Það hendir mig æ oftar að ég hitti fólk við einhverjar aðstæður sem hafa leitt okkur saman og við tökumst í hendur og kynnum okkur eins og gengur en þessi mér ókunnuga manneskja horfir í augun á mér eins og hún eða hann þekki mig. Og þessi manneskja segir; “ég hef verið að lesa það sem þú skrifar á netinu - og líkar vel.”
Ég er vanur því að mynda tengsl við aðrar manneskjur gegnum samræður og samveru en það virðist vera að breytast að því leyti að annað fólk lærir um mig og gerir sér hugmyndir um mig gegnum það sem ég skrifa hér. Þetta sama fólk gerir þá líklega ráð fyrir því að það sé að kynnast mér um leið. Mér finnst einhvernveginn ekki að hægt sé að tala um samveru gegnum netið.
Ég veit ekki hversu mikið af sjálfum mér ég set í þessi skrif. Ég veit ekki nákvæmlega hvers kyns manneskja ég er heldur. Mig langar ekki til þess að gjörþekkja sjálfan mig og ég kem líka vonandi til með að halda áfram að þróast og breytast sem manneskja svo lengi sem ég dreg andann. Einn vinur minn sagði að ég væri mest “ég” þegar ég væri að skrifa um eitthvað tengt dóttur minni.
Líklega set ég mig oft í stellingar hér og skrifa eins og einhver fígúra sem er þá ekki hinn raunverulegi “ég” (hver sem ég er). Maður getur nú ekki gengið með hjartað á erminni alla daga. Ég yrði úrvinda eins og Björk lýsti því eftir að hafa tekið þátt í gerð myndarinnar með Lars Von Trier; þar sem hún er engin leikkona þurfti hún að upplifa allar þær tilfinningar sem henni var ætlað að túlka og við þekkjum vonandi öll hversu mikið púl það getur verið að standa í tilfinningastappi.
Fólk sem ég hef unnið með og aðrir hafa stundum haft á orði að ég sé sérkennileg blanda. Það komi fram í mér ýmsir karakterar sem því finnist ekki að eigi allir heima í einum og sama manninum. Ég sé hinn sturlaði pönkari og uppreisnarseggur og hið viðkvæma skáld og hinn næmi hjúkrunarmaður líka auk þess að eiga það til að vera góður og skilningsríkur vinur líka.
Ef að þessir karakterar, og einhverjir fleiri, skiptast á að skrifa hérna er þá ekki bara næsta víst að ykkur sem lesið leiðist ekki á meðan.
skráð klukkan 23:24
Á eftir er ég að fara að halda framsögu á ársþingi Samtaka Herstöðvaandstæðinga. Ég er búinn að undirbúa smá ræðu og megininntakið í henni verður einhvernveginn svona:
Ég er anarkisti
Anarkisti er einstaklingur sem trúir því að mannfólki farnist best þegar það fær að ráða sínum málum óáreitt. Að hvers kyns yfirvöld séu ekki bara óþarfi heldur og heftandi fyrir möguleika einstaklingsins til að rækta hæfileika sína.
Anarkistar sjá tengslin milli milli ýmissa forma kúgunar, til að mynda kynjamisréttis, kynþáttamisréttis eða misréttis á grunni kynhneigðar eða þjóðrembu eða karlrembu eða á grundvelli efnahags, og um leið gera anarkistar sér grein fyrir markleysi þess að berjast gegn einu formi kúgunar, meðan annar ófögnuður sama eðlis fær að vaða uppi óáreittur.
Þar sem ég er anarkisti er ég á móti árásum bandaríkjahers á Afghanistan, alveg eins og ég er á móti öllum hinum fjörutíu styrjöldunum sem eru í gangi um allan heim.
Þessvegna er ég á móti því að George Bush noti eymd íbúa í Afghanistan sér til pólitísks framdráttar alveg eins og ég er á móti því að ríkisstjórn BNA nýti sér hryðjuverkaótta almennings í BNA, til að auka og efla vald lagabókstafsins. og ég er alveg jafn mikið á móti því að sá ótti skuli einmitt vera vakinn og honum viðhaldið af ríkisstjórninni sjálfri,
Þessvegna er ég á móti því að almenningur í Afghanistan fái ekki að hegða sér að vild fyrir trúarbragðakenndu ofstæki stjórnvalda alveg eins og almenningur í BNA fær ekki að hegða sér að vild vegna ofstækis kapitalismans og þjóðrembunnar.
Ég er á móti því að skattpeningur fólks í einu landi sé nýttur til að myrða fólk í öðru landi með algjörlega siðblind vopnasölufyrirtæki sem milliliði og um leið er ég á móti því að þau sömu fyrirtæki séu þeir aðilar í viðskiptunum sem hagnast.
Ég er á móti því að sannleikanum um eðli þessa stríðs, sem er hið sama óeðli og annara styrjalda, sé haldið fjarri augum almennings í öllum löndum.
Ég er á móti því að núna, þegar helstu fjöldamorðunum er lokið, að stofnanir eins og Alþjóðabankinn hugsi sér gott til glóðarinnar að innlima Afghanistan í hnattvæðinguna. Því þannig geta erlend stórfyrirtæki nýtt sér auðlindir landsins og komist upp með að borga lágmarkslaun í enn einu svokölluðu þróunarlandinu.
- að konum sé mismunað og misþyrmt af karlrembu sem kennt er upp á trúarbrögð.
- á móti því að ríkisstjórnir smærri ríkja þessa heims séu svo efnahagslega háðar stærri ríkjum að ekkert þeirra sjái sér fært að vera á móti nokkrum þeim óhugnaði sem gengur á í heiminum og séu jafnframt fulltrúar mínir í alþjóðasamfélaginu
- á móti því að ég og það fólk sem er mér nákomið eigi að njóta verndar hernaðarsamtaka sem eru ekkert annað en ógnarsamtök.
- ég er á móti því að fólki almennt á Íslandi finnist það ekki hafa neitt um málið að segja, þetta komi sér ekki við og neiti sér um að mynda persónulega skoðun á því.
- á móti því að ég og alveg örugglega ansi mörg okkar hérna inni eigum á vaxandi hættu að verða stimpluð hryðjuverkafólk vegna skoðana okkar.
Svo að það er bara helvíti mikið að gera.
Spurningin um hvað ég sem anarkisti og einstaklingur upp á Íslandi geti gert í málinu er vakin.
Til að byrja með verð ég að rækta sjálfan mig og meðvitund mína um hver ég er og hver mín sannfæring er, hver minn styrkur er.
Að gera mér grein fyrir eðli þess sem vinnur gegn manneskjunni og gæta þess að sturlast ekki af þeirri reiði sem vaknar.
Ég kem viðhorfum mínum á framfæri við hvern sem vill og fleiri og nýti til þess hvern þann miðil sem hægt er.
Ég reyni þannig að vekja meðvitund fólksins í kringum mig og virkja krafta þess.
Þessi heimur er samsettur úr mörgum litlum einingum sem hverja og eina fyrir sig er hægt að hafa áhrif á - þannig get ég eins og hver annar bjargað heiminum.
Þó að ég geti ekki bjargað heiminum þá verð ég að lifa sáttur við það að ég er að reyna
Þó að restin af mannkyni líti á mig sem rómantískt fífl þá er það bara allt í lagi - rómantísk fífl hafa alltaf verið til og áhrifa margra þeirra gætir víða í hugsunarhætti okkar í dag.
Og síðast en ekki síst þá má ég aldrei aldrei aldrei láta nokkurn mann segja mér að þetta sé tilgangslaus barátta.
skráð klukkan 11:18
Í Ohio USA voru tveir unglingar settir í unglingafangelsi fyrir að ganga útúr kennslustofu til að mótmæla skylduáhorfi auglýsinga á Rás 1 í sjónvarpinu. Sú rás er sýnd í öllum skólum í Bandaríkjum Norður Ameríku en þessi tvö neituðu að horfa á hana og voru því send á stofnun fyrir vandræðaunglinga, sem er annað orð yfir fangelsi.
Ef einhverjum þeirra sem les þetta finnst þetta svakalegt þá er alveg sami ófögnuðurinn í gangi hér á Íslandi.
Einn kunningi minn sagði mér frá því að í hans skóla var krökkunum ætlað að klappa og fagna þegar tilkynnt var að búið væri að opna hinn tippalagaða hórukassa smáralind.
Hverjum einasta framhaldsskólanema ber skylda til að kaupa sér laptop tölvu upp á einhver hundruð þúsund til að námið gangi nú örugglega upp. Einn kunningi minn sagði að hann yrði tvö ár að borga upp tölvuna en mamma hans hjálpaði honum með afborganirnar.
Tölvur eru skemmtileg fyrirbæri (og ég er að skrifa þetta á eina slíka alveg eins og þið eruð að lesa þetta af skjá einnar annarar). Tölvubransinn er alls ekki skemmtilegt fyrirbæri. Með skyldueign tölva fyrir unglinga er unnið hörðum höndum að því að gera almenning háðari tækjum sem enginn skilur fullkomlega nema einhverjir sérfræðingar sem geta krafist hvaða upphæðar sem er í greiðslu fyrir sína þjónustu. Tölvur bila oft og undartekningarlaust. Þær eru bara ekki betri hönnun en svo og það hentar framleiðendum vélanna mjög vel.
Þegar svo verður komið að enginn getur skapað neitt né komið neinu frá sér nema gegnum tölvu, þegar enginn getur eignast neitt nema viðskiptin fari að einhverju leyti fram gegnum tölvu, þegar ekkert fyrirtæki er lengur rekið án þess að stór hluti rekstrarkostnaðar sé vegna viðhalds og innkaupa tölva. Þá eru einhverjir að græða alveg rosalega á þekkingarskorti annara. Þekkingarskorturinn er það sem viðheldur völdum peningapúkanna.
Þessvegna er hamrað á því við unga fólkið að tölvur séu þeim nauðsyn til að komast gegnum daginn. Þessvegna er þeim ætlað að fagna þegar enn ein hrúgan af tilgangslitlum verslunum er sett á laggirnar.
Þeim er ætlað að verða hluti af vélinni sem er að éta þau lifandi.
skráð klukkan 16:39
Ætli það sé mikið af fólki sem stundar sjálfsskoðun? Ég veit að það er mikið af fólki sem kannar útlit sitt og speglar sig í augum annara, getur ekki sett saman heila hugsun án þess að henni fylgi eitthvað varðandi hvernig þau koma fyrir gagnvart öðrum. Félagsleg staða þeirra hindrar þau í að njóta tilveru sinnar. Tilveran flækist fyrir þeim eða þau flækja tilveruna fyrir sér þannig að einföldustu þættir lífsins verða þeim vandamál.
Það er ekki sjálfskoðun. Það heitir að vera fórnarlamb kapitalisma.
Með sjálfsskoðun á ég við þegar einstaklingar beita gagnrýninni hugsun á sig sjálf og beita henni til að átta sig á hvað gefur þeim raunverulega ánægju. Að átta sig á því hvort að viðhorf manns varðandi ýmsa þætti hins daglega lífs koma frá manni sjálfum eða frá umhverfinu. Og þetta með viðhorfin. Hver eru eiginlega manns eigin viðhorf. Skyldi maður eiga að taka því sem sjálfsögðum hlut að manni finnist eitt og annað um hitt og þetta?
Ég get örugglega rakið sumt sem ég segi og geri langt aftur í barnæskuna. Börn skoða heiminn og spyrja út í hann endalaust. Eða þar til endirinn kemur í því að þau eiga að kallast fullorðin og eiga að hætta að spyrja svona og vera fær um að svara viðlíka spurningum.
Við eigum aldrei að hætta að spyrja afhverju himininn er blár eða afhverju fuglarnir geta flogið. Við eigum heldur aldrei að trúa því fullkomlega sem okkur er sagt varðandi bláma himinsins og flug fuglanna. Því þá getum við sjálf aldrei flogið upp til himinsins og orðið hluti af bláma hans.
Ég þarf samt ekki að storka þyngdarlögmálunum og hafa allan heiminn í vasanum til að vera ánægður með lífið. Hinir litlu hlutir gefa mér jafn mikið því að heimurinn er jafn mikið í þeim eins og hverjum öðrum hlut. Hinsvegar má ég aldrei gleyma því að heimurinn er minn og engin lögmál hafa neitt yfir mér að segja. Ég get beygt og brotið hvert og eitt þeirra að vild og heiminn í heild sinni get ég séð í vasa mínum.
Ég mun aldrei þekkja sjálfan mig fullkomlega. Ef ég einhverntímann geri það er botninn dottinn úr lífinu um leið.
skráð klukkan 17:56
Það angrar mig þegar ég trítla inn á myndbandaleigu til að næla mér í snældu og er svo spurður um kennitölu. Það angrar mig einnig gluggapósturinn sem ég fæ og allar tölvurnar þar sem ég er á skrá og mér finnst ópersónugera mig. Það angra mig líka að ég veit ekki lengur hvar eru myndavélar í umhverfi mínu sem skrásetja hegðun mína og að hjá ríkinu er fólk í vinnu sem hefur "rétt" til að taka mig úr umferð hegði ég mér ekki rétt.
Ég fór að pæla í þessu í vinnunni þar sem sjúklingar mínir eru svo gjörsamleg sneyddir einkalífi að þvagið úr þeim og hægðirnar eru mældar frá þeim. Hugsanir þeirra eru skráðar og útfrá hverju þeirra orði og hegðun er dregin ályktun sem getur leitt til þess að sú meðferð sem þau fá sem sjúklingar breytist og þá um leið hvaða lyf þau fá. Einnig hvernig komið er fram við þau.
Maður getur verið óhugnanlega snöggur að grípa til þess að rota einhvern sjúkling með lyfjum um leið og viðkomandi er farinn að verða þreytandi. Auðvitað eru þessi lyf yfirleitt að bjarga sjúklingum frá því að rífa úr sér allar slöngur og reyna að berjast út úr rúminu kolruglaður eftir höfuðhögg eða lyfjaneyslu. En gamalt ruglað fólk á elli- og hjúkrunarheimilunum er ekki venjulega að fara sér að voða eða að skaða aðra. Það er bara ekki alveg í sambandi við þann veruleika að það er á stofnun, trúir því kannski að það sé statt heima hjá sér og er að svipast um eftir eigum sínum eða fjölskyldumeðlimum eða vill koma þessu ókunnuga fólki út. Starfsfólk, þreytt af stöðugu álagi og kröfum um aukavaktir og því að ná endum saman á skítalaunum þeirra sem starfa við aðhlynningu, pirrast og vill fá vinnufrið. Svo að gamla fólkið er sett á róandi hvort sem það er æst eða ekki. Hvort sem það vill eða ekki. Hvort sem það þarf á því að halda eða ekki.
Það eru ekkert öll tilvik svona. Ruglað fólk sem sett er á róandi lyf er, held ég, yfirleitt sett á þau af góðum og gildum ástæðum. En þau tilfelli þar sem sjúklingur eða vistmaður er dópaður niður bara afþví að einhver er orðinn leiður á honum eða henni eru óhugnanleg. Og það er óhugnanlegt hve auðvelt er að smitast af þeim hugsunarhætti að þetta verði að gera. Ganga inn í rútínuna. Verða samdauna.
Einn hjúkrunarfræðingur sem fylgdi sjúklingi héðan í endurhæfingu til Danmerkur kom heim með þá frásögn að á endurhæfingardeildinni sem hún hafði skoðað væri bara það mikið af starfsfólki að það gæti verið maður á mann ef að einhver skjólstæðinga væri illa áttaður og gæti farið sér að voða. Stofnanirnar þar eru ekki það fjársveltar að þær þurfi að spara í mannskap með róandi lyfjum.
skráð klukkan 03:37
Það eru ýmsir fordómarnir sem fólk almennt gengur með hvað varðar Anarkisma. Ekki bara að búið sé að ákveða að anarkismi sé eitthvað sem get ekki gengið upp og eigi því ekki að leiða hugann að því frekar, heldur og er anarkisma ruglað saman við trúarbrögð og terrorisma. Sadisma og satanisma. Sprenghótanir og rúðubrot. Hin gamla týpiska mynd af anarkista er af svartklæddum, skeggjuðum manni með geðveikisglampa í augum og sprengju í höndum. Nýja myndin er af pönkara í rifnum fötum með geðveikisglampa í augum og sprengju í höndum.
Reyndar ganga anarkistar með sprengju í höfðinu. Anarkismi er svo byltingarkennd hugmynd miðað við rekstur samfélagsins í dag að bara hugsunin er hugmyndafræðileg sprengja. Auðvitað hafa margir einstaklingar og hópar, sem að einhverju leyti eða á einhverju tímaskeiði hafa kennt sig við anarkisma, beitt ofbeldi. Margir einstaklingar eða hópar sem beitt hafa ofbeldi hafa einnig verið kenndir við anarkisma af einhverjum öðrum sem voru að fordæma. Yfirleitt einstaklingum sem hafa aðgang að fjölmiðlum. Margt fólk sem kallar sig anarkista og telur sig lifa og berjast fyrir anarkistahugsjóninni gengur með skoðanir sem eru öldungis á skjön við hugmyndir annara sem líka kalla sig anarkista. Spurning um hverjir þeirra hafa rétt fyrir sér og hvort að einhver hefur rétt fyrir sér.
Ég held þó að mikilvægast sé að ná til almennings með hugsjónina og reyna þannig að vekja fólk til vitundar um ranglæti þess að við búum við falskt lýðræði og kapitalisma og um leið að benda á að til eru aðrir möguleikar. En eins og við vitum öll þá getur enginn gert sér í hugarlund hvernig anarkískt samfélag geti gengið fyrir sig, ekki einusinni anarkistarnir sjálfir. Við höfum búið við einræðisstjórn eða fámennisstjórn í hundruði ára og sá veruleiki er okkur öllum mjög raunverulegur.
Bara það að til að geta skapað grunn að anarkísku samfélagi, verðum við að umgangast hvort annað af gagnkvæmri virðingu, er út í hött fyrir flestum. Skiljanlega þar sem samfélag okkar í dag er fléttað utanum efnahagskerfi auðvaldshyggju (kapitalisma) en grundvallarelementið í því er að persónulegur hagnaður skiptir mestu, meiru heldur en að njóta samvista við aðrar manneskjur. Samkvæmt kapitalismanum á maður ekki að njóta samvista við aðrar manneskjur heldur nýta sér þær til framdráttar.
Þessvegna tel ég ekki rétt að ætla sér að byrja einhverja byltingu gegn einhverju lögregluliði eða ráðherragengi. Bylting verður ekki nema að samfélagið bylti sér. Bylting verður ekki að staðreynd gegnum ofbeldisrugl fámenns hóps sem heldur sig í jaðri samfélagsins. Bylting verður að eiga sér stað innra með hverjum og einum þeirra einstaklinga sem henni er ætlað að hafa áhrif á. Einungis þannig verður byltingin raunveruleg.
Hvað við getum gert til að ná til þeirra sem engan skilning eða rangan skilning hafa á hugmyndum anarkista? T.d. skilst mér að nokkur hundruð manns kíki á þessa síðu á viku, vonandi til að lesa og pæla, það er ein leið. Þessvegna setti ég upp andspyrna.net, það var svo mikið af fólki að spyrja mig hvað anarkismi þýddi. Fullt af fólki virðist lesa ef ég skrifa eitthvað í moggann. Bæklingagerð og dreifiritagerð er leið sem mér finnst skemmtileg því að hún er svo mikið pönk. Ég hef margar af mínum mínum uppúr bæklingum og litlum tímaritum sem ég hef fengið í pósti frá öðrum pönkurum og anarkistum um allan heim. Einmitt að gefa út lítið blað með pælingum í. Það er annað verkefni sem ég er stöðugt með bakvið eyrað.
En aðalmálið er náttúrulega að tala við fólk. Þið sem eruð í svipuðum pælingum og ég, munið að alla okkar ævi mun verða til fólk sem vill ólmt fá að troða skoðunum okkar og viðhorfum þversum niður um kokið á okkur. Það venst aldrei alveg en prófið að líta á þau sem harðast ganga fram sem fólk sem á bara eftir að læra, og það lærir enginn neitt af því að vera laminn í hausinn.
skráð klukkan 03:33
Uppúr því fólki sem ég umgengst daglega eða sjaldnar hrekkur af og til þessi setning: "Það er nú meira hvað þú lifir heilbrigðu lífi mar'." Og eru þá að meina að ég drekki ekki, reyki ekki, drekki ekki kaffi, sé grænmetisæta og ferðist mest á reiðhjóli.
Ég hef aldrei verið heilsufrík og reikna ekkert sérstaklega með því að breytast í heilsufrík á næstunni eða einhverntímann á ævinni. Ég hef bara áhuga á því að hafa stjórn á lífí mínu og vil geta gert þá hluti sem mig langar til að gera. Ég hætti að reykja vegna þess að ég vildi geta vaðið um sviðið með Forgarði Helvítis og rutt út úr mér eigin ljóðum á sama hraða og tónlistin er, án þess að vera algerlega búinn að vera eftirá. Reykingar eru líka hallærislegar og gera mig andfúlari en ég er fyrir og ekki talar maður við stelpur svona andfúll. Ég hef áhuga á stelpum. Ég er líka hjúkrunarfræðingur og stundum finnst mér eins og annar hver sjúklingur sem þarf hjálp mína sé í þeirri aðstöðu vegna reykinga. Þarafleiðandi skammaðist ég mín alltaf fyrir að reykja.
Ég vil hafa tíma og orku til að sinna mínum áhugamálum, ef ég er fullur að veltast hverja helgi geri ég ekkert af viti á meðan, dagana á eftir eða spennudaginn fyrir helgi.
Kaffi finnst mér vont. Mér finnst líka fáránlegt að horfa upp á samstarfsfólk mitt vera reiðubúið að drepa mann og annan til að fá kaffið sitt.
Ég borða ekki kjöt eða fisk vegna þess að ég vil ekki vera þátttakandi í því kerfi sem stuðlar að dauða og pínslum milljóna dýra sem hafa það eitt til saka unnið að vera ekki alveg jafn hálaunuð í gáfnafari og manndýrin. Ævi þeirra er stutt og tilvera þeirra einungis tilkomin vegna græðgi mannskepnunnar. Það finnst mér vera siðlaust og ég vil ekki vera siðlaus.
Það sama á einnig við þau fyrirtæki sem framleiða tóbak og áfengi. Þau markaðssetja lygina um að eitrið framkalli hamingjuna á sinn siðlausa hátt og afneita sannleikanum opinberlega. Þau prófa vörur sínar á dýrum sem myndi aldrei detta í hug nein svo fáránleg hegðun eins og að reykja eða drekka. Þau hagnast á því að eitra líf þeirra einstaklinga sem ég er að hjúkra.
Ég mun aldrei geta lifað án þess að einhver þessháttar starfsemi snerti við lífi mínu, ég hef ekki alltaf val um það. En ég hef samt vilja til að átta mig á því að valið stendur ekki milli þess að kaupa Kók eða Pepsi heldur milli þess að lifa lífinu á eigin forsendum eða annara.
skráð klukkan 04:47