“Is there anybody out there”
The Wall - Pink Floyd
Ég fer einstöku sinnum á einhverja íslenska leitarsíðu og leita að áhugaverðu efni á internetinu. Ég finn varla neitt. Þ.e.a.s. ekkert .is efni sem er áhugavert eða virkt. Næstumþví hver einasta heimasíða virðist vera háð afþreyingarefni og auglýsingum. Það fjalla allar síðurnar um hvað er í bíó þegar íslensk bíóhús er almennt full af drasli og skít, sniðganga nær algjörlega óháða kvikmyndaheiminn og okra á bíógestum.
Ég sé enga vera að varpa hjarta sínu á skjáinn. Einhverjir eru með ópersónulegt nöldur en enginn hefur neitt að gefa. Enginn hefur neitt til að deila með þeim sem eru að vafra á netinu. Þessvegna verður einkamál.is vinsælasta heimasíðan; fólk er að leita sér að lífi innan um draslið í stað þess að hafa líf til að deila með öðrum.
Internetið er frjáls miðill en enginn kann að nota frelsið. Frelsið er háð markaðslögmálunum eins og allt annað í lífi fólks. Netaðgangur þýðir aðgangur að auknum merkingarlausum samskiptum. Enginn hefur trú á að hann eða hún hafi eitthvað að segja sem skiptir máli og fer því bara á einhverja markaðssíðuna.
Ég sé þó eitthvað af kurteisum uppreisnarseggjum eins og samtökum trúlausra en þar er heldur ekki um aktív skrif eða pælingar að ræða. Bara settar inn nokkrar greinar og búið. T.d. skoðun.is lét það gott heita að hafa lent í einni ritdeilu við nasista.
Hógværð Íslendinga er alveg banvænt fyrirbæri held ég stundum. Eða að tilfinningin kemst aldrei fram vegna formgalla á mögulegum málflutningi viðkomandi. Allir eru svo miklir pólitíkusar að enginn vill taka sénsinn á því að vera negldur með ekki alveg rétt mál. Ég er í fullum rétti til að hafa rangt fyrir mér eins og rétt.
Í örvæntingu minni á netvafrinu fór ég á heimasíðu krossins og ruglaði kurteislega á gestabókina þar. Ég var þegar í stað þurrkaður út. Ritskoðun skal vera í gangi í netsamfélaginu sem og annarsstaðar í samfélaginu.
Kannski hefur mér yfirsést eitthvað eða hreinlega ekki komið auga á góðu punktana fyrir pop-up auglýsingagluggum, en þá er líka spurning um afhverju eru þau sem eru að pæla eitthvað á íslenska netinu svo fáir og illfundnir að mér yfirsést þeir á snöggri yfirferð (Hérmeð fer samt kveðja til Feyd Reutha, ein af fáum pælurum í netheimum á Íslandi)
Er einhver þarna úti?
skráð klukkan 21:30
Schengen Information System (SIS - eins og í Big SISter) er kerfi upplýsinga um einstaklinga sem nokkur ríki miðla á milli sín. Í kerfinu koma fram nafn og lýsing, kynhegðun, venjur, vinir, stjórnmálaskoðanir og hvaða samtökum viðkomandi á hlut að. Opinbera yfirlýsingin er að þetta eigi að vera til að koma í veg fyrir að hryðjuverkafólk komist milli landa. Í raun þarftu ekki að hafa gert neitt af þér til að komast á skrá.
Hafir þú einusinni verið handtekin fyrir mótmæli, þó þú fáir ekki kæru, þá ertu komin á skrá. Ríkisstjórnir eru að nota Schengen kerfið til að koma í veg fyrir að "bannsettir anarkistarnir og andkapitalistanir" komist milli landa til að taka þátt í skipulögðum mótmælum.
Aktívum meðlimum Greenpeace hefur verið neitað um aðgang að aðildarlöndum Schengen vegna þess að franska lögreglan setti þau á skrána sem "mögulega hryðjuverkamenn." Það er ekki til nein reglugerð um hvernig megi fara með þessar upplýsingar og því er þeim dreift á milli lögreglu margra landa.
Það er betra að vera ekki á ferðinni innan Evrópusambandsins og líta "grunsamlega" út eða hafa í fórum sínum einhver pólitísk blöð. Það getur verið nóg til að lenda á skránni.
Hinar kapitalisku ríkisstjórnir landanna innan Evrópu eru orðnar stressaðar yfir því að ekki skuli allir vera hlutlausir gagnvart þeirra stefnu, sem miðar að því að hini ríku verði ríkari og hinir eigi að halda sig heima og halda kjafti. Landamæragæsla miðast nú við það að fólk sem á peninga er velkomið en hitt má eiga sig. Allt miðast við peninga og það fólk sem ekki mælist í peningum skiptir ekki máli. Mótmæli gegn kapitalistunum eru farin að vekja of mikla athygli og hinn hlutlausi almenningur farinn að spyrja sig hvort ekki sé eitthvað vit í hvað þeir hafa að segja sem mótmæla. Þessvegna er verið að reyna að stimpla mótmælendur sem hryðjuverkamenn og glæpamenn.
Svínin eru farin að skjálfa.
Skv. mbl. eru lögregluyfirvöld hér á landi þegar farin að huga að löggæslu kringum fyrirhugaðan NATO fund á næsta ári. Ísland er aðili að Schengen.
Svínin eru farin að skjálfa.
skráð klukkan 03:45
Mér finnst oft gaman að rugla í afgreiðsludömum. Þ.e.a.s. stelpugreyunum sem eru á kassanum í bónus eða öðrum álíka lítið gefandi störfum. Þeim leiðist starf sitt svo innilega að ég má til með að gera eitthvað til að brjóta upp daginn. Svo ég á það til að spyrja hvort að ekki sé gaman í vinnunni eða hvort að þær trúi á ást við fyrstu sýn. Þær virðast alveg skynja að ég er ekki að reyna að vera merkilegur heldur er ég bara að slá á létta strengi. Líklega afskrifa þær mig sem létt-athyglissjúkan.
Þegar ég flutti til Reykjavíkur labbaði ég alltaf í vinnuna eða skólann og þar sem ég var oftast á ferðinni milli klukkan sjö og átta á morgnana bauð ég fólki góðan daginn. Líka ókunnugu fólki sem ég mætti á götunni.
Eldra fólk heilsaði tilbaka, vingjarnlega. Yngra fólkið tók mér varlegar, svona eins og að ég væri annaðhvort einmana fyllibytta eða geðsjúklingur. Ungar konur svöruðu almennt ekki. Allir karlmenn eru mögulegir nauðgarar.
Mér leiddist þetta. Mér fannst það ömurlegur raunveruleiki Reykvíkinga að halda sig of stórborgarlega til að geta verið kumpánlegir við ókunnuga. Mér fannst það líka nöturlegt tilhugsun að ég teldist með þeim helming mannkyns sem væri mögulegur nauðgari.
Einn daginn mætti ég ungum manni sem bauð góðann dag að fyrra bragði. Mín viðbrögð voru að hugsa að þessi væri annaðhvort fullur eða ruglaður.
skráð klukkan 15:32
Ég var á hjólinu allann daginn. Upp og niður götur, milli stofnana og verslana. Ég fór hraðar yfir en fólkið í bílunum. Ég fann kraftinn sem býr í líkama mínum fleyta mér í gegnum daginn. Ég fann hluta af frelsinu vakna í brjósti mér. Ég upplifði mig óháðan hverjum þeim sem vildi selja mér þjónustu sína eða vöru.
Reykjavík er hönnuð utanum bíla. Bílar menga og verða fljótlega að drasli. Bílar eru draumur kapitalistans. Það kostar allt við þá. Viðhald, þjónusta, tryggingar, rekstur og svo endast þeir bara ákveðinn tíma og þá þarf að kaupa nýjan.
Kapitalisminn byggist á því að ekkert er hannað til að endast. Það borgar sig ekki að framleiða neitt sem er einhvers virði því fólk heldur í það og kaupir ekki nýtt. Að hanna og framleiða eitthvað sem endist ýtir undir öryggistilfinningu fólks. Kapitalistar vilja ekki að fólk sé öruggt með sjálft sig. Fólk á að vera í vandræðum með líf sitt og ósjálfstætt, þannig er hægt að ljúga að því að hægt sé að kaupa sér líf.
Auglýsingar ljúga því stanslaust að okkur að líf okkar sé ómögulegt, líkami okkar ljótur og við séum vinalaus og ómöguleg á allan hátt. Þessvegna verðum við að kaupa eitthvað. Langanir okkar eru teygðar og togaðar og gerðar að nauðsyn eða þörf, jafnvel fíkn. Allir vilja vera fallegir og vera félagslega sáttir. Þar sem við erum öll í grundvallaratriðum ósköp mannleg þá er auðvelt að plata okkur til að taka þátt í þessu ímyndarkapphlaupi. Lífsgæðakapphlaupi. Rat race.
Kristni segir sínu fólki að það verði alltaf að vera á verði gagnvart syndinni. Annars sé líf þeirra ómögulegt. Þar sem kristið fólk er líka mannlegt og hefur sínar langanir og þrár þá er því ómögulegt að lifa samkvæmt boðorðum kristninnar nema að hluta til. Þessvegna líður strangkristnu fólki ekki vel.
Ég sem anarkisti og andspyrnumaður geri mér grein fyrir því að ég má ekki gera sömu mistök og þau kristnu. Ég kemst ekki hjá því að langanir mínar séu teygðar og togaðar af mínu kapitaliska umhverfi. Sama hvað ég geri þá kemst ég ekki hjá því að styrkja kerfi kapitalistanna á einhvern hátt. Ég verð að lifa með því án þess að draga mig niður. Ég geri bara eins og ég get og hef gaman af. Ég er sáttur á mínu reiðhjóli og stöku bílferð.
Mér finnst gaman að lifa.
skráð klukkan 10:16
Og hvað gerum við svo þegar rafmagnið fer?
Fyrir ekki ýkja löngu tóku enskir trukkabílstjórar og fleiri upp á því að blokkera bensínstöðvar og umferðaræðar til að mótmæla hækkunum á bensínverði. Þannig komu þeir í veg fyrir að hægt væri að flytja bensín og aðrar vörur milli landshluta. Ríkisstjórnin snappaði og var við það að kalla út herinn til að reyna að leysa málið. Líklega hefur herinn þá átt að skjóta fólk til að vernda það fyrir sjálfu sér.
Gott mál að einhverjir hífðu upp á sér rassgatið og gerðu eitthvað meira en að tuða í kaffitímanum. Þarna gætu Íslendingar lært eitthvað.
Í Englandi fríkaði almenningur út og hamstraði matvöru í sjálfselsku sinni. Stórmarkaðir tæmdust. Ekkert meira var til að versla því að stórmarkaðirnir voru tómir.
Það sýndi sig þarna að almenningur var algjörlega háður þessum mörkuðum um matvöru. Enginn gat bjargað sér um eitt eða neitt án þeirra. Það er enginn meðal þeirra sem kunni að bjarga sér einusinni um mat.
Það gefur mér óhugnaðartilfinningu að vera háður einhverjum um aðra eins grunnþætti og matur er. Matur er pólitík. Það þarf ekki að loka umferðaræðum til að lama íslensku dreifingarkerfi matvæla. Það er nóg að rafmagnið fari. Þá lokast hurðirnar og enginn kemst inn eða út. Ég veit ekki hvort að kassarnir lokast líka ef að rafmagnið fer. En ég þekki fullt af fólki sem fer að kaupa í matinn næstumþví daglega. Og það veit sko ekkert hvað það ætti að gera ef að markaðurinn lokar einn dag.
skráð klukkan 11:22
Ég skemmti mér vel á Ham tónleikunum um daginn. Gaman að heyra lögin þeirra á tónleikum aftur og stíga trylltan dans.
Mér sýndist þetta vera fyrir marga einu tónleikarnir sem þeir fóru á þetta árið. Hamingjan skein af mörgu kunnuglegu smettinu. Fyrir þeim var Ham hljómsveitin sem rúlaði í þeirra rokklífi á árum áður.
Ham voru góð hljómsveit. En það hefur aldrei verið nein ein sveit fyrir mér sem er sveit sveitanna. Engin uppáhaldshljómsveit. Ekkert “the band.” Ég hef haldið áfram að uppgötva nýjar hljómsveitir og nýjar tónlistarstefnur sem vekja í mér einhver þau geðbrigði sem framboðið á hinum almenna tónlistarmarkaði klikkar alveg á að gera.
Ég vona að ég muni halda því áfram þar til yfir lýkur.
Þessir Ham tónleikar voru fyrir mörgum upprifjun á villtu árunum, þegar þeir voru ungir og gátu leyft sér einhverja vitleysu, svona eins og að týna fötunum sínum og taka dýfu fram af sviðinu. Eða reka upp vofeifleg öskur og skaka sig í takt við tónlistina. Eða að vakna með suðu fyrir eyrunum af hávaðanum kvöldið áður.
Fyrir mér er það bara eðlileg og heilbrigð skemmtun.
Eitthvað af órokkuðu fólki er stundum að benda á myndir af mér og öðrum í miklum ham á tónleikum og spyrja hverskonar brjálæði sé eiginlega í gangi. Ég hef bent þeim á að fletta upp íþróttasíðunum í blöðunum og skoða myndirnar þar. Ungt fólk með svakalegar grettur því myndirnar eru teknar í miðju stökki eða átaki. Það telst heilbrigð hegðun.
Ég hef mína fordóma gagnvart þeirri hegðun
kannski allt í lagi þó að órokkaða fólkið hafi einhverja fordóma gagnvart rokkinu.
skráð klukkan 19:14
Um daginn var ég að ferðast á puttanum frá Stokkseyri til Reykjavíkur.
Ég lagði upp frá vegamótunum við Eyrarbakkaveg og labbaði af stað í áttina að Eyrarbakka með fingurinn á lofti og bros á vör (maður fær miklu fyrr bíl þannig) við hvern bíl. Allir keyrðu framhjá.
Bílarnir voru flestir stórir jeppar fullir af feitu fólki á leið til Eyrarbakka eða Þorlákshafnar. Innihald bílanna annaðhvort horfði á mig í forundran eða gætti þess að horfa ekki á mig heldur tók stóran sveig framhjá.
Ég stóð náttúrulega á vegarkaflanum meðfram Litla-Hrauni.
Samt angrar það mig þegar ég er á puttanum einhversstaðar þegar ungir karlmenn keyra framhjá, einir í bílunum. Það eru þeir sem forðast að horfa á mig um leið og þeir sveigja hjá. Ég skil vel ef að ungar konur vilja ekki taka ókunnuga karlmenn upp í bíl til sín. Hver karlmaður er mögulegur nauðgari og flestir sterkari en þær.
Þessir einmana karlmenn sem neita að taka upp puttalinga pirra mig. Ég held að þeir séu almennt hræddir við of mikil samskipti við annað fólk. Sérstaklega ókunnugt fólk. Þá er ég ekki að meina að þeir bara nenni ekki að tala við svona aumingja sem eiga ekki kagga eins og þeir heldur eru þeir hræddir við fólk.
Þessvegna eru svona fáir karlmenn hjúkrunarfræðingar á Íslandi.
Eini bíllinn sem tók mig upp í var maður sem var búinn að búa á Stokkseyri í eitt ár. Hann útskýrði það fyrir mér á bjagaðri íslensku enda stutt síðan hann flutti til landsins. Hann var hinn almennilegasti maður og við hlógum eitthvað saman.
Það vantar fleiri útlendinga til landsins til að kenna íslenskum karlmönnum mannasiði.
skráð klukkan 13:58