Ég fékk þetta bréf í tölvupósti í gær:
"Hvernig væri að bjóða sig fram til alþingis eða borgarstjóra? Það þýðir
ekkert að vera með eitthvað væl heldur bara draga sig uppá rassgatinu og
vinna að þessu innan frá.
friður sé með yður."
geiri
Auðvitað þýðir ekkert að vera með neitt væl. Kannski er ég þó stundum að væla en það er þá bara áunnin hegðun, þar sem þátttaka almennings í "lýðræðinu" gengur út á að væla eða fagna og stundum að fussa og sveia, meðan kjörnir "fulltrúar fólksins" og vinir þeirra fara sínu fram.
Ég hef enga trú á því að eitthvað gott komi út úr því þó að ég eða einhver annar rótttæklingur komist í valdastöðu í því stjórnkerfi sem fær að viðgangast hér. Ég held að það komist oft fólk með góðar hugmyndir og góðan vilja inn á þing eða í nefndir en ég held að þetta fólk gangi á veggi þegar það vill fara að gera eitthvað sem skiptir máli. Það eru allsstaðar aðilar sem vilja viðhalda kyrrstöðunni annaðhvort til að halda sínum völdum eða sposlum. Svo er líka ríkisstjórn í eðli sínu spillt fyrirbæri og spilling smitast eins og hver önnur bráðaskitupest.
Orðið og fyrirbærið "valdastaða" hljómar líka óhugnanlega fyrir mér. Að einhver manneskja skuli setja sig ofar öðrum manneskjum, og telja sig um leið hafa rétt til að skipa öðrum fyrir eða láta aðra vinna fyrir sig, er ömurlegast mynd á samskiptum milli manna sem ég get hugsað mér.
Að vinna að breytingum innan frá í kerfinu getur mögulega skapað eitthvað jákvætt. En að sætta sig við það að það sé eina leiðin er uppgjöf. Þá er maður að játa sig undirgefinn kerfinu og umkomulausan án þess.
Ég er anarkisti og vil rífa þetta kerfi niður sem nú er og byggja upp nýtt.
Ég sé ekki fram á að gera það með því að halda uppi einhverjum skrifum á netinu. Hérna er bara mín daglega pæling, örlítið brot af því sem poppar upp í hausnum á mér dags daglega.
Hinsvegar er alltaf von til þess að ég fái vakið einhvern til alvarlegrar umhugsunar um gang mála. Og þó að ekki eigi sér meira stað heldur en að einhver ein persóna hugsi málið í smástund, þá er ég hamingjusamur. Mér finnst líka gaman að skrifa.
skráð klukkan 02:50
Af og til tek ég daga fyrir og geri lítið eða ekki neitt. Ég slæpist bara og dunda mér. Á mig sjálfur. Vakna og teygi mig eftir bók og les, þar til ég er orðinn of svangur til að liggja lengur, í stað þess að stökkva í sturtu og hjóla í vinnuna. Set góða plötu á fóninn með morgunmatnum og trítla niður laugaveginn einhverntímann. Heilsa kunningjum, gramsa í bókabúðum og plötubúðum, sérstaklega second hand búðunum. Kaupi ís og glápi óskammfeilinn á gellurnar í miðbænum. Spjalla jafnt við fyllibytturnar og AA-fólkið sem ég þekki, rokkarana og popparana, húsmæðurnar og artý fartý liðið.
Á bókabúðagramsinu sé ég tímaritaflóruna sem frekar sorglega. Bleikt og Blátt fjallar jú um kynlíf og ég hef áhuga á kynlífi en mér finnst ekki einusinni flott tattóverin á parinu sem er að ríða hvort öðru fyrir pening og fimmtánmínútnafrægð í nýja heftinu. Mitt ímyndunarafl er miklu öflugra en svo að Bleikt og Blátt nái á einhvern hátt að örva það.
Mannlíf segir frá því fólki sem er að skara fram úr meðal súperkapitalistanna svo að við aumingjarnir getum látið okkur dreyma áfram. Við Karlmenn fjallar um úrvinnslu tippakomplexa - stangveiði og jeppa - ég er alveg sáttur við að vera með lítið typpi svo þetta virkar ekki á mig.
Eina tímaritið sem hefur eitthvað að segja er Kvennablaðið VERA. Í VERU eru stutt viðtöl við fólk sem saman mynda þverskurð af samfélaginu í staðinn fyrir yfirstéttardýrkun hins draslins. Þar er umfjöllun um fordóma á Íslandi frá sjónarhóli þeirra sem verða fyrir fordómunum í staðinn fyrir yfirborðslega umfjöllun um ástandið í samfélaginu með dæmum uppúr kennslubók í félagsfræði. VERA bendir á hin félagslegu krabbamein eins og afleiðingar kapitalismans í launamisrétti og afleiðingar þjóðrembunnar í fordómum.
VERA er ekki bara blað fyrir konur heldur og fyrir karlmenn sem vilja og þurfa að skilja betur gang samfélags okkar.
Viva VERA
skráð klukkan 12:09
ÁN ÞESS AÐ DEPLA AUGA
Mig langar til að verða hetja
að geta vaðið táradalina
án þess að ljósdepill sjáist í auga
Geta haldið salnum klökkum
án þess að bregða tóni
Mig langar til að geta fagnað
hverjum blóðvelli
án þess að leggja merkingu
í sársauka þeirra sem lifa missinn
Heldur vil ég finna guðina miklast
yfir verkum mínum
þar sem ég geng meðal þeirra nafnlausu
og gef
af tóminu
Þetta er ljóð sem ég skrifaði síðasta sumar og jafnframt nýjasti texti við lag hjá Forgarði Helvítis.
Þetta er ein hlið á vangaveltum mínum í sambandi við að fara til útlanda, að vinna sem hjúkrunarfræðingur meðal fólks sem hefur ekki þann sama stuðning heilbrigðiskerfis og hjá vestrænum þjóðum. Að vinna á átakasvæðum eða vinna að því að byggja upp heilbrigðiskerfi þar sem það er ekki til staðar.
Ég er ekki búinn að kynna mér þessi mál nákvæmlega en mér skilst að Hjúkrunarfræðingar fari sex mánuði í einu og eru í fyrstu ferð settir á svæði þar sem ekki er svo rosalega erfitt að vinna, það kemur næst.
“Heimskt er heimaalið barn” segir einhversstaðar og óneitanlega yrði það mikil reynsla að vinna við hjúkrun á átakasvæðum eða svæðum sem hrjáð eru af hungursneyðum og pestum.
Ég man eftir viðtali við unga íslenska konu sem er læknir og var að vinna á veraldarvaktinni eða með læknum án landamæri. Hún var spurð útí fjölskyldumál og sagðist þurfa að láta það eiga sig að eignast fjölskyldu þar sem þetta starf stæði hjarta hennar nær. Mér finnst það svakalega kúl.
Það heillar mig alltaf þegar ég veit til þess að fólk lifi fyrir hugsjónir sínar.
En ég óttast að missa sambandið við dóttur mína. Hún er fimm ára núna. Ég stend alltaf á því föstu að þegar manni er bent á tvo valmöguleika er alltaf til sá þriðji og jafnvel fleiri. Ég ætla ekki að velja á milli dóttur minnar og hugsjóna minna. Ég mun finna leið.
skráð klukkan 10:16
Ég fór að elta einn drauma minna í gær. Ég fór að skoða húsnæði sem væri möguleiki að búa í og nota sem tónleikahúsnæði um leið. Ég er búinn að fara á bunka af fasteignasölum (ótrúlegt hvað það er mikið af þessu dóti) og spyrjast fyrir. Allir hrista hausinn og tala um nálar í heystakki. Ég fann þó eitt í gær, draumahúsnæði til íbúðar og tónleikahalds, en á þrjá vegu voru einbýlishús hinum megin við götuna. Það gengur ekki. Hvorki upp á hávaðann að gera né mannsöfnuðinn.
Íbúðalánasjóður lánar heldur ekki til að kaupa iðnaðarhúsnæði og svo yrði ólöglegt að búa í þessu og fasteignagjöldin miklu hærri en af íbúðarhúsnæði, ég yrði líka að vera á rólegu nótunum gagnvart lögreglunni og nágrönnunum og hver vill svo sem hafa reglulega pönk/rokktónleika í sínu nágrenni aðrir en pönkararnir sjálfir.
Kannski er möguleiki að finna gamlan sveitabæ á Kjalarnesi, einn vinnufélagi minn benti mér á þann möguleika. Það er náttúrulega fjarri miðbænum en samt er fyrirsjáanlegt að það muni breytast á nokkrum næstu árum. Svo að strætóferðir upp á Kjalarnes yrðu fastir liðir og krakkarnir og hver sem vildi kæmist þangað til að rokka í friði.
Svo yrði maður að halda staðnum sæmilega edrú til að fá ekki foreldrafélögin í hausinn. Ég hef heldur ekki áhuga á að búa til fyllerísafdrep fyrir unglinga heldur tónlistarafdrep. Það er óþolandi að þurfa alltaf að vera í þessum húsnæðisvandræðum í hvert skipti sem skipuleggja á tónleika.
Með eigið húsnæði myndi þessum vandræðum ljúka. Ég veit til þess að margir hardcore/metal hausar eru með lausleg plön í gangi í sambandi við innflutning uppáhaldshljómsveitanna sinna. Og það alveg án þess að ætla að græða á því heldur af hugsjón. Eitt vesenið við þessar pælingar er húsnæði.
Einn fasteignasalinn sagði að það væru alltof fáir sem væru að gera svona; að elta drauma sína.
Ég gefst ekki upp.
skráð klukkan 10:39
Hin kolóða dómsmálaráðherra hafði eitthvað á þá leið að segja, um pælingar í áttina að slökun refsiákvæða við veikari vímugjöfum, að "börnin okkar ættu aldrei að alast upp við þá hugsun að vímugjafar séu sjálfsagður hlutur í samfélaginu."
Þetta er dæmigert fyrir það rugl sem veltur upp úr því ráðherraliði sem virðist búa undir steini en er samt að tjá sig eins og það sé í náinni snertingu við þjóðarsálina.
Brennivínsdrykkja hefur fylgt þjóðinni lengur en kristni og einhvernveginn hafa Íslendingar alltaf tengt áfengisneyslu við fyllerí. Það gerði ég og mér finnst það vera hluti af menningu Íslendinga að drekka illa. Alveg eins og Þjóðverjar eiga sér bjórmenningu og annar hver karlmaður þar sér ekki á sér typpið eftir þrítugt. Alveg eins og Frakkar sem eiga vínmenningu og hafa hæstu tíðni lifrarkrabbameins í heimi. Áfengismenning Íslendinga snýst um að drekka sig geðveikan einusinni til tvisvar í viku.
Miðað við þessa öfga í áfengisneyslu held ég ekki að Íslendingar hafi neitt gott af því að ríkið fari að selja þeim hass líka. Þeir Íslenskir kunningjar mínir sem reyktu hass fannst mér alveg hundleiðinlegir skakkir. Þeir reyktu þar til augun stóðu á stilkum og andlitið var grænt. Það var þeirra fjör. Þeir vildu hafa partýið inni í hausnum á sér meðan ég vildi hafa partýið með öðrum. Í útlöndum virtist fólk þó geta reykt þetta drasl þannig að hægt var að tala við það eftirá. Jafnvel hægt að fá það til að gera eitthvað skemmtilegt líka.
Auðvitað á ríkið ekkert að vera með puttana í mögulegri sölu á hassi á Íslandi. Ríkið á heldur ekkert að vera með puttana í sölu á brennivíni. Ríkið á yfirhöfuð ekki að vera til í lífi fólks.
Þar fyrir utan þá las ég um uppruna lagabókstafs gegn kannabis í bókinni "The Drugs Myth" eftir Dr. Vernon Coleman. Hann segir að bannið megi rekja til þess að um aldamótin 1800-1900 fór ungur læknir fór til Indlands á vegum bresku læknasamtakanna. Hann var þar að rannsaka hóp geðsjúklinga og tók eftir því að flestir geðsjúklingarnir reyktu hass. Hann mun hafa lagt saman tvo og tvo og fengið út hundraðtuttuguogfjóra og þarmeð skilað skýrslu til læknasamtakanna þess efnis að hass gerði fólk geðveikt.
Það er velþekkt staðreynd í geðlækningum í dag að fólk sem á við geðræn vandamál að stríða leiðist oft út í neyslu vímuefna vegna vanlíðunar sem stafar af geðsjúkdómnum.
Ég held að dómsmálaráðherra hefði gott af að fá sér aðeins í haus.
skráð klukkan 17:44
Þegar ég var lítill drengur var móðins að eiga minningabækur. Það voru bækur sem maður lét skólafélaga sína hafa til að þau gætu skrifað í eitthvað skemmtilegt sem átti að minna mann á þau síðar meir. Mig minnir að það hafi á tímibili verið heilmikil pólitík í kringum það hverjir fengju að skrifa í minningabækur hvers fyrir sig. Spekin risti ekki alltaf djúpt þegar við krakkarnir vorum að fá lánuð vísukorn úr annara minningabókum.
Einn kennara minna, maður sem fyrir nokkrum árum lést af slysförum, enn á besta aldri, skrifaði í mína minningabók nokkuð sem hefur setið í mér síðan. Það voru þessar vísur eftir Halldór Laxness:
Það er dauði og djöfulsnauð
að dygðasnauðir fantar
safna auð með augun rauð
en aðra brauðið vantar.
Hossirðu heimskum gikki
hann geingur lagið á
og ótal asnastykki
af honum muntu fá
Góðmenskan gildir ekki.
Gefðu duglega á kjaft.
Slíkt hefur-það ég þekki-
þann allra besta kraft.
Ég man að á sínum tíma þótti mér merkilegt að þessi merkilegi maður, Halldór Laxness talaði um að “gefa duglega á kjaft.”
Ég hef nú ekki setið og leitað að æsku minni í gömlum dagbókum, ekki enn. Hinsvegar var ég að gramsa í bókasafni foreldra minna þegar ég rakst á þessar vísur í Alþýðubók skáldsins.
Mér finnst líka merkilegt að öll þessi ár sem liðin eru síðan skuli þessari vísur aldrei hafa liðið mér úr minni. Í dag finnst mér sem þessi kennari minn, sem var að öllu leyti mjög merkilegur maður og átti það til að snúa kennslustundum upp í spjall um lífið og tilveruna, hafi verið að leggja mér lífsreglur sem ég bý enn að.
Mér finnst nefnilega að þessar vísur skáldsins eigi svo vel við í samfélagi dagsins í dag. Hér vaða svo sannarlega uppi dygðasnauðir fantar og heimskir gikkir sem þurfa að fá duglega á kjaftinn.
Ef ég tek þessa pælingu lengra þá er athyglisvert að maður sem er þjóðskáld Íslendinga skuli hafa verið jafn harður andkapitalisti þegar þjóðin er að kafna í efnishyggju.
skráð klukkan 09:21
Rokkið blómstrar í mínu lífi þessa dagana.
Tónleikar í kvöld með einu metnaðarfyllsta dauðarokksbandi sem poppað hefur upp á Íslandi, Strigaskór # 42. Klink hita upp, eða eiginlega finnst mér ekki að Klink séu neitt að hita upp. Klink eru ekki nein upphitunarhljómsveit fyrir mér, ekki frekar en Ham. Klink og Strigaskórnir eru að spila þarna saman í mínum augum.
Svo er Forgarður Helvítis í upptökum þessa dagana. Við stefnum á að skapa brjáluðustu og grófustu plötu sem gefin hefur verið út á Íslandi. Við leigum heilt félagsheimili, Félagslund Gaulverja, undir okkur og hlöðum þar inn græjum.
Við verðum svo að spila á menningarnótt, á Grand Rokk. Spilum með Elixír, Changer og Sólstöfum. Það verður aftur svona gigg þar sem ég þarf að hlaupa beint af sviðinu, þurrka af mér svitann og brenna á vakt.
Heima hjá mér er alltaf tónlist í gangi. Í stað þess að horfa á sjónvarp hlusta ég á tónlist og les, og skrifa. Ég er að þýða kafla upp úr Crimethink bókinni fyrir Andspyrnusíðuna og skrifa greinar fyrir tilvonandi heimasíðu Heimsþorps.
Ég er að lesa Sandman, hina epísku teiknimyndasögu. Einnig "My Phantom Husband" eftir Marie Darries... frönsku skáldskonuna sem skrifaði fyrstu bók sína um konu sem á Kafkaískan hátt breytist í svín, þar sem karlmennirnir í kringum hana umgangast hana eins og svín. Klappa henni á lendarnar og kommenta á vaxtarlag hennar án þess að bera nokkra virðingu fyrir henni sem persónu eða einstaklingi. Svo hálfkláraði ég "Cometbus" # 46. Cometbus er tímlaust tímarit, eða litlar bækur, sem gefið er út af pennaóðum pönkara sem heitir Aaron. Hann skrifar um ferðalög sín og vini sína. Hann horfir á heiminn gegnum pönksíuna sína og finnst sorglegt hvernig fólk lætur kapitalismann éta sig og líf sitt. Hann er frábær penni og ekki bara að hann skrifi "vel" heldur eru öll blöðin handskrifuð.
Allt gefið út D.I.Y. (Do It Yourself), það er best, þá finnur maður fyrir rithöfundinum gegnum lesturinn.
skráð klukkan 09:57
Einhversstaðar las ég að andarungar eltu hvern þann sem þeir sæju fyrstan eftir að þeir skriðu úr eggi. Í gær flaug mér skyndilega í hug hvort að það væri á einhvern hátt svipað með mannfólkið.
Coca-Cola er eitt af stærstu fyrirtækjum í heimi. Það er merkilegur andskoti miðað við að Coca-Cola framleiðir og selur eina af tilgangslausustu vörutegundum í heimi. Kók er ekki heldur besti svaladrykkur í heimi heldur selst það einungis vegna þess að Coca-Cola er sú vara sem markaðssett er á hvað miskunnarlausastan hátt. Hvarvetna eru skilti sem skipa fólki að drekka kók. Þessvegna drekkur fólk kók. Alveg sama þó að kók sé litað vatn sem freyðir óþægilega í munni og er með svo hátt sykurinnihald að mann bókstaflega verkjar í tennurnar við að hugsa til þess.
Meðlimir ríkisstjórna halda starfsemi sinni gangandi á þeirri afsökun að fólkið í landinu hafi kjörið þá til þess að fást við stjórnmál landsins fyrir sig. Allir sem skoða málið vita að þetta er blaður til að breiða yfir þá staðreynd að flokkapólitíkin rúllar af því að almenningur telur sig ekki hafa annað val en að kjósa. Almennt er ekki áttun í gangi á fleiri möguleikum en voru kyrkingslega lýðræði. Kjósendur elta nokkurnveginn þann sem þeir sjá fyrstan, þann sem brosir breiðast og auglýsir mest.
Til að lifa af í hinu kapitaliska samfélagi verða allir að hafa atvinnu. Hvort sem þeim líkar betur eða verr. Þegar einstaklingur hoppar nýklakinn inn á vinnumarkaðinn er fyrsta hugsunin að fá einhverja vinnu, næsta að fá vinnu sem borgar sæmilega til að geta borgað af bílnum eða íbúðinni eða bara að komast til Benidorm um páskana. Það er aldrei haft fyrir manni að í samvinnu við aðra sé hægt að skapa aðra möguleika en að vera þræll.
Bra bra
skráð klukkan 11:38