Flest stór fyrirtæki hafa ákveðinn aðila í þjónustu sinni sem sér um almannatengsl. Þar sem rosalega mörg stór fyrirtæki eru í rekstri í heiminum eru til stór fyrirtæki sem sjá um almannatengsl fyrir fullt af kollegum sínum. Eitt þeirra heitir Burston-Marsteller og það sérhæfir sig í "grænþvotti," þ.e. það tekur að sér að láta fyrirtæki líta út eins og þau séu góð fyrir umhverfið í augum almennings þegar þau sömu fyrirtæki eru að gera algjörlega aðra hluti
Burston-Marsteller sá um að breiða yfir óhugnaðinn fyrir Exxon eftir að olíuskipið Exxon-Valdez sigldi í strand og olli ömurlegasta olíumengunarslysi sögunnar. Fyrirtækið sá líka um útlitsmálin fyrir Union Carbide eftir gasmengunarslysið í Bhopal á Indlandi þar sem allt að 15.000 manns létust (ef þið hafið ekki heyrt um þann óhugnað er það afþví að B-M sinna sínu starfi svo vel). Það alfríkaðasta er þó að þetta kompaní tók að sér að verja herforingjastjórnina í Argentínu sem sá til þess að um 35.000 manns "týndust."
Maður einn, Peter Melchett að nafni, fyrrum formaður Greenpeace í Englandi sem áður gerði sig frægan með því að hjálpa til eyðileggja genbreytta uppskeru frá siðblindu fyrirtæki sem heitir Monsanto, réð sig í vinnu hjá B-M. Það er hluti af ráðgefandi stefnu fyrirtækja sem vantar "grænt" mannorð. Með því að ráða fyrrum virka andstæðinga er ruglað í þeim sem eftir standa. Almenningur sem var kannski skeptiskur á stefnu ákveðins fyrirtækis í umhverfismálum verður efins þegar fyrrum grænfriðungaformenn fara að tala máli þeirra.
Þegar ákveðin stórfyrirtæki gefa peninga til fjársveltra góðgerðahópa sem vinna að bættri náttúru breytir það litlu fyrir gang mála fyrir hópana eða náttúruna sjálfa. Það hinsvegar breytir öllu fyrir ímynd fyrirtækisins. The Worldwide Fund for Nature þáði eina milljón dollara frá BP og Chevron vegna verndarsvæðis í Papua Nýju Guineu (sín á milli hagnast BP og Chevron um 20 milljón dollara á ári). Í staðinn fékk Chevron það sem lesa má í upplýsingum sem láku frá höfuðstöðvum þeirra; "Worldwide fund for Nature mun virka til mótvægis við alþjóðlegu gagnrýni frá umhverfisverndarsinnum." Svo árið 2000 leyndi Worldwide fund skýrslu um eyðileggingu regnskóga vegna þeirra fyrirtækja sem nefnd voru í henni.
Fyrirtæki sem vilja fá frið til að sinna sínum siðblinda bisness óáreitt af pakki eins og umhverfisverndarsinnum stofna líka eigin andstöðuhópa. Áðurnefnt Burston-Marsteller kom á laggirnar samvinnuhóp studdum af olíufélögum, lyfjafyrirtækjum og bílaframleiðendum sem hefur það hlutverk að deila á upplýsingar um gróðurhúsáhrif.
Í N-Ameríku og Ástralíu hafa verið settir upp hópar sem, með sömu vinnutækni og umhverfisverndarhóparnir, dreifa áróðri um að umhverfisverndarhóparnir vilji eyðileggja atvinnustarfsemi á svæðunum. Þeir vekja þannig ugg meðal bænda, skógarhöggvara og námumanna og kenna atvinnuleysi, tilkomnu vegna aukinnar vélvæðingar og útflutnings, uppá andspyrnuhópana. Bakvið þessa hópa sem eiga að vera málsvarar borgara og verkamanna eru stórfyrirtæki. T.d. "People For The West" sem segjast hafa 18.000 meðlimi er styrkt af 200 fyrirtækjum og tólf af þrettán stjórnarliðum eru framkvæmdastjórar námafyrirtækja.
Það er ódýrara og hentugra að breyta sýn almennings á raunveruleikann heldur en að breyta veruleikanum Morris Wolfe - ráðgefandi við almannatengsl.
Það sama er í gangi hér á landi með hinum græna landgræðsluálfi Shell, með því að gefa einn eyri af hverju seldum bensínlítra til uppgræðslu hálendisins, með áróðri Esso gegn eiturlyfjum þar sem trúðurinn Bubbi Morthens er genginn í lið með þessu "manngæskufyrirtæki." Þarna í hóp eru líka Vinir Bílsins á Íslandi sem öll tilheyra bílasölum og tryggingakompaníum.
Farið til Helvítis öllsömul, ég mun aldrei gleypa lygi ykkar.
skráð klukkan 03:36
Menn skyldu varast að halda að þeir viti nú alla skapaða hluti þó þeir hafi lesið eitthvert slángur af bókum, því sannleikurinn er ekki í bókum, og ekki einu sinni í góðum bókum, heldur í mönnum sem hafa gott hjartalag.
Laxness – úr Alþýðubókinni
Margt gott fólk hefur orðið til þess að vilja segja mér sannleikann. Bæði um samskipti manna, samfélagið í held sinni og jafnvel mig sjálfan. Trúarbragðafrömuðir hafa jafnan hæst af þeim sem gera kröfu til þess að hafa allan sannleika höndlað en ég er orðinn leiður á að bölsótast yfir þeim í bili.
Einn kunningi minn fór að læra stjórnmálafræði í Háskólanum. Hann sagði mér að þar hefði verið spólað yfir kaflann um anarkisma, mig minnir að rökin sem hann innti kennarann eftir hafi verið eitthvað á þá leið að anarkismi væri ekki virkt stjórnmálaafl.
Þannig að titillinn stjórnmálafræðingur þýðir ekki að viðkomandi hafi skilning á stjórnmálum þó að vera megi að hann eða hún hafi vit á þeim. Ég hef komið því að áður hér að mér finnist að stjórnmálum sem fyrirbæri hafi verið stolið frá almenningi.
Nú lifa flestir sáttir við það að stjórnmál séu atvinnugrein og fræðigrein. Þannig komi fólki almennt það ekki við hvað stjórnmálafólk hafist að heldur eigi að halda sig að sínu. Stjórnmál séu ekki almenningseign heldur best komið í höndum sérfræðinga. Áhugafólk um breytingu mála sem rífur kjaft þykir leiðinlegt og er litið á það sem fúskara sem reyna að vera besserwisserar, semsagt leiðinleg fífl sem allir forðast í partýum.
Ég hef orðið var við svipuð viðhorf gagnvart hjúkrunarfræðingum og læknum. Þar sem þetta er menntað fólk í heilbrigðisfræðum þá er tilgangslaust og óþarft fyrir fólk sem er önnum kafið við að vinna fyrir sköttum og afborgunum að vera eitthvað að þekkja líkama sinn eða fara vel með hann. Þegar búið er að rústa honum er nóg af sérfræðingum sem geta gefið pillu eða sprautu til að allt verði gott á ný.
Í alvöru talað þá kom fullt af fólki á bráðamóttökuna um jólin með kviðverki af ofáti og hélt að það gæti fengið einhverjar pillur eða aðra skyndigreiningu og skyndilækningu og farið heim. Kviðverkir geta stafað af hundruðum mismunandi orsaka.
En útfrá pælingu skáldsins um að sannleikurinn búi í mönnum með gott hjartalag þá trúi ég því að frá þeim mönnum og konum verði stjórnmálin líka að koma. Stjórnmál eiga ekki á nokkurn hátt að mengast af peningum eða völdum. Stjórnmál eiga að koma frá hjartanu. Þannig leiðir hver maður sjálfan sig til forystu í eigin lífi og sýnir hverjum öðrum nægilegt umburðarlyndi til að gera slíkt hið sama. Ef maður elskar sjálfan sig lærir maður að þekkja líkama sinn nóg til að fara vel með hann og temur sér eigin stjórnmál. Óháð sérfræðingum. Enginn sérfræðingur getur sagt mér eitthvað um líf mitt uppúr kennslubók.
skráð klukkan 14:33
Að opna sig er að eyða sjálfum sér
Úr kvikmyndinni “The Addiction” (Leikstýrt af Abel Ferrera)
Ég hafði orð á því við pólskt kunningjafólk mitt að mér hefði orðið um og ó þegar ég kom heim til Íslands eftir ferðalag um Thailand og Malasíu. Mér fannst allt það fólk sem ég mætti á götunum hér hljóta að vera annaðhvort fúllynt eða þunglynt.
Þau sögðu mér að þegar þau komu hingað frá Póllandi þá hafi þau lent í svipaðri upplifun nema að þeim fannst allt fólk hér vera svo brosmilt miðað við hvernig fólk var almennt á þeirra heimaslóðum.
Ég velti því oft fyrir mér hvernig standi á því að Íslendingar eru jafn lokaðir og raun ber vitni. Er feimni genetískt fyrirbæri meðal þjóðarinnar? Situr skammdegið og veturinn í sálinni?
Vændiskona ein lýsti slæmri reynslu af sumum karlmannana sem keyptu þjónustu hennar og sagði þá vilja hefna fyrir að hún hefði séð þá á viðkvæmu augnabliki. Þegar þeir berðu hana eftir kynmökin væru þeir að minna hana á hver réði, því að hún hefði séð þá missa grímuna og opna sig örlitla stund. Þeir óttuðust að hafa hleypt henni inn á sig að einhverju leyti þegar þeir gleymdu sér í fullnægingarblossanum.
Kannski óttast fólkið sem brosir ekki á götunum að ég eða einhver steli einhverju af brosinu þeirra ef það gefur mér smá hluta af því. Kannski er það hrætt um að það geti týnt ástæðu sinni til að brosa ef það fer ekki sparlega með það.
Ég þarf oft að gefa af mér í vinnunni, ef ég geri það ekki þá get ég alveg eins farið aftur að vinna í fiski. En ég veit að það er til heilmikið af mér og það sem ég gef af er ekki í takmörkuðu upplagi. Það er líka hægt að bæta á þær birgðir. Ég opna mig ekki allan því að fólk er ekki að biðja mig um það. Skjólstæðingar mínir í vinnunni eru bara að biðja um hjúkrunarfræðinginn mig, þau vilja ekkert endilega hitta pönkarann mig eða anarkistann mig eða pabbann mig eða hvað annað sem ég geymi inni í mér.
Líka í einkalífinu hef ég orðið var við það að fólk vill ekkert endilega að ég opni mig allan. Það er ekkert heldur sem ég býð öllum sem ég kynnist. Mig langar ekkert til þess að segja allt sem mér býr í brjósti, sumt er best ósagt látið og annað sem ég veit af á ég jafnvel ekki orð yfir.
Þegar ég brosi úti á götu er ég kannski bara að brosa með sjálfum mér, ég er að gefa sjálfum mér eitthvað til að létta mér lund. Svona eins og ég gerði úti í rigningunni í nótt. Annað fólk má alveg sjá það og fara að brosa líka (að þessum druslulega rugludalli sem virðist hæstánægður með að verða blautur einn á gangi og klukkan orðin rúmlega eitt), það hefur aldrei skaðað neinn að brosa.
skráð klukkan 01:37
Í Fréttableðlinum um daginn var frétt um sölu fyrirtækis til einhverra peningamanna erlendis. Fyrirsögnin var “Eðlilegt að taka tilboðinu.” Við nánari eftirgrennslan, þ.e. að ég nennti að lesa fréttina sjálfa, kom í ljós að um var að ræða Norðurljós Jóns Ólafssonar og að hann hafði ekki hugmynd um hverjir voru að kaupa fyrirtækið heldur var planið að selja það gegnum eitthvað lögfræðifirma.
Nú þekki ég áðurnefndan Jón ekki neitt en mér dettur í hug að hann hljóti að vera alvarlega sýktur af fyrirbæri sem kallast gróðahyggja, auðvaldshyggja eða kapitalismi.
Hann er alveg til í að selja fyrirtæki sitt sem tekið hefur einhverja áratugi að byggja upp (?) til aðila sem hann veit ekki hverjir eru. Fyrirtæki hans er fjölmiðlafyrirtæki svo að ef að það lendir í höndum óprúttinna aðila er aldrei að vita hvaða áhrif það getur haft á sálarheill þjóðarinnar, því öll erum við að einhverju leyti háð fjölmiðlum.
En samkvæmt fréttinni sagði Jón að þar sem ákveðin peningaupphæð var í boði fannst honum “eðlilegt að taka tilboðinu.” Honum fannst það ekki eðlilegt afþví að þannig lenti fyrirtækið í góðum höndum, hann hefur ekki hugmynd um hver er að kaupa það. Það sem var honum eðlilegt er að taka við peningum ef þeir koma í nógu stórum upphæðum.
Ef að ég byði nú títtnefndum Jóni nokkrar milljónir fyrir að klæðast kanínubúning og vera á fjórum fótum meðan ég flengdi hann með svipu áður en ég færi að skrölta á honum með ósmurðum dildo í yfirstærð og þetta yrði allt sent út beint á landsvísu, ætli honum þætti ekki “eðlilegt að taka tilboðinu”?
skráð klukkan 10:33
Ég var að setja upp bækling, ljósrita og er byrjaður að dreifa honum. Textinn úr honum er hérna fyrir neðan. Hverju ykkar sem líst þannig á textann að hann eigi erindi við ykkar umhverfi er velkomið að skrifa mér póst og ég sendi ykkur eintök til dreifingar. Best er ef að þið hafið aðgang að ljósritunarvél og getið ljósritað sjálf eintök. Annars get ég sent út einhverja bunka sem þið getið látið liggja frammi þar sem ykkur líst best. Bæklingurinn er ríkulega myndskreyttur á einu A4 blaði.
SKILABOÐ FRÁ KARLMÖNNUM TIL KARLMANNA
Líf okkar allra snúast um sam-skipti vegna þess að við búum í sam-félagi.
Ef samskiptin eru brengluð gengur sámfélagið ekki upp. Ef annar helmingur einstaklinganna í samfélaginu gengur út frá því að skaufinn á þeim geri þá merkilegri en hinn helminginn er eitthvað að.
Ef karlmenn telja sig annaðhvort ekki þurfa að tjá sig um tilfinningar sínar eða telja sig ekki færa um það þá er líka eitthvað að.
Ef annar helmingur einstaklinganna í samfélaginu tekur upp á því að umgangast hinn helminginn eins og þeir eigi skilið að fá að ríða þeim án þess að eitthvað múður þurfi að vera í kringum þá hluti, þá er eitthvað mikið að.
Karlmennska hefur verið talin snúast um að geta sýnt sinn ytri mann án þess að skammast sín; vera líkamlega sterkur og flott vaxinn, vera harður í vinnu, eiga hluti, tæki, eignir og peninga og geta "skilið" konur.
Það er algjör misskilningur.
Það er mikilsvert að lifa sáttur við líkama sinn. Til þess þarf maður að hætta að horfa á aðra til samanburðar og vinna meira í því að þekkja sjálfan sig. Atvinna og peningar er eitthvað sem gerir lífið þægilegra en skapar engum manni líf. Það skilur enginn "konur."
Það er hægt að skilja aðrar manneskjur en til þess verður maður fyrst að skilja sjálfan sig sem manneskju. Hugtakið "konur" nær yfir ótrúlega marga einstaklinga sem hver og ein er flókið samspil tilfinninga og viðbragða. Að halda því fram að maður "skilji konur" er heimska og afneitun á einstaklingseðli helmings mannkyns.
Sú staðreynd að þú tilheyrir öðru hvoru kyninu á ekki að skilgreina þig sem persónu. Kynhlutverk eru fyrirbæri sem koma þér ekki neitt við. Þú ert í fullum rétti þegar þú skoðar þínar væntingar til lífsins og ákveður þær óháð því hvers er vænt af þér sem karlmanni.
Það að þú ert karlmaður segir ekki neitt um þig nema að þú ert manneskja. Þú ert frjáls. Þú getur allt. Gerðu það allt en gefðu öðrum tækifæri á því sama sýndu þeim virðingu um leið.
Karlmannslimur er ekki ætlaður til tjáningar heldur heilinn. Ef þú heldur að karlmennska þín standi og falli með typpinu á þér ertu búinn að láta ljúga þig fullan. Þú ert miklu meiri manneskja en svo að manngildi þitt mælist í einum skaufa.
Karlmennska snýst um að finna og rækta í sér feministann. Með því að finna og rækta í sér feministann er karlmaðurinn að viðurkenna að hann sé heil manneskja, með því er hann að kasta af sér oki karlrembunnar sem okkur er ætlað að taka sem sjálfsögðum hlut. Með því er hann að lýsa sig reiðubúinn til að umgangast aðrar manneskjur með virðingu og þannig að við upplifum okkur öll sem jafningja.
Þannig getur samfélagið farið að ganga betur.
skráð klukkan 00:33
Maðurinn er mælikvarði allra hluta.
Þessari setningu vorum við einhverntímann látin skrifa útfrá í hugmyndasögu í Fjölbrautaskóla Suðurlands. Ég skrifaði eitthvað á þá leið að þessi fullyrðing væri dæmi um hroka mannkyns gagnvart umhverfi sínu. Maðurinn væri hins vegar allt of aumur til að standa undir þeim hroka.
Því til áréttingar benti ég á að risaeðlurnar hefðu ríkt mun lengur á jörðunni en maðurinn virtist ætla að gera. Einnig sagði ég að maðurinn væri eina skepnan sem ætti það til að taka eigið líf þegar hann gerði sér grein fyrir eigin ástandi.
Kennarinn las valda parta úr verkefni mínu fyrir bekkinn og ræddi. Hann var alvarlegur á svipinn og fannst þetta ansi svartsýnt hjá mér. Ég var nokkuð ánægður með að hann skyldi lesa mitt verkefni (það var eina verkefnið sem hann las upp) en einnig undrandi á því að fólki fyndist þetta viðhorf vera eitthvað dimmuþrungið. Ég var þá búinn að vera að hlusta á tónlist anarkó-pönkara í nokkuð mörg ár og öskureið skilaboð þeirra voru stöðug ábending um að eitthvað mikið væri brenglað við hegðun mannkyns. Sjálfur var ég einkar hamingjusamur einstaklingur þó að ég liti svo á að heimurinn væri á leiðinni til helvítis og eitthvað stórkostlegt þyrfti að gera.
Heimurinn hefur verið á leiðinni til helvítis síðan mannkyn byrjaði að horfa á hann, það hafa alltaf verið “þessir síðustu og verstu tímar.” Okkar tímar þurfa ekkert að vera endilega þeir “allra síðustu og alverstu.” Ég held að þetta sé allt að koma en samt er auðvitað á leiðinni til helvítis um leið. Baráttan er alltaf að eiga sér stað. Það eru milljónir valdagírugra villimanna (í jakkafötum) sem svífast einskis þarna úti, en það er líka fullt af fólki eins og mér og þér (ef þér stæði á sama hefðir þú aldrei kíkt hingað oftar en einu sinni) sem eru mótstaðan við brjálæðið.
Risaeðlurnar hafa líklega haft þann hæfileika að njóta hverrar stundar fyrir sig. Heilinn var lítill og minnið ekki mikið, hvað þá að rými væri fyrir áhyggjur af framtíðinni. Gott fyrir þær, en við höfum ekki efni á að láta þannig. Þá er ég ekki að meina að við eigum að nýta hæfileika okkar til að hafa áhyggjur, heldur eigum við að nýta gáfur okkar til að sporna við þeim sem nýta sína mannlegu eiginleika til að eyðileggja jörðina.
Við þurfum að horfa á hversu stutt líf okkar er í samanburði við sögu jarðarinnar og sýna henni virðingu í samræmi við það.
skráð klukkan 13:07