Á eftir fer ég í flug til Köben og þaðan í flug til Bangkok í Thailandi þar sem ég verð á flakki með bakpokann minn í mánuð. Ferðin er lítið sem ekkert skipulögð, verður spunnin eftir hendinni, þó er plan að fara í köfun, ganga um villta náttúru og fljúga til Vietnam líka. Mánuður er alltof stuttur tími en vinnan kallar.
Best er að skipuleggja ferðalög sem minnst. Aðstæður náttúrulega stjórna og ég veit að í Asíu verður allt nýtt fyrir mér.
Ég mun af og til rekast á Internet aðstöðu á flakkinu og líklega skrifa eitthvað hér, með frekar skýtinni stafsetningu en það kemur í ljós.
skráð klukkan 13:12
Ég er ástfanginn.
Eða er það ekki það sem hún heitir þessi tilfinning sem maður fær þegar maður vaknar brosandi og brosið býr í hjartanu allan daginn og það býr í deginum líka einungis afþví að dagurinn er að einhverju leyti tileinkaður henni. Þessari stúlku sem hjartað er að hoppa hæð sína í loft upp yfir, bara afþví að hún er til. Afþví að hún er til eins og hún er sjálf og það er eitthvað og allt við hana sem heillar mig. Hvernig hún brosir, hvernig hún hreyfir sig, hvernig hún horfir á mig og slær á puttana á mér eða fer hjá sér þegar ég læt allt vaða sem mér býr í brjósti. Líka hvernig hún sefur og hvernig hún vaknar og hvernig hún heldur utan um mig og herðir tökin í svefnrofunum. Ilmurinn undan vanga hennar og af hári hennar, mýkt húðar hennar og dýpt augna hennar.
Þar fyrir utan hefur þessi yndislega stúlka tónlistarsmekk sem er næsta líkur mínum, hefur andstyggð á fordómum og er hjúkrunarfræðingur.
I am one happy punknurse.
skráð klukkan 11:24
Á spjalli við eina fagra vinkonu (reyndar fyrrverandi kærustu) mína hrökk skyndileg upp úr henni að ég hlyti að vera gay. "Allavega væri ég með einhver gay element í mér, venjulegir karlmenn bara töluðu ekki svona!" Hún tók samt skýrt fram að þetta væri ekki neikvætt meint að ég væri svona gay.
Það sem kveikti á þessum viðbrögðum hjá henni var einungis það að henni fannst ég svo hreinskilinn og blátt áfram þegar ég var að ræða við hana um hvernig mér liði, hvernig ég hugsaði til hennar í dag (sem fyrrverandi kærustu) og hvaða stúlku hjarta mitt væri að hoppa hæð sína í loft upp yfir þessa dagana.
Ég hugsaði sem svo að einhverju hefði hún kynnst af skrítnum karlmönnum síðan okkar kynni höfðu verið náin þar sem henni fyndist ég vera svona mikil undantekning frá reglunni, einungis afþví að ég er blátt áfram í sambandi við hvernig viðrar í hjarta mínu.
Eru íslenskir karlmenn eitthvað lasnir á sálinni eða er ég skrítinn?
skráð klukkan 14:54
Ég sat á náttúrufræðibraut í Fjölbrautaskóla Suðurlands á sínum tíma. Einn daginn spurði ég eðlisfræðikennarann minn afhverju himininn væri blár. Hann útskýrði fyrir bekknum að blái liturinn kæmi til af því að þegar sólarljósið brotnaði í þeim aragrúa vatnsdropa sem sætu uppi á himninum. Þar sem bláa liturinn væri með stysta brotlínu af grunnlitunum (þeim litum sem eru í regnboganum) þá sæjum við hann og sæjum himininn sem bláan.
Frásagnarpersónan í bókinni “My Phantom Husband” eftir Marie Darrieussecq lýsir því á einum stað í bókinni hvernig skýin víkja og blámi himinsins sýnir manneskjunni fram á tómleika sinn. Á mælikvarða samfélagsins í þessari tilteknu bók er þessi tiltekna persóna reyndar hoppandi geðveik. Ég er samt ekki viss um að ég hefði stimplað hana geðveika í mínum huga nema af því að í miðri bók álpaðist ég til að lesa umsagnir annara aftan á kápunni. Þar er fullyrt að bókin lýsi vel þróun geðbilunar svo að ég ákvað það um leið að persónan væri geðveik þó að mér hefði litist þannig á hana sjálfum að hún væri að ganga í gegnum erfitt tímabil í lífi sínu (eiginmaður hennar hafði horfið skyndilega og sporlaust) og hefði ríkt ímyndunarafl.
Mér fannst líka aðalpersónan í Tvífara Dostoyevskís ekki kannski vera svo geðveikur heldur bara eiga soldið bágt, vera hundleiðinleg persóna og vera illa haldinn af ástsýki. Ástsýki er eitthvað sem ég get kannast við úr mínu lífi þar sem ég umgengst mikið af fallegum konum og stúlkum og hef átt það til gegnum tíðina að tengja vingjarnlegt bros, sem beint er til mín, við mögulega ást. Ég hef staðið sjálfan mig að verki þar sem ég er búinn að mynda ástarsamband, byggt á gagnkvæmri virðingu, eilífri ást og blíðu í hausnum á mér hálftíma eftir að einhver falleg stúlka, sem ég þekki gegnum vinnu, rokktónleika eða skóla, hefur verið vingjarnleg við mig og brosað til mín aðeins oftar en venjulega. Væntanlega afþví að hún er í góðu skapi eða finnst ég fyndinn og ætlar sér ekki eitt eða neitt í sambandi við mig nema að slá á létta strengi með mér smástund.
Þá hef ég átt það til að horfa í augu hennar og séð hvaðan hinn blái himinn hefur fegurð sína. Síðan áttað mig og tengt við þann raunveruleika að ég hafi ríkt ímyndunarafl og hafi einhverntímann verið einmana.
Spurning hvort að mitt ríka ímyndunarafl gerir það að verkum að ég flokkast sem bilaður maður eða hvort að ég ætti að setjast niður og skrifa rómantískar ástarvellusögur handa einmana fólki að fylla upp líf sín.
skráð klukkan 14:50
Ég hringdi í launadeild Landspítalans til að inna eftir því hvernig væri staðið að útborgun launa þegar fyrsta dag mánaðarins bæri upp á helgi. Konan sem ég talaði við þar hafði ekki hugmynd og benti á ríkisféhirði. Launadeildin þar hafði heldur ekki hugmynd og benti á annan aðila sem vissi heldur ekki neitt um málið.
Alls talaði ég við þrjá aðila sem starfa innan fyrirtækisins í deildum sem hafa með launagreiðslur að gera og enginn þeirra vissi hvort að ég fengi útborgað fyrsta mánaðardag eða fyrsta virka dag mánaðar. Enginn gat heldur sagt til um hver gæti lumað á þessum upplýsingum. Ég heyrði gegnum símann að þau sem ég ræddi við voru að spyrja vinnufélaga sína út í þessi mál en enginn hafði hugmynd.
Þetta er dæmigert fyrir ástandið þegar rekstur fyrirtækis er orðinn of stór, allt of stór.
Fyrirtækið er andlitslaust kerfi, enginn svarar beint fyrir það, enginn er raunverulega ábyrgur, alltaf er hægt að benda á einhvern annan eða engan. Starfsfólk er í vinnunni til að fá launin sín en er annars nokk sama hvað gengur á svo lengi sem þeirra rass er ekki sviðinn eða þeim gert erfiðara fyrir að fá útborgað.
Það er mjög eðlilegt. Hversvegna skyldi þeim ekki vera sama um þetta sístækkandi kerfi tilgangslítilla mannlegra samskipta. Því stærra sem fyrirtækið er því minna máli skiptir hver einstaklingur, starfsemin verður að vél sem gleypir tilgang þeirra vinnu. Það er ekki bara stærðin sem gerir verk þeirra að engu heldur einnig framandleikinn. Tölurnar á pappírnum og raddirnar í símanum eru bara eitthvað sem þarf að koma frá svo að dagurinn líði. Starfsfólkið er ekki tengja sig eða sitt líf á nokkurn hátt við veltu stofnunarinnar. Þau eru ekki að vinna fyrir sjálf sig eða neinn annan persónulegan, þau vinna hjá andlitslausri kerfisvél. Þau fá aldrei að sjá neinn árangur síns erfiðis því skrifræðið er ekki að skapa neitt, það bara rúllar.
Það skuggalega er að þetta skrifræðisbákn er rekstraraðili stærstu heilbrigðisstofnunar landsins.
skráð klukkan 14:20
Ég var staddur í hóp af ungum karlmönnum eina kvöldstund í sumar og aldrei þessu vant við þær aðstæður var rætt um kynlíf. Einn félaginn deildi því með okkur að þegar hann var að gera það í fyrsta skipti þá stökk hann upp þegar hann var rétt við að fá fullnægingu og dældi úr sér framan í stúlkuna sem hann var að hafa samfarir við. Hún var ekki par hrifin og hann sagði okkur að hún hefði ekki talað við hann í tvö ár eftir þetta.
Hann var fjórtán ára og hélt bara að svona ætti að gera þetta. Hann hafði séð það í klámmynd.
Mér finnst allt of mikið um það að fólk sé annaðhvort að taka afstöðu með eða á móti klámi. Öll umræða um klám er líka svo einsleit. Annaðhvort er klám mannskemmandi óþverri eða saklaus skemmtun fyrir einmana fólk. Afþví að bara er boðið upp á þessa valmöguleika þorir enginn að koma fram á ritvöllinn og viðurkenna að hann eða hún sé í raun nettur perri um leið og hann eða hún er andlega og félagslega heilbrigð manneskja sem kryddi stundum hjá sér ímyndunaraflið/kynlífið með klámi.
Fjölbreytileiki klámsins er aldrei til umræðu eða möguleikinn að hægt sé að velja og hafna þannig að notið sé þess góða en hinu hafnað. Aldrei er gert ráð fyrir því að klámneytandinn hafi nægilega siðferðislega vitund til að bera til að geta síað út það efni sem er vont eða hannað til að gera nauðganir að gamanmáli eða sýna konur sem óæðri körlum.
Kannski er bara framboðið á klámmarkaðnum hérlendis bara lélegt eða ég ekki búinn að kynna mér málið nógu vel en ég þykist þess fullviss að til sé nóg af klámi sem allt áhugafólk getur dundað sér yfir án þess að skammast sín. Ég hætti alveg að skammast mín eftir að hafa lesið bókina "Tales from the Clit - the female experience of pornography," þar sem nokkrir hardcore feministar skrifa um sína jákvæðu reynslu og skoðanir á klámi.
Auðvitað er klámheimurinn fullur af skít gagnvart konum og kynlífi, heimurinn er almennt fullur af skít gagnvart konum og kynlífi. Bæði kvenlíkaminn og kynlíf er notað til að selja allt frá bílabóni að ryksugum. Þær auglýsingar verka þannig á mig að þegar ég sé þær þá langar mig ekki að kaupa viðkomandi vöru. Ég sniðgeng helvítið afþví að siðferðiskennd minni er misboðið með aðferðinni sem kvikindin nota til að selja vöru sína. Reyndar er siðferðiskennd minni misboðið svona almennt þegar ég sé auglýsingar en þessar taka extra mikið á, með þeim auglýsingum sem misnota börn.
skráð klukkan 01:27
“I know it when I see it,” þetta er fræg setning og höfð eftir dómara við bandaríska réttarkerfið sem var að dæma í máli sem varðaði list og klám og málfrelsi. Hann notaði þessa setningu til að útskýra hvernig hann sæi muninn á klámi og erótík eða list.
Ég fór að pæla í hvort að það væri eins með íslenska menningu. Ekki hvort að það væri spurning um að hún væri klámfengin eða ekki, heldur var ég að pæla í kröfu þjóðernisssinna um verndun íslenskrar menningar fyrir erlendum áhrifum. Því hvernig á maður að sjá hvað er íslensk menning og hvað er erlend áhrif.
Mér skilst að stafrófið sé að upplagi arabískt og byggingarstíllinn einhversstaðar úr Evrópu. Unglingatískan er bandarísk og spaghettíið kínverskt, þjóðkirkjan frá botni miðjarðarhafs og álfasögurnar að grunni til með svipuðum stíl og flestar ævintýrasögur annara landa.
Þetta er náttúrulega eins með fordóma gagnvart útlendingum og fordóma gagnvart klámi. Fordómar þekkja engin rök, þessvegna geta þjóðernissinnar sagst vilja vernda eigin menningu án þess að þekkja hana.
Þeir bara stinga höfðinu upp í rassgatið á sér (eða sínum nánasta stuðningsmanni) og segja; “I know it when I see it.”
skráð klukkan 17:24
Ég hef stundum velt því fyrir mér hvernig færi nú með pabbastöðu mína ef að barnsmóðir mín færi í sambúð. Hvort að ég yrði alltaf “pabbi” eða mér yrði kannski skipt út í barnshuganum fyrir einhvern sem væri þó alltaf til staðar og hægt væri að treysta á að því leyti. Þeim áhyggjum hefur fækkað eftir því sem dóttir mín hefur elst og ég (vonandi) fest mig í sessi sem hennar föðurmynd.
Um daginn vorum við að dunda okkur saman úti í sveit og röltum út að sefflóði sem er í einu túninu. Hún var á stígvélum og fór lengra út í drulluna en ég á strigaskónum. Skyndilega hvarf annað stígvélið ofaní djúpt far sem ein kúin á bænum hafði skilið eftir sig í drullunni. Henni brá og hún fór að gráta og var miður sín yfir bleytunni sem settist á föt hennar.
Ég hjálpaði henni upp úr drullupollinum og reyndi að strjúka af henni mesta aurinn en hún volaði og vildi að mamma kæmi að hjálpa sér að þurrka af (en ekki þessi ómögulegi pabbi sem plataði hana út í eitthvað drullusvað) og hún vildi fara heim, burt frá þessum voðalega stað. Ég gat nú talað hana til og huggað hana og ástandið lagaðist þó nokkuð en samt vildi hún fara fyrr heim til mömmu en lauslegt plan dagsins okkar hafði reiknað með.
Ég var soldið svekktur, eða ringlaður yfir því hvernig ég ætti að hegða mér til að verða nothæfari pabbi. Mér veitist það frekar erfitt að setja mig inn í hennar líf þegar ég og hún erum ekki að eyða meiri tíma saman en um fjórum dögum á mánuði. Og ef ég er þá þreyttur eftir aukavaktir á spítalanum eða annars hugar af því að ég þarf alltaf eitthvað að vera að bjarga heiminum frá eigin heimsku eða hún er þreytt og pirruð af einhverjum orsökum þá verðum við kannski bæði fegin ef að hún vill fara fyrr heim og við náum ekki almennilega saman yfir daginn.
Mér finnst ég svo vitlaus stundum þegar ég átta mig seint á einföldum hlutum sem skipta barnið máli en ég hef ekki gert mér grein fyrir. Til dæmis atriði eins og að koma á réttum tíma. Ég gerði mér enga grein fyrir því að dóttur minni þætti ég það merkilegur að hún væri spennt yfir því að ég væri á leiðinni til hennar. Ég hélt það sjálfsagðan hlut að hún léki sér eitthvað annað þangað til ég kæmi. Ég vissi að henni þætti gaman að dunda með mér en taldi mig ekki neitt mikið merkilegri en hvern annan leikfélaga í hennar augum. Þangað til móðir hennar benti mér á annað.
Ég hef aldrei kynnst barninu mínu öðruvísi en gegnum þá stöku daga sem við eyðum saman í mánuði. Af og til hugsa ég til þess hvernig minningar hennar um mig verði þegar hún verður fullorðin kona. Þegar ég ber það saman við mínar minningar um foreldra mína finnst mér það út í hött að ég sé á einhvern hátt eins og þau því mér finnst þau vera eldra fólk meðan ég er ennþá svo ungur. Samt er ég auðvitað eldra fólk í augum barna. Ég man þó líka að ég var ekkert alltaf sáttur við foreldra mína og mér fannst það sjálfsagður hlutur að ég væri ekki alltaf sáttur við þau. Svo hversvegna skyldi mitt barn líta öðruvísi á mig en ég leit á mína foreldra.
Ég er ekki alveg öruggur með mig í föðurhlutverkinu, kannski er það eðlilegt og foreldrahlutverkin stanslaust áreitt af skrýtnum spurningum. Ég geri mér þó grein fyrir því að ef ég get ekki bjargað þeim litla heimi sem við dóttir mín eigum saman, frá tortímingu, þó að mamma hennar eignist kærasta, þá á ég ekkert með að ætla að gera eitthvað til að hafa áhrif á neina stærri heimsmynd.
skráð klukkan 22:28
"Verslunarskipulagið dregur manninn niður í gróðafíkinn seljanda, sem hefur ekki framar neitt takmark tilveru sinnar annað en það að eignast peninga og óverulegt glíngur. Öll fyrirbrigði mannlegrar tilveru eru gerð að spurningu um kaupgetu og gjaldþol. Gleypigángurinn er í senn gerður að boðorði, fyrirheiti og takmarki."
Halldór Laxness - Dagleið á fjöllum, Upton Sinclair og vestheimsk alheimska 1929
Ég nappaði þessari tilvitnun úr grein í lesbók moggans. Ég hef ekki enn komið í verk að lesa allan Laxness svo ég stel bara tilvitnunum þar sem ég rekst á þær. "Good artists steal, bad artists imitate ku Picasso hafa sagt einhvern tímann svo ég stel bara annara skrifum skammlaust.
Mér finnst svo kúl hvað Laxness var mikill andkapitalisti, þjóðskáldið. Þjóðskáld hinnar nýkapitalisku þjóðar. Eins og skáldið skrifaði þá dregur hið kapitaliska verslunarskipulag manninn niður. Kapitalisminn fær allt til að snúast um að kaupa og selja. Hann setur verðmiða á allt, meira að segja tímann. Ég þekki ekki neinn sem getur útskýrt tímann, samt er tíminn keyptur úr lífum okkar allra og í staðinn fáum við þá peninga og hið óverulega glingur sem skáldið minnist á.
Kærleikur og fegurð eru til sölu, börn eru mikilvægur markhópur en ekki einstaklingar sem eru að hamast við að njóta lífsins áður en það hellist yfir þau. Maður getur ekki fæðst, lifað eða dáið án þess að einhver ætli að selja manni eitthvað í sambandi við það. Samfélagið er svo gegnsýrt af þessu að enginn getur ímyndað sér lífið án þess.
skráð klukkan 01:54