í nokkrum af þeim íbúðum sem ég hef leigt með öðrum síðustu árin hef ég haft uppi eitt ákveðið plakat umfram önnur. Það er utanaf plötu með hardcore hljómsveitinni Capitalist Casualties. Myndin á plakatinu sýnir lítinn horaðan mann fá aðstoð annars við að sprauta sig í handlegginn. Undir myndinni stendur "If you quit you still have nothing." Sem útleggst þannig að þó að þú hættir að hamast við að eyðileggja sjálfan þig þá býður lífið þér ekki uppá neitt í staðinn.
Svartur húmor finnst mér afar yndislegur og nauðsynlegur oft á tíðum þegar lífið eða maður sjálfur er að hræra of mikið í eigin tilveru. Þessi húmor finnst mér enn eiga við þó að ég sé bjartsýnasti maður allra tíma flesta daga. Pælingin sem hún vekur hjá mér í dag er sú að þó að maður myndi ætla sér að hætta að eyðileggja sjálfa/n sig og vilja eignast líf þá skeður ekkert nema maður geri það sjálf/ur.
Hvort sem að viðkomandi er að draga sprautuna útúr handleggnum eða draga sig út úr vísitölupakkanum þá spretta ekki fram hjálpandi hendur úr öllum áttum. Þó að maður upplifi sig sem einskis virði í ruglinu þá er ekki þar með sagt að maður eigi eitthvað meira en sjálfa/n sig þegar sloppið er úr því. En að eiga sjálfa/n sig og vera meðvitaður um það er yndisleg tilfinning.
P.S. Annars lagði tölvuvélin mín sig í gær og hefur ekki vaknað síðan þannig að ég er að bögga ættingja og vini um nettengingu.
skráð klukkan 23:26
Það kallast “Butterfly effect” þegar talað er um að vængjasláttur fiðrildis á einum stað á hnettinum geti skapað storm á öðrum stað. Þannig meint að litlir hlutir sem virðast ekki skipta máli þegar þeir eiga sér stað geti haft mikil áhrif þó að þeirra áhrifa gæti annarsstaðar.
Ég þykist viss um að margt gott fólk hugsi sem svo að þetta friðargönguflipp sé svo sem allt í lagi en skipti í raun engu máli. Kannski ókei að mæta, svo fremi að ekki rigni, til að sýna lit.
Þessi ganga, og hvað annað sem við gerum til að hafa áhrif gegn uppgangi ofbeldis og óhugnaði þess í heiminum, skiptir máli. Við erum alltaf að ná til fólks með einhverjum hætti. Líka það fólk sem finnst það réttlætanlegt að varpa sprengjum á fólk, við erum að ná til þeirra. Við erum að sá fræi í huga þeirra, fræi sem upp af vaxa efasemdir hvað varðar sannleikann í málinu. Hver er sannleikurinn annars í hverju máli fyrir sig. Er einhver sannleikur yfirhöfuð?
Ég þekki það svo vel úr mínu eigin lífi hvernig viðhorf mín hafa breyst gegnum tíðina (og vonandi breyst á þroskaðan máta) afþví að ég hef verið forvitinn um hvað það er sem ýmiskonar fólk hefur að segja. Ég hef lesið og er enn að lesa mismunandi meiningar fólks og hætti því vonandi aldrei. Það kennir mér svo margt og gefur mér svo margar hugmyndir, án þeirra væri ég ekki að skrifa neitt hér.
Þessi orð mín eru rétt í þessu að valda “Butterfly Effect” í huga þínum sem lest þetta. Það eru nýjar hugmyndir að kvikna.
Við sjáumst vonandi á Laugardaginn.
skráð klukkan 18:17
Í Fréttablaðinu um daginn las ég litla klausu sem sagði af því að breskur einkaskóli berðist fyrir rétti sínum til að berja nemendur sína til hlýðni. Rök skólayfirvalda eru sú að refsing sé þáttur í trúarhugmyndum skólans og að bann stjórnvalda, frá 1998, við líkamlegum refsingum hindri kristið fólk í að iðka trú sína á réttan hátt.
Ekki verður þetta nú til þess að hjálpa til við fordóma mína gagnvart kristni. Yfirvöld þessa skóla eru náttúrulega að skýla sér bakvið trúarbrögðin. Hæfileikar þeirra til að ná til nemenda og vinna með þeim eru greinilega engir og því er haldið uppi aga með ofbeldi. Einfaldast er að segja það vera “guðs vilja” að börnin séu lamin ef þau eru ekki spök.
Nú er ég alveg laus við að vera einhver barnasálfræðingur en veit þó að ég ætti erfitt með að fyrirgefa mínum foreldrum það ef að þau hefðu agað mig með ofbeldi að einhverju marki. Kannski myndi ég hugsa í dag að þau hefðu bara ekki vitað betur og alveg toga hausinn á sér uppúr Biblíunni og fara að lesa einhverja aðra speki. þessvegna fyrirgefið þeim. En ég hefði líka lært það að ofbeldi væri einhver lausn og væri örugglega að beita því meira en ég geri (?), í ýmsum myndum, í mínu daglega lífi ef ég hefði, sem barn, verið agaður með beinu líkamlegu ofbeldi.
Ég má til með að vitna í Kahlin Gibran - Spámanninn: “Börn ykkar eru ekki börn ykkar. Þau eru synir og dætur lífsins og eiga sér sínar eigin langanir. Þið eruð farvegur þeirra, en þau koma ekki frá ykkur. Og þó þau séu hjá ykkur, heyra þau ykkur ekki til. Þið megið gefa þeim ást ykkar en ekki hugsanir ykkar, þau eiga sér sínar hugsanir.”
Þannig að þeir einstaklingar sem yfirvöld þessa tiltekna skóla standa saman af mættu alveg reyna að toga hausinn á sér uppúr Biblíunni og fara að lesa einhverja meiri speki.
skráð klukkan 10:38
Næsta Laugardag stendur samstarfshópur um friðarhreyfingu á Íslandi fyrir göngu gegn stríði og ofbeldi. Það eru ýmsir hópar sem standa að samstarfshópnum; Búddistar, Húmanistar, Samtök Herstöðvaandstæðinga, Samfélag um Mannlega Þróun, Menningar-og Friðarsamtök Íslenskra Kvenna, o.fl. Það verður gengið frá Skólavörðuholti klukkan 14, niður Skólavörðustíg að Ingólfstorgi þar sem verður samkoma. Annar undirbúningsfundur verður á Miðvikudag klukkan 18 í húsnæði leigjendasamtakann að Þverholti 15. Einnig verður aftur fundur næstkomandi Sunnudag klukkan 17 á sama stað til að meta útkomuna. Allt áhugafólk velkomið.
Ég verð að vitna aftur í Hugrúnu frá Bríet þegar hún segir að “við verðum að vera sátt við að vera ósátt” til að geta unnið saman að því sem skiptir máli. Þannig lít ég á stofnun friðarhreyfingar á Íslandi. Mér finnst það frábært ef að sem flestir hópar geta komið saman og verið sammála um það að standa verði gegn stríði og ofbeldi.
Hvort sem að við erum sammála eða ekki um hvernig eigi að nálgast hlutina eða orða þá getum við verið sammála um að stríð og ofbeldi er rangt og því ber að andmæla. Ég fór samt að pæla í því hvort að ungt fólk á Íslandi sé kannski með fordóma gagnvart samtökum eins og Húmanistum og Samtökum Herstöðvaandstæðinga hreinlega út á það að þau eru ekki í tísku í dag. “Þetta lið eru búið að gala sitt “Ísland úr NATO og herinn burt” í áraraðir en verður ekkert ágengt” gæti maður heyrt einhversstaðar á kaffihúsum.
Málið er að þessi samtök eru samsett úr einstaklingum sem, eins og allt hugsandi fólk, er illa við stríð og ofbeldi. Ef ekki væru framtakssamir einstaklingar eins og þessir (framtakssamir einstaklingar eins og við öll getum verið!) væri engin andstaða, það væri enginn að gala upp þegar stjórnmálaleg skriðdýr, sem stjórnast af viðskiptahagsmunum, eins og utanríkisstefna hinnar íslensku ríkisstjórnar sýnir sig í. Þó að það líti út eins og það breyti ekki nokkrum hlut hvað íslenskt andspyrnufólk hefur að segja þá skiptir það miklu máli. Ég er alveg handviss um að fréttatilkynning frá samstarfshópi um frið, Húmanistum eða Heimsþorpi, þó að hún birtist bara sem smáhorn milli atvinnuauglýsinga í mogganum, hefur áhrif.
Þar fyrir utan er það ekkert bara eitthvert ráðafólk sem við ætlum að hafa áhrif á. Við ætlum að hafa áhrif á allan almenning. Við ætlum að vekja fólk til vitundar um sinn eigin styrk og hvernig hvert og eitt okkar skiptir máli.
P.S. og svo vantar fólk með trommur í gönguna. Trommur er rokk og friður er rokk. Mætið endilega með trommur í gönguna og látum heyra í okkur.
skráð klukkan 11:20
Einn læknirinn sem ég vinn með kom að máli við mig um daginn og vildi deila með mér áhyggjum sínum sem hann hafði af framtíð barnanna sinna sem hlustuðu á einhverja tónlist þar sem orðið "motherfucker" kom fyrir í hverri setningu."Ég meina Siggi, þetta þýðir móðurserðir!" sagði nett örvinglaður faðirinn. "Þetta er ljótt og bara ósiðlegt - ég meina móðurserðir" og það var yglisvipur á honum vesalingnum.
Ég er alveg að fíla þennan mann sem lækni og einstakling. Eitt dæmi um hve mikla virðingu hann ber fyrir sjúklingum sínum var þegar unglingsstúlka hafði komið inn á slysó með kviðverki og einhverjir læknanördar ætluðust bara til þess að létt athuguðu máli að senda hana upp á kaldan bekk útglennta í móðurlífsskoðun. Hann bannaði það og bað einn kvenkyns lækni sem vann með okkur og stúderar kvensjúkdómafræði að ræða frekar við hana, svona kona við konu, um mögulegar ástæður kviðverkjanna. Sem geta náttúrulega verið tengdar kynhegðun.
"Þú ert einn af þessum hljómsveitagæjum Siggi, geturðu ekki gert eitthvað í þessu. Getið þið ekki sameinast um að kenna þessum krökkum eitthvað af viti. Ekki þetta - móðurserðir." Og enn gretti hann sig greyið. Ég benti honum á að það væru nú rapparadruslurnar sem bæru mesta ábyrgð í sambandi við þetta skelfilega orð en hann virtist ekki skilja muninn. Þá mundi ég að hann hafði einnig verið á þessari sýningu á óperunni Carmen þegar ég fór til að sjá frænku mína syngja og hann hafði virst fíla óperuna betur en ég.
Mín eigin hljómsveit heitir nú Forgarður Helvítis og nöfnin á lögunum þykja ekki boðleg í hverju heimilishaldi grunar mig. "Brennið Kirkjur, Guð er Stærsta Lygi í Heimi, Hóra." En samt. Ég nenni ekki að vera eitthvað að vera með áhyggjur af því hvort að einhverjir krakkann misskilji hjá mér textana og geri einhverja vitleysu. Reyndar mega þau alveg brenna niður kirkjur en þau verða þá alveg að gera það af eigin frumkvæði og á sínum eigin forsendum.
Íslenskir unglingar eru ekki fífl og geta alveg ákveðið fyrir sig sjálf hvor er meira fífl; Eminem og Snoop Doggy eða Siggi Pönk. Þau er ábyggilega fær um að taka ákvörðun fyrir sig sjálf um hvað sé réttara eða rangara. Ekki ætla ég að fara að segja þeim hvernig er rétt að hugsa. Þau mega kynna sér það sem ég hef að segja. Ég er einn kassinn í hugmyndafræðimarkaðnum. Þegar minn kassi er opnaður sprettur upp hálfber pönkaradúkka sem steytir hnefann og öskrar eitthvað óskiljanlegt. Sumum finnst það fyndið, öðrum glatað og enn aðrir fíla það í botn og ákveða að lesa textana. Gott mál. Ég vanda mig að semja flesta mína texta en ég áskil mér líka fullan rétt til að nota orð sem koma illa við fólk eins og "Móðurserðir" ef mér finnst að þess þurfi til að koma merkingunni frá mér. Öll höfum við gott af því að láta ganga fram af okkur. Unglingar læknisins eru ábyggilega að fíla það í botn a pabbi þeirra skuli ekki vera ánægður með orðbragðið í rappinu þeirra.
skráð klukkan 05:11
Í gær var haldin veisla í tilefni þess að Venni, frændi minn og hljómsveitafélagi í Forgarði Helvítis, og Ingibjörg unnusta hans giftu sig um daginn. Þau hóuðu saman ættingum og vinum í Félagsheimili Gaulverja í gömlu sveitinni okkar.
Allt yfirbragð þess hvernig þau stóðu að giftingunni - smelltu sér í sparifötin, skutust til sýslumanns og létu vini og ættingja vita eftirá - og veislan sjálf bar vott um látleysi. Reyndar hafa allar brúðkaupsveislur sem ég hef farið í hjá ættingjum hin síðari ár vitnað um látleysi og um leið um innileik. Því það var ekki umgjörðin sem skipti máli heldur sú staðreynd að tvær manneskjur höfðu ákveðið að eyða ævinni saman og það er heilmikið af ást, trausti og virðingu sem þarf til þess að taka slíka ákvörðun og standa við hana.
Kannski eru bara okkar sameiginlegu ættingjar og vinir svona skemmtilegt fólk upp til hópa og í það miklu andlegu jafnvægi að allir geta glaðst saman á góðri stundu og jafnframt sett góðu stundirnar í beint samhengi við eigin vilja til að taka þátt. Þannig voru öll skemmtiatriði heimatilbúin. Maður var manns gaman. Faðir brúðarinnar og systir auk vinnufélaga og frændfólks brúðgumans gerðu grín að öllu saman í skálaræðum. Ég las ljóð sem ég orti handa þeim og vinkonur brúðarinnar stóðu í ýmsum uppátækjum. Ein frænkan sá um matinn og faðir brúðarinnar spilaði á harmonikku meðan brúðhjón og gestir dönsuðu. Stuð.
Fólk hefur gjarnan undrað sig á þeirri staðreynd að pönkarinn ég eigi það til að smella mér í íslenskan þjóðbúning og dansa gömlu dansana (svona eins og kunnátta leyfir). Ég fer á árvisst þorrablót heima í sveitinni þó að ég hvorki borði kjöt né drekki brennivín. Ég fer til að hitta fólk, gamla vini og ættingja, fólk sem mér þykir vænt um. Harmonikkutónlist var rokk síns tíma og rokk er fjör. Gömlu dansarnir og harmonikkan höfðar til mín meðan hinar fölsku ástarjátningar PoppTíVí menningarinnar gefa mér óbragð í munninn. Sveifla og snerting gömlu dansanna vekur hjá mér kenndir frekar en tilgangslaus ryþmi poppsins.
Harmonikkan er pönk.
skráð klukkan 11:30