Stundum hef ég velt því fyrir mér hvaða samskiptahæfileika ég gæti helst komist af með. Og ákveðið að ég gæti helst misst röddina. Raddlaus gæti ég áfram notið þess að lesa og hlusta á tónlist og skrifa. Þessar vangaveltur eiga þó meira skylt við barnshuga minn frekar en reynslu mína af því að sinna líkamlega fötluðu fólki.
Sumir þeirra sjúklinga sem ég hef sinnt hafa þurft að fá svokallaða tracheostomiu. Þeir þurfa á aðstoð öndunarvélar að halda í lengri tíma en flestir og því er brugðið til þess að gera lítið gat á barkann og setja þar inn pípu sem tengist svo öndunarvélinni. Sjúklingurinn getur verið vakandi og borðað og drukkið en getur ekki tjáð sig með röddinni.
Þegar svo ég og aðrir eru að sinna þessum sjúklingum þá byggist hjúkrunin mikið á samskiptum, þeir reyna að koma til skila líðan sinni og þörfum með táknum, bendingum, skrifblokk og með því að mynda orðið með vörunum. En auðvitað eru þessir einstaklingar mjög veikir fyrir og bendingar verða oft fálm, skriftin óskiljanleg og varalesturinn getur farið forgörðum á sama hátt.
Þegar ég reyni að setja mig í þeirra spor finnst mér það skelfileg sýn. Skilningssljóar hjúkkur, eitt spurningamerki í framan, horfa á mann og hrista hausinn og segjast bara ekki skilja mann, biðja mig að prófa aftur og hrista aftur hausinn þangað til ég gefst upp. Ég verð þá bara að liggja áfram á lakinu svona ferlega krumpuðu, vera áfram með þennan magaverk eða skíta í buxurnar þar sem ég ligg. Hjúkrunarliðið var svo sem búið að hugsa fyrir næstumþví öllu en auðvitað hefur hvert og eitt okkar sínar þarfir.
Eftir því sem maður er lengur með hvern sjúkling verða kynnin nánari og við lærum á hvorn annan (eða hvort annað). Þannig læri ég að bakvið þessa bendingu eða þessa ákveðnu varahreyfingu er bara ein sérstök merking. Þannig verða samskiptin betri og um leið hjúkrunin og vonandi um leið líðan sjúklingsins.
Ég er hinsvegar þannig skapaður að ef ég er margar vaktir í röð með einn ákveðinn sjúkling sem líður illa og vanlíðan hans eða hennar er eitthvað sem ég get varla bætt nema þá stutta stund í einu, sama hvaða ráðum ég beiti. Þá fer mig sjálfan að dreyma illa. Ég vakna við það að ég er hálfklæddur á leiðinni í vinnuna nokkrum sinnum á nóttu. Gegnum drauma mína sé ég augun þrungin sársauka og pirringi yfir að ég geti ekki hjálpað meira en ég geri. Sjúkdómurinn eða slysið er bara búið að taka of mikinn toll til að hjúkrun mín geti gert nokkuð meira en að bæta ástandið tímabundið.
Þessvegna er góður og samstilltur hópur á gjörgæsludeild. Fólk verður að halda utanum hvort annað.
skráð klukkan 10:02
“Það er ekki fáfræði sem er versti óvinur þekkingar, heldur að halda sig búa yfir vitneskju.”
Stephen Hawkings
Fólk sem heldur sig fullkomið hættir að pæla í að bæta sig og læra eitthvað nýtt. Það festir sig í stöðnun eigin fullkomleika en fullkomleiki þeirra mælist út frá þeirra eigin viðmiðum því að enginn annar getur haft neitt út á þau að segja. Einungis ein/n getur verið fullkomin/n. Allir aðrir eru skrefi á eftir og skör lægra. Fólk sem heldur sig fullkomið er hundleiðinlegt.
Með því að halda sig búa yfir nægilegri þekkingu, þó ekki sé nema í sambandi við eitthvað eitt ákveðið málefni, er lokað á möguleikann til að læra meira. Sjónarhornin verða ekki fleiri en þau sem þegar eru til staðar og skellt er skollaeyrum við hvers kyns pælingum varðandi hvaðeina sem þekking manns snýst um.
Það býður heim fordómum því að þó að t.d. ég, sé fróður um einhvern ákveðinn hlut eða fyrirbæri, þá skapa ég mér fordóma gagnvart öllum nýjum hugmyndum varðandi þetta tiltekna fyrirbæri ef ég held mig vita nóg eða jafnvel allt, í stað þess að leyfa því að vera viðfangsefni hugsunar minnar. Ég fer að ríghalda mér í hugmyndir eða hugmyndakerfi á líkan hátt og smáborgari sem ver sinn afstöðulausa lífsstíl gegn einhverju liði sem heldur upp á “kaupum ekkert” daga flesta daga.
Börn, og annað fólk sem varðveitir barnið í sér, eru hinir einu sönnu heimspekingar. Þegar umhverfi manns hættir aldrei að vekja spurningar og gagnrýninni hugsun er viðhaldið er þekkingarleitin í góðum málum og allir fordómar á undanhaldi frekar en hitt.
Ég reyni að beita gagnrýninni hugsun á líf mitt og lifnaðarhætti auk hugsunar minnar og geri mér grein fyrir því að ég er ekki og verð aldrei nógu fróður.
Mér hefur dottið í hug að líklega uppgötvi ég tilgang lífsins á þeirri stund sem ég dey, í hárri elli, eftir ævilanga leit.
Ég er alveg sáttur við það.
skráð klukkan 16:59
Í Utah fylki í Bandaríkjum N-Ameríku er búið að skipa í stöðu sem segir til um hvaða efni kallist klámfengið og þarmeð lögbrot. Í stöðuna var skipuð kona að nafni Paula Houston. Hún er bókstafstrúarmormóni og hefur lýst því yfir að hún varðveiti meydóm sinn óskertan. Hún segir einkalíf sitt ekki koma stöðu sinni við en semsagt er það mormóni sem er jafnframt hrein mey sem á að ákveða hvað sé klám og hvað ekki.
Þessar upplýsingar hef ég upp úr tímaritinu the Match - A journal of Ethical Anarchism.
Af heimasíðu Unnar vinkonu minnar Bergsveinsdóttur hef ég þær upplýsingar að Vinstri Grænir hafi lagt fram svohljóðandi frumvarp til laga hvað varðar klám.
1. og 2. mgr. 210. gr. laganna orðast svo:
Ef klám birtist á prenti, myndbandsspólum eða geisladiskum skal sá sem ábyrgð ber á birtingu þess sæta sektum eða fangelsi allt að 1 ári.
Sömu refsingu varðar það þann sem er ábyrgur fyrir að auglýsa í fjölmiðlum eða á opinberum vettvangi aðgang að klámi í hvaða mynd sem það er fram borið.
Ég veit ekki með þetta vinstra græna fólk hvort að það er á einhvern hátt jafn einstrengingslegt í skoðunum eins og maður gæti búist við af bókstafstrúarmormóna, ekki heldur hvort að það stundi (eðlilegt og heilbrigt) kynlíf . En til að byrja með er það ótækt að eitthvað fólk sem hefur ekki einusinni gaman af klámi í neinni mynd sé að leggja fram einhverjar skilgreiningar á því. Hvað þá að þetta sama fólk sé að hafa einhver afskifti af lagasetningum í kringum klám.
Ef að meiningin er sú að fá fram réttláta lagasúpu í kringum jafn loðið hugtak og klám er þá verður að minnsta kosti að leggja fordóma til hliðar svona eins og framast er unnt. A.m.k. byrja á því að gera sér grein fyrir fordómum sínum og átta sig á uppruna þeirra.
skráð klukkan 16:47
Nú verða sagðar fréttir:
Friður hefur komist á milli Ísraela og Palestínuaraba. Erlendir fréttamenn í landinu lýsti tildrögum þess svo að í stuttu máli hefðu almenningur risið upp gegn leiðtogum sínum. Svo virtist sem samvinna hafi verið milli hermanna og borgara þegar Sharon og helstu ráðherrar hans og lífverðir hefðu verið reknir úr landi. Arafat mun vera haldið í stofufangelsi. Meðlimir Hamas hafa tilkynnt að samtök þeirra hafi verið leyst upp og her Ísraels heldur að sér höndum. Í fréttatilkynningu frá friðarsamtökum kristinna og islamskra kvenna segir að nú fyrst hafi rödd hins kúgaða almennings í þessum löndum fengið að heyrast og vilji almennings hafi alltaf verið friður.
George Bush fráfarandi forseti Bandaríkja N-Ameríku lét vera sitt síðasta embættisverk að skrifa undir lög þess efnis að bandarískt ríkisfjármagn megi aldrei nota til að styrkja stríðsrekstur á erlendri grundu. Forsetaembættið verður lagt niður með því að Bush lætur af embætti og nýtt þing, skipað fulltrúum frá öllum þjóðfélagshópum, hverfum stórborga og minni borgum þessa stóra ríkis tekur til starfa. Í sameiginlegri yfirýsingu stofnenda þingsins segir að fyrstu verk hins nýja þings verði að horfa til þess hvernig því fjármagni sem kemur inn til veltu þjóðfélagsins við að herstöðvar og vopnaverksmiðjur verða lagðar niður, verði best varið.
Verð á raforku og húshitun mun lækka um 80% á öllu landinu þegar lagðir verða niður þær stofnanir sem eru milliliðir orkuframleiðenda og almennings í landinu. Einnig lækka skattar úr 45% í 10% eftir að Ísland gekk úr NATO og afneitaði skuldum við þær erlendu bankastofnanir sem deilt hefur verið harkalega á síðustu vikur fyrir meint siðleysi í vinnuaðferðum við útlán og innheimtu. Einnig voru lagðar niður ýmsar ríkisstofnanir og starfsfólki þeirra fenginn starfi innan menntakerfisins og í heilbrigðis og félagslega geiranum sem munu stækka nú þegar fjárútlátum hefur verið breytt.
Hinn íslenski tónlistarmarkaður hefur tekið heljarstökk fjárhagslega og skipulega séð þar sem fjöldi lítilla óháða útgáfa sem samanstanda yfirleitt af nokkrum listamönnum og vinum þeirra og/eða fjölskyldum taka nú megnið af markaðnum til sín. Hlutur Skífunnar er orðinn nánast álíka mikill og hinna söluhæstu meðal óháðu útgáfanna. Þessi breyting hefur átt sér stuttan aðdraganda þar sem tónlistarunnendur og kaupendur virðast hafa ákveðið með sjálfum sér að bæði verðlagning og vinnuaðferðir Skífunnar væri óréttlátt og hafa sniðgengið verslanir Skífunnar og stofnað og stutt eigin útgáfu og dreifingarfyrirtæki í massavís. D.I.Y (Do It Yourself) virðist vera orðinn þjóðarsiður á Íslandi.
Maður má nú láta sig dreyma.
skráð klukkan 00:55
Almennt virðist vera litið á það sem einstakt tilvik þegar Árni Nonsense var gripinn með buxurnar á hælunum við að leika sér fyrir peninga sem ég og fleiri seldum hluta af lífi okkar fyrir. Líklegra er að hans viðskiptahættir séu daglegt brauð hjá þeim sem hafa aðstöðuna. Nóg um það. Trúðar sem ætlast til að þeir séu teknir alvarlega eru ekkert fyndnir. Þeir eru ekki einusinni hlægilegir.
Það var mikið vitnað í orð sem eignuð eru jesú kristi þegar einhverjir voru að verja Árna Nonsense. Annaðhvert bréf sem lesendur sendu til blaðanna vildu meina að þau okkar sem syndlaus væru skyldu kasta fyrsta steininum. Þannig áttum við ekki rétt á að rakka niður verk Árna afþví að Jesú sagði það. Ég var orðinn svo leiður á þessum ófrumleika þessara skrifa að ég hætti að lesa þau dagblöð sem ég rakst á. Það var enginn að reyna að taka þessa hugsun lengra heldur var einungis gripin setning hverrar merking var mögulega hægt að klína á þetta mál. Fleyg orð missa fljótlega flugið þegar þau eru dregin svona niður.
Þjóðernissinnar eru afar hrifnir af setningunni "að fljóta sofandi að feigðarósi." Og setja hana í þá merkingu að menningarlíf á Íslandi komi til með að glatast ef íslendingar taka sig ekki saman og vekji og virkji útlendingahatur sitt í lögum sem banna fólki frá öðrum heimshlutum að setjast hér að. Þessi nasistagrey halda sig vakandi og halda sig vera að synda á móti straumnum en eru í raun ráfandi í einhverri sjálfkveiktri martröð sem í raun ósköp auðvelt er að vakna af.
Þetta er annað dæmi um þegar fleygum orðum er að fatast flugið. Fleyg orð eiga sér ekki vængi. Almannarómur ljáir þeim vængi og þegar orðin eru ötuð auri eins og í þessum tveimur dæmum eru þau að glata hverju því sem veitti þeim byr í upphafi.
skráð klukkan 10:07
Gjarnan er litið þannig á fólk með róttækar skoðanir að það lifi fyrir og samkvæmt málstaðnum. Án þess að hugsunin sé tekin lengra er reiknað með að viðkomandi hugsjónamanneskja hafi tekið sér ákveðna hugsjón og aðlagað sinn lífsstíl að þeirri hugmyndafræði sem fylgir með hugsjóninni.
Þetta er að vissu leyti rétt og þó ekki.
Einstaklingar með byltingarkenndar hugmyndir hafa sjaldnast gengið að þeirri hugmyndafræði sem þau aðhyllast vísri. Byltingarkenndar hugmyndir hvað varðar skipan samfélagsins eða samskipti kynjanna liggja ekki á lausu og eru ekki í umræðunni almennt. Hér er um að ræða persónuleika sem hrífast af fjölbreytileika mannlífsins og þeim möguleikum sem búa í manneskjunni. Þessir einstaklingar vilja upphefja lífið og umvefja það, en þegar lifað er við boð og bönn sem leitast við að kúga og bæla niður hinn skapandi anda, skapast reiði og örvænting og þau vilja spyrna við fótum.
Mögulega eru til einstaklingar sem aðhyllast byltingarkennda hugmyndafræði á yfirborðinu og reyna með því að skapa sér líf út úr félagslegu tómarúmi manneskjuflokkunarkerfis, en þegar nálgunin á andspyrnuhugsunina er ekki sjálfkviknuð verður hún ópersónuleg. Um leið er viðkomandi einstaklingur í hættu á að loka sig inni í hugmyndafræðilegu búri sem er alveg jafn eitrað og búr einhvers sem fylgir vísitöluuppskriftinni að lífi sínu eins og hverri annari bókstafstrú.
Þær hugmyndir að uppreisnarseggir eins og feministar og anarkistar stimpli sig inn í hugmyndafræðina ómelta og hráa, koma til af því hvernig hinn hlutlausi almenningur aðlagar líf sitt kröfum ýmissa afla innan samfélagsins, eins og kröfum um "eðlilegt" fjölskyldumynstur, "rétta" kynhegðun og fylgni við kenningar trúarbragða. Flest fólk á Íslandi segir aðspurt að trúarbrögðin skipti það í raun ekki svo miklu máli og það upplifi sig sem frjálst til að haga sínu lífí eftir eigin hentisemi. Það trúir því að það hafi val um lífsstíl þegar í raun það er alið upp í sín félagslegu hlutverk. Dónalegt fólk hefur kallað þetta heilaþvott.
Þetta "meðvitaða" fólk lifir í þeirri lygi að það sé frjálst og trúir því að þau sömu öfl og binda þau niður séu þau sem veita þeim frelsi. Feministar og Anarkistar reyna að koma auga á þau öfl sem hefta lífsþorsta þeirra og reyna að ýta áhrifum þeirra út úr lífi sínu og hugsunarhætti.
Það heitir að gera persónulega byltingu.
Megi þessi skrif mín vekja, þó ekki væri nema eitt ykkar, til umhugsunar og vakningar.
skráð klukkan 01:28
Að búa í glerhúsi þýðir ekki einungis að maður eigi að láta það eiga sig að kasta grjóti í aðra, svona upp á það að fá það ekki tilbaka þar sem maður þolir grjótkast illa, búandi í glerhúsi. Að búa í glerhúsi þýðir líka að líf viðkomandi er öðrum sýnilegra, hvort sem að það er gert með vilja eður ei, er líf manns opnara, naktara en ef maður byggi í jarðhýsi.
Að lifa nöktu lífi getur þýtt að hættara sé við ofkælingu. Kaldir vindar vaktir af annara stormum geta náð að manneskjunni og skuggar annara húsa geta teygt sig inn í glerhúsið, alveg að sálinni. Þá getur orðið kalt inni í glerhúsinu.
Þá er gott að eiga stóran fataskáp. Gott að geta gripið þar til þess klæðnaðar sem manni finnst eiga við í það og það skiptið. Hlýja lopapeysu á einmanalegum vetrarkvöldum þegar bók og tónlist eru einu elskhugarnir og enginn annar er að skipta sér af manni, glæsiföt ef að skyndilega allra sólir virðast beinast að manni, jafnvel páfuglsfjaðrir.
(Einhver skrifaði að fötin væru vopn konunnar og hún legði þau ekki frá sér fyrr en hún væri sigruð. Það hefur ábyggilega einhver skrifað sem hefur talið sig "skilja konur." Kynlíf er ekki barátta.)
Ég á heima í glerhúsi. En ég get andað á glerið hér og þar svo ekki sjáist inn. Í móðuna get ég líka teiknað mér nýtt andlit og flaggað því þegar mér svo sýnist. Ég get líka farið með sandpappír eða einhverju öðru áhaldi yfir glerið á blettum. Svo það verði matt. Þá er ég öruggur með að hafa það fyrir sjálfan mig sem ég kýs að hafa svo.
Fötin mín eru einföld og ódýr en þannig er ég sáttur. Það er allt í lagi að búa í glerhúsi ef maður hefur hannað það sjálf/ur. Einnig ef nágrannarnir eru að minnsta kosti með stóra glugga hjá sér. Ég er ekkert fyrir nágranna sem byggja gluggalaust. En þá má alltaf taka sér sleggju í hönd. Eða kasta grjóti og taka sénsinn á því að fá það tilbaka. Einfaldast og hættuminnst er þó bara að banka uppá. Kannski verður manni vísað frá, þá er bara að kyngja því, banka á næstu dyr og kannski prófa aftur seinna.
Það er alltaf einhver sem opnar.
skráð klukkan 00:55