Margir kenningasmiðir og pælarar innan anarkisma hafa úthúðað fjölskyldunni og kallað hana hornstein kúgunar einstaklingseðlisins sem svo er framhaldið þegar út í samfélagið er komið.
Ég hef ekki alltaf áttað mig alveg á þessu.
Svo þegar ég fer að skoða þetta nánar þá a.m.k. í mínu tilviki var ég í nær stöðugu stríði við mína foreldra í sambandi við smáatriði eins og hverju ég vildi klæðast. Foreldrar mínir gátu ekki hugsað sér þá skömm að barnið gengi um eins og umrenningur. Tónlistarsmekkur minn fór í taugarnar á þeim og þau skildu ekki afhverju ég hafði ekki áhuga á sjónvarpi. Ég held líka að í grundvallaratriðum hafi foreldrar mínir ekki skilið afhverju ég deildi engum áhugamálum með þeim.
Við erum góðir vinir í dag þar sem þau hafa loks áttað sig á því að ég er alveg sæmilega heilbrigður einstaklingur. Jafnvel þó að ég klippi mig enn sjálfur og gangi í rifnum fötum. Ég hef líka sjálfur öðlast þroska til þess að nálgast þau á þeirra svæði og áhugasviði.
Mannleg samskipti ganga ekki upp og eru ekki heilbrigð nema um sé að ræða gagnkvæma virðingu og að báðir eða allir aðilar komi til móts við hvora aðra.
Ég fór að pæla í þessu því að nú í morgun spurði mig ein stúlka sem er að vinna hér á spítalanum álits. Málið var það að sjö ára son hennar langaði svo ægilega að fá kamb, svona Beckham kamb. Henni fannst tilhugsunin skelfileg.
Í fljótu bragði leit ég þannig á málið að hennar ógn stafaði af því að litli sæti strákurinn hennar vildi prófa að líta út eins og villimaður. Litli sæti strákurinn var að vaxa út úr móðurlífinu og hakka aðeins í naflastrenginn. Það passað ekki inn í fjölskyldumyndina.
Ég gerði grín að henni og sagði hana bara vera með fordóma. Svo sagði ég henni að það skipti nú ekki stóru máli þó að drengurinn vildi fá að fíflast aðeins með hárið á sér, það yxi alltsaman aftur. Þá var áhyggjuefni hennar það að pabbinn yrði brjálaður ef hún leyfði drengnum þetta.
Ég náði ekki að benda henni á það en ef að faðir drengsins ætlar að vera brjálaður yfir því að sjö ára barnið langar að klippa sig öðruvísi en pabbinn er vanur að klippa sjálfan sig þá er spurning um hvor er þroskaðri. Barnið sem finnst allt í lagi og spennandi að breyta útaf venjunni eða pabbinn sem getur ekki hugsað sér það.
skráð klukkan 11:34
Hópar fólks með bein í nefinu og sterka réttlætiskennd eru enn einu sinni að setja í gang góða og skemmtilega aðför að alheimsvæðingu kapitalisma, í þetta sinn í Genúa á Ítalíu.
King Bush III segir andstæðinga hnattvæðingar viðskipta ekki skilja neitt í neinu varðandi málefni fátækari þjóða heimsins. Andstæðingar alheimskapitalisma (fólk eins og ég og þú og húsmæður í öllum bæjum) gera sér skýra grein fyrir því að leiðtogar helstu iðnríkja heims eru ekki að koma saman til að ræða misskiptingu auðvalds í heiminum eða lausnir á því. Þeir eru ekki að fara að ræða hvernig þeir geti stöðvað mengunarstarfsemi stærstu fyrirtækjanna sem hafa komið sér fyrir í löndum þeirra. Þeir eru ekki að ræða hvernig efnahagskerfi þeirra ríkja sem þeir standa fyrir geti losnað úr þeim vítahring þrýstihópa stórfyrirtækja og peningamanna sem eru ráðandi í stöðunni í dag.
Þeirra umræður snúast um hvernig efla megi iðnreksturinn til að moka meiri fjármagni til þeirra fyrirtækja sem standa fyrir áðurnefndum vítahring. Þeir ræða um hvernig megi komast kringum reglugerðir sem ætlað er að draga úr mengun því að þær hrella frá peningadjöflana sem efnahagskerfi þeirra eru háð. Þeim er sama þó að stefna alþjóðabankans viðhaldi knésetningu fátækari ríkjanna, líklega er það betra því að þau komast ekki upp sem mögulegir samkeppnisaðilar á meðan og hafa heldur ekki bolmagn til að krefjast mannréttinda fyrir verkamenn í sínum löndum. Þannig komast áðurnefnd fjölþjóðafyrirtæki upp með að hafa verksmiðjur sínar í fátækari löndunum, láta verkafólk vinna of langan vinnutíma á óeðlilega lágum launum og þverbrjóta allar reglugerðir varðandi spilliefni og mengunarvarnir þar.
Það sem andstæðingar alheimsvæðingar skilja ekki er hversvegna það þykir sjálfsagður hlutur að leiðtogar iðnríkja komi saman og ræði hvernig efla megi kapitalismann þegar löngu er útséð með að hann komi náttúru, manneskjum eða dýrum þessa heims til góða.
Bush konungur þriðji og allir hans kumpánar eru fjarri því að þekkja hina daglegu baráttu hins almenna borgara við að draga fram lífið á merkingarbæran hátt. Þeir eru svo fjarri því að þeir skilja alls ekki hvernig stendur á því að fólk er að safnast saman hvar sem þeir koma og benda þeim á að þeir eru fullir af skít. Þeirra eina svar er að hóa saman fleiri lögguþrælum og lumbra á þessu liði. Þessu liði sem í þeirra augum er bara vanþakklátt pakk fyrir að vera ekki þakklátt fyrir að fá að vera þrælar kapitalismans.
Það gleður hjarta mitt að fólk skuli koma saman og láta vita að þeirra sýn á heiminn verður ekki látin viðgangast lengur.
skráð klukkan 09:36
Ég er ekki alveg að fatta afhverju svo margt fólk er svona rosalega brjálað yfir því að Árni Nonsense sé lyginn svikahrappur. Á hverjum miðli, tölvuneti og kaffipásu veður á fólki bláu í framan af reiði. Gersamlega allir hafa skoðun á málinu. Mér dettur í hug að almenningur hafi lifað í afneitun og sé svona öskureiður yfir því að vera rifinn út úr draumaheiminum. Reiðin stafar ekki af þeirri staðreynd að Árni Nonsense er lyginn svikahrappur heldur af þeirri staðreynd að það komst upp. Þjóðin var að vakna eftir dauðafyllerí með buxurnar á hælunum, eymsl í rassgatinu og seðil í lófanum, falsaðan seðil.
Kannski stafar reiðin líka af því að almenning grunar að hver og einn Íslendingur sem hefur aðstöðuna og skattpeninginn til þess er að svíkja og pretta. Að vandleitað sé að ráðherra sem ekki er spilltur.
Það er í gangi raunveruleikaáttun. Fólk er átta sig á því að lýðræðið er rotið fyrirbæri og auðveldlega misnotað af misgáfulegum einstaklingum. Ekki að fólk sem fer út í stjórnmál sé almennt siðblint heldur gengur það inní kerfi sem færir það frá hugsanagangi almennings og þá um leið burt frá siðferðilegri vitund almennings.
Kerfið sem stjórnmálum er pakkað inn í er siðblint, því lengur sem einhver starfar innann þess því smitaðri verður viðkomandi af siðblindunni.
Eins og ég hef örugglega komið að áður þá er eðli ríkisstjórnar það að auka eigin völd á kostnað almennings. Ríkisstjórnin er samsett af Árna Nonsensum. Hví skyldu þau sem starfa í innsta hring ríkisstjórnarinnar ekki vinna að því að auka eigin völd? Árni Nonsense er kannski ágætis náungi sem varð fórnarlamb siðblindrar ríkisstjórnar. Hann lýgur og svíkur og misnotar aðstöðu sína til að komast yfir aukin efnisleg gæði.
Það er eðli kapitalisma.
Árni Nonsense er fórnarlamb öfgakapitalisma.
skráð klukkan 02:32
Ég fór á miðbæjartónleika Jafningafræðslunnar síðasta Laugardag. Meðan Snafu voru að spila stukku á mig japanskar konur og vildu endilega fá að taka mynd af sér með þessum skrítna manni. Ég tók vel í það og er því orðinn hluti af fjölskyldualbúmi einhverra japanskra túrista.
Eftirá kom að mér stúlka sem vildi fá að vita hvort að einhverjir pönkklúbbar væru í Reykjavík. Ég tjáði henni að þeir væru annað hvort brunnir niður eða breyttir í stripp búllur. Ég bauðst í staðinn til að sýna henni hvar hún gæti fengið Íslenskt pönk og hardcore á diskum. Svo var bara lokað í Japis svo að ég bauð henni heim þar sem ég lumaði á einhverjum diskum þar. Hún tók vel í það.
Stúlkan reyndist vera af þýsku og ensku foreldri en búsett í Tokyo. Hún sagði mér frá því að Japanir ynnu almennt langan og strangan vinnudag og bæri svo félagsleg skylda til að fara með vinnufélögunum á Karaoke fyllerí hvert kvöld. Þetta mikla vinnuálag gerði það að verkum að margir Japanir væru hrjáðir af ýmsum streitutengdum kvillum og sjálfsmorðstíðni væri há. Hinn almenni Japani hefur bara tveggja vikna frí á ári og verður að nýta það til hins ýtrasta. Lengra frí þýðir atvinnumissi. Því eru skipulagðar ferðir til útlanda þannig að sem mest náist á filmu á sem stystum tíma. Þannig er hinn dæmigerði flassandi japanski hóptúristi tilkominn.
Skelfilegt hvernig kapitalisminn getur mengað líf fólks.
Stúlkan sagði mér einnig frá því að þjóðremba væri algengt vandamál í Japan og enn væri litið upp til þýskalands nasismans af stórum hópi fólks. Lögreglan gerði ekkert til að kveða niður æsingafundi þessara öfgamanna á götum úti því að stór hluti af lögregluliðinu væri meðlimir. Hún yrði þessvegna fyrir aðkasti á götum úti fyrir að vera hvít með fríkað hár.
Við horfðum svo á videó saman þegar við vorum búin að kjafta frá okkur allt vit og hún búin að herða upp hugann til að þiggja hjá mér mat. Ég gerði grín að henni fyrir hennar óaktíva túrisma. Að eyða laugardagskvöldi á Íslandi við videógláp með einhverjum pönkara sem hún hafði hitt fáeinum klukkustundum áður. Hún átti líka afmæli þennan dag.
Hún sagði þetta vera fínt. Hana langaði ekki að gera eins og venjulegu túristarnir, henni fannst hún hafa séð nóg af kirkjum fyrir lífstíð.
Ég er sammála henni um að maður lærir meira um land og þjóð á ferðalagi ef maður sest niður og gefur sér tíma til að spjalla við innfædda. Jafnvel þó að sá innfæddi sé í þessu tilviki hámenningarsnauður pönkari. Sú mynd sem japönsku túristarnir náðu af mér ristir ekki djúpt í þeirra sálarlíf. Ég vona að þessi pönkstelpa muni eitthvað lengur eftir mér.
Ég lærði líka heilmikið af henni, svo að þetta var gagnvirkur túrismi
skráð klukkan 04:44
Ég rakst á einn kunningja minn um daginn. Þessi kunningi minn er yfirlýstur nasisti og fyrrverandi stjórnarmeðlimur í félagi nýnasista á Íslandi (þ.e. þjóðernissinna). Við tókum tal saman og ræddum meðal annars vandræði hans við að halda sér edrú. Einnig ræddum við skoðanaágreining okkar, sem er allsvakalegur.
Kunningi minn, nasistinn, vildi meina að ástandið muni fara versnandi varðandi ofbeldi gagnvart aðfluttum Íslendingum. Ég vil meina að fólk geti alltaf lært og aðlagast og jafnvel sé möguleiki að sá rasismi og þeir fordómar sem grassera meðal þjóðarinnar í dag gætu lagast með komandi kynslóðum þar sem börn innfæddra og aðfluttra Íslendinga alist nú upp saman.
Hann sagði þá fólk vera almennt fífl og aldrei vera fært um að læra neitt nýtt. Nefndi sem dæmi okkur tvo og möguleikann á því að ég færi að vinna með þeim að efla hatur gegn öllu sem útlenskt er.
Ég sagði að það þyrfti ekkert að vera svo skrýtin pæling.
Ég get nefnilega að vissu leyti skilið þessa stráka. Hatur er afskaplega þægileg flóttaleið. Hatur heldur líka yl á manni þegar umhverfið er eitthvað uggvænlegt. Og hluti af sjúkdómnum alkohólisma er óöryggi gagnvart sjálfum sér og umhverfi sínu. Það er oft þetta persónulega óöryggi sem leiðir alkohólista út í drykkju og/eða dópneyslu. Maður þarf ekki einusinni að vera illa innrættur til að hata. Það er hægt að læra það og rækta. Sérstaklega ef maður finnur sér umhverfi eins og hóp nýnasista.
Þannig er miklu einfaldara að afneita nýjungum eða breytingum eða nýjum hugmyndum. Allt nýtt hefur gegnum tíðina vakið ugg einhverra. Hvort sem það var tilkoma talsímans, nýrra stafsetningarreglna, McDonald’s eða strippstaða.
Að hata útlendinga er því fyrir, að einhverju leyti félagslega óþroskaðra einstaklinga, miklu einfaldara og þægilegra en að taka þátt í að byggja upp mannvænt samfélag.
Stuttu seinna rakst ég aftur á þennan kunningja minn, þá var ég í fylgd með einum vini mínum. Við spjölluðum um daginn og veginn, tónlist, fasisma og fleira.
Eftirá furðaði vinur minn sig á því að ég hefði verið að tala við nasistann, hann hélt að ég væri “vanur að öskra á svona fólk.”
Ég sagði honum að ég sæi ekki tilganginn í því.
Ég sé meiri tilgang í því að tala við nýnasista, svo fremi að það sé hægt að tala við þá, þau gætu lært eitthvað af því og þannig afsannað eigin kenningar.
skráð klukkan 15:39
Okkar er lífið, mátturinn og dýrðin - Það er bara búið að ræna þessu af okkur með valdi.
Þar sem það er sunnudagur í dag og kirkjur landsins eru að glamra klukkunum sínum til að minna landslýð á hver ráði yfir þeim flaug þessi hugsun til mín.
Innprentun faðirvorsins um að guð eigi líf okkar, hans sé mátturinn og þessvegna skulum við líta upp til hans í dýrð, er náskyld áminningu lögreglunnar um að við skulum nú haga okkur vel.
Þessi innprentun er líka að verja eðli hins svokallaða lýðræðis sem við búum við. Þeirra sem kosnir eru vegna skylduboðs auglýsingahlýðninnar er mátturinn og dýrðin og þeirra sem við vinnum fyrir er lífið því okkur er einungis ætlað að lifa til að vinna.
Arbeit Macht Frei sögðu nasistarnir, vinnan mun gera ykkur frjáls segja kapitalistarnir, símafrelsi mun gera ykkur frjáls auglýsa kapitalistarnir, trúin gefur ykkur frelsi segja kristniboðarnir. Hvert og eitt enn ein skóflan úr sama skítahaugnum.
Frelsi sem gefið er af öðrum er ekki frelsi. Raunverulegt frelsi kemur einungis til þegar maður vinnur sér til þess sjálf(ur). Enginn getur gefið neinum frelsi því enginn á þá óstjórnlegu upplifun sem frelsið er.
Ég óska þess að ég muni einhverntímann finna þá tilfinningu.
Ég er sífellt að átta mig betur á því að mitt er lífið. Enginn annar getur gefið mér líf, einungis ég get skapað mér líf. Mátturinn er einnig minn og mitt er að rækta hann, mér sjálfum til dýrðar. Kannski einhvernveginn þannig get ég nálgast þá tilfinningu að ég sé frjáls lengur en örskotsstund.
skráð klukkan 12:58