Hérna til hliðar er kominn nýr linkur. Þetta er linkur á nýja síðu sem heitir andspyrna.net. Á þeirri síðu verður að finna fróðleik um anarkisma. Það er svo mikið af mistúlkunum, misskilningi og hreinu bulli í gangi varðandi merkingu anarkisma að stjórnmálafræðingar landsins ættu að skammast sín. Þó er það háskóli Íslands sem ætti að skammast sín því að í þeirra bókum mun vera sleppt kaflanum um anarkisma á þeirri forsendu að hann sé ekki virkt stjórnmálaafl.
Þó að hvergi í heiminum sé að finna land án yfirstjórnar í einhverri mynd þá er anarkismi virkur þáttur í lífi þúsunda einstaklinga og hópa um allan heim. Eins og skýrir sig í þeim tilvitnunum sem birtar eru á andspyrnusíðunni þá er anarkismi ekki einungis stjórnmálahreyfing heldur lífsstíll. Anarkismi er tilfinning og hugsunarháttur. Anarkismi er leið fyrir einstaklinginn til að horfa á heiminn og sjálfan sig í samskiptum við hann. Þannig er anarkismi virkt stjórnmálaafl.
Þessvegna er ekki skrítið að stjórnmálafræðingar geti ekki útskýrt anarkisma á vitrænan hátt. Einungis hver einstaklingur fyrir sig getur útskýrt anarkisma fyrir sjálfum sér svo vel sé. Stjórnmálafræðingar lifa ekki stjórnmálin sín heldur tala um þau. Í raun er öll stjórnmálaumræða meðal almennings sem býr við hið svokallaða lýðræði byggð á firringu þar sem almenningur er einungis áhorfendur. Það eru alltaf "þeir" sem eiga að sjá um hlutina, "til þess voru þeir kjörnir."
Andspyrnusíðan er ekki beint full af efni. Hún kemur ekki til með að verða það heldur. Það mun verða bætt inn nokkrum greinum eftir hentugleik. Þarna er grunnur þessarar hugmyndafræði útskýrður og nokkrir tenglar eru á aðrar anarkistasíður. Þær síður eru hinsvegar uppfullar af lesefni svo að engum sem nennir að hanga við tölvur ætti að leiðast. Fólki er velkomið að senda inn fyrirspurnir sem ég eða aðrir munu reyna að svara eftir bestu getu. Munið að það eru ekki til neinir "anarkismafræðingar" hinsvegar er til fullt af anarkistum. Þeim sem vilja vera með skítkast er vinsamlegast bent á að éta skít.
Spunk.org ritsafnið er líka með mikið af greinum sem hentugar eru til útprentunar. Ég persónulega nenni ekki að lesa mikið af tölvuskjá og tel að fólk sem vill breyta lífi sínu ætti að slökkva á þessari tölvu og fara út og gera hlutina.
skráð klukkan 12:06
Það er talið eðlilegt að ungt fólk hafi einhvern áhuga á stjórnmálum. Það telst líka eðlilegt að ungt fólk hafi áhuga á róttækum stjórnmálum. Það er litið á uppreisnareðli ungs fólks sem hluta af þroskaferlinu og það horfir á heiminn og vill, eðlilega, breyta honum og bæta hann.
Samt er líka litið á það sem eðlilegan hluta af þroskaferlinu að hætta að vera í uppreisn og vilja breyta heiminum. Svona einhverntímann upp úr tvítugu. Þá eiga allir að vera búnir að hlaupa af sér hornin og aðlaga stjórnmálaskoðanir sínar stefnuskrá einhvers stjórnmálaflokksins.
Þegar einstaklingur gengur í einhvern stjórnmálaflokk er viðkomandi að segja að hann eða hún hafi sömu skoðanir og stefnuskrá flokksins hljómar, að skoðanir og lífssýn heillar manneskju rúmist innan stefnuskrárinnar. Það hlýtur að vera því að það sem flokkurinn kemur til með að gera komist meðlimir hans til einhverra valda kemur til með að hafa áhrif á líf einstaklingsins.
Nú er ég talinn vera að ofureinfalda hlutina. Stjórnmál séu bara svona og að almenningur sé að gera sitt til að taka þátt í þeim með því að vera virkt í einhverjum flokkanna. Það komi því ekki við nákvæmlega hvaða skoðanir viðkomandi hefur heldur sé með þátttöku í flokknum hægt að ýta aðeins undir það að mögulega komist einhver í valdastöðu sem er með einhverjar hugmyndir sem kjósandinn getur verið sæmilega sáttur við.
Þetta er sá grundvöllur sem ungu fólki býðst að rækta stjórnmálaskoðanir sínar á.
Þessvegna er ég anarkisti.
Ég hallast hvorki til vinstri né hægri í stjórnmálum.
Enginn flokkur getur hugsað fyrir mig.
skráð klukkan 08:59
“Love of humanity is easy. People only detest each other from nearby”
Jacques Chardonne
Þessi setning kveikti á perunni í mér. Þegar ég segi að eitthvað kveiki á perunni í mér þá á ég við að það fái mig til að skoða eigið líf og eigin hugmyndir um lífið og tilveruna.
Nú er ég einmitt yfirlýstur mannvinur og reyni að útbreiða þá skoðun mína að allt líf skuli njóta virðingar og öll tilbrigði við mannlífið skuli njóta réttlætis. Mér dettur stundum í hug hvort að ég sé hræsnari.
Það er aðallega þegar ég finn hjá sjálfum mér að ég nenni ekki að hlusta á einhvern (hef kannski þegar ákveðið að viðkomandi hafi ekkert að segja). Þegar geðsjúkt fólk fer í taugarnar á mér í bráðlæti (“Hvernig væri nú að taka pillurnar sínar”). Þegar ég stimpla fólk á götum úti vegna klæðaburðar (sportistarembusvín, lögfræðingsafæta, tímavillt diskódrusla). Þegar ég ákveð fyrir fólk hver sé þeirra lífsskoðun útfrá því hvernig það horfir á mig á götu eða útfrá þeirra tónlistarsmekk (fólk sem hlustar á útvarp hefur ekki skoðanir á einu eða neinu, andleg flatneskja sýnir sig í flötum smekk).
Með öðrum orðum; þegar ég verð var við fordóma mína.
Það er auðvelt að sitja heima og skrifa á tölvu að öll dýrin í skóginum eigi að vera vinir. Annað mál er að umgangast alls konar fólk sem er mögulega hundleiðinlegt, bara af því að maður vill vera mannvinur. Mér finnst oft gott að vera einum og hafa bara samband við fólk þegar mig langar til þess. Ég persónulega nenni ekki að hlusta á alla rugludalla sem vilja fá að rugla í mér. Samt geri ég kannski meira af því en margur, að hlusta á og lesa um annara skoðanir.
Þegar ég tek þessa pælingu lengra þá sé ég að fjölbreytileiki mannssálarinnar leyfir mér að vera jafn rugluðum og ég geri ráð fyrir að aðrir eigi það til að vera. Ég verð að gera ráð fyrir því að allir séu með skrítnar hugsanir í gangi. Fegurð mannkyns felst í fjölbreytileika þess og sama er með lífið í heild sinni.
Þessvegna angrar mig tilhneiging trúarbragða og samfélags til að steypa einstaklinginn í sama mót.
Ég finn það líka á mér að ef ég gæti þess að loka mig ekki inni í mínu lífi og geng til móts við annað fólk, ólíku mér, þá læri ég heilmikið. Einmitt um mitt eigið líf. Ég fæ nýjar hugmyndir sem skila sér í auknum pælingum og þarmeð bættum lífsgæðum hjá mér sjálfum.
Ég þarf bara að stíga yfir fordómana og brjóta ísinn. Gera þannig hugmyndafræði anarkisma virka í lífi mínu.
skráð klukkan 09:43
Það fer stundum ferlega í pirrurnar á mér þegar eitthvað lið fer að rakka niður málstað andstæðinga heimsvæðingar kapitalismans. Það er ókei að raunveruleikafirrtir brjálæðingar eins og Bush konungur eða Blair séu að skammast út í "anarkistasirkusinn" sem fyrir þeim samanstendur af fólki sem ber enga virðingu fyrir þeim eða þeirra málflutningi.
Hinsvegar þegar fólk, sem maður taldi vera með bein í nefinu, fer að halda því fram að mótmæli andkapitalista gangi út á skemmdarverk verð ég pirraður.
Samkvæmt þeim fjölmiðlum sem eru í eigu og þar með undir stjórn kapitalista þá ganga mótmæli í Genúa, Stokkhólmi, Seattle og víðar út á skemmdarverk. Það er blásið upp sem tilgangur mótmælanna. Sagt að óeirðaseggir flykkist milli landa til að brjóta og bramla.
Í Genúa mótmæltu hundrað þúsund manns. Þar af voru um eitt hundrað sem réðust gegn ýmsum táknum heimskapitalisma. Hópur sem kallar sig "the black block."
The Black Block trúa því að þeir séu í stríði gegn heimskapitalismanum og fasismanum sem honum fylgir. Þessvegna brjóta þau allt og bramla sem fer í taugarnar á þeim á meðan á mótmælum stendur. Þessi hópur slæst líka mest við lögregluna. Þetta er afar umdeilt athæfi meðal andspyrnufólks og víðast hvar fordæmt.
Bæði í Genúa og í Stokkhólmi hafa flugumenn lögreglunnar sett á sig svartar grímur og byrjað óeirðir þannig að lögreglan hefði sýndarástæðu til að berja og handtaka fólk. Ofbeldi lögreglunnar í Genúa er undir sérstakri rannsókn núna.
The Black Block virka frekar kjánalegir þegar þeir halda því fram að þeir valdi siðlausum stórfyrirtækjum tjóni með því að brjóta rúður í skrifstofum og verslunum þeirra. Í raun eru það tryggingafyrirtæki þeirra sem punga út og bent er á að um leið og eyðilagt er fyrir þeim líti fyrirtækin út sem fórnarlömb hryðjuverkafólks.
Þetta les ég í óháðri fréttaþjónustu sem hægt er að komast í á www.indymedia.com. Höfuðstöðvar þeirrar óháðu fréttaþjónustu urðu fyrir hörðum innrásum lögreglu um síðustu helgi. Fólk var barið, tæki skemmd og eyðilögð. Allt í nafni lýðræðis.
Morgunblaðið fær fréttir frá fréttaþjónustu reuter sem er er síuð af lögreglunni. Samkvæmt þeim eru góðar fréttir engar fréttir.
Það eru engar fréttir um hve frábært sé að svo mikið af ungu fólki leggi á sig ferðalög milli landa til að mótmæla því að líf þeirra og lönd sem hertekin af sálsjúkum kapitalisma. Það eru bara fréttir af því fólki sem lætur reiðina hlaupa með sig í gönur.
skráð klukkan 11:58
Ég hef áður skrifað um hvernig málfar einstaklinga sem hafa stjórnmál að atvinnu einkennist af “doublespeak” eða umbreytingu á merkingu orðanna. Í munni og meðförum atvinnustjórnmálafólks fer umræða um tiltekin málefnaflokk skyndilega að snúast um eitthvað allt annað.
Ef farið er rétt að þessu má slá ryki í augu almennings (kjósenda) sem annaðhvort fara að trúa því að einhver merking sé í málavafstrinu eða taka þá rökréttu afstöðu að þetta pakk komi þeim ekki við og halda áfram að lifa sínu lífi.
Þetta “doublespeak” dæmi sýnir sig sérstaklega núna þegar umhverfisráðherrar ýmissa landa koma saman og hver fyrir sig reynir að koma samningum þannig að efnahagskerfi síns lands komist upp með að menga meira án þess að verða fyrir refsiákvæðum.
Þessi Kyoto bókun snýst ekki um að tekist hafi að minnka mengun á nokkurn hátt heldur að tekist hafi finna leið útúr pólitískum skollaleik. Svo er fagnað. Þessi skollaleikur gerir líka ráð fyrir því að með í leiknum séu bara umhverfisráðherrarnir og vinir þeirra í fyrirtækjunum sem menga hvað mest. Umræðuaðilar gera sér enga grein fyrir því að verið er að ræða um líf og örlög alls mannkyns, alls lífs á jörðunni.
Það er horft á hagtölur og prósentur en það er ekki hægt að mæla lífið í peningum, þessvegna er Sif og co. algjörlega úti að aka. Þruglandi um stóriðju og hagvöxt. Fagna því að ekki þurfi að taka ábyrgð á málunum heldur sé hægt að skýla sér bakvið einhverja samþykkt og menga áfram.
Svo er þetta lið undrandi á því að öskureiður almenningu komi saman til að mótmæla þessu rugli.
skráð klukkan 11:33
Í einum kafla bókarinnar “Píkutorfan” skrifar Jenny Svenberg um reynslu sína af því að vera lesbía og að reyna samt að mæta kröfum samfélagsins um gagnkynhneigða hegðun og “kvenlega” hegðun. Hún lýsir því mjög vel hvernig hún, sem barn og unglingur, reyndi að verða skotin í strákum og hlýða því marghöfða skrímsli sem leggur ungum stúlkum lífsreglurnar um rétta hegðun.
Einn af mörgum góðum ádeilupunktum sem hún setur fram er að samfélagið viðurkennir samkynhneigð svo lengi sem samkynhneigðir hegða sér eins og gagnkynhneigðir. Það sem gagnkynhneigðir karlmenn segja oftast um samkynhneigða karlmenn er: “Ég hef ekkert á móti hommum, en ég nenni ekki að eiga við þessa ofurkvenlegu stráka.” Þeir sem ganga með þetta viðhorf telja sig þarmeð ekki hafa neina fordóma gagnvart hommum eða lesbíum.
Jenny bendir á að sama viðhorf er í gangi gagnvart innflytjendum, þeir eru líka viðurkenndir ef þeir hegða sér eins og við.
Það sem ég skrifaði um daginn, um mótunarstarf fjölskyldunnar sem formótun fyrir “rétta” hegðun úti í samfélaginu, á einnig við hér. Fjölskyldan kennir ekkert um hvernig á að koma úr felum, hún kennir yfirleitt meira um hvernig á að vera í felum varðandi kynhneigð, róttækar hugsjónir eða hvern annan lífsstíl sem kallast afbrigðilegur á mælikvarða hins kristna, gagnkynhneigða samfélags.
Fjölskyldan kann ekki annað. Fjölskyldan er almennt of önnum kafin við að hafa ofan í sig og sína í lífsgæðakapphlaupinu að það gleymist að hugsa málið og víkka sjóndeildarhringinn.
Hið dæmigerða fjölskyldukvöld yfir sjónvarpinu, sem er, á skuggalegum hraða, að víkka sig út í allan fjölskyldudaginn með sjónvarpið í gangi, kennir ekki einum eða neinum eitt eða neitt.
Fjölskylduformið hefur tekið breytingum með einstæðum foreldrum og báðum uppalendum af sama kyni en breytt form nýtur ekki sömu virðingar eða stuðnings og hið kristna, gagnkynhneigða form. Eða afhverju fá hommar og lesbíur ekki að gifta sig í kirkju, afhverju er það yfirleitt einstæðar mæður sem berjast í bökkum fjárhagslega.
Einstæðar mæður eru of sjálfstæðar til að samfélagið uni þeim þess að lifa góðu lífi. Samfélag okkar er miðað við karlmenn og því er samfélagið hrætt við konur sem lifa án karlmanna. Kirkjan er enn háð biblíunni og telur hana vera orð guðs. En eins og ég skrifaði í gær þá kemur guð okkur ekki við.
Það sem mér persónulega finnst merkilegast við að skrifa útfrá samkynhneigð hér er að ég var stöðugt með bakvið eyrað að orðalagið vísaði til þess að ég sjálfur væri örugglega ekki hommi.
Það segir mér töluvert um mína eigin fordóma.
skráð klukkan 12:26
Ég heyri og sé annað fólk endast ótrúlega við að rökræða og pæla í því hvort að guð sé til. Vitnað er í heimspekinga, sögulegar staðreyndir, persónulega reynslu auk biblíulegra "staðreynda." Margir eru kallaðir og ótrúlega margir halda sig útvalda í þessum pælingum sem og öðrum.
Þetta með biblíulegu "staðreyndirnar" hefur mér alltaf fundist setja samræðurnar á grunnan sjó. Þ.e.a.s. þegar kannski kristinn einstaklingur og guðleysingi ætla að ræða mögulega tilvist guðs. Guðleysinginn talar frá hjartanu og kannski sá kristni líka en sá kristni vitnar í biblíuna máli sínu til stuðnings. Biblían hefur, fyrir guðleysingjann, ekki meiri sannleik fram að færa en hvert annað sögulegt rit og því eiga tilvitnanir í hana ekki vel heima í umræðu þeirra tveggja.
Það væri svona álíka og ef tveir stærðfræðingar myndu ætla sér að rökræða stærðfræði og væru ekki sammála um hvort að tveir lagðir við tvo væru fjórir eða sex. Þegar þeir eru ósammála um grundvallaratriði hafa þeir ekkert til að byggja rökræður sínar á.
Nóg um það.
Fyrir mér eru rökræður um mögulega tilvist guðs tilgangslausar.
Málið er að ég er til. Ég veit að ég er til og tilvera mín er það sem skiptir máli. Það hvort að guð er til eður ei skiptir mig ekki máli þar sem ég þarf ekki á neinni guðsmynd að halda til að lifa hamingjusamur og sáttur. Það sem skiptir máli er að við séum öll að rækta okkar líf og gera hvaðeina sem okkur þykir spennandi. Þarmeð telst að við grípum hvern möguleika til að breyta lífi okkar og sköpum okkur sjálf möguleika á að breyta lífi okkar þegar okkur sýnist svo.
Auðvitað eru margir sem telja sig vera að þessu gegnum guð. En það er þá þeirra guð og óþarfi að vera eitthvað að rökræða það við þau sem trúa. Þau sem trúa ættu þá að vera bara sátt með að halda sínum guði fyrir sig.
Ef að einhver vill benda mér á að ég ætti þá að halda þessum anarkisma fyrir mig í stað þess að reyna að útbreiða hann þá vil ég koma því á framfæri um leið að fyrir mér er anarkismi raunveruleg lífssýn sem snýst um manneskjur.
Guð snýst um guð og svo um manneskjur.
skráð klukkan 17:54