"Allt sem þér er sagt er lýgi" -
Ég veit ekki hversu mikill sannleikur er í þessari fullyrðingu enda gengur hún út á að fullyrða sjálfa sig lygi.
Þegar ég var unglingur í sveitinni var ég stundum pirraður á því að þurfa að fara í fjósið að mjólka á morgnana. Ég urraði á pabba minn í huganum þegar hann hóaði á mig uppúr bælinu og á leiðinni út í fjós gætti ég þess að stíga ekki í hans spor, þegar þau voru mörkuð í nýfallna snjóföl vetrarins. Fyrir mér var það táknrænt að ef að ég stigi í hans spor yrði ég bóndi líka.
Ég er þannig á ýmsan hátt hjátrúarfullur. Í einu túninu heima var hraunstrýta sem okkur krökkunum var sagt að væri álfabú. Við umgengumst þann stað af mikilli virðingu sem enn eimir eftir af. Ég ber mikla virðingu enn þann dag í dag fyrir sögum af álfum og draugum. Ég hef reyndar minnst á það áður hér þegar ég hitti álfa en þá var ég nú blindfullur svo mér finnst það ekki að marka. Nema að áfengi veiti manni innsýn inn í huliðsheima. Alveg jafn líklegt að áfengi opni gáttir innan höfuðs og hjátrúin í minninu hafi beintengst við hugræna upplifun af því að alast upp í álfatrú og síðar meir veltast fullur um í þýskum skógi.
Ekki vil ég samt afneita álfunum alveg. Merkilegt nokk miðað við hvað mér veitist auðvelt að afskrifa guð almáttugan sem haugalygi. Ég er alveg sáttur við hugmyndina um guð sem persónulega hjálparhellu hvers einstaklings fyrir sig gegnum lífið. En þá er guð líka sköpunarverk hvers einstaklings fyrir sig og lifir og deyr þá með trú síns skapara.
Ég lenti á spjalli við einn kunningja um daginn úti á götu og við komum þegar að umræðuefninu guð og hvernig sumt af því fólki sem hefur guð í sínu lífi á bágt með að halda kjafti um það. Fljótlega bættust nokkrir kunningjar í hópinn og varð þegar úr frekar fáránleg aðstaða þar sem hver og einn okkar reyndi að gala upp í alla hina ágæti sinna skoðana á málinu. Ég gafst fljótlega upp og tilkynnti hópnum að ég væri farinn heim að runka mér og hjólaði burt. Mér fannst það einhvernveginn það gáfulegasta sem ég gat sagt og gert í aðstæðunum. Sérstaklega þegar ég hef það viðhorf gagnvart trú á guð að fyrirbærið sé algjörlega háð persónulegri upplifun hvers og eins þeirra okkar sem ganga með einhverja guðsmynd í hausnum (eða hjartanu).
Ég hef trú á vinahópum, manneskjum sem tengjast og styrkja hverja aðra þannig. Ég hef trú á þeim styrk sem býr í sjálfum mér. Ég hef jafnframt fulla trú á tilviljanakenndri reglu náttúrunnar og fjölbreytileika mannlífsins.
Mér hefur skilist upp á síðkastið að þetta sé það sama og sumir vilja kalla "guð." Hvað þetta guðsorð kemur málinu við skil ég ekki almennilega en þau mega svo sem hafa það eins og þeim sýnist.
skráð klukkan 01:04
Pistlahöfundar einhverra dagblaðanna hafa gert sér að umræðuefni “Kaupum Ekkert” daginn, sem og hinn alþjóðlega dag gegn McDonald’s sem var 16. Október.
Ein kona vildi meina að fólkið sem fann upp á þessum “kaupum ekkert” degi sé nöldurseggir og vilji koma inn slæmri samvisku hjá þeim sem finnst gaman að kaupa hluti sem skipta litlu máli þegar upp er staðið. Hún skrifaði að hún væri ánægð með sínar gerviþarfir og fyndist fínt að geta keypt ódýran og góðan mat á hamborgarabúllunni muckdonald’s. Við hin værum bara fífl að halda því fram að eitthvað þyrfti að skoða sinn lífsstíl í samfélagi þar sem velflestir hefðu í sig og á.
“Kaupum Ekkert” dagurinn snýst ekki um að kaupa ekkert þann daginn til að spara fyrir jólainnkaupin. Hann er tilraun til að vekja athygli fólks á því að með hinu stöðuga peningastreymi gegnum bankana til þeirra fyrirtækja sem vinna stöðugt í aukinni framleiðni og þrífast í samkeppni erum við að tapa. Við erum að tapa stjórn á eigin lífi í þeirra hendur sem nærast á okkur. Það herðist stöðugt að okkur vítahringur hins daglega lífs byggður á vinnu sem gefur pening sem við gefum aftur frá okkur undir rassgatið á öðrum sem eiga það ekki skilið.
Ekkert okkar er í vinnu fyrir sjálft sig. Við erum öll í vinnu til að viðhalda hinu kapitaliska hagkerfi en hinu kapitaliska hagkerfi er ekki annt um okkur. Við erum viðfangsefni, við höldum því rúllandi, við erum hlaupandi asnar með gulrót gerviþarfanna fyrir framan nefið á okkur.
Hið kapitaliska kerfi mun ekki hrynja og ekki neitt betra mun taka við þó að einhverjir pönkarar pípi gegn því einusinni á ári. Það er ekki þarmeð sagt að við eigum öll að setjast við sjónvarpið og ákveða að nú sé tilgangi lífssins náð. Hvað þá að við eigum að sættast á að hamborgarar hinnar alþjóðlega Muckdonalds morðvélar sé alveg ásættanlegur kostur í blankheitum.
Ég skil þessa konu ósköp vel að því leyti að hún er að verja sinn lífsstíl. Hún vill ekki hafa það að eitthvað “pakk utan úr heimi” sé að benda henni á að hennar lífsstíll sé byggður á falsi. Allir verja sinn lífsstíl. Sama hversu furðulegur hann virðist vera í annara augum.
Það er heldur ekkert skrýtið fólk sem er að hamra á þessu við hana og fleiri. Við erum bara venjulegt fólk sem er pirrað á þessu kringlukasti og smárafylleríi, hundleið á að auglýsingar segji okkur hvernig við eigum að lifa og alveg brjáluð yfir því að bankarnir og greiðslukortafyrirtækin séu stöðugt að pota sér meira inn í líf okkar.
Við erum ekki að nöldra.
P.S. Ég skrifaði nýjan dálk í harðkjarnasíðuna á dordingull.com, hann fjallar um neðanjarðartónlist.
skráð klukkan 17:26
Allar kirkjur bera turna sína hátt. Krossmerkið á hæsta punkti, hátt yfir höfðum okkar. Sagt er að það sé til að sýna nálægð við almættið og sé auðsýnilegt kennileiti hinnar kristnu þjóðar sem byggir landið.
Það er ekki aðalmálið. Tilgangur turnanna er að sýna almenningi í landinu hver ræður. Turnarnir eru stöðug áminning um hverja við eigum að óttast og virða. Það hljómar fáránlega í dag þegar verslunarhringlurnar og auralindirnar eru mun stærri og vígalegri, en það var upphaflegi tilgangur turnanna. Stærð auralindanna segir líka til um hvaða guð okkur er ætlað að virða og óttast í dag.
Ég áttaði mig aldrei á því hvað var átt við þegar sagt var að kristið fólk “lifði í guðsótta og góðri trú.” Ég sá ekki hvað var svona gott við að vera hræddur. Hvernig gat maður lifaði í “góðri” trú þegar maður var hræddur. Mér fannst vont að vera hræddur svo ég sleppti því alveg að reyna að trúa.
Núna skil ég betur hvað “guðsótti” snýst um: Svo lengi sem þú hræðist eitthvað dettur þér ekki í hug að efast um gildi þess eða tilgang. Það fær að grassera í friði.
Kristin kirkja nýtur ekki virðingar út á að hafa bjargað fjölda mannslífa gegnum tíðina eða út á sitt hjálparstarf. Hún nýtur virðingar út á hve virðingin hefur verið inngreypt í þjóðarsálina í árþúsund.
Almenningur er pirraður yfir því að ríkisstjórnin sé að komast upp með að steypa þjóðinni í skuldir langt fram yfir framleiðni, skattpína hana og skera samt niður í mikilvægum flokkum eins og menntun og heilbrigðiskerfi. Hvað þá að fólkinu í landinu finnist það sjálfsagt að bora landið sundur til að búa til peninga.
En sú virðing sem leyfir misgáfuðu og stundum óprenthæfu fólki að vaða uppi er byggð á óttanum við að vita ekki hvað er hægt að gera annað. Óttinn er líka byggður á þeirri innprentun að við verðum öll bláfátæk ef að landið er ekki borað í sundur og kaffært á öllum mögulegum stöðum.
Kirkjunnar virðing nærist líka á þjóðtrú landsmanna. Það er aldrei að vita nema til sé helvíti svo að vissara er að hafa kristnu kallana góða. Fólk ber alltaf virðingu fyrir hornum og hala.
skráð klukkan 10:24
Í mínu starfi sem hjúkrunarfræðingur hef ég séð það koma fyrir fólk að það verður, frekar skyndilega, óáttað. Það veit ekki lengur hvar það er og hvað snýr upp og niður. Skynjar hlutina öðruvísi en annað fólk og skilur ekkert hvað hinir eru vitlausir að átta sig ekki á þessu. Til þessa geta legið margar ástæður; vökvaskortur, lyfjarugl (fólk gleymir að það er búið að taka pillurnar sínar og tekur þær aftur og aftur), næringarskortur, svefnleysi og fleira auk þess sem fólk getur ruglast við að vera fullt af hægðum. Það hefur ekki getað losað sig við hægðir í einhvern tíma og ristillinn er orðinn fullur af gömlum hörðum hægðum sem trufla frásog næringarefna þannig að líkamsstarfsemi brenglast, með þessari verkun á andlegt atgervi.
davíð oddsson forsætisráðherra sat í sjónvarpssal um daginn og talaði. Ég horfði ekki, ekki frekar en venjulega, en mér skilst að hann hafi talað heilmikið, án þess þó að hafa verið neitt mikið að segja. Nema að hann talaði um að allir hefðu það gott á íslandi og bisnessinn gengi bara vel , hann bara skildi ekki hvað fólk væri að væla.
Flugleiðir skilja ekkert í því að fatlað fólk sé pirrað yfir því að eiga að borga tvo miða til að geta flogið með félaginu til annara landa. Þetta sé bara til hæginda ef að fatlaða fólkið er í einhverjum vandræðum þar sem það er nú fatlað. Þeir segja það líka misskilning að íslendingar borgi meira en útlendingar fyrir flug til íslands.
Fiskisagan segir að allur smáralindarhórukassinn sé við það að fara á hausinn. Einhvernveginn grunar mig að þegar það verður opinberlega viðurkennt verði ríkissjóður, sem rekinn er með peningum sem búið er að kúga af almenningi gegnum ofbeldiskerfi sem kallað er skattlagning, látinn taka yfir skuldirnar.
Jón Vigfússon gengur í bol sem á er letrað “White Power” afþví að hann trúir því að hvítt fólk sé genetískt og menningarlega betur hannað en annað fólk og sé þarafleiðandi öðru fólki betra og æðra.
Ég held að eitthvað af þessu pakki sé fullt af skít. Það þurfa einhverjir að fara að laxera.
skráð klukkan 17:06
“Ekkert okkar veit almennilega hvað á að gera við kynlíf,” sagði ég. “Gagnvart flestu fólki er kynlíf ekkert annað en leikfang - bara trekka það upp og láta það rúlla.”
“Hvað með ástina?” spurði Valerie.
“Ástin er svo sem í lagi fyrir þau sem höndla hið andlega álag. Sem er eins og að reyna að bera fulla ruslatunnu yfir streymandi á af hlandi.”
Úr Women - e. Charles Bukowski.
Miðað við hvað það getur verið sárt að upplifa ýmislegt af því sem fylgir ástinni þá er það ekkert fyrir fólk sem finnst gaman að lifa að standa í því. Skuggahliðarnar geta alveg náð að breiða hulu sinni yfir björtu hliðar tilverunnar bara útafþví sem einhver sagði eða gerði og þá sagði eða gerði jafnvel ómeðvitað um hvaða áhrif það gæti haft á næstu manneskju. Því að tilfinningar ástarinnar eru líka þannig hannaðar inn í samfélag okkar hér á Íslandi að við verðum stundum að vera að velta þeim inni í okkur í stað þess að leyfa þeim að viðra sig og ná til þeirra sem þær beinast að.
Þegar ég var að skiptinemast í Þýskalandi með AUS sagði ein vinkona, mín frá landi í Suður Ameríku, að hún hefði hugsað hvað fólk hlyti að vera einmana í þessum heimshluta. Þegar hún var búin að ná einhverjum tökum á þýskunni las hún einhverntímann einkamáladálkana og sá þar fólk sem var svo örvæntingarfullt að það auglýsti eftir vinum og elskhugum. Það fannst henni sérstakt og sorglegt.
Stúlkur sem ég hef kynnst nánar en gengur og gerist með fólk sem ég umgengst dags daglega hin síðari ár hafa haft á orði að ég geri næstumþví of mikið af því að segja hvað mér finnst. Þær fara hjá sér og skammast sín kannski líka fyrir að vera ekki þannig stemmdar félagslega að þora að viðra sínar tilfinningar augliti til auglitis við mig. Kannski er þetta að einhverju leyti háð því að hið íslenska tungumál inniheldur mun fleiri orð yfir veðrið heldur en yfir líðan fólks. Það kannski segir heilmargt um tilfinningalegt ástand þjóðarinnar. Kannski að tungumálið sé það sem þyngir ruslatunnuna sem við berum á bakinu í samlíkingu Bukowski.
Kannski líka að þetta stórstreymda hlandfljót sem Bukowski talar um sé tilkomið afþví að við erum ekki alin þannig upp að við megum vera að tjá okkur um okkar tilfinningar daginn út og daginn inn. Ég er ekki að tala um tilfinningaklámið í séð og heyrt eða spjallþáttum imbakassans. Ég er að tala um dagleg samskipti fólks. Hvenær og hvar er byrjað að hasta á börnin fyrir að láta allt vaða sem þau hugsa? Finna þau sig kannski ómeðvitað heft af tungumálinu og hætta því að tjá sig því meira sem þau læra að tala? Alveg örugglega er þeim bannað að “káfast í fólki” þegar þau vilja kannski tjá kærleik með snertingu.
Ég er alveg á því að ruslatunnunni hans Bukowski beri að henda í hlandfljótið alveg þangað til það stíflast og flæðir yfir bakka sína. Hland er fínn áburður og heilmikið gæti sprottið upp úr þeim sverði sem óþverrinn fær að flæða yfir og róta í.
Ég mun halda áfram að ganga fram af þeim stúlkum sem kynnast mér náið.
skráð klukkan 10:15
Ég man eftir því að ég sá myndina "Nafn Rósarinnar" fyrir margt löngu og hreifst afskaplega af atriðinu þegar fátæka mállausa stúlkan tælir prestslærlinginn. Þvílíkt sem stúlkan var sexý. Seinna rakst ég á bókina og fletti upp að þeim stutta hluta sem hafði að geyma þetta atriði og las, oft. Eins las ég oft fyrstu síðuna í bók Magneu J. Matthíasdóttur, "Göturæsiskandidatar" auk kaflans þegar villistúlkan uppgötvar kynlífið í fyrstu frummannabók Jean M. Auel; "Dalur Hestanna" (eða Þjóð Bjarnarins eða eitthvað svoleiðis). Þetta var skemmtilega forboðið efni.
Ég held að vandamálið við klámframboðið á Íslandi sé að það er of einsleitt. Megnið af klámframleiðslu í heiminum í dag er miðað við gagnkynhneigða karlmenn sem eru svo mikil karlrembusvín að þeir eru með skaufann á kafi uppi í eigin rassgati (er hægt að ganga lengra í sjálfsdýrkun?). Nei ég ýki nú kannski aðeins, þ.e. í sambandi við karlrembusvínin, líklega færi þó betur á því að karlrembusvínin væru bara með skaufann uppi í eigin rassgati í stað þess að nota hann sem stöðutákn og til að lumbra á manneskjum í umhverfi sínu.
Úr því að ég er byrjaður að hæðast að karlrembu þá rifjast upp saga úr einni af bókum hryllingsmeistarans Clive Barker, líklega "Weaveworld" frekar en "Imajica." Allavega hafði átt sér stað mikið flóð sem drekkt hafði fjölda manns og þar á meðal einum karlmanni sem var fyrirlitinn af kvenfólkinu umhverfis hann vegna rembusvínsháttar. Hann hafði drukknað sögðu tvær konur þeirri þriðju þar sem hann hafði verið að míga þegar flóðbylgjan skall yfir og ekki gat hann sleppt manndómnum bara sisona og tekið sundtökin.
En hvað varðar klámframboðið þá hef ég reyndar ekki kynnt mér framboðið á klámefni nægilega vel til að geta fullyrt hvað sem er en geri það samt. Auðvitað er megnið af þessu stórlasið dót eins og Serial-Rapist Rocco Siffredi. En mér finnst líka áberandi þessi brenglaði keppnisandi. Ekki nóg með að allir verði að vera með stærsta typpið og stærstu brjóstin heldur og er áhersla á, hjá konunum að sanna sig sem gröðustu druslurnar í bransanum og gæjarnir að geta pumpað nógu andskoti lengi. Líka að ná því að troða inn í öll líkamsop helst tveir og þrír í einu og gera það í sem ómögulegustum stellingum.
Ég hef ekki áhuga á boxi eða öðrum ofbeldisíþróttum. Þessvegna virkar margt af þessu ekki heillandi á mig. Þó að ég hafi áhuga á öfgum í mannlegri hegðun finnst mér kjánaskapur ekki spennandi.
Miðað við það sem ég hef lesið hér og þar er til fullt af kynferðislega örvandi efni sem er slatti sexý, brutal og gratt án þess að vera svona helvíti heimskulegt. Að setja kynlíf fram sem svona heimskulegt athæfi er móðgun við alla þátttakendur, ekki bara þau sem eru að riðlast á hvort öðru heldur og þau sem hafa nælt sér í spólu til að kitla kynferðislegt ímyndunarafl sitt. Þetta kynfærabox er líka ærumeiðing fyrir allt það fólk sem er að njóta eðlilegs og heilbrigðs (hér getið þið tengt hugtökin "eðlilegt" og "heilbrigt" við hvað sem ykkur hugnast) kynlífs um allar jarðir.
Það vantar allan metnað í þessa klámhunda. Og líklega vantar allt hugmyndaflug í þá líka.
En þetta er skiljanlegt út frá þeirri staðreynd að karlrembusvín hljóta að vera einstaklingar sem er afskaplega uppteknir af sjálfum sér. Og klámbransanum er stjórnað og stýrt af karlrembusvínum á sama hátt og efnahagskerfi okkar er sýkt af kapitalisma.
skráð klukkan 03:53