Steinöld
Hljómsveitin Ámsvartnir var stofnuð veturinn 1994-95 upp úr leifum hljómsveitarinnar Burp Corpse. Líkið ropandi hafði verið stofnað nokkrum árum áður ('93), eftir að þeir félagar Stebbi og Maddi fengu þá flugu í höfuðið að það væri fyndið að stofna hljómsveit þar sem enginn kynni á hljóðfæri. Tilgangurinn var að koma áhorfendum til að hlægja að vankunnáttu meðlima. Þeir fengu fljótlega til liðs við sig Atla gítarleikara (sem kunni að vísu á gítarinn - og uppfyllti því ekki fullkomlega inntökukröfurnar) og Rúnar, sem var sjálfkjörið trommuleikari þar sem það var eina staðan sem eftir átti að manna. Maddi keypti bassa af Nirði, bassaleikara í local dauðarokks-bandinu Corpse Grinder og Rúnar keypti trommusett sem fannst á háalofti félagsheimilis nokkurs í nágrenninu.
Í byrjun var æft í kjallaranum heima hjá Stebba söngmaskínu, við lítin fögnuð fjölskyldu Stefáns. Tveimur vikum eftir stofnun bandsins kom að fyrsta gigginu. Spila í hlé hjá Corpse Grinder á tónleikum í félagsmiðstöðinni á Selfossi. Laga-prógramið samanstóð af titlum á borð við: Trúleysi II, Steypa - steypa - steypa, Bjöddnfannaðð og örslagarinn Dauðinn kemur í kaffi, auk annara laga sem samin voru á staðnum. Flestir viðstaddir hlógu að viðburðinum en nokkuð margir voru yfir sig hneykslaðir á að "mennirnir skyldu gera svona."
Nokkru síðar gékk Óli gítarleikari til liðs við bandið. Hann var (og er) yngri bróðir Magga trommara í Forgarði Helvítis, þannig að nokkur fengur þótti að fá hann í hópinn. Nokkru síðar hætti Atli í bandinu og í stað hans kom Óskar, fyrrverandi gítareikari Corpse Grinder. Burp Corpse tók nú til við death'a af miklum móð og slagararnir hrönnuðust upp. Lagatitlar eins og Hundamatur (JúarjustDogfúdfromhell), Children of Hate and Misery og Incantation to Satan sýndu að þeim félögum var alvara, þótt ekki væri miklum hæfileikum fyrir að fara.
Menn voru duglegir að spila á tónleikum og létu lítið á sig fá dræmar undirtektir áhorfenda, sem var sjálfsagt farið að finnast brandarinn nokkuð þreyttur. Börpið lagði einnig leið sína í höfuðborgina og spilaði þar á tónleikum við lítin fögnuð viðstaddra. Gummi og Addi - núverandi Sólstrumpar (a.k.a. Sólstafir) voru svo óheppnir að vera á svæðinu þegar B.C. spilaði í Fellahelli vorið '94 (held ég). Þeir minnast þess enn þann dag í dag með hrylling í huga.
Þau tíðindi gerðust svo síðla sumars '94 að Stebba, Óla og Madda var boðið að ganga til liðs við hljómsveitina Múspell, sem var vængbrotin eftir tíðar mannabreytingar. Segja má að þetta hafi verið dream-come-true hjá þeim félögum - en um leið markaði þetta endalok Burp Corpse, því Óli hætti í bandinu til að geta einbeitt sér að Múspell. Sennilega var það Börpinu fyrir bestu að fá þar náðarskotið.
Málmöld
Hinir meðlimir Börpsins vildu þó ekki leggja af samspilerí sitt með öllu, þar sem bandinu hafði farið mikið fram upp á síðkastið. Þetta var á þeim tíma þegar svartmálmurinn var að skapa sér vinsældir í underground'inu með norsku sveitunum Dark Throne og Immortal. Þeir Stebbi og Maddi komust yfir hinn magnaða grip Diabolical Fullmoon Mysticism með hljómsveitinni Immortal og uppúr því varð til fyrsta blackmetal-lag þeirra félaga Onward to the Goatthrone sem var hund-heiðinn samansuða ruddalegra riffa inspríreruð beina leið frá vonda karlinum.
Til að leysa liðhlaupan Ólaf af var kallaður til drungalegur fýr að vestan að nafni Gulli. Gulli reyndist vera afkastamikill laga - og textahöfundur og hristi hann svartmálminn fram úr erminni á kolsvörtum T-bolnum af mikilli list. Ákveðið var að breyta um nafn á bandinu og varð Ámsvartnir fyrir valinu. Ekki var neitt kampavín haft um höndina í skýrnarveislunni (og því síður vígt vatn) en eitthvað mun hafa verið dottið í´ða í tilefni dagsins.
Því miður varð aldrei neitt úr því að Ámsvartnir spiluðu á tónleikum - sem er náttúrulega skandall, því þegar hljómsveitin var upp á sitt besta var hún þrusuþétt. Þó var tekið upp fimm laga demó í stúdíó Helvíti, sem var sameiginleg æfingaraðstaða Forgarðs Helvítis, Múspells og Ámsvartna. Þrjú þessara laga má finna á safndiskinum Fire and Ice - an icelandic metal compilation. Upplýsingar um þann disk má fá hjá Sævari í Video-safnaranum.
Stuttu eftir upptökurnar hætti Óskar í hljómsveitinni og Óli snéri aftur til að fylla í skarðið. Bandið lagði svo upp laupana nokkrum mánuðum síðar eftir að Gulli flutti til Reykjavíkur.
Kjarnöld (nútíminn)
Það er svo hugmyndin (og í raun aðal tilgangur þessarar síðu) að setja þessi fimm lög hérna á netið svo fólk geti sótt sér íslenskan svartmálm til að hlýða á undir fullu tungli. Það er þó undir því komið að dat-tape'ið komi í leitirnar, en það er ekkert gefið að svo verði. Þó harðkjarninn ráði ríkjum í íslenskri neðanjarðartónlist er þó nægt rými fyrir aðrar stefnur - og í raun er orðið kjarni réttnefni í þessu samhengi, því í kring um harðkjarnasenuna vappa dauðarokks-/blackmetalhausar, pönkarar og aðrir geirfuglar, gerandi sér ljóst í fyrsta skipti í mörg ár að þeir eru ekki einir í heiminum. Útrýmingarhættan er ekki lengur til staðar, í bili að minsta kosti.
--- Maddi