Ég er búinn að eiga leið framhjá gamla Tónabæ nokkrum sinnum síðustu vikurnar.
Fyrst var búið að brjóta rúðurnar. Svo veggina. Nú er búið að hreinsa út alla lausa veggi úr byggingunni svo að eftir stendur beinagrind. Ber hauskaupa. Tómar augntóftir. Engin sál.
Þegar ég fór þarna framhjá um daginn var búið að brjóta allar rúðurnar úr í helming þeirrar hliðar sem sneri að mér og mölva veggina úr hinum helmingnum. Glerbrot og spýtnabrak dreifðist yfir planið.
Eftir að ég var kominn framhjá áttaði ég mig á því að ég hafði ekki hugsað með mér hve verkemennirnir hlytu að hafa skemmt sér vel við að brjóta þetta alltsaman. Ég hafði bara velt fyrir mér hvað myndi rísa í staðinn. Ég hló upphátt þegar ég áttaði mig á þessu. Þetta er stórbreyting. Á hugsunarhætti mínum þ.e.a.s.
Mér hefur alltaf fundist það heillandi að brjóta hluti. Draumastarfið hefur haft eitthvað að gera með sleggjur og veggi, helst eitthvað af rúðum í bland.
Sextán ára var ég dreginn í lögregluyfirheyrslu eftir fyllerí. Við Ævar vinur minn höfðum dottið í það á Miðvikudegi til að fagna því að hann byrjaði í sumarfríi þann dag. Lögreglan teiknaði upp götumynd fyrir mig daginn eftir og benti á hvar í aðalgötu Selfossbæjar við höfðum brotið rúður og skilti og fleira. Ég var ekkert að átta mig á alvarleik málsins. Þetta var bara leikur fyrir mér. Smá barnapólitík líka því við pössuðum okkur á því að brjóta ekki neitt í íbúðarhúsum. Bara í fyrirtækjum. Lögreglan var líka eitthvað að ýkja alvarleik málsins þar sem mamma var með mér. Ég var heldur ekki beint forhertur smákrimmi svo að þeir hafa viljað skelfa mig aðeins.
Mamma greyið er búin að velta því fyrir sér síðan hvað hafi misheppnast í uppeldinu.
Það er engum um að kenna. Mér finnst það bara eðlilegt að unglingar geri einhverja svona vitleysu.
Mér finnst gaman að því að hafa loks tekið það inn í hugsunarháttinn að "eyðileggingarhvötin er skapandi" (Mikhail Bakunin). Enginn ætti að brjóta neitt nema hafa möguleika á því að byggja upp á nýtt.
skráð klukkan 10:07
Ég hef oft hitt ungt fólk sem fullyrðir að það vilji deyja fyrir sextugt svo það verði ekki "ógeðslega" gamalt og ruglað. Það er sannfært um að lífið verði ekki þess virði að lifa því þegar það hættir að hugsa eins og það gerir daginn í dag. Fyrir þeim er enginn annar veruleiki ásættanlegur en sá sem þau lifa í. Sá tími sem þau vilja eiga alltaf er tíminn sem fer í að uppgötva lífið og tilveruna.
Þau gleyma því að fyrst þegar búið er að uppgötva lífið er hægt að fara að njóta þess.
Ekki að allt eldra fólk kunni það. Það er þá líklega unga fólkið sem lifir ennþá í æskudraumunum og neita að viðurkenna tilvist sína sem einstaklinganna sem þau fordæmdu áður.
Ég man alltaf eftir einni pælingu Nietzche, úr Svo mælti Zaraþústra. "Deyðu á réttum tíma."
Að deyja á réttum tíma er að lifa á réttum tíma. "Réttur" tími er sá tími sem hver og einn ákveður sjálf(ur). Þau sem ákveða eigin tíma til að lifa er fólk sem lifir samkvæmt eigin forsendum.
Blandi maður þessa setningu með slatta af siðferðiskennd og gagnkvæmri virðingu meðal manna hefur maður Anarkisma.
skráð klukkan 20:35
Andkristnihátíð var haldin í fyrrahaust og tókst með miklum ágætum. Utan að aldurstakmarkið inn á Gauk á Stöng var tuttugu ár svo margir urðu frá að hverfa.
Lauslegt plan fyrir þetta ár er að halda Andkristnihátíð á tveimur stöðum, jafnvel fleiri. A.m.k. hafa hana á Akureyri og í Reykjavík. Vera með boli merkta Andkristnihátíð og dreifa bæklingum til að útskýra meininguna. Ég var orðinn soldið leiður á spurningum og ásökunum um djöfladýrkun í fyrra.
Pælingin er náttúrulega að trúarbrögðin komi lífum fólks ekkert við. Kærleikann sé ekki að finna í reglunni eða guði heldur í manneskjunni sjálfri. Kristin kirkja og ríkið vinna saman að því að móta hugarfar einstaklinganna. Það er óásættanlegt.
Svo er líka gaman að hrekkja þá kristnu.
skráð klukkan 12:43
Practice what you preach stendur einhversstaðar. Ég er stundum að pæla í þessu.
Fólk hefur böggað mig fyrir að ganga í leðurjakka og tala gegn kjötáti. Ég á líka leðurskó. Ég er líka anarkisti og vinn hjá ríkinu. Pirrast upp í Big Brother paranoiu en nota samt debetkort. Pæli í feminisma og fíla sumt klám. Er anti-commercial og verslaði stórt í Virgin Megastore í fyrra.
Er samt ekki ágætt að vera soldið ruglaður. Einn vinur minn hélt því lengi fram, bæði beint og óbeint, að hann væri fullkominn.Var hundleiðinlegur stundum. Á fáa vini. Meiri looser en ég í dag.
skráð klukkan 22:45
Ég rétt næ að halda haus í dag. Ekki af þunglyndi heldur hreinni hamingju. Ég var nefnilega á hardcore stefnumóti á Gauk á Stöng í gær og skók á mér skrokkinn svo hrikalega við Andlát og sérstaklega við Klink að hálsvöðvarnir mínir eru hálfslitnir. Það stóð til að Strigaskór no. 42 myndu spila en Ari trommuleikari lenti á fæðingardeildinni nóttina áður. Þeir höfðu þann fyrirvara á sér og auglýstu því sína spilamennsku ekki.
Svona öndergránd tónleikar eru alveg að gefa lífi mínu gildi. Maður mætir snemma og spjallar við mannskapinn um nýjustu plöturnar, tónlist almennt, fréttir af útgáfum og tónleikum, ástinni, lífinu og tilverunni yfirhöfuð. Hljómsveitirnar eru hluti af tónleikagestum. Það er enginn stjörnuleikur í gangi eða goðadýrkun. Hljómsveitirnar tínast á sviðið og fremja sína tónlist. Áhorfendur eru rétt við þá. Stiginn er trylltur dans. Það skiptir ekki máli hvernig þú dansar. Allur stíll er ásættanlegur. Ég gat alveg farið úr að ofan þó að ég sé ekki í ræktinni og fari aldrei í ljós. Eftirá spjalla hljómsveitirnar við tónleikagesti um hvernig frammistaðan hafi verið. Fá umsagnir og dóma. Eru hluti af fólkinu sem kemur til að hlýða á tónlist þeirra.
Kunningi minn einn sem vinnur hjá Íslandssíma nær ekki að skilja að ég hafi ekki sérstakan áhuga á peningahátíðinni sem sett er upp kringum Rammstein tónleikana. Hann segir það bara þýða að hljómsveitin sé metin að verðleikum að peningafyrirtæki eins og Íslandssími séu stuðningsaðilar tónleikanna.
Íslandssími hefur ekki áhuga á rokktónlist. Íslandssími hefur áhuga á að fólk líti á það sem sjálfsagðan hlut og nauðsyn að blaðra í símana þeirra. Íslandssími hefur áhuga á að fólk geri engan greinarmun á tjáningarfrelsi sínu og kostnaði við símanotkun. Fólki á ekki að finnast það hafa rétt til að tala í síma án aukakostnaðar. Fólk á að vera þakklátt Íslandssíma fyrir að leyfa því að borga fyrir að tala í símana þeirra.
Íslandssími og, held ég, öll hin fyrirtækin sem koma að þessum tónleikum er einn stór hórukassi.
skráð klukkan 10:43
Ég byrjaði að lesa bókina "Píkutorfan" í gær. Mögnuð bók, það sem ég hef lesið enn sem komið er. Sumu hef ég pælt alvarlega í áður eins og þeirri brengluðu kvenímynd sem haldið er að öllum konum og þeim sagt að svona sé "ekta" konur. Einnig allt auglýsingablaðrið um megrunarkúra sem verða að virka eigi konur að verða gjaldgengar í samfélaginu.
Annað hollt lesefni í Píkutorfunni sem ég hef ekki pælt svo mikið í áður er þær hugmyndir um kynlíf sem er innprentað í strákahópinn. Ég hef alltaf stimplað sportistahópa og sturtuklefana þeirra sem uppruna alls ills í sambandi við óvirðingu stráka gagnvart stelpum og kynlífi með þeim. Fordómar mínir segja mér að í íþróttum sé hin grófa karlremba alin upp í óhörðnuðum strákum.
Ein greinanna í Píkutorfunni bendir einnig á að strákahóparnir hafi oft sína kynlífsmenntun úr klámmyndum og halda að aðalkikkið snúist um að ríða í rassgat og sulla brundi framaní stelpurnar. Ég hafði heldur ekki hugmynd um hvað t.d. snípur væri þegar ég byrjaði að fikta við kynlíf. Ég fæ enn hroll þegar ég hugsa til þess hvað stelpugreyin sem ég var að reyna að mannast með máttu upplifa því þær vissu heldur ekki neitt. Þær héldu, eins og ég, að þetta ætti að vera einhvernveginn svona. Fannst líklega bara skrítið að þetta skildi vera svona vont. Mér fannst soldið skrýtið að þær skildu ekki æpa af unaði og fá það strax, eins og konurnar í kláminu.
Pælingin varðandi það að stelpur fái á sig hórustimpil fyrir að hafa áhuga á kynlífi er gömul. Og alltaf óhugnanlega sönn.
Ég er farinn að lesa meira. Og læra.
skráð klukkan 18:45