Þannig lokast göturnar og bílafólkið finnur fyrir því hversu umkomulaust það er í raun á bílnum sínum. Mótmælendur vilja að sjálfsögðu benda á fáránleik þess að bílaumferð ráði lögum og lofum í samgöngum innan borga og að þrýstihópar bílaframleiðenda og bílasala auk annara "vina bílsins" eiga ekkert með að gera almenning háðan sinni framleiðslu. Þau rétta dreifirit til bílstjóranna og annara vegfarenda, klæðast skrautlega og setja upp götuleikhús. Skyld þessu er "Reclaim the Streets" mótmælabylgjan þar sem fólk fer um götur og tekur yfir þær á friðsamlegan hátt með leik og dansi til að minna á að göturnar eru eign fólksins en ekki bílanna. Þetta á ekkert skylt við þann svartklædda múg sem myndir birtast af í dagblöðum og sjónvarpi í slagsmálum við lögreglu og er líst sem "dæmigerðum anarkistum." Þarna er fjör í gangi, götupartý sem með brosinu er ætlað að eyðileggja stálkalda útblásturstemningu endalausra raða af bílum.
Það er skrítinn fjandi að það sem er "good for business" þarf alltaf að vera slæmt fyrir náttúru og manneskjur. Hvernig stendur á því að um leið og peningar eru komnir í spilið skipta manneskjur ekki lengur máli, græn svæði tapa fyrir aukinni bílastæðaþörf, tré eru undantekning innan borga en steinsteypa þykir falleg.
Ég vil sjá svona "Critical Mass" og "Reclaim the Streets" hópa á Íslandi. Bendum "vinum bílsins" glaðlega á að hoppa upp í rassgatið á sér eða fá sér göngutúr með okkur. Við getum hóað saman hópum eins og Fjallahjólaklúbbnum, Götuleikhúsi Hins Hússins, Kaupum Ekkert áhugafólki, nemandafélögum, foreldrafélögum, dagheimilum og öllum hópum náttúruunnenda til að taka yfir umferðargötur á fallegum degi í sumar. Með trommuleikurum og allrahanda hljóðfæraleikurum og listamanninum sem býr í okkur öllum, hóum saman fjölmiðlafólkinu sem hefur of lítið vitrænt á sinni könnu og sköpum umfjöllun og umræðu. Fáum það fólk sem trúir á mátt bílsins til að efast um réttmæti sinna skoðana. Vekjum anarkistann í okkur öllum og verum kurteis við laganna verði því það sáir fræjum efasemda í þeirra huga, um réttlætingar vinnuveitenda sinna.
Gerum andspyrnuhreyfinguna að fjörugum hóp.
skráð klukkan 03:43