Ég man eftir því þegar útvarpsleyfið var gefið frjálst. Allir máttu stofna útvarpsstöðvar og spila það sem þá langaði til. Þetta var frábært. Rás 2 hafði mér þótt vera bylting. Alltaf eitthvað rokk inn á milli ef maður stillti á Rás 2 í staðinn fyrir hinn eina möguleika á dánarfregnum og jarðarförum.
Lög unga fólksins í hálftíma á viku hafði verið það sem rúlaði þegar ég var krakki og seinna þátturinn Áfangar þar sem Ásmundur úr Gramminu spilaði pönk og framúrstefnutónlist. Ég tók pönkið og sitthvað annað upp á snældu en fannst þetta samt ekki nógu mikið af grófu stöffi.
Frelsi hinna frjálsu útvarpsstöðva fannst mér vera hið sama og frelsi búrrefsins sem sleppur óvart út úr búrinu. Hann veit ekkert hvað hann á að gera, hleypur í hringi og ruglar og fer svo aftur inn í búrið. Hann kann ekki að höndla frelsið og upplifir öryggi í búrinu. Útvarpsleyfið gerði það að verkum að Rás 1 varð áhugavert og spennandi efni.
Blaðurmeistararnir á radio x eru að markaðssetja sitt frelsi með því að spila rokk og vera dónalegir. Það er þeirra bylting í útvarpsmálum. Það er sú bylting sem þeir eru að markaðssetja. Algerlega marklaus bylting.
Hún þjónar samt ákveðnum tilgangi því að uppreisnarandi ungs fólks telst eðlileg hegðun og það er hægt að selja út á hana. Dónaskapur selur á x-inu og kinky sex selur á Rammstein. Að brjóta tabú selur. Samt má ekki ganga of langt.
Ef byltingarhugsunin næði það langt að það hvetti unga fólkið til að virkilega gera uppreisn í lífi sínu þá myndi unga fólkið virkilega sjá tilgangsleysi þess að hlusta á x-ið eða að borga sig inn á Rammstein. Þá myndi það stofna eigin útvarpsstöð og stofna eigin rokkhljómsveit með kinky mannorð. Það myndi stúdera leðurgerð og búa til eigin gaddabelti í stað þess að kaupa þau í Kringlunni. Það myndi átta sig á því að uppreisnarandi unga fólksins er ekki eitthvað sem er í tísku og það ætti að vaxa upp úr kringum tvítugsaldurinn, heldur raunverulegt afl sem hægt er að virkja til að skapa sér raunverulegt og óháð líf.
skráð klukkan 16:48
"Ordinary boys, happy knowing nothing
happy being no one, but themselves
-
happy going nowhere, but around here
in their rattling cars"
Morrisey 1988
Við sungum þetta oft, ég og Hákon frændi, á fylleríum á Stokkseyri í den. Við náðum ekki alltaf sambandi við mannlífið á Stokkseyri eða það náði ekki sambandi við okkur. The ordinary boys voru strákarnir, kunningjar okkar, sem fæddust og uxu úr grasi á innan þorpsmarkanna, unnu í fiskinum, eignuðustu bíldruslu til að keyra í hringi á kvöldin. Drukku illa um helgar, gerðu einhverja skólasystur sína ólétta og eru enn innan þorpsmarkanna keyrandi í hringi. Núna á jeppa á raðgreiðslum með sjónvarpið í gangi á kvöldin. Alveg jafn áhugalausir um hvað er að eiga sér stað utan þorpsmarkannan og nokkru sinni.
Þeir hafa aldrei farið til útlanda nema þessar venjulegu ferðir til Benidorm á 3-5 vikna fyllerí. Þetta líf er kannski þeirra val og ekki mitt að dæma en ég kemst ekki hjá því að hugsa sem svo að þeir komi aldrei til með að gera neitt sem mér finnst skipta máli.
Auðvitað er hvert barn einstakt og merkilegt og hver manneskja og hvert blóm en það er samt munur á því að elta á sér hormónana eða að virkja sköpunarkraft sinn. Það er engin andlega eða félagsleg virkni í því að kunna á fjarstýringuna á sjónvarpinu eða að eiga stærri jeppa en nágranninn.
Að láta lífið rúlla yfir sig og með sig einhvernveginn áfram án þess að hugsa um tilgang þess, ástæður eða vilja til að taka þátt heitir Hedonismi. Ég lít á það sem sjúkdóm.
skráð klukkan 13:01
Þegar ég er með dóttur minni í bíl hlustum við alltaf á sömu snælduna. Á henni eru lög með hinum og þessum pönk- og dauðarokkssveitum - Impulse Manslaughter, Trio, Jonee Jonee, Sore Throat, Painkiller og Napalm Death eru í mestu uppáhaldi hjá henni. Við syngjum oft með. Sérstaklega með Trio, Jonee Jonee og Napalm Death.
Þegar ég stöðva bílinn og drep á honum stöðvast tónlistin um leið. Dóttur minni finnst alltaf jafn sniðugt að hugsa til þess í hvaða stellingu tónlistin hafi stöðvast. Hún sér tónlistina fyrir sér sem lifandi og kvikt fyrirbæri sem frosnar í sömu stellingunni þegar við slökkum á tækinu. Hún hermir eftir tónlistinni stöðvast í ýmsum afkáralegum stellingum.
Þessi skilgreining hennar á eðli tónlistar fær mig til að hugsa um hvað maður er alltaf að taka hinu og þessu í umhverfinu sem sjálfsögðum hlut.
Ég velti því stundum fyrir mér hvernig ástandið væri ef að þyngdarlögmálið bilaði og hlutirnir í kringum okkur færu af stað óháðir því.
Samt hef ég oftar verið að heimfæra þessa pælingu upp á okkar félagslega kerfi. Tabúin, boðin og bönnin.
T.d. hef ég stundum flett upp www.bmezine.com (body modification extreme) og sýnt konunum sem ég vinn með. Svo segir einhver þeirra "þetta er nú bara sick" þegar þeim ofbýður tilraunirnar sem einstaklingar eru að gera við líkami sína til að öðlast dýpri skilning á sjálfum sér eða eitthvað. Og ég segi "nei, þetta er bara öðruvísi en þú ert vön" og hún horfir á mig eins og ég sé ruglaður.
Fólk gleymir stanslaust að þeirra hegðun, venjur eða siðferðilegi skilningur þarf ekki að vera sá eini rétti.
Kannski er tónlist ekki bara lifandi listform heldur einnig lifandi form sem er háð tökkum um hreyfigetu, eins og dóttir mín heldur fram.
skráð klukkan 23:39
Ég er eitthvað um tíu ára. Mamma sendi mig út í fjóskjallara að ná í kartöflupoka. Það er hávetur og túnið milli húsanna ísilagt. Napur vindur hvín og bítur í kinnarnar.
Á bakaleiðinni er ég með kartöflupokann á öxlinni þegar ég renn á ísnum. Gúmmístígvélin eru hál á ósléttu íshrönglinu og fallið kemur á óvart. Undir aðra hnéskelina stingst ísnibba og ég æpi af sársauka. Sársaukinn leiðir í gegnum grannan líkamann og ég græt.
Ég græt yfir sársaukanum og áfallinu og verknum í hnénu. Verkurinn linast en ég græt áfram. Við sitjum þarna tveir á íshellunni ég og kartöflupokinn og ísvindurinn leikur um okkur. Kartöflupokinn steinþegir. Ég græt áfram. Græt yfir einmanaleik mínum þarna á íshellunni og finnst það svo gott. Svo gott. Mér finnst ég geta grátið endalaust.
Síðan hef ég ekki grátið.
Stundum bitið á jaxlinn en aldrei grátið.
skráð klukkan 21:03
Þegar ég vaknaði seinnipartinn í dag eftir næturvaktina fletti ég fréttablaðinu og sá lítið annað en fréttir af ölvun og óspektum allsstaðar af landinu. Ég vissi slysafréttirnar fyrirfram úr vinnunni en allt þetta fyllerí kom mér á óvart.
Kannski af því að núna var ég sjálfur ekki í útilegu á fylleríi heldur var heima að lesa blöðin.
Líklega voru fyllerísfréttirnar alveg eins þegar ég stundaði Þórsmerkurútilegur og tjaldfyllerí og hafði gaman af. A.m.k. sagði mamma mér alltaf þegar ég skreiddist heim með heilsufarið í vasanum að fréttirnar hefðu lýst mestri ölvun og óspektum nákvæmlega þar sem ég hafði legið úti.
Þetta var nú yfirleitt helvíti gaman. Auðvitað þurfti maður að drekka sig soldið extra fullan til að hafa gaman af yfirtrúð íslenskra stjórnmála á þjóðhátíð í eyjum; Árna Nonsense alvarlega laglausan með kassagítar á ístrunni.
Við tókum heldur ekkert mikið eftir haglélinu eina hvítasunnuhelgina í Þjórsárdal. Bara renndum upp í háls og drukkum áfram með gamla brandara á vörum. Ég held að ég hafi verið þunnur í fimm daga eftir þá helgi.
Þynnkan var þó einna verst eftir eina þjóðhátíðina. Ég man að á föstudeginum eftir hana sá ég einhverja stráka vera með bjór úti á götu og mér varð bara óglatt. Ég hafði komið heim með Herjólfi á mánudeginum, blindfullur eins og gengur. Á þriðjudeginum var ég í vinnu og þáverandi kærasta, sem ég var að vinna með, var alltaf tilbúin að grípa mig ef liði yfir mig.
Ég skildi ekki almennilega afhverju ég var skjálfandi þunnur í rúma viku eftir eina verslunarmannahelgi. Svo fór minnið að grafa upp hvort að einhver tengsl gætu verið við næringarástand mitt yfir helgina. Ég mundi eftir einum popppoka og hálfum skammti af frönskum sem ég hafði látið ofaní mig á þessum fjórum sólarhringum. Svo voru líka fimm lítrar af smygluðu vodka.
Kannski ekkert skrítið að ég væri eitthvað eftir mig.
Þetta var alltsaman heilmikið fjör. Nóg um það.
skráð klukkan 19:39
"Þjóðarást okkar, stolti og samkennd fylgja engir öfgar. Hvergi er því haldið fram að við Íslendingar séum í gerðinni betri en aðrir menn eða að þeir eiginleikar, sem almættið hefur skammtað okkur séu ríkulegri og tilkomumeiri en aðrir hafa fengið í sinn hlut."
Þetta er partur úr þjóðarhátíðarræðu forsætisráðherra. Núverandi forsætisráðherra.
Það fyrsta sem ég hugsaði var að maðurinn væri fífl. Hann væri ekki í neinni snertingu við almenning. Að þetta ræðubrot væri enn eitt dæmi um hversu fjarri veruleik almennings, forsætisráðherra hugsaði og lifði.
Svo var mér bent á að hann væri pólítíkus. Eins og allir vita tala pólitíkusar ekki almennt mál. Málflutning þeirra verður að lesa afturábak til að skilja hvert þeir eru að fara. Þegar því er náð er samt ekki um neinn sannleika að ræða. Ekki neinn sannleika sem telst gildur meðal almennings því almenningur er yfirleitt að upplifa hluti sem skipta máli fyrir þeirra daglega líf. Pólitíkusar eru oft að tala um hluti sem skipta almenning máli en þar sem hann skiptir þá ekki máli í raun, leyfa þeir sér að tala um þessa hluti á merkingarlausan hátt.
Þannig var forsætisráðherra búinn að átta sig á því að Íslendingar eru almennt haldnir óhollum skammti af þjóðrembu.
Þessvegna talar hann eins og þjóðremba sé ekki til meðal Íslendinga.
Þessvegna talar forsætisráðherra eins og fátækt sé ekki til á Íslandi.
Þessvegna talar forsætisráðherra eins og allir Íslendingar lifi í velmegun.
Sannleikurinn gæti náð honum.
skráð klukkan 02:58
Ég verð oft var við að verið er að taka til í ruslatunnunum við heimili mitt. Aðallega á kvöldin og nóttunni. Það er sama fólkið og mælir göturnar milli rusladalla á Laugaveginum, kíkir ofan í þær og gramsar eftir tómum dósum eða flöskum.
Þetta truflar marga. Þetta er kallað aumingjaskapur því fólkið er ekki að vinna samkvæmt hinu kapitaliska skipulagi, það hirðir bara molana af borði neyslusamfélagsins.
Ég held að þetta sé þeir einstaklingar sem lifir hvað rökréttasta lífsstílnum varðandi atvinnu.
Þau eru í afskaplega umhverfisvænu starfi því þau hreinsa upp rusl og koma því í endurvinnslu. Þau eru í starfi sem krefur þau ekki um tekjuskatt þannig að ríkið getur ekki leikið sér með peningana þeirra. Þau ráða eigin vinnutíma og geta því notið lífsins umfram marga aðra. Þau fá holla og góða hreyfingu í vinnunni. Líklegast duga tekjur þeirra ekki til að halda uppi hinum vestræna mengunar- og sóunarlífsstíl svo þau standa utan við hann.
Þetta er hið virðingarverðasta athæfi alltsaman.
skráð klukkan 03:38